afrodite

Πριν 3 χρονια (και βαλε) ήμουν φανατικη σνοουμπορντου. Φανατικη με την εννοια πως προτιμουσα το σανιδι αντι τα σκι (δεν ειχα τιποτα εναντιων των σκιερ οπως εχουν οι σκιερ με τους σανιδαδες ). Οταν εφυγα απο την Ελλαδα ειχα μια βαλιτσα με χειμωνιατικα μαζι μου, το σνοουμπορντ και τη γάτα μου. Πριν φυγω λοιπον ειχα εναν διαλογο με τον ΜακηΜ περι cross country ski. Μου ελεγε να το δοκιμασω οποσδηποτε και πως οταν το μαθω θα κρεμασω τη σανιδα μου στον τοιχο. Εγω γέλαγα. Ναι σιγα έλεγα... Ακουμε και θα με θυμηθεις μου έλεγε. Οταν οι φίλοι σου θα πηγαίνουν βολτα στο δάσος να δω τι θα κανεις.... θα πας για σανιδι ή στο δάσος; Τι θα διαλεξεις; Εγω του έλεγα σανιδι φυσικα, θα χασω τις πουδρες; Χαχα (εδω γελαμε γιατι υπαρχει το ρητο ποτέ μη λες ποτέ) Δεν ειμαι αρνητικος άνθρωπος... παντα μου αρεσει να δοκιμαζω καινουρια πράμματα. Και ποτε δεν "κοροιδεύω" κάτι πρωτου το δοκιμασω. Εχω φιλους που μου λένε "αυτη τη βλακεια που κανεις... (στο cross country ski αναφερονται). Οχι ρε φίλε, το δοκιμασες και το θεωρεις βλακεια; Πως το κρινεις έτσι; Δοκιμασε πρωτα δες αν σου αρεσει και μετα πες αν ειναι βλακεια ή οχι. Τεσπα στο θέμα μας. Ειχα στο πισω μέρος του μυαλου μου να δοκιμάσω τα μαραφετια ετσι να δω πως ειναι. Αλλωστε βρισκομαι στη χώρα που γεννηθηκε το σκι αντοχης. Βρηκα και δανεικα πέδιλα απο τη Μερετε (καθε Νορβηγος εχει απο ενα αχριστο ζευγαρι σκι στην αποθήκη του) μονο μποτες αγορασα μιας και το ποδι μου ειναι για 38 νουμερο ενω της Μερετες 41 (πλατυποδα την κοροιδευω). Και αυτό ήταν. Οχι μονο απέκτησα ένα ζευγάρι σκι αλλά δύο. Ενα για κάθε τεχνική. Η ιστορια απέδειξε πως ο ΜακηςΜ είχε τεράστιο δίκιο (ειμαι σιγουρη πως οταν διαβασει το θρεντ θα πει στα έλεγα εγω, δε στα έλεγα. Το σανίδι έχει κρεμαστει στον τοίχο. Στα 3 χρονια που ειμαι εδω (τον Απριλιο τα κλείνω) ζητημα να εχω κανει σνοουμπορντ 6-7 φορες και αυτα πέρσι και προπερσι. Φετος δεν εχω κάνει καθόλου. Ειχε τέλειες πουδρομέρες κι εγω κατέληξα στο συμπέρσμα πως οταν θα έχει φρεσκια χιονοπτωση θα κάνω κλασσικο σκι, τα σκειτ δεν παίζουν. Το σνοουμπορντ ουτε καν που περναει απο το μυαλό μου.... Τοσο καλά. Ειναι άλλη φάση. Πως να το εξηγησω. Δοκιμαζεις τα ορια σου. Τα ποδια σου ειναι το λιφτ. Και το τοπίο.... Αυτο το τοπιο που βλέπεις. Δεν περιγράφεται. Μπορει να εχεις παει σε αυτο το μέρος δεκάδες φορές, αλλά κάθε φορά είναι διαφορετικο. Καμια στιγμη δεν είναι ίδια. Ακομα και μερες που δεν εχω όρεξη, υπάρχουν και αυτές, (που να βγαινω τωρα, βαριεμαι κλπ κλπ) ντυνομαι και βγαινω με το ζορι γιατι ξέρω πως οταν φορεσω τα πεδιλα στα ποδια μου η ορεξη θα έρθει απο μόνη της. Και οταν τελειωσω τη διαδρομη θα λέω, καλα εκανα και πηγα για σκι τελικα. Και θα φιλισω τα πεδιλακια μου εννοειται.... Πραγματικα πρεπει να το δοκιμάσετε. Αυτη η φωτογραφία έχει μεγάλη σημασία. Βλέπετε εμενα να κερωνω το πέδιλο της Νορβηγιδιας φίλης μου, και η Νορβηγιδα να γέλαει με το γεγονος πως ενω ειναι Νορβηγίδα και υποτιθεται πως εχει γεννηθει με τα πεδιλα στα ποδια της, ειναι εντελώς άσχετη με το σκι και τα κερωματα του. Μάλιστα η βόλτα ξεκίνησε με τη φράση " Και ναι δυο Νορβηγίδες (υπηρχε και αλλη στην παρεα) που δεν ξέρουν σκι , ακολουθουνε την Ελληνιδα στο δάσος με σκι". Γελαγαμε για μιση ωρα ισως και παραπανω.

οι φωτος απο αυριο. ... οι φωτος μπηκαν τα καταφερα (καπως) οκ μπηκαν δυο φορες χωρις να το εχω επιλεξει.... I give up....

Mια φίλη μου με ειδε να φιλάω τα πέδιλα μετα το τέλος της βολτας μας και με ρωτησε γιατι το κανω. Ενα χαμογελο σχηματηστικε στο πρόσωπο μου και της απάντησα. Γιατι τα ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμες που μου χαρίζουν. Για τα μαγευτηκά τοπια και τις μοναδικές εμεπιρίες που μου χαρίζουν. Και το κυριότερο; Γιατι πέρσι με βγάλανε απο μια πολύ δυσκολη κατάσταση της ζωής μου. Ήμουν στα πρόθυρα της κατάθλιψης... Δεν ξέρω αν είχα βαρέσει κέντρο ή αν ήμουν στην περιφέρια... αν ειχα φτάσει στον πάτο ή αν ήμουν στο χείλος.. Ξέρω μονο πως πήρα χαμπάρι πως κατα εκεί οδεύω (αν δεν είχα ήδη πέσει μέσα) και το "έσωσα". Μολις ειχα παραιτηθει απο μια δουλεια γιατί η γυναίκα ήταν εντελώς σάικο (αν ήμουν γιατρος θα της εκανα εισαγωγη στο φρενοκομείο). Η γυναίκα στην κυριολεξία μου εβγαλε την ψυχή. Και τα πηρα στην κρανα κι εκανα για εναμιση μηνα σκι (τοτε που μαθαινα στην τεχνικη skate). Καθε μερα.... και την ειχα καταβρει. Μη σας πω πως στο τέλος ηταν και η καλυτερη περίοδος της ζωής μου. Οξύμωρο ε;; Και κάθε μερα που κατέβαινα απο το βουνο χάιδευα τα πεδιλάκια μου και τα φίλαγα. Τα ευχαριστούσα για το καλό που μου κάνανε. Το συζήτησα με μια φίλη μου που ασχολειται με τεχνικες διαλογισμου και μου εξηγησε πως αυτο που στην ουσια εκανα ήταν meditation. Το μυαλο μου ήταν προσκολημένο σε εναν στόχο και ειχα απενεργοποιήσει όλες τις σκέψεις και τους προβληματισμους. Δεν σκεφτόμουν απολύτος τίποτα. Ουτε οτι δεν εχω δουλεια, ουτε το που και ποτε θα βρω δουλειά, ουτε το τι θα γίνει από εδω και πέρα.... τιποτα. Μονο το που θα πάω με τα σκι και ποση απόσταση θα διανείσω. Τιποτα δεν με άγκιζε.... Και από τότε μου εγινε συνήθεια. Τα χαιδευω τα φιλάω και τα ευχαριστω. Για ολα αυτα που μου προσφέρουν. Για ολες τις εικόνες και τα μαγευτηκα τοπία που συναντω. Και μπορει σε αυτες τις περιοχές να εχω πάει πολλες φορές αλλά καθε φορα η εικόνα του τοπίου ειναι διαφορετική. Αλλες φορες έχει ήλιο, αλλες συννεφιά, αλλες πολύ χίονι άλλοτε έχει λίγο χιόνι. Καμια μέρα δεν είναι ίδια. Μερικά απο αυτα που εχω δει φέτος.

