pka

Πριν χρόνια, ένας παπούς στον Πόρο, μου εξήγησε ότι όλα αυτά τα μαγιάτικα γατάκια τα λέμε "κολοκυθογάτσουλα". Γιατί ξεπετάγονται όλα μαζί τον Μάη, μαζί με τα κολοκύθια. Τελικά Lappas, φαίνεται ότι υπάρχει ένα θέμα στο οποίο συμφωνούμε απολύτως.

Η Ανάβρα είναι η Ανάβρα (τα χιλιάδες λοφάκια και βουναλάκια που έλεγα) και η Οίτη είναι η μια και μοναδική Οίτη. Η εντελώς παράλογη χωροθέτηση των ανεμογεννητριών έχει δυσφημίσει τραγικά μια ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Το βρίσκω αδύνατον να με πείσει κάποιος ότι είναι πιο οικονομικό (φθηνό-αποδοτικό) το να φτιάξει κανείς ανεμογεννήτριες στη Οίτη η στα Άγραφα και όχι στους χιλιάδες λόφους δίπλα σε μεγάλους υπάρχοντες δρόμους. Μια μέρα που θα πηγαίνετε στο Παρνασσό για σκι, αρχίστε να μετράτε υψώματα δίπλα στην Εθνική οδό. Από την άλλη μεριά, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα είναι πιο οικονομικό-επικερδές για τον κατασκευαστή. Κι αφού βέβαια θα του στοιχίσει ο κούκος αηδόνι για να τις φτάσει τις ανεμογεννήτριες στου διαόλου τη μάνα, κι αφού θα του στοιχίζει σταθερά ο κούκος αηδόνι να κρατάει τους δρόμους ανοιχτούς από χιόνια και κατολισθήσεις, πείτε μου εσείς από που βγάζει ένας κατασκευαστής τα (παραπάνω) λεφτά για να φτιάξει ανεμογεννήτριες εκεί που -το λίγο λιγώτερο- δεν τις θέλει ο κόσμος. Όταν υπάρχουν χιλιάδες (και λίγα λέω) μέρη για τα οποία δεν νοιάζεται κανείς. Απο κάπου θα τα βγάζει, έτσι δεν είναι;

Άσχετα με την εκφρασμένη διαφωνία μου με τέτοιες δραστηριότητες (ρατράκ και άλλα τέτοια), θα ήθελα απλά να επισημάνω σε όλους και ειδικά στους συμμετέχοντες, ότι ο όμορφος τόπος που επισκεθήκατε είναι δρομολογημένος να γίνει αιολικό πάρκο. Τεράστιοι δρόμοι θα ανοιχτούν και το τοπίο θα καταστραφει, πιθανόν ανεπανόρθωτα. Λες και δεν υπάρχουν χιλιάδες λόφοι και λοφάκια, βουνα και βουναλάκια, που θα μπορούσαν να φτιαχτούν αιολικά πάρκα. Και με πολύ ευκολώτερη πρόσβαση και με πολύ μικρότερη ανάγκη για επεμβάσεις. Πρέπει να γίνει οπωσδήποτε πάνω από την καταβόθρα της Οίτης και την Πυρά του Ηρακλέους. Εννοείται βέβαια ότι οι άνθρωποι με αυτές τις εμπνεύσεις, τη μόνη ανάπτυξη που σκέφτονται είναι η ανάπτυξη της τσέπης τους. Δεν τους ενδιαφέρει που τα έργα τους θα κάνουν απωθητικό τον τόπο, και πιθανώτατα θα κόψουν τη προοπτική για μια επικερδή δραστηριότητα (τουρισμό) που θα κρατούσε κόσμο σε αυτόν το τόπο. Αλλά θα μου πείτε τι τους νοιάζει; Στο κάτω κάτω αυτοί δεν έχουν ξενώνες. Αυτοί πλήρώνονται (και επιδοτούνται) για ανεμογεννήτριες.

????

Δυο χρόνια και κάτι μέρες από εκείνο το ατύχημα στο Λάπατο, εγώ δεν ξέρω να έχει αλλάξει κάτι. Ούτε θυμάμαι αν έβγαλαν οι οδηγοί κάποιο συμπέρασμα. Δείτε εδώ μια σχετική συζήτηση από εκείνες τις μέρες. Όταν τα πράγματα ήταν φρέσκα. Τώρα που μπαγιάτεψαν, ο καθένας μόνος του. Όπως πάντα. ΥΓ Και μη νομίζετε ότι πρέπει να πέσετε από το Λάπατο για να σας βρουν την Άνοιξη. Ο μακαρίτης ο Δημόπουλος (αρχικός ιδιοκτήτης του Alpamayo και εκδότης του Cliff) έπεσε από ένα βραχάκι ενώ έβγαζε φωτογραφίες και ενώ τριγύρω ήταν δεκάδες άνθρωποι. Την άνοιξη τον βρήκαν τα σκυλιά.

Όχι, δεν ήμουν εγώ. Το μπουφάν μου είναι κόκκινο. Μήπως έχεις πληροφορίες για τις συνθήκες στο καταφύγιο της Γουμάρας; Βαρέθηκα να πάω μια βόλτα για να το δω με τα μάτια μου. Καπνίζουν κι εκεί; Τι κατάστασταση επικρατεί στο σαλόνι του; Έχει ησυχία; Βάζουν μουσική το βράδυ;

