Νομίζω περισσότερο είναι το κλάμα για το σκι που δεν έγινε μετά τους περιορισμούς λόγω πανδημίας, βλέποντας τα βουνά να ασπρίζουν προκλητικά, παρά για το σκι που έγινε νωρίτερα.
Κάπου 9 Σαββατοκύριακα, εκ των οποίων 2 σχεδόν καμμένα λόγω ομίχλης/αέρα/βροχής και κάτι σκόρπιες καθημερινές. Όλα Παρνασσό. Μισή μέρα σανίδι. Λήξη σεζόν με υγεία, που είναι το σημαντικότερο κάθε άνοιξη.
Όμορφες στιγμές με φίλους και μαθητές, ιδιότητες που συχνά συνυπήρχαν. Χάρη σ' αυτούς έχω αρκετά πράγματα να θυμάμαι, αναλογικά με το σκι που έγινε. Υπόσχεση για αναπλήρωση χιλιομέτρων του χρόνου, κυρίως με προσωπικό χρόνο, αυτοβελτίωση και σκι με φίλους.