Ετσι ειναι οι γατες Νορβηγικου δασους

Hμουν ετοιμη να το ανεβασω, με προλαβες Χρηστο Αυτο θα ονομαστει catjoring

Ο χειροτερος χειμωνας ever. Καθε χρονο και χειροτερος ειναι. Στο τελος δεν θα χιονιζει καν....Καλα λεω πως βρισκομαι στο τροπικο Οσλο. Ο Δεκεμβρης αχιονος. Τη μοναδικη σημαντικη χιονοπτωση που εκανε ήταν γυρω στις 10 Ιανουαριου (αν θυμαμαι καλα). Τοτε που μας χαρισε 50 εκ χιονι. Μονο αυτο. Μας κρατησε σχεδον μηνα στην καταψυξη (απο -15 βαθμους εως και -22) αλλα καναμε καλο σκι. Βεβαια φαινοταν πως το βουνο ηθελε κι αλλο χιονι γιατι ειχε κομματια με πετρες (τσακισα τα πεδιλακια μου κλαψ κλαψ) αλλα το χιονι ποτε δεν ηρθε. Ξαφνικα τελος Ιανουαριου και αρχες Φλεβαρη ΒΡΟΧΕΣ και θετικες Τ.Για 3 εβδομαδες. Αν ειναι δυνατον. Κλαμμα....Το χιονι στην πολη εγινε πάγος και στο τελος εξαφανηστικε και το στοιχημα ήταν τι θα γινει στο βουνο. Που δυστυχως κι εκει εφαγε βροχη αντι για χιονι. (ενταξη δεν ειναι και κανα τρομερο υψομετρο). Το πρωτο ΣΚ τη βροχης πηγα να δω πως θα ειναι. Φυσικα πηρα τα σκειτ για να μη σπαζοκεφαλιαζω με χρωματα στα κερια ή κλιστερ. Εκανα το ρεκορ μικροτερης αποστασης εβερ.... ζητημα να πηγα 500 μετρα και γυρισα. Σκληρο σαν πετρα εως και κομματια παγου, κινδυνος να φας τα μουτρα σου (το λιγοτερο). Τα πεδιλα μας δεν εχουν μεταλικες ακμες.... ενας μπροστα στα ματια μου εξφενδονιστηκε στον αερα. Ευτυχως δεν χτυπησε. Τη δευτερη μερα ξαναπηγα γιατι ακουσαμε πως το βραδυ θα περναγε το μηχανημα να ξησει το χιονι και θα ηταν καπως καλυτερα. Πηγα.. οκ υπηρχε μια αχνη πουδρα απο πανω απο το σκληρο χιονι... οχι οτι ήταν ευχαριστο το σκι. Καταφερα να κανω 2,5 χλμ και γυρισα πισω ξενερομενη.... Και μονο που σκεφτομουν πως την προηγουμενη εβδομαδα ειχα κανει το καλυτερο σκι της χρονιας, σε αφρατο μπολικο χιονι....Και τωρα να το βλέπω έτσι... Ποναει η καρδια μου. Περασε αλλη μια εβδομαδα βροχης και θετικων θερμοκρασιων κι ερχεται το ΣΚ... Με συμβουλεψε ενας γκουρου φιλος να παω στο βουνο με τα σκειτ, εχουν πατησει τις διαδρομες θα ειναι καλα. Εν το μεταξυ εκεινο το ΣΚ ειχε αγωνες και θα γινοταν χαμος απο κοσμο θεατες και αγωνιζομενους. Με ειδε η Μερετε και μου λεει πως ισως να εχουν κλεισει τις διαδρομες για τους αγωνιζομενους. Της λεω θα παω και το πολυ πολυ να παω απο αλλη διαδρομη. Θα το ρισκαρω. Το μονο κακο ήταν οτι στο μετρο ειμασταν κολλημενοι ολοι ο ενας πανω στον αλλον σαν σαρδελες. Σε σημειο που να θελω να κανω εμετο . Ηταν μαρτυρικη η ανοδος στο βουνο. Με το που βγηκα εξω πηρα βαθιες αναπνοες να στανιαρω. Και φυσικα κανεις τους δεν ηρθε εκει που πηγα εγω.... Αυτοι δεξια, εγω αριστερα. Ολο το βουνο αδειο. Ζητημα να ειδα 10 ανθρωπους σε ολη τη διαδρομη και οσους ειδα γυριζανε.... Ημουν μονη στο δασος και το καταδιασκεδαζα. Ετσι ετσι να γινονται αγωνες να πηγαινουν ολοι να τους βλεπουν με τα σημαιακια τους και τις κουδουνες τους και να μου αφηνουν εμενα το βουνο για την παρτη μου. Αν η ποιοτητα του χιονιου ηταν καλυτερη θα ήταν super day!!! Το χιονι ηταν σουπε... αλλα μπορουσα εστω να κανω σκειτ. Ηταν πιο κουραστικο βεβαια. Στη καθοδο απο ενα σημειο και μετα εκανα πατιναζ στον παγο . Πανε οι μερες που εκανα σκι μεχρι το σπιτι μου. Αχ βαχ.... Η επομενη μερα ομιχλη και πολλη βροχη!!! Οι αγωνες ακυρωθηκαν γιατι οι θεατες ουτε τους αγωνιζομενους δεν εβλεπαν. Με τοση βροχη ουτε καν που ανεβηκα. Ηταν που ηταν λιγο τωρα θα το αποτελειωσει. Επρεπε να το παρω αποφαση πως η χιονοδρομικη περιοδος ελειξε συντομα και αδοξα. Μες στη βδομαδα σκεφτομουν να ξεσκονισω το ποδηλατο ή να δωσω αλλη μια ευκαιρια στα rulleski που οπως τα πηρα έτσι μπηκαν στο ραφι. Πρεπει να μαθω να φρεναρω οποσδηποτε. Πρεπει να ξεπερασω τον φοβο μου με αυτα. Αλλα ο γκουρου φιλος μου με συμβουλεψε εχτες να παω σε ενα secret spot. Στιβος 1,5 χλμ με τεχνιτο χιονι που μολις το εριξαν. Θα παω να κανω γυρω γυρω ολοι.... so desperate!!! Aλλα ειναι μια ευκαιρια να κανω ασκησουλες για να βελτιωσω την τεχνικη μου η οποια εχει μενει πολυ πισω. Απο το κακο στο χειροτερο παει... Καμια σχεση με περσι. Καλες οι βολτουλες στο δασος και οι φωτογραφιες αλλα ξεχνας το ποιο σημαντικο. Την τεχνικη. Και αν ευχαριστηθω στον στιβο με το τεχνιτο χιονι, ισως ειναι μια μικρη παραταση της χιονοδρομικης περιοδου. Θα ξαναγκρινιαξω. Περσι εκανα σκι μεχρι 15 Απριλιου Με εβλεπαν ολοι με τα σκι και σταυροκοπιοντουσαν (τροπος του λεγειν μιας και οι περισσοτεροι ειναι αθρησκοι). Και φετος 13 Φεβρουαριου και παρακαλαμε για νιφαδα. Σκι σε τεχνικο χιονι. ΕΛΕΟΣ!!!!!!! Φερτε το χιονι πισωωωωωωω.