Βρέθηκα πρόσφατα στη Βασιλίτσα. Διάλεξα να μείνω στο Σαλέ Δίστρατο που βρίσκεται μέσα στο χιονοδρομικό κέντρο, σχεδόν στη βάση της πίστας Ελιμεία. Μιας και όλο και κάποιος αναρωτιέται που να μείνει, είπα να κάνω μια μικρή περιγραφή του χώρου και των συνθηκών που αντιμετώπισα. Το Σαλέ Δίστρατο είναι ένα μεγάλο διώροφο κτίριο φτιαγμένο από κορμούς δέντρων. Στο ισόγειο έχει ένα μεγάλο προθάλαμο-καθιστικό με θέα την πίστα και ένα μεγάλο και όμορφα φτιαγμένο σαλόνι-εστιατόριο-μπαρ, με γωνιές, σαλονάκι μπροστά στο τζάκι και τραπέζια για φαγητό. Το μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να πω για αυτόν τον χώρο είναι ότι ...το πιάνο θέλει επειγόντως κούρδισμα. Στον 1ο όροφο υπάρχουν τα υπνοδωμάτια, ένα καθιστικό με 3-4 τραπέζια ακριβώς μπροστά στα υπνοδωμάτια και μια μεγάλη βεράντα με καρεκλοτραπέζια και καναπέδες, κλεισμένη με τζαμαρία και καταπληκτική θέα στη πίστα Ελιμεία. Τα υπνοδωμάτια (με εξαίρεση ένα τρίκλινο με εσωτερική τουαλέτα) είναι τύπου καταφυγίου. Δηλαδή είναι πολύ μικρά και έχουν από 3-6 κρεβάτια το καθένα σε άνετες διώροφες κουκέτες. Παρότι η διαμόρφωση για τον ύπνο θυμίζει καταφύγιο, τα κρεβάτια δεν νοικιάζονται σκέτα αλλά πλήρη με κλινοσκεπάσματα. Οι τουαλέτες και τα μπάνια είναι κοινόχρηστα και πολύ βολικά ακριβώς έξω από τα δωμάτια. Η χρέωση γίνεται με το κρεβάτι και φαντάζομαι ότι δεν είναι ενιαία αλλά εξαρτάται από διάφορα. Το μάξιμουμ είναι 25 ευρώ το άτομο στο τρίκλινο με την εσωτερική τουαλέτα και κατεβαίνει. Στη τιμή περιλαμβάνεται και πρωινός μπουφές. Όταν βρίσκεις εύκολα κανονικό τρίκλινο δωμάτιο στη Σαμαρίνα με 50 ευρώ, η τιμή του Σαλέ Δίστρατο ακούγεται ...φαρμακερή. Αλλά φυσικά όταν πίνεις τον καφέ σου στο Διονυσο, πληρώνεις μαζί και την Ακροπολη. Το προσωπικό είναι όλοι καλά παιδιά και τόσο φιλικοί που δεν σου κάνει καρδιά να τους παραπονεθείς για τίποτα στραβό. Η αίσθηση που αποκόμισα από τις τρεις μέρες που έμεινα στο Σαλέ Δίστρατο είναι ότι το κάπνισμα όχι απλά επιτρέπεται αλλά σχεδόν επιβάλλεται σε όλους τους χώρους του ξενοδοχείου. Πως αλλιώς να το πω, όταν κάπνιζε όλο το προσωπικό και ελεύθερα όποιος πελάτης ήθελε (και ήθελαν πολλοί) σε όλους τους χώρους, ανεξάρτητα αν υπήρχαν παρόντες άλλοι ένοικοι, ακόμη και παιδιά; Τασάκια υπήρχαν παντού, ακόμη κι αυτά τα μεγάλα σε στήλες που έβρισκες παλιά στους χώρους αναμονής δημόσιων υπηρεσιών και είχα ξεχάσει ότι υπήρχαν. Οι πελάτες φυσικά ακολουθούσαν το παράδειγμα του προσωπικού και δεν δίσταζαν να κάθονται δίπλα σου και να ανάβουν 3-4 τσιγάρα ταυτόχρονα (στο κάθε τραπέζι). Είναι πάρα πολλά χρόνια (δεκαετίες) από τότε που έχω αντιμετωπίσει μια τέτοια συμπεριφορά καπνιστών απέναντι σε άγνωστους τρίτους και σε παιδιά. Για όσους ενοχλούνται από το κάπνισμα, το πιο φοβερό δεν είναι ότι κάπνιζαν προσωπικό κι επισκέπτες στο σαλόνι-εστιατόριο και τις κλειστές βεράντες, αλλά ότι κάπνιζαν ακόμη και στο καθιστικό που βρίσκεται ακριβώς έξω από το υπνοδωμάτια και στο οποίο συγκεντρώνονταν πολλοί ένοικοι μέχρι αργά το βράδυ. Άνοιγες τη πόρτα του υπνοδωματίου και εισέβαλε ο καπνός. Ότι ρούχα φορούσα μέσα στο σαλέ μυρίζουν καπνό και πάνε για πλύσιμο. Το κτίριο του Σαλέ Δίστρατο είναι κατασκευασμένο όλο από ξύλο και φυσικά η ηχομόνωση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η ησυχία εξαρτάται από την καλή θέληση του προσωπικού και των πελατών. Που δεν υπάρχει. Κάθε βράδυ μπαίνει στο σαλόνι δυνατή μουσική. Η μουσική μπαίνει ακόμη κι όταν είναι φανερό ότι κανένας από τους παροντες πελάτες δεν την θέλει. Η δυνατή μουσική αντηχεί σε όλο το κτίριο και τα υπνοδωμάτια. Ακόμη και αν βάλει κανείς ωτοασπίδες δεν λύνεται το πρόβλημα, μιας και τα μπάσα δεν συγχωρούν. Τρέμει όλο το κτίριο και καταστάσεις του τύπου "κάνω σκι όλη μέρα και κοιμάμαι νωρίς για να είμαι ξεκούραστος για να ξανακάνω σκι και την επόμενη" πρέπει να τις ξεχάσετε. Πριν τις 12 η μουσική δεν κλείνει. Μπορεί να σας τύχει μάλιστα (όπως έτυχε σε μένα) κάποια παρέα να μη θέλει να σταματήσει στις 12 και να συνεχίσει βάζοντας δυνατά μουσική μέσα στο δωμάτιό της. Που χωρίζεται από το δικό σας δωμάτιο με ένα λεπτό ξύλινο τοίχο. Μέσα στα πλαίσια της γενικευμένης ανοχής που επικρατεί στο Σαλέ Δίστρατο, κανείς δεν θα τους ζητήσει να κλείσουν τη μουσική και εσείς θα μείνετε ξύπνιοι μέχρι τις 3 το πρωί. Με δυο λόγια θα έλεγα ότι το Σαλέ Δίστρατο είναι ένας πολύ όμορφος χώρος σε μια εξαιρετική τοποθεσία, που απευθύνεται σε party animals. Όχι σε οικογένειες με παιδιά, όχι σε ανθρώπους που ενοχλούνται από το κάπνισμα ή την περιφρόνηση των συγκατοίκων τους, όχι σε ανθρώπους που θέλουν να επιλέξουν οι ίδιοι πότε θα κοιμηθούν ή θα ησυχάσουν και όχι να εξαρτώνται από την ένταση της μουσικής που βάζουν στο σαλόνι και το κάπνισμα του διπλανού τους. Ρωτάτε αν παρόλα αυτά θα ξαναπήγαινα; Μάλλον ναι, μιας και το ότι έβαζα τα σκι μου και κατέβαινα στη πίστα, με έκανε να ξεχνάω τι τράβαγα τις υπόλοιπες ώρες από τον καπνό και τη μουσική. ΥΓ Φαίνεται ότι στα σαλέ της Βασιλίτσας το κάπνισμα είναι περισσότερο αποενοχοποιημένο από άλλους αντίστοιχους χώρους. Όπως για παράδειγμα από το σαλέ του Παρνασσού, όπου και εκεί καπνίζουν, αλλά το κάνουν κάπως λάθρα και οπωσδήποτε όχι με την άνεση που το κάνουν ακόμη και στον κύριο χώρο που μαζεύει τους επισκέπτες της Βασιλίτσας. Στο Σαλέ Βασιλίτσας Λιάτσης που βρίσκεται ακριβώς μπροστά στο πάνω πάρκινγκ του χιονοδρομικού. Εκεί είδα και το απίστευτο: Ενώ μέσα στο Σαλέ Λιάτσης ξεκουράζονταν τα (πολλά) παιδιά των σχολών σκι του συλλόγου ΑΛΠΙΣ, ακριβώς δίπλα τους, ένας ώριμος κύριος, συνοδός των παιδιών και φορώντας μπουφάν του συλλόγου ΑΛΠΙΣ, κάπνιζε αρειμανίως το τσιμπούκι του. Απορώ τι λένε οι γονείς των παιδιών.

