Leaderboard

Βατερλό σήμερα. Ξεκινήσαμε 6 από το Ελληνικό, φάγαμε 1 ώρα αναμονή στις ενοικιάσεις (όλα τα καταστήματα έτσι ήταν) για εξοπλισμό του παιδιού, και άλλη μια ώρα σχεδόν για να βγάλουμε εισιτήρια. Φτάνει η σειρά μου, λέω στην κοπέλα 1 επισκέπτη, ένα αρχάριων για το παιδί που είναι 5 και ένα ημερήσιο για μένα. Και μου λέει το αμίμητο «το παιδί είναι €11, κανονικά είναι €1 σε αυτή την ηλικία, αλλά πρέπει να πάτε στο τάδε ταμείο και να περιμένετε στην ουρά. Της λέω δεν υπάρχει περίπτωση να ξανά περιμένω 45 λεπτά για να γλιτώσω 10€, δώστου μου με €11 να πάει στην ευχη. Πληρώνω με κάρτα και φεύγοντας την ρωτάω «το πάνω baby δουλεύει, σωστά;» Και μου απαντάει «ναι, αλλά το εισιτήριο που βγάλατε δεν σας δίνει το δικαίωμα να πάτε πάνω. »ωραία, άλλαξε το να σου πληρώσω την διαφορά» τώρα δεν γίνεται, πρέπει να πληρώσετε από την αρχή εισιτήριο για πάνω, ή να περιμένετε στην ουρά στο ταμείο τάδε. Με αυτά και με αυτά, μείναμε κάτω, η αστική μου ευγένεια δεν μου επιτρέπει να γράψω που βάλαμε το εισιτήριο επισκέπτη της συζύγου (αλήθεια, γιατί έχει ημερομηνία αυτό; Γιατί να μην μπορώ να το χρησιμοποιήσω άλλη μέρα από την στιγμή που δεν το χρησιμοποίησα σήμερα; Ένα κομμάτι χαρτί είναι μιας χρήσης, ας το πάρει ο λιφτιέρης όποτε χρησιμοποιηθεί), εγώ έκανα αρκετά πάνω κάτω με την κόρη στο κάτω baby, και κατάφερα να κάνω μια Στύγα και μια άγκυρα αφού περίμενα περίπου 1,5 ώρα στις ουρές των τριών λιφτ. Εντάξει, αυτό δεν είναι σκι, είναι φυματίωση. Από την άλλη, ήταν το πρώτο ας πούμε καλό ΣΚ που τα νότια χιονοδρομικά είχαν χιόνι, οπότε ήταν επόμενο ότι κουτσοί στραβοί θα ανέβουν στον Άγιο Παντελεημονα. Σε κάθε περίπτωση, στα 32 χρόνια που κάνω σκι δεν πρέπει να έχω ξαναβάλει τόσα λίγα χιλιόμετρα… Κριμα πραγματικά για την μέρα. Τουλάχιστον χάρηκε το παιδί. ο μόνος λόγος που το Ski Tracks έγραψε και αυτά τα χιλιόμετρα ήταν ότι το ξέχασα ανοιχτό και κατέβαινα με το αυτοκίνητο Πειτε μου ξανά ότι το σκι στην Ελλάδα είναι καλύτερο από το σκι στις Άλπεις για να δω κάτι!

Στο τέλος θα ζητάνε και πιστοποιητικό θανάτου .