http://www.orklasport.no/vinter/langrenn/ski-senior/skipakker/fischer-move-my-style-wax-skipakke-dame

Ειναι τρελοι, ειναι τρελοι αυτοι οι Γαλλοι. Η ταχυτητα με την οποια πανε σου προκαλλει ταχυπαλμια http://www.lequipe.fr/Medias/Actualites/Quand-l-equipe-de-france-de-biathlon-s-essaye-a-la-descente/626422

Εχτες δοκιμασα τα καινουρια μου πεδιλα. Τα βρηκα φυσικα σε τρελη προσφορα. 50% μειον επειδη ειχαν απανω δεστρες. Καποιος αλλαξε γνωμη φαινεται και πολυ χαιρομαι για αυτο. Και ο μαγαζατωρας επειδη ειναι σωστος στη δουλεια του επειδη ψωνιζω συχνα μου εκοψε κι αλλο λιγο απο την τιμη, χωρις να του το ζητησω και χωρις να μου το πει. Το πρωι που τα ειδα ενας υπαλληλος του μου εδωσε αλλη τιμη, και το απογευμα που πηγα να τα παρω το αφεντικο μου εκανε το σκοντο. Παιζει και να ειχε κανει λαθος ο νεαρος αλλα δεν νομιζω. Παντα μου κανει καλυτερες τιμες το αφεντικο. Το εχω τσεκαρει. Η μαρκα ειναι Fischer wax move, ειναι απο τις καλυτερες μαρκες και ακριβοτερες. Κονταροχτυπιεται με τη Madhus, αλλα πολλοι λενε πως τα fischer ειναι τα καλυτερα. Το χαρακτηριστικο του πεδιλου που πηρα ειναι το sidecut το οποιο ουτε καν ξερω τι ειναι και τι προσφερει αλλα μαλλον ειναι καλυτερο στη χρηση, πιο ευκολο ισως; Δεν ξερω. Αυτα τα αφηνω στους αλλους. Σημασια εχει πως το βλεπω εγω στα ποδια μου. Φυσικα καμια σχεση με τα προηγουμενα που ειχα. Στην κατηφορα πανε σαν τραινο.... νιωθω πολυ ασφαλεια σε σχεση με πριν. Ειναι και πολυ πιο γρηγορα. Κι εχτες εγινε κατι που θα γελασετε. Συνηθως, τι συνηθως παντα, οταν κανω σκι πηγαινω ευθεια και σταματαω με V. Δεν μπορεις να κανεις και κατι περισσοτερο στα στενα δρομακια. Αντε αν στριβει ο δρομος κοιταω να στριψω κι εγω μαζι μη βρεθω σε καμια λιμνη ή κανα χαντακι/γκρεμο. (μεταξυ μας, εχω βρεθει σε χαντακι.... απο λαθος υπολογισμο). Εχτες λοιπον απο εκει που θα κατεβαιναμε εμοιαζε με πιστα χιονοδρομικη. Άπλα.... Κι ετσι πως κατεβαινα πως μου ηρθε και αρχισα να κανω στροφες σκιερικες. Καλα ε? Εχω ταλεντο.... Εγω η σνοουμπορντου ετσριβα με σκι.Μπατον και στροφη. Μπατον και στροφη. Που εισαι σνοουκλαμπ να με δεις ελεγα. Δεν ξερω πως μου βγηκε... Εντελως αφθορμητα λες και εκανα σκι (απο το αλλο) κι εχτες. Για να πω και τη μαυρη μου αληθεια στα νιατα μου απο σκι ξεκινησα (τοτε δεν υπηρχε το σανιδι). Ειχα παει 5 μερες στην Brasov και ειπα δεν δοκιμαζω σκι; Χωρις δασκαλο χωρις τιποτα. εβλεπα τι κανανε οι αλλοι κι εκανα τα ιδια. Και οταν επερνα το πιατακι κρυφακουγα τι λεγανε οι δασκαλοι στους μαθητες και εκανα τα ιδια. Εγω δεν θελω και πολυ στο να μαθω κατι. Τα πιανω αμεσως τα γραμματα. Αλλα μεχρι εκει ηταν η εμπειρια μου στο σκι. Μια μιρκη πλαγια με ελαφρια κλιση. Η επομενη εξορμιση στο βουνο καμια -αρια χρονια αργότερα ηταν να μαθω σνοουμπορντ οπου και κολλησα..... καλα σε αυτο απο την πρωτη μερα κατεβαινα Δηιανειρα. Και τωρα στα γεραματα εμαθα σκι αντοχης κλασσικο και σκειτ μαζι... Τωρα επαθα χειροτερο κολλημα. Τοσο κολλημα που δεν μου λειπει το σνοουμπορντ. Να εχει πουδρομερες κι εγω να σκεφτομαι κλασσικο πεδιλο ή σκειτ; Το να παω να φαω πουδρες με το σνοουμπορντ ουτε που μου περασε απο το μυαλο. Οτι να 'ναι.