Επανέρχομαι με τα παιδικό σετάκι (πέδιλα-μπότες). Τελικά ο spider δεν θα τα χρειαστεί και έτσι το σετάκι ειναι και πάλι διαθέσιμο. Πείτε το και στους φίλους σας, κρίμα είναι να μένουν στην αποθήκη.

Το βουνό που φαίνεται από πίσω δεν λέγεται Ζερμάτ. Είναι το Μάττερχορν όπως φαίνεται από τη μεριά της Ιταλίας. Η αριστερή κόψη του, είναι η κόψη του λιονταριού (Lion) που είναι η δεύτερη σε δημοφιλία διαδρομή για την κορυφή του βουνού, μετά την πολυσύχναστη κόψη Hornli, που βρίσκεται από την πίσω μεριά του βουνού, στην Ελβετία πάνω από το χωριό Ζερμάτ. Το βουνό στην αριστερή μεριά της φωτογραφίας είναι, αν δεν κάνω λάθος, το Dent d'Herens. Αυτά για τη γεωγραφία.

Τα πρόλαβε ο spider που έχει ΔΥΟ κόρες. Οπότε το σετάκι βγαίνει για κάμποσο καιρό από την κυκλοφορία. Δεν τα έχει πάρει ακόμη στα χέρια του, αλλά παρόλα αυτά εύχομαι καλή χρήση. Να ενημερώσω επίσης ότι η κόρη μου δεν ήταν καν το "δεύτερο χέρι". Μάλλον κάτι σαν τρίτο, ή μπορεί και τέταρτο! Και τα μπράβο ταιριάζουν καλύτερα σε αυτόν που ξεκίνησε την αλυσίδα.

Χαρίζω ένα ζευγάρι παιδικά σκι Dynastar 120 cm, μαζί με ένα ζευγάρι μπότες Tecnica 205-mondopoint ή 33. Είναι σε άριστη κατάσταση. Για το μέγεθος της μπότας, να διευκρινήσω ότι ο πάτος από το εσωτερικό παπουτσάκι είναι 20,5 cm. Οπότε το πόδι του παιδιού πρέπει να είναι 1-2 cm μικρότερο. Επειδή οι μπότες έχουν 3 κλεισίματα είναι λίγο δύσκολο να μπει το αμάθητο παιδικό ποδαράκι. Η κόρη μου πάντως φορούσε πέρυσι αθλητικά 33 (πολύ φαρδιά), και οι μπότες της έκαναν μια χαρά. Και κάποιες παρατηρήσεις: 1. Τα σκι τα χαρίζω γιατί μου τα χαρίσανε κι εμένα. Εννοείται λοιπόν ότι όποιος τα πάρει, θα πρέπει κι αυτός του χρόνου να τα χαρίσει σε κάποιο άλλο παιδάκι και οχι να τα πουλήσει ή να τα δώσει σε κάποιο μαγαζί για ανταλλαγή. 2. Νομίζω ότι θα ήταν καλό να τα πάρει κάποιο παιδάκι που έχει σκοπό να τα χρησιμοποιήσει αρκετές φορές. Ούτε δηλαδή να τα πάρει κάποιος για τη ντουλάπα, ούτε για να αποφύγει την ενοικίαση τη μια φορά που θα ανέβει επάνω. 3. Τέλος ας με συγχωρήσουν οι επαρχιώτες, αλλά δεν θα ήθελα να μπλέξω με πακεταρίσματα και ταχυδρομεία. Οπότε όποιος τα θέλει, θα πρέπει να είναι έτοιμος να κατέβει στο Φάληρο για να τα πάρει.

Έχει όμως απίστευτα κακή αναζήτηση-interface. Τόσο κακή που το κάνουν άχρηστο. Είναι δύσκολο να βρείς μέχρι και την Πάρνηθα.

Υπάρχουν σοβαρές σχολές εναερίτη και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Πρόχειρα μου έρχεται του Χολέβα. Όπως και σοβαροί επαγγελματίες εναερίτες.όπως η Active Point του Τρύφωνα Καραχάλιου. Σ' αυτούς και αρκετούς άλλους μπορείς να πάρεις ένα τέτοιο δίπλωμα.

