Γεια σου συνομήλικε
Μερικά σχόλια και προσωπικές αναμνήσεις από αυτά τα μέρη.
Και για μένα ή πρώτη φορά που ανέβηκα στο Πάπιγκο ήταν τα Χριστούγεννα του '84.
Ο ΕΟΣ Παπίγκου ήταν ο Κούλης. Το μοναδικό καφενείο-μαγαζί του χωριού. Σίγουρα αμφιλεγόμενος (λόγω κυνηγιού) αλλά εγώ τα πήγαινα μια χαρά μαζί του. Ήταν η εποχή που επιστρέφονταν τα παλιά σπίτια στους ιδιοκτήτες από τον ΕΟΤ, στον οποίο είχαν παραχωρηθεί για ένα διάστημα με την υποχρέωση να τα ανακαινίσει. Το ξεκίνημα του τουρισμού.
Τουρίστες το χειμώνα ούτε για δείγμα. Μόνο ορειβάτες. Το καλοκαίρι πέρναγαν μερικοί.
Το ΚΤΕΛ ήταν ο τρόπος για να πάμε στο Πάπιγκο. Με το νυκτερινό ΚΤΕΛ από Αθήνα φτάναμε ξημερώματα στα Γιάννενα και από εκεί με το τοπικό ΚΤΕΛ φτάναμε στο Πάπιγκο.
Ήταν το αγαπημένο μέρος μου στο κόσμο όλο. Πήγαινα πολλές φορές κάθε χρόνο, χειμώνα και καλοκαίρι. Και ποτέ με αυτοκίνητο. Δεν ειχα. Με το ΚΤΕΛ ή το μηχανάκι. Μερικές φορές με οτοστόπ από τη διασταύρωση. Ύπνο όταν ήμουν στο χωριό είτε με τη σκηνή μου στη μέση του χωριού, είτε στο χαγιάτι κάποιας από τις εκκλησίες. Ακόμα μπορεί να το κάνει κανείς.
Η κτηνοτροφία ήταν τεράστια. Αλλά όχι νομαδική. Μετακινούμενη. Οι μόνοι νομάδες στην Ελλάδα ήταν οι Σαρακατσάνοι. Που ήταν ελληνόφωνοι. Στο Ζαγόρι οι κτηνοτρόφοι είχαν σπίτια, ήταν δημότες γιατί αλλιώς δε μπορούσαν να συμμετέχουν στον ετήσιο πλειστηριασμό για τα βοσκοτόπια. Έτσι μου είχαν πει. Και στο Πάπιγκο που είναι στο Δυτικό Ζαγόρι είναι ελληνόφωνοι Ζαγορίσιοι. Το ίδιο και στο Κεντρικό Ζαγόρι (Τσεπέλοβο, Κήποι, Μονοδένδρι, κλπ) . Οι λατινόφωνοι Βλάχοι (Αρουμάνοι) είναι στο Ανατολικό Ζαγόρι (Βοβούσα, Φλαμπουράρι, κλπ). Στο Βλαχοζάγορο.
Κάποια από τα χωριά που ήταν αποκλειστικά χωριά κτηνοτρόφων, όπως το λες άδειαζαν το χειμώνα (όχι το Πάπιγκο). Οι κάτοικοι κατέβαιναν στη Θεσσαλία. Τα σχολεία δούλευαν το καλοκαίρι. Το χειμώνα έμπαινε κάλπη στα χειμαδιά. Μπορεί κάποιος στην ηλικία μας να θυμάται στη πλατεία της Λάρισας τη μεγάλη ταμπέλα "Χειμερινή Έδρα Κοινότητας Σαμαρίνας".
Ο τουρισμός άλλαξε τον τόπο. Στα μέσα του '90 οριακά θύμιζε αυτό που αγάπησα. Παρόλα αυτά καινούργιοι κάτοικοι εμφανίστηκαν στο χωριό για να δουλέψουν στο τουρισμό. Κάποιοι με παιδάκια!
Και ενώ το χωριό με το τουρισμό δεν ήταν πια για μένα, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι καλύτερα έτσι. Ποιος είμαι εγώ να προτιμώ την ερήμωση για να ταιριάζει ο τόπος με τα γούστα μου;
Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα αν είχε έρθει ο τουρισμός νωρίτερα.