Eπιτέλους ο χειμώνας έφτασε. Και οταν λεω χειμωνα εννοω το χιονι. Ειχα αρχισει να ανησυχω. Στα μισα του Ιανουαριου και ακομα νιφαδα της προκοπης δεν ειχαμε δει. Ενα μικρο πασπαλισμα να εκανε και μετα το ελιωνε. Ακομα κι οταν μουν Ελλαδα για Χριστουγεννα παρακολουθουσα τον καιρο στο Οσλο. Βρε θα χιονισει ή δε θα χιονίσει; Τιποτα...Δεκεμβρης μηνας και θετικες θερμοκρασιες. Αν ειναι δυνατον. Μετά την Πρωτοχρονια αλλαξε το σκηνικο... εριξε λιγο χιονι και πολικες θερμοκρασιες. Απο τους +20 βρεθηκα στους -20. Τεραστια διαφορα θερμοκρασιας, Κατευθειαν στην καταψυξη. Αλλα χιονι γιοκ. Μας παγωνεις που μας παγωνεις ριξε κατι βρε αδερφε. Και ξαφνικα την προηγουμενη εβδομαδα (8 Ιανουαριου) βλεπω ανακοινωση στα μετερεωλογικα προσοχη μεσα στο Σαββατοκυριακο προβλεπεται σφοδρη χιονοπτωση εως 50 εκατοστων σε διαστημα 2 ημερων που θα πονοκεφαλιασει τους οδηγους και θα χαροποιησει τους σκιερ. Λεω το Yr (η δικια μας ΕΜΜΥ) μας δουλευει και παιζει με τον πονο μας. Και ομως επεσε μεσα... Τοση χιονοπτωση δεν ειχα ξαναδει. Αν δεν το εριχνε ταυτοχρονα με αερα θα μας ειχε θαψει στη κυριολεξια. ηδη την εξωπορτα με δυσκολια την ανοιξα. Τα σκαλια εψαχνα να τα βρω,,,, η γατα μου εριξε εμπαργκο. "Δεν βγαινω έξω που να χτυπιεσαι"....και με το δικιο της θα θαυοταν στο μισο μετρο που ειχα εξω απο το παραθυρο (αναγκαστικα να της το καθαρισω για να βγαινει εξω μπας και γλιτωσω το καθαρισμα της τουαλετας της. ). Πολυ χιονι.... (επιτελους). Οσον αφορα τις πολικες θερμοκρασιες. Δεν μας εχει χαριστει καθολου. Απο τις αρχες Ιανουαριου μεχρι τωρα το θερμομετρο πάνω απο -9 δεν εχει πάει. Εχει γραψει -15, -18, -20. Το -20 ευτυχως δεν το εχει ξεπερασει ακομα. Μονο οταν χιονιζε ήταν γυρω στους -5. Μετα παλι στην καταψυξη. Τα νουμερα ειναι τρελά αλλά οχι τραγικά. Δεν μπορω να πω οτι εχω παγωσει. Μονο οταν πρεπει να βγαλω τα γαντια. Εκει παγωνεις στο δευτερολεπτο. Πως αντιμετωπιζεις το κρυο; Οι Νορβηγοι λενε "det er ikke dårlig vær, men dårlig klær" Που σημαίνει, δεν υπάρχει κακος καιρός αλλα κακος ρουχισμος. Ντυνομαι λοιπον σαν κρεμμυδι. Φοραω ενα ισοθερμικο (πανω κατω), ενα μαλλινο λεπτο layer, ενα φλις και το τζακετ. Τα μαλλινα ρουχα λειτουργουν πολυ καλυτερα στο κρυο απο τα φλις. Αλλα αν δεν εχεις μπορεις και με φλις. Επισης φοραω σκουφο, γαντια και μπουφ. Τωρα για το σκι; Με το που επεσε η πρωτη σοβαρη νιφαδα βρεθηκα στο βουνο. Δηλωσα σε ολους τους μη σκιερ φιλους μου οτι τα ΣΚ με ξεχνανε. I will be out for ski. Δεν μπορω να πω οτι μεχρι σημερα εχω κανει ενα σοβαρο σκι, με πολλα χιλιομετρα και τελειες συνθηκες, αλλα που θα παει θα μου κατσει καποια στιγμη ο σωστος συνδιασμος που θα γουσταρω. Τι θελω να πω; Τη πρωτη μερα οκ, ηταν καλα. Πηγα μια μικρη βολτα (12 χιλιομετρων) ετσι αναγνωριστηκη να δω ποσο χιονι εχει. Εκεινη τη μερα δεν ειχε ριξει τα κερατα του. Μαλιστα η Μερετε μου ελεγε μη μπας, δεν εχει πολυ χιονι. Τελικα αυτο που ειχε ηταν αρκετο. Την επομενη μερα που εριχνε τα κερατα του εκανα το λαθος να παρω τα σκειτ. Μεγαλη ταλαιπωρια σε αφρατο πουδροχιονι τα σκειτ. Μετα απο αυτο εβγαλα το συμπερασμα οτι οταν εχει χιονοπτωση θα κανω κλασσικο στυλ. Το επομενο ΣΚ, το Σαββατο ειχα να κανω ιδιαιτερα μαθηματα σκι σε αρχαρια. Πηρα τα κλασσικα πεδιλα αλλα με λαθος παπουτσια (για σκειτ) με αποτελεσμα να βγαλω φουσκαλες και στα δυο ποδια. Χιλιομετρα δεν βγηκαν, ετσι καναμε λιγο για να μαθει η κοπελα. Την επομενη μερα εκανα τα πολλα χιλιομετρα αλλα με απιστευτη ταλαιπωρια. Αυτοι που στρωνουν τις διαδρομες εμας τους σκειταδες μας εχουν γραμμενους μη πω που. Εφτιαχναν μονο τα τρακς και στη μεση ουτε που παταγανε για εμας. Το αφηνανε αφρατο. Ή οταν εφτιαχναν τα τρακς τα εκαναν τοσο στενα που δεν μπορουσαμε να σκειταρουμε στη μεση. Το τι βρισιδι εριξα δε λεγεται. Εκανα γυρω στα 10 χιλιομετρα κλασσικο στυλ με τα σκειτ πεδιλα. Και επειδη δεν μπορεις να κανεις κλασσικο σκι με σκειτ πεδιλα (ειναι σχεδον αδυνατο), αναγκαστικα να βαλω κερι μπας και εχω λιγο γκριπ. Μιλαμε πολυ ξεφτυλα. Αν το ακουσουν αυτο οι σκειταδες θα με κρεμασουν εξω απο το παλατι αναποδα για παραδειγματισμο. Και το πιο εξεφτελιστικο απο ολα ήταν οταν ειδα τι κατεγραψε το sport tracker. Average speed 5,3 αποσταση 18 χιλιομετρα. Ντροπιαστικο θα ελεγα μιας και αυτη τη διαδρομη την εκανα περσι με 9.3. Να παω να κρυφτω. Συμπερασμα μετα απο αυτο; Θα κανω κλασσικο τυλ απο εδω και μπρος. Τα σκειτ θα τα βγαλω οταν ερθει η εποχη του κλιστερ. Ή αν μια μερα μου τη βαρεσει και παω μονη μου και κανω μονο σε διαδρομες που ξερω πως εχουν πατηθει και ειναι για σκειτ. Αλλα περα απο τη γκρινια, αυτο που απολλαμβανεις με το σπορ ειναι η μαγεια της φυσης. Αυτο το τοπιο που βλεπεις με το ασπρο αφρατο χαλί σε αφήνει άφωνο. Καθε μερα και διαφορετικο χρώμα. Κάθε μερα και διαφορετικη. Αυτα που βλεπουν τα ματια μου ο φακος της φωτογραφικης δεν τα πιάνει. Μερικες φωτογραφιες

Γιατρε ειμαι καλα? Βρισκομαι στην Ελλαδα για τις γιορτες (μαξ 20 βαθμοι θερμοκρασια Δεκεμβριο μηνα) και καθε μερα ελέγχω τα προγνωστικα καιρου στο Οσλο για να δω ποτε θα χιονισει επιτέλους. Ευτυχως εχτες το Οσλο ειδε τις πρωτες νιφάδες (θα κανουν ασπρη Πρωτοχρονια), η θερμοκρασια διατηρειται σε καλα επιπδεδα υπο του μηδενός. Θα χιονισει κι αλλο (δεν ειναι skiable ακομα) και οταν επιστρεψω στο Οσλο απο οτι βλέπω θα μπουμε στην καταψυξη ( -9 βαθμοι κλπ κλπ). Ηδη νιωθω τα σκι μου κατω απο τι πατουσες μου. Ανυπομονω να τα waxαρω.... Βεβαια θα το δαγκωσω στη δουλεια και θα γκρινιάζω αλλά δεν μπορουμε να τα εχουμε όλα. Θα στρωσουμε επιδερμιδα και θα σκληραγωγηθουμε....χαχαχα Παντως δεν ειμαι καλα.... το νιωθω.