Θα πρέπει να αγνοήσει κανείς την απίστευτη κακογουστιά και την χολυγουντιανού τύπου αρχαιοπρέπεια αυτού του βίντεο., για να μπορεσει να σταθεί στα πραγματικά απαράδεκτα στοιχεία του. Προωθεί την "αξιοποίηση" του βουνού με την έκκληση που ακούγεται για να "αξιοποιηθουν" οι κορυφές, έτσι ωστε όλοι "να χαίρονται το θέαμα χωρίς να χρειάζεται να περπατήσουν" . Αναίσχυντα διαφημίζει τον παράνομα ανοιγμένο δρόμο - πληγή στο βουνό, που ανεβαίνει από τα Καλύβια Κοκκινοπλού στη Μεγάλη Γούρνα όπου βρίσκονται η καλυβα Χρηστάκη και το πρόσφατα κτισμένο αυθαίρετο (τάχα) καταφύγιο. Δεν διστάζει να μας θυμίζει ότι μόνο από τη μεριά της Ελασσόνας μπορούμε να ανέβουμε στον Όλυμπο σε 2,5 ώρες ενώ από την άλλη θέλουμε 2 μέρες. Με την τζιπούρα και από τον παράνομο δρόμο φυσικά. Δεν διστάζει να διαφημίσει το αυθαίρετο και κατεδαφιστέο κτίσμα που σηκωσαν οι ταγοί της Ελασσόνας και του Κοκκινοπλού δίπλα στη καλύβα Χρηστάκη. Το αυθαίρετο έχει κριθεί αμετάκλητα κατεδαφιστέο αλλά παρόλα αυτά οι αρχές ούτε το κατεδάφισαν, ούτε δίωξαν αυτούς που το έχτισαν. Πριν μερικά χρόνια έγινε μια άτυπη προσπάθεια κατεδάφισης του, προφανώς από αγανακτισμένους - αηδιασμενους πολίτες, αλλά οι Ελασσονίτες δεν διστασαν να το επισκευάσουν χτίζοντας νέα τσιμεντένια στέγη στο αυθαίρετο. Εννοείται ότι το αυθαίρετο χτίστηκε για να ανεβαίνουν με τις τζιπούρες και να ψήνουν τα παϊδάκια. Γιατί εννοείται ότι δεν έχει καμία χρήση ως καταφύγιο αφού μέχρι την άνοιξη είναι κάτω από 2 μέτρα χιόνι. Βλέπετε το χτίσανε καταμεσής στη γούβα. Θα σας πρότεινα λοιπόν να προσέχετε τι δημοσιεύετε κι αν δεν ξέρετε να ρωτάτε. Αν θέλετε να ανεβείτε στον Όλυμπο από τη μεριά της Ελασσόνας και του Κοκκινοπλού να γυρίσετε τη πλάτη στον παράνομο δρόμο που διαφημίζει αυτό το απαράδεκτο βίντεο και να ακολουθήσετε το μονοπάτι από τη χαράδρα της Σταλαγματιάς. Ή να προσπαθήσετε (εκπαιδευτείτε) ακόμα περισσότερο και να ακολουθήσετε το ρέμα του Ναούμ η κάποια από τις μεγάλες κόψεις (Μπαρμπαλά, Ναούμ, Σχολιού) που οδηγούν στις κορυφές από αυτή τη μεριά του βουνού. Τα όμορφα πράγματα χρειάζονται και λίγη προσπάθεια. Και θα πρέπει να αφήσουμε κάποια μέρη ανέγγιχτα ακόμη κι αν εμείς δεν μπορούμε να τα φτάσουμε ποτέ και με τίποτα. Στο κάτω κάτω δεν είμαστε μόνο εμείς το κριτήριο.

Καμία σχέση με τον Μύτικα. Η ανάβαση στη κορυφή του Στεφανιού είναι πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εκτεθειμένη από την ανάβαση στο Μύτικα. Μέχρι τη προκορφή φτάνεις. Η ανάβαση στη κορυφή όμως, είναι πολύ εκτεθειμένη και απαιτεί εύκολη αναρρίχηση., Κάνοντας έτσι το Στεφάνι μια από τις 5-10 δυσκολότερες κορυφές στην Ελλάδα.

Από δρόμους στα βουνά άλλο τίποτα. Ας είναι καλά η μπουλντόζα. Ανοίγονται με διάφορες αστήρικτες δικαιολογίες και συνήθως φτάνουν στο πουθενά ή σε μία (1) στάνη. Συνήθως η αιτία είναι να μασήσουν τα κονδύλια που διατίθενται για τέτοιες αιτίες. Έχω δει πάνω από τη λίμνη Πλαστήρα ένα δρόμο που φτιάχτηκε μόνο και μόνο για να φτάσουν σε μια συστάδα με πέντε οξυές. Κόψανε τις οξυές και μαζί τελείωσε και η χρήση του δρόμου. Από τους πλέον απαράδεκτους, ο δρόμος-πληγή στον Όλυμπο, που ανεβαίνει από τον Κοκκινοπλό στη Μεγάλη Γούρνα όπου βρίσκεται η αυθαίρετα κτισμένη και κατεδαφιστέα, νέα καλύβα Χρηστάκη. Ο δρόμος διαφημίζεται έντονα από φορείς του νομού Λάρισας ως "η πιο εύκολη πρόσβαση στον Όλυμπο". Μέχρι και εδώ μέσα είδα πριν λίγο καιρό ένα βίντεο, στο οποίο μια απίθανη κυρία μας καλούσε να ανέβουμε στη καλύβα Χρηστάκη και τι ωραία που είναι. Προφανώς με τις τζιπούρες που κατακλύζουν τη περιοχή το καλοκαίρι, για να κουβαλάμε τα μπριτζολίδια. Οι Λαρισαίοι έχουν μια παράδοση και μια τάση στη καταστροφή του ορεινού περιβάλλοντος. Η δικαιολογία είναι γνωστή, η ανάπτυξη, ο τουρισμός. Ένα ακόμη μνημείο που έστησαν στα βουνά του νομού τους είναι η τεράστια διαπλάτυνση και ασφαλτόστρωση του δρόμου που ανεβαίνει στο καταφύγιο του Κισσάβου. Φτιάξανε μια εθνική οδό επάνω στο βουνό και την εγκαινίσαν πανηγυρικά με λόγους από τον δημάρχο και τον πρόεδρο του ορειβατικού της Λάρισας. Μπας και φτιάξουνε κι εκεί χιονοδρομικό. Μετά φυσικά μετά θα ζητάνε να τους φτιάξουνε και χιόνι. Ένας άλλος εξίσου απαράδεκτος και παράνομος δρόμος φτάνει σε ένα άλλο μνημείο της φύσης, στη Βερλίγκα Ασπροποτάμου, στο Περιστέρι. Αυτόν το δρόμο κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να μάθει ποιος τον έφτιαξε. Η εισαγγελική έρευνα δεν κατέληξε πουθενά λες και τη μπουλντόζα την έστειλε ο θεός. Κι άλλοι πολλοί δρόμοι "ων ουκ έστιν αριθμός". Θα μπορούσα να πω πολλά για το τι πρέπει να γίνει με αυτούς τους δρόμους. Εσάς πάντως σας καλώ να μη διαφημίζετε και κυρίως να μην οδηγείτε σ' αυτούς τους δρόμους.