Πωλείται χιόνι… – Από το Καρλούκ και την υψηλότερη κορυφή των Ποντικών Άλπεων στα παζάρια και τα πλουσιόσπιτα του Πόντου Η πώληση γινόταν, τα χαράματα, από καρτζήδες ενώ ειδικό Σώμα φρόντιζε να εφοδιάζει την Οθωμανική Αυλή Άποψη της υψηλότερης κορυφής των Ποντικών Άλπεων (φωτ.: pexels.com) Από τον ανατολικό έως τον δυτικό Πόντο πολλοί ήταν εκείνοι που ασχολούνταν με το εμπόριο χιονιού για να κερδίζουν τα προς το ζην. Το χιόνι συγκεντρωνόταν σε ειδικά πηγάδια-αποθήκες το χειμώνα ή στις αρχές της άνοιξης και στη συνέχεια με συγκεκριμένες μεθόδους γινόταν πάγος ώστε να μπορεί να μεταφερθεί σε αγορές, παζάρια, μαγαζιά, πολυτελείς κατοικίες αλλά και νοσοκομεία. Τη δουλειά την έκαναν οι καρτζήδες (έμποροι χιονιού) που έκοβαν το ευαίσθητο εμπόρευμα σε κομμάτια, το φόρτωναν τη νύχτα για να μη λιώνει και το πουλούσαν τα χαράματα στις πόλεις. Την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε κάποιες περιοχές το εμπόριο του χιονιού ήταν μονοπώλιο και απαιτούνταν ειδικές άδειες. Η υπηρεσία της παροχής χιονιού/πάγου ήταν οργανωμένη και σε ορισμένες περιπτώσεις απαλλασσόταν από φόρους καθώς αντιμετωπιζόταν ως «υπηρεσία – βασικό αγαθό». Ακόμα και η Οθωμανική Αυλή (σαράι) είχε ειδικό Σώμα που φρόντιζε τον επαρκή ανεφοδιασμό της. Αναφορές στο εμπόριο του χιονιού εντοπίσαμε σε κείμενα του Μιχαήλ Μεταλλείδη και του Δημοσθένη Κελεκίδη. Ο πρώτος αναφέρεται στο χωριουδάκι Καρλούκ στα Πλάτανα ενώ ο δεύτερος περιγράφει το πώς κατέβαζαν το χιόνι από την ψηλότερη κορυφή του Πόντου, το όρος Κατσκάρ (3.937μ.). «Σε απόσταση 4-5 ωρών από την Τραπεζούντα, στην απότομη πλαγιά του υψηλού βουνού που σαν ουράνιο μετέωρο φαίνονταν απ’ όλα τα σημεία της Τραπεζούντας, και του οποίου η χιονόσκεπη κορυφή χάνονταν κάθε τόσο ανάμεσα στα σύννεφα, βρίσκονταν σκαρφαλωμένο το γραφικό χωριουδάκι Καρλούκ (Χιονότοπος). »Οι κάτοικοί του, Ρωμιοί και Τούρκοι, ζούσαν ως επί το πλείστον από την κτηνοτροφία μα πιο πολύ από το χιόνι, που μαζεύανε τον χειμώνα σε ειδικά πηγάδια και το πωλούσαν ύστερα την άνοιξη. »Τα χρόνια εκείνα που οι παγοποιητικές μηχανές δεν είχαν φθάσει ακόμα ως στα μέρη μας, το χωριουδάκι αυτό το απόμερο τροφοδοτούσε την Τραπεζούντα με πάγο. Ωστόσο, όταν περνούσε η εποχή του πάγου, οι φτωχοί Καρλουκιώτες κατέβαζαν κάπου κάπου και πωλούσαν κι’ από κανένα φόρτωμα καυσόξυλα» έγραφε το 1937 στα Ποντιακά Φύλλα ο Μιχαήλ Μεταλλείδης. Με παρόμοιες διαδικασίες συγκέντρωναν το χιόνι και από το Κατσκάρ για να το μεταφέρουν στη Σαμψούντα, όπως σημειώνει ο Δημοσθένης Κελεκίδης στο δικό του συγγραφικό πόνημα. «Κατά τα τέλη του χειμώνα μάζευαν το χιόνι, το ρίχναν μέσα σε λάκκους και αφού το πατούσαν καλά, το σκλήραιναν και το αφήναν. Κατά τον Απρίλιο αρχινούσαν να το κόβουν φέτες, φέτες. Η κάθε μια φέτα ήταν ακριβώς σαν αυτές τις τεχνητές κολώνες, που βλέπουμε, και στο πάχος τρεις φορές πιο χοντρές. »Αυτό το τυλίγανε σε κάτι σκληρά πράσινα χόρτα, που βγαίνουνε πολύ στον Πόντο. Ήταν σαν δεντράκια που έφταναν σχεδόν στο ανάστημα του ανθρώπου, φύτρωναν πάρα πολλά και μόνα τους. Τα τύλιγαν μέσα δυο-δυο σε τσουβάλια και τα φόρτωναν στο γαϊδούρι. Αυτά τα πράσινα φύλλα ήταν κατάλληλα, για να κρατήσουν το χιόνι να μη λιώσει. »Κάθε νοικοκύρης είχε πέντε ως δέκα γαϊδουρια φορτωμένα με δυο κολώνες στο κάθε γαϊδούρι. Σχεδόν μ’ αυτό ζούσαν τα χωριά στην περιφέρεια αυτή και πάνω στο βουνό. Και έβλεπες τα ξημερώματα μέσα στην Αμισό, σωρηδόν, να κατεβαίνουν τα γαϊδούρια. Το βράδυ ξεκινούσαν από τα χωριά τους, στις 5 1/2-6 και τα ξημερώματα φθάναν στην Αμισό, προτού πέσει ο ήλιος πάνω στον πάγο. Ήταν αγκαζαρισμένα σε διάφορα μπακάλικα, χασάπικα, γαλατάδικα και ξεφόρτωναν (σ’ εκείνα). »Ψώνιζαν τα απαραίτητά τους, αλάτια, πετρέλαια, πασμάδες και ίσαμε το βράδυ φτάναν στα χωριά τους. Στο γυρισμό ταξίδευαν μέρα. Ρωμαλέα γαϊδούρια, γερά, μεγάλα και εκείνοι που τα οδηγούσαν πελώριοι, αγαθοί άνθρωποι. Μου κάναν εντύπωση, ντούκου ντούκου ο πάγος απάνω, λαχανιάζανε και πηγαίνανε», έγραφε ο Κελεκίδης για το εμπόριο χιονιού. Πηγές • Μιχάηλ Μεταλλείδης, «Από την ζωήν των Κλωστών», Ποντιακά Φύλλα, 1937, τ.16. • Δημοσθένης Kελεκίδης, Αντάρτικο του Πόντου, 2006, Εκδ. Γόρδιος, Αθήνα. https://www.pontosnews.gr/830301/pontos/poleitai-chioni-apo-to-karloyk-kai-tin-ypsiloteri-koryfi/