Aσχετο αλλα το Voss δεν ειναι so far North!!! Υπαρχουν και αλλα βορριοτερα.... just saying

Δεν εχω διαβασει ολες τις σελιδες περι Παρνασσου οποτε θα κανω την ηλιθια ερωτηση. Θα ανοιξει/χιονισει στις επομενες 2 εβδομαδες; Για να ρωταω σημαινει πως κατεβαινω Ελλαδα για τις γιορτες και θα ηταν ωραιο να βρεθουμε μετα απο τοσο καιρο στο βουναλακι. (Δυστυχως χανω το παρτυ. Χαθηκε ο κοσμος να το κανατε εστω 19 του μηνος; Με τις βαλιτσες θα ερχομουν χαχαχα)

Μου τα λεγες εσυ κι εγω γελαγα. Τωρα τα λουζομαι. Απο φανατικη σνοουμπορντου, φανατικη σκιερ. Πλακα πλακα αν υπολογισουμε πως ειναι ο τριτος χειμωνας εδω, εχω κανει σνοουμπορντ μεχρι τωρα χμ 5-6 φορες ολες κι ολες. Και τωρα πηγα στο Λιλεχαμερ για σκι κι οχι για σνοουμπορτν στο hafjell (ενα απο τα μεγαλυτερα τους ΧΚ). Χαλασα.... ειμαι σιγουρη πως οταν κανω σνοουμπορντ θα ψαχνω τα μπατον μου.... δεν μου λειπει, εχω βρει άξιο αντικαταστατη. Για αυτη την επιλογη βεβαια επαιξαν και οικονομικοι παραγοντες. Αν μου χαριζαν ετησια καρτα θα ελεγα άλλα.... επισης ενας αλλος παραγοντας που επαιξε ρολο ειναι το οτι το Τριβαν (το ΧΚ του Οσλο) δε λεει και πολλα πραμματα. Η μια πιστα που αξιζει πρεπει να παιξεις λοττο για να τη βρεις ανοιχτη. Και επειδη δυσκολευονται να την "πατησουν" με τα μηχανηματα λογο κλισης συν του οτι το ΧΚ ειναι ανοιχτο τις καθημερινες απο το πρωι μεχρι τι 10 το βραδυ ειναι συνεχεια σαλατα.... Οποτε η ετησια καρτα για μενα δεν αξιζει.... Δεν θα τα εδινα ετσι κι αλλιως.

Μαλλον στο οτι ξυπνησα πρωι πρωι και το ματι δεν εχει ανοιξει ακομα.... Στο Οσλο ηθελα να πω.... παω να το διορθωσω. χαχαχα