Πάντως μιας και μιλάμε για τη Νότια Αφρική και επειδή λίγη ενημέρωση δεν κάνει κακό, θα πρέπει να ξέρετε ότι η Νότια Αφρική δεν είναι χώρα προέλευσης μεταναστών-λαθρομεταναστών αλλά χώρα υποδοχής τους. Τα γνωστά και από τη χώρα μας στερεότυπα των "κακών λαθρομεταναστών που μας παίρνουν τις δουλειές" επαναλαμβάνονται κι εκεί απαράλακτα. Και όπως είναι φυσικό προέρχονται κυρίως από τις μεγάλες μάζες του φτωχού μαύρου πληθυσμού εναντίων των ακόμα φτωχότερων αδελφών τους που ήρθαν στη χώρα τους μπας και βρουν στον ήλιο μοίρα. Για να αποδειχτεί μ' αυτό το τρόπο ότι ίδιος είναι ο άνθρωπος ότι χρώμα κι αν έχει. Εξάλλου όσο κι αν ακούγεται παράξενο σε μας, σε μια χώρα όπως η Νότια Αφρική όπου μέχρι πρόσφατα ο λεπτομερής φυλετικός διαχωρισμός ήταν ορισμένος από το νόμο, πολλές φορές είναι πολύ μεγαλύτερες οι φυλετικές-ρατσιστικές αντιθέσεις μεταξύ του έγχρωμου πληθυσμού (διαφορετικές φυλές μαύρων, έγχρωμοι, μιγάδες, ινδοί, μαλαίσιοι, κλπ) παρά μεταξύ λευκών και εγχρώμων. Αν μάθετε ότι πολλοί μαύροι σιχαίνονται στη κυριολεξία και δεν θέλουν τη παραμικρή επαφή με εγχρώμους-μιγάδες (και το αντίθετο) θα καταλάβετε ίσως το μέγεθος του προβλήματος του ρατσισμού σε αυτή τη κοινωνία. Τι να λέμε τώρα, οι άνθρωποι δεν θέλουν να πηγαίνουν ούτε καν στα ίδια νοσοκομεία! Πού να τρέχουν για σκι .

Εννοείται ότι η τεχνολογική εξέλιξη στη Νότια Αφρική δεν ήταν δημιουργία του τόπου αλλά ήταν πράγματι εισαγόμενη από την Ευρώπη. Η αλήθεια όμως είναι ότι στη Νότια Αφρική ο τελευταίος μαύρος άφησε την αχυροκαλύβα και έγινε βιομηχανικός εργάτης στα μέσα του 19ου αιώνα. Μη μπερδεύετε τη Νότια Αφρική με την υπόλοιπη μαύρη ήπειρο. Δεν έχει καμία σχέση. Η Νότια Αφρική είναι ξεκάθαρα αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε "δυτική" χώρα. Και επειδη αναφέρθηκε και η φτώχεια των μαύρων της Νότιας Αφρικής κάνοντας συγκρισεις με τη φτώχεια της Ελλάδας, της Πολωνίας κλπ, να σας πω ότι δεν έχετε καταλάβει για τί είδους φτώχεια μιλάμε. Μιλάμε για καταστάσεις ανήκουστες για οποιοδήποτε κάτοικο της ηπείρου μας. Ακομη και στο χειρότερο μέρος στην Ευρωπη που μπορείτε να σκεφτείτε είναι βέβαιο ότι οι άνθρωποι ζουν απείρως καλυτερα από δεκάδες εκατομμύρια πολίτες της Νότιας Αφρικής. Μπείτε στο Google Earth και δείτε τις παρυφές των παραγκουπόλεων (πιο μέσα δεν έμπαινε το αυτοκίνητο της Google). Ακριβώς δίπλα στις χιλιάδες σπιταρώνες με τις πισίνες. Εγώ πάντως όταν βρέθηκα εκεί, ντράπηκα τόσο πολύ που δεν μπόρεσα να σηκώσω το χέρι που κράταγε τη φωτογραφική μηχανη.

Χιονοδρομικά μεγέθους Παρνασσού δεν υπάρχουν στη Νότια Αφρική ούτε για πλάκα. Στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας αν δουν πασπάλα τρέχουν για φωτογραφίες. Μιλάμε για μια χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των σπίτια δεν έχουν ούτε καλοριφέρ ούτε air conditon. Στα Ντραγκενσμπεργκ μπορεί να κάνουν παγοαναρριχηση λόγω (παροδικής) παγωνιας, τα χιονοδρομικά πάντως είναι της συμφοράς. Όσο για την απουσία μαύρων από τις φωτογραφίες, να σας πω ότι μια επίσκεψη θα σας έλυνε όλες τις απορίες. Οι άνθρωποι δεν χωρίζονται πια από το χρώμα αλλά από το χρήμα. Οι απέραντες παραγκουπόλεις και τα τεραστια νεκροταφεια της γενοκτονιας του aids, θα λύσουν την απορία σας γιατί δεν βλέπετε μαύρους να κανουν...σκι. Δεν εχουν σχεση οι μαύροι της Αμερικής με τους μαύρους της Νότιας Αφρικής. Αυτή ειναι η "δημοκρατία" που έστησε-νομιμοποίησε ο Μαντέλα. Γιατί νομίζετε έσπευσε στη κηδεία του για να τον τιμήσει σύσσωμη η παγκόσμια καπιταλιστική ηγεσία:;

Το θέμα της κατάργησης του εισιτηρίου αρχαρίων έχει ξανασυζητηθεί και στην αρχή της φετινής περιόδου. Δεν πρόκειται απλά για διαπλοκή αλλά μια προσπάθεια της ΕΤΑΔ (που ανάθεμα κι αν ξέρουν τι γίνεται εκεί πάνω στο όνομά τους), για τη δημιουργία ενός κλειστού επαγγέλματος και μάλιστα κλειστού μόνο για τα δικά μας παιδιά. Το φτηνό εισιτήριο αφορά μόνο τους δασκάλους και τις σχολές που έχουν σύμβαση με το χιονοδρομικό. Ως προσπάθεια δημιουργίας ενός κλειστού επαγγέλματος δεν είναι μόνο κακόγουστη και πιθανότατα και παράνομη. Είναι και εντελώς, μα εντελώς ντεμοντέ! Και καλά θα κάνουμε να μη χρησιμοποιούμε τη λέξη "πιστοποιημένος" όταν μιλάμε για τους δασκάλους του χιονοδρομικού. Ας τους λέμε "συμβασιούχους" για να ακριβολογούμε και για να ξέρουμε και τι λέμε. Ειδικά όταν επαγγελματίες με ουσιαστική πιστοποίηση και περγαμηνές να την συνοδεύουν, δεν δικαιούνται την έκπτωση που παραπειστικά ονομάζεται "έκπτωση σχολών".

Δηλαδή τι εννοείτε; Ότι θα μπορούμε να κατεβαίνουμε στο 1750, και ΜΕ ΤΑ ΣΚΙ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ να ξανανεβαίνουμε στο βουνό; Γιατί αν δεν είναι αυτό, ας μη το συζητάμε καλύτερα. Αλλά βέβαια, αν δεν είναι αυτό γιατί να αγοράσουμε καρεκλάκι που να ξεκινάει από τα 1750; Αυτό θα είναι σίγουρα.

