Τώρα τι να γράψω για αυτή την μέρα.... καταρχήν να γράψω ότι χιόνιζει κατά διαστήματα δυνατά και συνεχόμενα 2 μέρες και δεν θα σταματήσει για τις επόμενες 2.
Η μέρα ξεκίνησε με ραντεβού στο νοσοκομείο για τέστ κορονοιου αφού την Τετάρτη θα επιστρεψω Ελλάδα. Είχαμε κανονίσει να πάρουμε μαζί τα τσιμπραγκαλα μας για να ανέβουμε κατευθείαν στο βουνό μετά το τέστ , αφού το νοσοκομείο είναι δίπλα στο jakobshorn ,αλλά όταν είδαμε το ποσό ομίχλη και το ποσό δυνατά χιόνιζει το πρωί θεωρήσαμε ότι δεν θα ανοίξει τπτ. (Σκεπτόμενος ελληνικά ο αδαής) Περνώντας όμως από το jakobshorn ήταν όλα ανοικτά. Έτσι βουρ στο σπίτι ,κράνος , εξάρτηση και τρέχοντας στο βουνό.
Προφανώς η ορατότητα στα ψηλά ήταν χάλια , όμως η ποιότητα του χιονιού ήταν κάτι το μαγικό. Το ανεπανάληπτο... Εάν έκανες καμία απότομη γρήγορη στροφή, το χιόνι σε βαρατε στην μούρη και πραγματικά πνίγοσουνα. Ποιότητα χιονιού ..choking.....?? Σε μερικά σημεία ενώ πήγαινες στα τυφλά , ξαφνικά ένιωθες μια κρυάδα στα μπούτια σου και κατάλαβενες ότι έχεις πλέον σταματήσει και το χιόνι είναι μέχρι την μέση. (Και είμαι 1.93 ). Προσωπικά δεν έχω ξανασκιαρει τόσο βαθύ χιόνι ποτε... Και έτσι κατεβήκαμε χαμηλότερα μέσα στα δέντρα. Στα δέντρα το χιόνι ήταν ακόμα πιο βαθύ και πολύ δύσκολο να στρίψεις , αλλά η μαγεία του τοπίου, οι φωνές, τα γέλια, το θαψιμο και η κατρακύλα στο χιόνι μας κράτησαν εκεί μέχρι το κλείσιμο.... γυρίσαμε όλοι στο σπίτι τελείως μούσκεμα , με χιόνι μέχρι και στις τσέπες και τα μυαλά μας γεμάτα υπέροχες φωτογραφίες. Σίγουρα μια από τις καλύτερες μέρες που είχα ποτέ στο βουνό ...(εάν όχι η καλύτερη) . Νομίζω έκλεισε λίγο η φωνή μου από τα πολεμικά ουρλιαχτά μου που αντιχουσαν ανάμεσα στα δέντρα.