sjusjøen ski trip 2015 Φετος ο χειμωνας δεν εχει ερθει ακομα. Η κατασταση δεν παλευεται. Δεκεμβριος μηνας και 12 βαθμους. Απιστευτο. Θυμαται που και που να ριξει τη θερμοκρασια στους -5 αλλα ασπρη νιφαδα δεν εχουμε δει. Μονο παγο. Μαλλον απο Γεναρη και αμα... Σκετη απογοητευση. Σημερα ειδα οτι χιονισε στην Παρνηθα κι εδω τιποτα!! Ελεος. (Μιλαω για το Οσλο). Μου εχει ληψει το σκι. Σε απελπιστικη κατασταση. Την προηγουμενη εβδομαδα εψαχνα επιλογες μπας και κανω καμια εκδρομη πιο βορρια. Τζιφος. Δεν ειχαν βαλει λεωφορεια για τα χιονοδρομικα. Ενας φιλος μου μου προτεινε να παμε εδω στο Οσλο σε ενα μερος που εχουν ριξει τεχνιτο χιονι. Αλλα η διδρομη ηταν μονο 550 μετρα. Ειπαμε ειμαι απελπισμενη αλλα οχι και τοσο.... να παω να κανω πανω κατω σκι σε παγωμενο ψευτικο χιονι και μονο 550μ? Πανω κατω? Πφφφ.... δεν ψηθικα. Τη Τριτη λαμβανω ενα link απο μια φίλη μου πως ενας συλλογος χιονοδρομιας διοργανωνει εκδρομη με πουλμαν στη περιοχη sjusjøen στο Λιλλεχαμερ. Τα ματια μου γουρλωσαν. Δεν χρειαστηκε περισσοτερο να το σκεφτω, δηλωσα συμετοχη χωρις δευτερη σκεψη. Χωρις να σκεφτω αν θα παω μονη ή με παρεα. Απλα καπαρωσα τη θεση. Το πουλμαν φευγει στις 7:30 απο Οσλο και φτανει 10:00 στο βουνο και σκι μεχρι τις 14:00 που ειναι η επιστροφη. Μετα εμαθα πως θα ερχοταν και η τρελαμενη η φιλη μου. Διπλη χαρά. Δεν μπορουσα ουτε να συγκεντρωθω εκεινη την ημέρα. Μετραγα τις μερες και τις ωρες μεχρι το Σαββατο. Κερωσα τα πεδιλα μου, τα εβγαλα απο την αποθηκη. Απιστευτο μου φαινοταν. Θα εκανα σκι! Αραγε το θυμομουν? Το Σαββατο ηρθε, πρωινο ξυπνημα απο τα ξημερωματα. Αν κι εδω ξημερωνει στις 9:00, οποτε το ξυπνημα στις 5:30 το λες στην αγρια νυχτα. Καφε, πρωινο, τελευταιες ετοιμασιες και εξω απο την πορτα. Πηρα το μετρο για να παω στον τοπο συναντησης. Στη σταση βγηκαν αλλα 5 ατομα με σκι στα χερια. Κι αλλοι χιονοτρελαμενοι. Βρηκα το πουλμαν και τη φιλη μου και ξεκινησαμε. Χαρα γελια. Θα καναμε σκι! Τι το πιο τελειο? Τις δυο ωρες της διαδρομης ουτε που τις καταλαβαμε. Ασε που μας ψιλοπηρε ο υπνος κανα μισαωρο. Ανοιξαμε τα ματια μας και αντικρισαμε το λευκο τοπιο. Δεν ειχε παρα πολυ χιονι αλλα ηταν αρκετο για τον σκοπο μας. Το feedback που ειχαμε ηταν πως εκει που θα παμε, στα πρωτα 500 μετρα θα ειχε παγο αλλα μετα το χιονι γινεται καλυτερο για χιονοδρομια. Οσοι θα κανανε κλασσικο σκι επρεπε να χρησιμοποιησουν iceklister. Eγω απο τη μια χαιρομουν που δεν εχω πια καμια σχεση με αυτη την ηλιθια κολλα, απο την αλλη δεν ηξερα πως θα ηταν τα πραμματα με το skate στον παγο. Wait and see... Φτασαμε στον προορισμο και φορεσαμε τα σκι. Οπως το φανταζομουν ειχα ξεχασει να κανω σκειτ. Το ξεκινημα ηταν κατηφορικο οποτε απλα τσουλισα μεχρι κατω. Ευτυχως θυμομουν να σταματαω ή να κοβω ταχυτητα. Παλι καλα... Μετα βρηκαμε τον παγο... δεν γινεται να κανεις σκειτ στον παγο. Θες πεδιλα πατιναζ.... Τα βρηκα λιγο σκουρα... το ενα ποδι πηγαινε δεξια το αλλο αριστερα. Αντε υπομονη ελεγα, τα πρωτα 500 μετρα ειπανε... Οντως μετα βρηκαμε χιονακι. Αντε να δοκιμασω την τεχνικη, τη θυμαμαι? Η απαντηση ηταν οχι.... Οκ δεν την ξεχασα εντελως απλα θελει παλι δουλεια. Φτου και απο την αρχη. Παλι σαν τον Μιστερ Μπιν ήμουν, συν το οτι ημουν εντελως απροπονητη.... Πρωτο σκι της σεζον.... με πολλες παυσεις για να παρουμε ανασα. Τα ποδια ειχαν αρχισει ήδη να πονανε. Οι πατουσες μες στις μποτες υποφερανε.... το στοιχημα ηταν να μην αφησω τα κοκκαλακια μου εκει. Υποτιθεται πως θα φταναμε σε ενα σαλε, αλλα ειδαμε πως απο ενα σημειο και μετα ηταν ανηφορικο μαζι με παγο. Δε γινεται λεμε. Στις 2 επρεπε να ημασταν στο πουλμαν και ήταν 12:00. Ειχαμε πολυ χρονο. ειπαμε να γυρισουμε πισω και να παμε σε ενα αλλο μονοπατι που ειχε να δουμε τι παιζει. Στη διαδρομη συναντησαμε τον οδηγο ο οποιος νομιζε πως γυριζουμε στο πουλμαν και ηταν ετοιμος να γυρισει να μας ανοιξει. Οχι, του ειπα κανε το σκι σου (τι ωραια δουλεια ε?). Εμεις θα παμε πρωτα για εξερευνηση και μετα θα γυρισουμε. Το δευτερο μονοπατι ήταν πολυ καλυτερο. Επρεπε απο την αρχη εκει να ειχαμε παει, αλλα αμα δεν ξερεις τη περιοχη.... Το χιονι ποιοτικα καλυτερο. Ιχνος παγου. Ημασταν με το ρολοι στο χερι. Αυτο ειναι το κακο οταν πας εκδρομη κι εχεις περιορισμο χρονου. Εχεις και το αγχος για το αν θα γυρισεις πισω στην ωρα σου. Καποια στιγμη μου λεει η Τζεινι, παμε πισω; Της λεω ας παμε και λιγο παρακατω. Κι εκει που προχωρησαμε για καμια 500 μετρα, αρχιζει ο κατηφορος ο καλος. Κι εκει που ειχαμε μπει στον πειρασμο να τον κατεβουμε, τραβαμε ενα φρενο αποτομο και γυριζω και λεω στην Τζεινι μηπως τωρα ηρθε η ωρα να γυρισουμε πισω? ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ..... και ριχνουμε κατι γελια. Αν το ειχαμε κανει απο την αρχη θα τον κατεβαιναμε γιατι αυτο ειναι το πανηγυρι του σκι. Αλλα ημασταν ηδη κουρασμενες και ξεραμε πως μετα επρεπε να τον ανεβουμε ολο πισω συν τα χιλιομετρα που επρεπε να κανουμε για να φτασουμε στο πουλμαν (8 χλμ νομιζω πως ηταν απο κει που ημασταν για το πουλμαν). Σωστη επιλογη γιατι μετα απο καποιο σημειο τα ποδια μου δεν συνεργαζονταν. Δεν δεχοντουσαν καν εντολες. Βρε πηγαινε δεξια εσυ, τιποτα αυτο. Πηγαινε αριστερα εσυ τιποτα και το αλλο. Ζηλευα αυτους που ειχαν σκυλο και τους τραβαγε ο σκυλος.... αχ και να ειχα κι εγω ενα εκεινη την ωρα.... Μετα εφτασε και ο παγος... αλλο μαρτυριο απο κει.... τα τελευταια χιλιομετρα απλα εβγαλα τα σκι και τα περπατησα. Δεν γινοταν αλλο.... Και το χειροτερο; Το πουλμαν ειχε φυγει απο κει που μας αφησε για να βρει θεση να παρκαρει και επρεπε να περπατησουμε ακομα περισσοτερο. Στο συνολο καναμε 20 χιλιομετρα!!! Πρωτο σκι της σεζον και απροπονητη.... και 20χλμ!!! Μπραβο μας! Εφτασα στο πουλμαν και σχεδον εκλαψα απο τον πονο.... εψαχνα να βρω σημειο του σωματος μου που να μην ποναει. Εβγαλα τις μποτες και ξεμουδιασαν τα ποδια μου. Μοιραστικαμε με τη Τζεινη οτι ειχαμε φερει μαζι μας για φαγητο και εκανα τη κινηση ματ να βρω αδεια θεση στο πουλμαν να ξαπλωσω. Δεν υπηρχε περιπτωση να αντεξω καθιστη. Ευτυχως βρηκα ξαπλωσα και κοιμηθηκα σε ολη τη διαδρομη. Ξυπνησα την ωρα που μπαιναμε στο Οσλο. Μεχρι και ονειρο ειδα. Για το αν ροχαλισα δεν ξερω, κανεις δεν παραπονεθηκε. Ηταν μια παρα πολλη ομορφη πρωτη μερα σκι απο ολες τις πλευρες. Και ας μην ειχαμε το ιδανικο χιονι. Τωρα ξανα τον Ιανουαριο αν αποφασισει ποτε να χιονισει στο Οσλο. Ραντεβου του χρονου. Tα δεξια πεδιλακια ειναι τα καλυτερα και ομορφοτερα. Δε φαινομαι αλλα αυτη συμφωνα με τη φωτογραφο ειμαι εγω Αυτη 100% ειμαι εγω. Με αναγνωριζω απο το (χαλια) στυλ μου....χαχα