Λοιπόν το κοίταξα στην καλή leχilogia και βρήκα το παρακάτω απολαυστικό κείμενο. Χαρείτε το: Απολαύστε το Έχουμε ένα στρυφνό ρήμα από αυτά που έχουν πια μουμιοποιηθεί και δεν λέμε να κλείσουμε τη σαρκοφάγο να το αφήσουμε να αναπαυθεί εν ειρήνη, αλλά κάθε τόσο το σέρνουμε αποδώ κι αποκεί, πάντα με τον κίνδυνο να μας φύγει από τα χέρια και να γίνει θρύψαλα. Αναφέρομαι στο ρήμα «απολαύω», που έχει γίνει ένα μπέρδεμα αλλόκοτο, ένα σύμπλεγμα λαοκοώντειο, με το «απολαμβάνω», εκεί που ούτε κοινή καταγωγή έχουν ούτε την ίδια σημασία ούτε την ίδια σύνταξη. Υποτίθεται ότι σήμερα «απολαμβάνουμε το φαγητό μας» και «απολαύουμε τιμών», αλλά χτες «απολαύσαμε το φαγητό μας» και τις τιμές τρέχα γύρευε τι τις κάναμε. Το «απολαύει εκτιμήσεως» το καταλαβαίνω — ταριχευμένο, στην κονσερβούλα του, την ανοίγεις και μυρίζει σαν ρέγκα. Τα «απολαύει εκτίμησης» και «απολαμβάνει εκτίμησης» δεν τα καταλαβαίνω, είναι λίγο μπάσταρδα και τα δύο. Το «απολαμβάνει την εκτίμηση» το καταλαβαίνω, αλλά μόνο όπως απολαμβάνει κανείς το μουσακά. Λένε διάφορα τα λεξικά. Γράφει το ΛΚΝ: απολαύω [apolávo] P αόρ. απήλαυσα, απαρέμφ. απολαύσει : (κυρ. σε λόγ. εκφορές με γεν.) κατέχω, διαθέτω κάποιο πλεονέκτημα ή αγαθό: Απολαύει ιδιαίτερων προνομίων. ~ μεγάλης υπολήψεως / εμπιστοσύνης, με υπολήπτονται, με σέβονται πολύ. Αν γράψω «απήλαυσε μεγάλης υπολήψεως κατά τη δεκαετία του 1950», νομίζω, είμαι σίγουρος, ότι θα σηκωθεί το πληκτρολόγιό μου και θα με βαράει. Και ο παρατατικός; …έχοντας υπόψη ότι ο ΧΧΧ απολαύει στην επικράτεια των υπολοίπων κρατών μελών ασυλίας έναντι κάθε μέτρου κρατήσεως και κάθε δικαστικής δίωξης… …έχοντας υπόψη ότι ο ΧΧΧ απόλαυε της ασυλίας αυτής κατά το χρόνο τέλεσης της πράξης… Άρα: Αν η κυβέρνηση δεν απόλαυε της εμπιστοσύνης της Βουλής, θα αναγκαζόταν να προκηρύξει εκλογές. (Αν της φύγουν δύο βουλευτές, θα πούμε: Όσης εμπιστοσύνης απήλαυσε, απηύλασε. Αυτό ήταν, ως εδώ. Όλες οι απολαύσεις έχουν ένα τέλος.) Λέει επίσης το ΛΚΝ, στο απολαμβάνω: (λόγ., με γεν.) απολαμβάνω τιμών / σεβασμού / εμπιστοσύνης κ.ά., με τιμούν, με σέβονται, με εμπιστεύονται κ.ά. Κάτι θα ξέρει. Μπορεί να γράφει το ΛΝΕΓ «Η χρήση "απολαμβάνει της εμπιστοσύνης" δεν πρέπει να προτιμάται έναντι του "απολαύει της εμπιστοσύνης", αλλά άλλη γνώμη έχουν στο διαδίκτυο (1.900 από το πρώτο, 30 από το δεύτερο). Από την άλλη, 1.300 λένε ότι «απολαμβάνει την εμπιστοσύνη». Λοιπόν, ας μη γελιόμαστε: Το «απολαύω» είναι πια ξένο, το «απολαμβάνω + γενική» αστείο, το «απολαμβάνω + αιτιατική» καλό για το μουσακά και τον έρωτα. Ας βρούμε στις διατυπώσεις μας άλλα ρήματα να κάνουμε τη δουλειά μας. Η κυβέρνηση έχει την εμπιστοσύνη / διαθέτει την εμπιστοσύνη / περιβάλλεται με την εμπιστοσύνη / διατηρεί την εμπιστοσύνη της Βουλής (σιγά σιγά ας λέμε χαίρετε και σ' εκείνο το «χαίρει της εμπιστοσύνης» — ό,τι χάρηκε χάρηκε). Για την έκπτωση μπορούμε να πούμε «δικαιούται έκπτωση» (όχι ότι είναι κανένα εξαιρετικά ευέλικτο ρήμα ετούτο) ή ό,τι πιο απλό βολεύει στη σύνταξη. Γενικότερα, αυτά τα γλωσσικά βαρίδια που μόνο τρικλοποδιές ξέρουν να μας βάζουν, ας τα πετάμε από πάνω μας, για να περπατάμε με μεγαλύτερη σιγουριά και άνεση. Απολαύστε το.[/indent]

