Αν σου πω ότι δεν κατάλαβα τίποτα, ούτε εγώ ούτε η παθούσα... Μιλάμε για ταχύτητα σχεδόν μηδέν... Εγώ περπατούσα, η σύζυγος μπροστά με τα σκι, στην ουσία "έσπρωχνε"...
Ακούω κάτι πίσω μου, γυρνάω να δω αν ερχόταν κάποιος, και μετά κοιτάω και τη βλέπω κάτω. Το ένα πέδιλο βγήκε, το άλλο κάπως παράξενα γύρισε... Και αυτό ήταν...
Και δεν είναι ότι είναι αρχάρια. Κόκκινες, μαύρες, πάμε παντού…
Ήρθαν οι διασώστες (αν και ήμασταν 10 μέτρα από το λιφτ), μετά νοσοκομείο κλπ., μαγνητική, και από βδομάδα επέμβαση.Sτο νοσοκομείο ήταν ΟΛΟΙ με ρούχα του σκι... Μιλάμε για απίστευτο αν το έβλεπες... Δεν υπήρχε κανένας με κανονικά ρούχα. Όλοι από τα χιονοδρομικά ...
Στους ερασιτέχνες (όπως εμείς), αυτό είπε ο γιατρός... Όλα στα καρεκλάκια ή με χαμηλή ταχύτητα κλπ.
Να δούμε πώς θα την πείσω να το πάρει από την αρχή... Προς το παρόν, το έχει δεδομένο ότι θα ξανακάνει, αλλά ακόμα δεν "ανεβήκαμε το βουνό"...
Πάντως, όπως και να έχει, την επόμενη φορά μόνο με τις δέστρες της Tyrolia. Δεν ξέρω αν πραγματικά βοηθάνε, αλλά ψυχολογικά και μόνο, είναι ένα συν.
PS
Εντάξει, εγώ τρεις φορές γύρισα το γόνατο, τραβήχτηκε ο έξω σύνδεσμος (τη μία φορά υπήρχε υποψία μερικής ρήξης, αλλά το άφησα έτσι) και τις 3 φορές περπατούσα στο πάρκινγκ να πάω στο αμάξι και γλίστρησα…
Τη μία με alpine snowboard μπότες, την άλλη με κανονικές για snowboard… Μιλάμε πλέον περπατάω στο πάρκινγκ σαν παππούλης στη λαϊκή