Χειμωνας 2015 Αλλος ενας χειμώνας στη Νορβηγια. Σε σχεση με περσι εχει δειξει στοιχεια πως ισως φέτος (το λεω με επιφυλαξη αυτο ) να δουμε εναν σοβαρο χειμωνα. Ο περσινος και ο προπερσινος ήταν χειμωνας γιαλαντζι. Ο Νοεμβριος ειναι ο μηνας βροχων και παγετου. Ξυπνας το πρωι και ολα ειναι παγωμένα. Το λεγομενο frost. Κατα τη διαρκεια της ημερα μπορει να λιωσει αλλα μπορει και οχι. Μια μερα μας επιασε εντελως απροετοιμαστους. Κανεις δεν το περιμενε. Δεν υπηρχε καν το frost εξω ωστε να πεις χμμμ βαλε παπουτσια που δεν γλιστρανε ή εστω καρφια. Εβλεπες τους δρομους και τα πεζοδρομια υγρα αλλα νομιζες οτι ήταν απο τη βροχη που επεσε το βραδυ. Ελα ομως που δεν ήταν νερο αλλά πάγος! Οτι γυλιζει δεν ειναι χρυσος... αλλά πάγος. Που δεν φαινοταν. Παγος στα σκαλια, παγος στα χαλικια στην αυλη.... παγος παντου. Παγος ακομα και κατω απο λακουβα με νερο. Το να περπατησεις ήταν άθλος. Και φυσικα ολοι ειχαμε βγει εξω χωρις καρφια. Καλα εγω ετσι κι αλλιως δεν εχω, αλλα οι υπολοιποι? Το νοσοκομειο κατεγραψε ρεκορ ατυχηματων εκεινη την ημερα. Μεσα σε 5 ωρες 150 ατομα και μεχρι το τελος της ημερας 250 ατομα με κακωσεις, σπασιματα κλπ. Ακομα και τα αυτοκινητα με τα χειμερινα λαστιχα γλιστραγαν Τα χειμερινα ειναι για το χιονι. Για τον παγο θες λαστιχα με καρφια και στο Οσλο απαγορευονται. Επιτρεπονται μονο εαν πληρωσεις ενα ποσο την ημερα. (λαστιχα με καρφια χρησιμοποιουν μονο οσοι ζουν στη δυτικη Νορβηγια ή στα βουνα οπου ο παγος στους δρομους ειναι κατι το συνηθες). Στην πρωτευουσα απαγορευονται.Εκεινη την ημερα λοιπον εφαγα και την πρωτη μου τουμπα στα 3 χρονια που ζω στη Νορβηγια. Ηταν αναποφευκτη μιας και το σημειο ήταν κατηφορικο και γυαλι. Δεν μπορεσα να κανω τιποτα για να την αποτρεψω παρα μονο να πεσω με χάρη και με στυλ. Η αγορα καρφιων ή παπουτσια με καρφια ειναι στο to do list. Θα υπαρξουν και χειροτερες μέρες ειδικα οταν πέσουν τα πρωτα χιονια. Τα ειδα τα χάλια περσι που ακομα και το να βγω εξω απο το σπιτι στην αυλη ηταν δυσκολο. Ηταν καπως 'ετσι Για να κατεβω στον δρομο χρησιμοποιησα εκεινη τη λεπτη λωριδα χιονιου. Αλλα ελα που για να φτασω σε εκεινη τη λωριδα πηρα τον χρονο μου.... Φετος λοιπον και μετα την τουμπα στο ισωμα που εφαγα αποφασισα πως τέρμα το extreme sport - περπατημα για φετος. Φυσικα συνεχιζω να αντιδρω στην αγoρα πετάλου καρφιων που τα δενεις στα παπουτσια και οταν περπατας νιωθεις σαν άλογο. Ακους και τον χαρακτηριστικο ήχο. Μια χαρα πρακτικα ειναι αλλα εγω νιωθω σαν να ειμαι άλογο. Οι αλλοι το κανουν, όχι εγω. Δικη μου λόξα. Σημερα το πρωι λοιπον πέτυχα μια προσφορα παπουτσια πεζοποριας με καρφια απο καρμπον απο κάτω. Μου ειχε πει για αυτα η Μερετε, τα αγορασε περσι. Και μου συνεστισε αν παρω να προσεξω τα καρφια να ειναι απο καρμπον γιατι αντεχουν περισσοτερο, τα αλλα "τρωγονται" με τη χρηση. Βεβαια πρεπει να θυμαμαι πως πρεπει να τα βγαλω πριν μπω στο σπιτι γιατι τα καρφια της εγδαραν το πλακακι. Πετυχα λοιπον μια προσφορα απο 150ευρω σε 50 ευρω!!! (Ουτε σπορτεξ δεν αγοραζεις σε αυτη την τιμη). Και επειδη κανω και πεζοποριες ειναι οτι πρεπει. Θα τα χρησιμοποιω και στην πολη και στο βουνο. Η Νορβηγια μπορει να ειναι ακριβη σα χωρα αλλα σε τεχνικο εξοπλισμο εχει πολυ καλες τιμες. Και αμα πετυχεις και εκπτωσεις ή προσφορες?....εκει λεφτα να εχεις και αδιαζεις μαγαζι. Οταν κανουν 70% εκπτωση ειναι 70% εκπτωση. Εχω παρει τα σκι μου σε πολυ καλη τιμη (αυτο ήταν τζακποτ εκεινη την ημερα), δυο μπουφαν του σκι σε πολυ καλη τιμη, το δε δευτερο ήταν εντελως εξευτελιστικη τιμη της ταξεως των 25 ευρω!!! Και γενικα χαιρομαι παρα πολυ οταν κάνω έξυπνες αγορες Μπαινει Δεκεμβριος σιγα σιγά και μοιριζει χιονι. Ανυπομονω να πεσουν οι πρωτες νιφάδες. Εκνευριζομαι που δεν πεφτουν ακομα. Θελω να κανω σκι. Βλεπω τα σκι μου τα χαιδευω τους μιλάω.... ονειρευομαι πως κανω σκι. Αντε βαρεθηκα πια να περιμενω. Ριξ' το να τελειωνουμε. Κοιταω τα προγνωστικα, και ειναι απογοητευση. Ποση υπομονη να κανω ακομη??? Μου τελειωνει.... Η απελπισμενη.