Μιας και αναφέρθηκε ο πιθανός χωρισμός της παραλίας της Θεσσαλονίκης στα δύο, να σε ενημερώσω ότι αυτό που φοβάσαι για την Θεσσαλονίκη είναι ήδη γεγονός για την Αθήνα. Σε μερικές ημέρες επαναλαμβάνεται για άλλη μια χρονιά ένα γεγονός που θα ήταν απίστευτο για κάθε πολιτισμένη χώρα. Τα Ολυμπιακά Ακίνητα και ο Δήμαρχος της Καλλιθέας νοίκιασαν σε μια εταιρεία εκδηλώσεων την Πλατεία Νερού και την Εσπλανάδα στο Δέλτα του Φαλήρου. Και η εταιρεία οργανώνει εκεί για άλλη μια χρονιά, το φεστιβάλ μουσικής Eject. Τα απαράδεκτα στο γεγονός είναι πλήθος: Η εταιρεία απλώνει φράχτες για να αποκλείσει την περιοχή χωρίζοντας έτσι την παραλιακή ζώνη στα δύο. Η πρόσβαση στη παραλία γίνεται πολύ χειρότερη απ' ότι θα ήταν με τον πιθανό χωρισμό της παραλίας της Θεσσαλονίκης γιατί στη περίπτωση του Φαλήρου μεσολαβεί ένας μεγάλος δρόμος ταχείας κυκλοφορίας (η παραλιακή). Για να αποκλειστεί η παραλία μπαίνουν φράχτες καταμεσής στην Εσπλανάδα. Η Εσπλανάδα εξαιτίας της θέσης της είναι με σιγουριά η σημαντικότερη διάβαση πεζών στην Ελλάδα. Ο αποκλεισμός της αποκλείει από την πρόσβαση στη παραλία μεγάλο μέρος των κατοίκων της Αμφιθέας, της Νέας Σμύρνης και της Καλλιθέας. Επειδή μένω στη γειτονιά, αν θέλω να πάω στη παραλία θα πρέπει υποχρεωτικά να βγω στη παραλιακή. Πολύ μεγάλο ρίσκο αν συνοδεύεσαι από ένα παιδί. Και εννοείται φυσικά ότι μιλάω για τη μισή παραλία, γιατί σας θυμίζω ότι η παραλία κόβεται στα δύο από του φράχτες της εταιρείας που οργανώνει το φεστιβάλ. Τώρα κατάλαβα λοιπόν τι θα πει αυτό το "εντερπρενούρσιπ" που ακούω συνεχώς τελευταία. Είναι αυτό που παλιά το λέγαμε αρπαχτή. Σημειώστε ότι στη περιοχή υπάρχουν πλήθος ελεύθεροι χώροι που ανήκουν στα Ολυμπιακά Ακίνητα και που με άνεση θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μια μεγάλη εκδήλωση χωρίς να ενοχλήσουν κανένα. Αντί για αυτούς τους χώρους προτιμήθηκε όμως να νοικιαστούν οι ενδιάμεσοι ελεύθεροι χώροι, η Εσπλανάδα και η Πλατεία Νερού. Μπορεί δηλαδή να ξυπνήσει μια μέρα ο Δήμαρχος κι αν του τάξουν πολλά, να νοικιάσει την Πανεπιστημίου, ή το Σύνταγμα, ή το Λευκό Πύργο, ή την Πλατεία Αριστοτέλους. Είπαμε εντερπρενούρσιπ. Ειδικά στη παραλιακή ζώνη του Φαλήρου η καταστροφή είναι συστηματική και μεθοδεύεται από τους εργολάβους σε συνεργασία με τους δήμαρχους του Παλαιού Φαλήρου και της Καλλιθέας. Ο Ασκούνης της Καλλιθέας επέτρεψε στους ανθρώπους του ιδρύματος Νιάρχου να καταστρέψουν τον τέως ιππόδρομο που ήταν το μοναδικό μέρος που θα μπορούσε να φτιαχτεί ένα πάρκο της προκοπής. Το φώναζα στους ηλίθιους τους γειτόνους που έκαναν διαδηλώσεις για να φύγει ο ιππόδρομος που ήταν τουλάχιστον ένας ελεύθερος χώρος. Θα έρθει ο Βωβός. Τους ενοχλούσαν οι συμπαθείς αλογομούρηδες και ήρθαν οι χειρότεροι. Μη διαβάζετε τα ψέματα που μιλάνε για "πάρκο Νιάρχου". Δεν υπάρχει κανένα πάρκο. Αυτό που υπάρχει είναι ένα τεράστιο κτίριο που κατά παράβαση κάθε πολεοδομικού κανονισμού καλύπτει σχεδόν το σύνολο του οικοπέδου. Και τι έχουν κάνει τα λαμόγια; Θα φυτέψουν με πρασινάδα την κεκλιμένη (προς μια μεριά μόνο) ταράτσα που έχει ύψος δεκαόροφης πολυκατοικίας, χαρακτηρίζοντας έτσι υπόγειο οτιδήποτε υπάρχει κάτω από το γκαζόν της ταράτσας για να μην υπολογίζεται στον συντελεστή δόμησης. Καλό ε; Πηγαίνετε να το δείτε να φρίξετε. Και ότι κάτω από το τσιμέντο θα γίνει όπερα δεν με αγγίζει. Δηλαδή αν ο Νιάρχος ήθελε να φτιάξει την όπερά του στην Ακρόπολη θα τον αφήναμε; Και εννοείται βέβαια ότι κανένας δεν θα πάει φυλακή για την καραμπινάτη παράβαση των πολεοδομικών κανονισμών. Η συνέχεια προς το Φάληρο είναι ανάλογη. Ο Χατζηδάκης που βγαίνει δήμαρχος με 65% δεν εμπόδισε τον Βωβό να κτίσει μέρος της παραλίας (εκεί που ελπίζαμε ότι θα γίνει πάρκο) και έχει το θράσος να παρουσιάζει το τερατούργημα του Βωβού στο site του δήμου ως ένα από τα ...αξιοθέατα του Παλαιού Φαλήρου. Και φυσικά αφού είδε ότι τα ζώα οι Φαληριώτες συνεχίζουν να τον ψηφίζουν μονοκούκι, δεν σταμάτησε εκεί. Κτίζει αυτή στη στιγμή στο τελευταίο κομμάτι της παραλίας που ήταν ελεύθερο, ένα νέο κλειστό γήπεδο ενώ ΑΚΡΙΒΩΣ δίπλα βρίσκεται το θεόκλειστο Τάε Κβο Ντο. Στα σχέδια βέβαια είναι και ότι μείνει από το ...οικόπεδο, να το κάνει κι αυτό τσιμέντο κτίζοντας κι άλλα γήπεδα μπάσκετ, μίνι ποδοσφαίρου κλπ για να προστεθούν κι αυτά στο κολυμβητήριο, στα 2 μεγάλα στάδια με κερκίδες, στα καμιά εικοσαριά υπάρχοντα μικρότερα γήπεδα, στο κλειστό του Τάε Κβο Ντο και στο ανοικτό του Μπιτς Βόλει, που όλα βρίσκονται σε μια ακτίνα 50-200 μέτρων από το τσιμέντο των νέων γηπέδων. Είναι φαίνεται πολύ αθλητικοί τύποι οι Φαληριώτες. Η περιοχή βέβαια είχε παραχωρηθεί στον δήμο Παλαιού Φαλήρου για να γίνει πάρκο, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα για τον Χατζηδάκη και τον στενό του συνεργάτη στην περιφέρεια, τον Σγουρό, για να την κάνουν τσιμέντο. Οι νόμοι και τα παραχωρητήρια αλλάζουν, προσαρμόζονται κλπ. Τα σχέδια για την παραλία του Φαλήρου είναι πολλά. Αυτή τη στιγμή το μεγάλο φιλέτο είναι η παραλία του Μοσχάτου. Δεν έχει καταστραφεί ακόμα γιατί τα λαμόγια μαλώνουν μεταξύ τους ποιος θα πρωτοφάει. Άλλος θέλει να τη κάνει μαγαζιά και εμπορικά κέντρα, άλλος λιμάνι για τα πλοία του και πάει λέγοντας. Στα χαρτιά βέβαια την έχουν εγκαινιάσει 2-3 πρωθυπουργοί για πάρκο. Αυτά και μην ελπίζετε σε τίποτα.

Έχετε βαλθεί να μας μάθετε να μιλάμε "καθώς πρέπει". Ορίστε τι ξετρύπωσα σχετικά με τα παραπάνω, σε μια ιστοσελίδα του ...Ζευγολατιού (του χωριού) Κι αν τα θυμηθείτε καθώς μιλάτε, να μου τρυπήσετε τη μύτη. Έχει και αναφορά στο λεξικό του Δημητράκου που όπως ίσως θυμάστε, είναι το αγαπημένο ανάγνωσμα του αστυνόμου Χαρίτου. Συγκινήθηκα. Καταρχήν (κατ’ αρχήν) ή Καταρχάς (κατ’ αρχάς) Η αντιδιαστολή μεταξύ των δύο αυτών εμπρόθετων δεν είναι πάντα εύκολα και δυσχεραίνεται από την καταχρηστική εναλλαγή των δύο μέσα σε μια πρόταση. Για πολλούς ομιλητές της Ελληνικής γλώσσας, η μία έκφραση (συνήθως η κατ’ αρχήν) αντικαθιστά χωρίς πρόβλημα την άλλη. Αυτό όμως δεν είναι και γραμματικά σωστό. Φυσικά και θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν υπάρχει μία μόνο σωστή μεταξύ των δύο εκφράσεων, αλλά και οι δύο είναι σωστές στα κατάλληλα συμφραζόμενα. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με δύο εκφράσεις που χρησιμοποιούνται λανθασμένα, ακόμα κι από ανθρώπους των γραμμάτων. Πρόκειται όμως για δύο εντελώς διαφορετικές ως προς την σημασία τους εκφράσεις. Γλωσσολογικά, δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στο “καταρχήν” και το “καταρχάς”. Η διαφορά των δύο εκφράσεων ξεκινά από τη διαφορά μεταξύ δύο από τις σημασίες της λέξης «αρχή»: (α). ξεκίνημα, απαρχή, πρώτο στάδιο. (β). θεμελιώδης, βασικός κανόνας, νόμος. Η Σημασία: Κατ’ αρχάς: στην αρχή, αρχικά, πρώτα – πρώτα. Έχει δηλαδή χρονική σημασία. Κατ’ αρχήν: στα βασικά σημεία, στην αρχή του πράγματος, δηλαδή στη βάση του, στις γενικές του γραμμές, στη γενική φιλοσοφία. Σημαίνει κατά κανόνα, κατά νόμο. π.χ. κατ’ αρχάς πρέπει να συνεννοηθούμε για τις υποχρεώσεις του κάθε ατόμου στην ομάδα ή κατ’ αρχήν είσαι παράνομος, αφού πέρασες το φανάρι με κόκκινο. Η σχολική Γραμματική δε δηλώνει σαφώς με ποια κριτήρια αποδίδονται με μία ή περισσότερες λέξεις οι εμπρόθετες φράσεις που προέρχονται από τα αρχαία ελληνικά. Παραθέτει απλώς έναν κατάλογο με φράσεις που γράφονται με μία λέξη, όπως απεναντίας, απευθείας, εντάξει, εντούτοις κτλ. Η απόδοση των φράσεων αυτών με δύο ή περισσότερες λέξεις φαίνεται λογική, όταν οι λέξεις διατηρούν η καθεμία τη σημασία της και δεν αποτελούν ενιαία επιρρηματική έκφραση. Έτσι, στην περίπτωση του “κατ’ αρχήν / καταρχήν” η γραφή με δύο λέξεις αντιστοιχεί στη σημασία «ως προς την αρχή, ως προς τις βασικές αρχές», ενώ η γραφή με μία λέξη αντιστοιχεί στη σημασία «αρχικά». π.χ. – Κατ’ αρχήν συμφωνία για το οικονομικό σχέδιο διάσωσης. Καταρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας στο συνέδριο. - Καταρχήν το να σκοτώνεις είναι παράνομο. Στην περίπτωση του “κατ’ αρχάς / καταρχάς”, αυτό χρησιμοποιείται για να πούμε ότι κάτι έρχεται πρώτο. π.χ. Καταρχάς σε ένα κείμενο βάζουμε τον πρόλογο. Στο εννεάτομο λεξικό του Δημητράκου γίνεται διάκριση μεταξύ του κατ’ αρχήν (=βασικώς, θεμελιωδώς, γενικώς, π.χ. κατ’ αρχήν είμαι σύμφωνος) και του κατ’ αρχάς (=στην αρχή). Ο πρώτος τόμος του συγκεκριμένου λεξικού εκδόθηκε το 1936 και ο τελευταίος το 1950. Επομένως, και μόνο από αυτά τα στοιχεία συμπεραίνεται ότι πολύ πρίν από το 1983 – 1984 η διάκριση αυτή υπήρχε. Η φράση «κατ’ αρχάς» είναι ήδη αρχαία και σήμαινε «στην αρχή, ενώ το «κατ’ αρχήν / καταρχήν» αποτελεί λόγια δημιουργία που απέδωσε το γαλλικό ex principe. Στο «καταρχήν» σήμερα πρέπει να αποδώσουμε και τις δύο σημασίες, όπως κάνει στο αντίστοιχο λήμμα «καταρχήν» το λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη. Καταρχήν, σήμερα, σημαίνει και «ως προς το κύριο και βασικό μέρος» κλπ και «κατ’ αρχάς, στην αρχή». Το θέμα είναι από πότε άρχισε να μην τηρείται η διάκριση μεταξύ του κατ’ αρχήν / καταρχήν και του κατ’ αρχάς. [ κατ’ αρχήν = inprinciple, π.χ. το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατ’ αρχήν και κατ’ άρθρο. καταρχάς, καταρχήν = first of all, to begin with]. Επομένως, μπορεί να μην είναι εγκληματική η σύγχυση των δύο εκφράσεων, καλό είναι όμως να γνωρίζουμε ότι αν και συχνά μας έρχεται πιο φυσική και σωστή η έκφραση «κατ’ αρχήν», η πιο κοινή στην καθημερινή μας ομιλία είναι η «κατ’ αρχάς». Γενικά, όταν νιώθουμε ότι θα ακολουθήσει απαρίθμηση κάποιων στοιχείων, ή όταν θέλουμε να τονίσουμε το αρχικό στάδιο μιας κατάστασης, τότε θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το «κατ’ αρχάς».