Ηytta tour 2015 Η μερα του ταξιδιου εφτασε. Πραγματικα μέτραγα τις μερες και τις ωρες. Το προγραμμα σύμφωνα με τη Μερετε ελεγε αναχώρηση στις 6 το απογευμα για να μη φτασουμε βραδυ. Θα έπαιρνα το αυτοκινητο της να παω στη δουλεια για να προφτασω να ειμαι σπιτι οσο πιο νωρις γινεται. Φυσικα το προγραμμα που ειχαμε φτιαξει στο μυαλό μας δεν εγινε. Στις 5 που γυρισα ειχε ραντεβου με καποιον για τη δουλεια της και στις 6 που τελειωσε πηγαμε για ψωνια στο σουπερ μαρκετ αντι να φυγουμε για το βουνο.... Ηταν ετοιμες να πανε και με τα ποδια στο σουπερ μαρκετ αλλά τους προτεινα να παμε με το αυτοκινητο. Ευτυχως γιατι τα ψωνια στο σουπερ μαρκετ ήταν λες και θα γινοταν πόλεμος. Αδειάσαμε το μαγαζι. Σχεδον. Υπερβολικη η Μερετε ως συνήθως. Παρε αυτο να παρουμε και αυτο....το αν θα τα τρωγαμε ολα αυτα 3 γυναικες σε δυομιση μέρες είναι άλλο θέμα. (για την ιστορια γυρισαμε αρκετα πραμματ πισω). Τελικα στις 7 ξεκινησαμε, είχε ήδη νυχτωσει το πλανο να μη φτασουμε νυχτα πηγε κατα.... Και το χειροτερο ειναι οτι καναμε το ταξίδι σε τρισήμιση ωρες αντι για 2 αντε 2,5.... Και αυτο γιατι ειχαμε 2 στασεις, και ειχε ομιχλη με δύσκλη ορατότητα. Επισης πηγαινα by the book ακολουθώντας τα ορια ταχυτητας και ας γκρινιαζε η Μερετε. Με κορόιδευε που πήγαινα σαν κότα Της ειπα αν σου ερθει το μπιλετο θα το πληρωσεις ολο εσυ. Ειχαμε και τις πλακες μας στη διαδρομή. Λεγαμε στην Ελισαβετ πως να εδω εχει μια λιμνη, βασικα της δειξαμε όλες τις λιμνες ασχετα που δεν ειδε καμια γιατι ειχε σκοτάδι. Εμεις παντως το χρεος μας ως ξεναγοι το κάναμε. Βεβαια μετα αρχίσαν το δουλεμα σε μένα. Να κοιτα τι ωραια επιγραφη εχει εκι πανω.... δεν μπορω οδηγω. Α ναι σωστα... Αχ κοιτα ποσο εντονα ειναι τα αστρα, να η μεγαλη αρκτος. Τα νευρα μου εγω που δεν μπορουσα να δω. Χα χα χα τα γελια οι αλλες δυο. Με τα πολλά φτάσαμε κατα τις 10. Εγινε ενας άθλος για να μεταφερουμε τα πραμματα στο σπιτι γιατι ειχε σκοταδι και δεν εβλεπα τιποτα. Η Μερετε με την Ελισαβετ είχαν φακο κεφαλής, εγω δεν είχα. Υπηρχε ενας χεριου αλλα κουβάλαγα πράμματα στο χερι. Not a good idea. Το πως δεν εφαγα τα μουτρα μου τυχερή ήμουν. Αφου τακτοποιηθήκαμε, αναψαμε το τζάκι αρχίσαμε το μαγείρεμα. Κατι απλο και γρήγορο μιας και ειχαμε τσιμπήσει χοτ ντογκ στη διαδρομή. Σαλατα με λουκανικα.... Τα οποια ήταν τοσο πικαντικα που δάκρυζα. Δεν αντεχω τα καυτερά φαγητά με τίποτα. Ημουν τόσο κουρασμενη συν τα 2 ποτηρακια κοκκινου κρασιου που ήπια κι ας μην το συνηθίζω, στις 02:30 που πεσαμε για υπνο ξεράθηκα. Το επόμενο πρωί φτιαξαμε το πρωινο (english breakfast) και τα σαντουιτς για τη πεζοπορία ντυθήκαμε κι έξω απο την πόρτα. Την πεζοπορία της ημέρας την ήξερα μιας και την έχω κάνει αρκετες φορές. Αυτη τη φορα η ξενάγηση έγινε στην Ελισαβετ (η απο πανω νοικαρισα). Ο καιρος ήταν τέλειος για την εποχη. Ηλιος και 5-6 βαθμους θερμοκρασια. Νομιζαμε πως θα εκανε κρυο και ειχαμε φορεσει τρια layers ρουχων που στην πορεία τα βγαζαμε. Τα ξαναφορεσαμε οταν φτασαμε κορυφη και κατσαμε να φάμε και να κοιμηθούμε. Ω ναι.... ειχε φερει μια προβια ταρανδου οπου τη στρωσαμε κατω και την πέσαμε. Ειχαμε την τυχη να μη φυσαει καθολου οποτε ο ηλιος τα ρουχα και η προβιά μας κράτησαν ζεστες. Οταν αρχισε να ψυχραίνει σηκωθηκαμε και πηραμε το δρομο της επιστροφής. Στο σπίτι αρχησε το πάρτι απο νωρίς. Κοκκινο κρασι εγω, ασπρο η Μερέτε και μαγείρεμα. Τα κοριτσια ανελαβαν το να φτιαξουν το κυριως πιατο που περιελάμβανε μανιταρια με σως, λαχανικα στην κατσαρολα, και αρνισια παιδακια στο τιγανι (ξενέρα). Αν ειχε σχαρα θα τα πέταγα στο τζάκι. Εμενα μου ήρθε φλασιά και ανελαβα να φτιάξω πατάτες στη χόβολη. Δεν το ειχα ξανακανει και ειχα μια αγωνια.... εφτιαξα και μια ωραια σως... Μια χαρα. Μεχρι να γινει το φαγητο είχα κατεβασει 3 ποτήρια κρασι. Αλλο ένα την ωρα που τρώγαμε, ειχα αρχισει να ζαλίζομαι. Και μετα για να περάσει η ώρα είπαμε να παίξουμε χαρτιά. Ελα ομως που την είχα ακούσει. Προσπαθησα να δειξω στην Μερετε το πως παιζεται το 21 και ουτε μια απλη μαθηματικη πραξη δεν μπορουσα να κανω. Κου κου.... Μπα της λεω δεν γινεται... Αλλα συνέχισα να πινω. Το πρωτο παιχνιδι που τους εδειξα ήταν η “αγωνια” αλλα δεν ενθουσιασε το κοινο. Και τότε η Μερετε μας έμαθε το queen of spades (αν λεγεται έτσι... ουτε που ξέρω). Εγω να μη μπρώ καθόλου. Οσο και να με βοηθάγανε τα κορτιστια ήμου τοσο ζαλισμενη που τα εκανα θαλασσα . Εχασα παταγωδώς. Μα να μη μπορω να ξεχωρισω τον βαλε απο την νταμα; Και οτι η νταμα είναι ανώτερη του βαλέ; Με την καμία. Ντίρλα σας λεω. Επεσε το γελιο της αρκούδας. Το διαλύσαμε στις 03:30 το πρωι. Και αυτο γιατι σκεφτηκαμε πως αν το συνεχισουμε θα χασουμε την αυριανη ημέρα. Το πρωι ξυπνησα με χανγκοβερ. Παρόλο που φαγαμε καλο πρωινο το στομαχι μου ένιωθε πως ειναι άδειο. Ξενυχτι + ποτό+ παζοπορία = δεν παίζει. Ειπαμε να κανουμε μικρη διαδρομή μιας και ειχαμε το ταξίδι της επιστροφής. Η μικρη διαδρομή ναι μεν ήταν μικρή αλλά τη νιωσαμε μεγάλη. Καναμε 2 παυσεις ενδιαμεσα, και στη μια το ρίξαμε στη σοκολάτα. Να παρουμε ενέργεια. Η τελευταια παυση ήταν όλα τα λεφτά. Φαγαμε και το ρίξαμε στον υπνο. Πρεπει να κοιμηθηκα μια ωρα. Μεχρι και που ροχάλισα. Κοροιδευα τη Μερετε που ροχάλιζε αλλα τελικά κι εγω δεν πήγα πισω. Με το ζορι με ξυπνήσανε δεν ήθελα με τιποτα να σηκωθω. Αφηστε με εδω μη με ξυπνατε. Ήταν τόσο ωραιος αυτος ο ύπνος. Πρωτη φορα ευχαριστηθηκα ύπνο. Ακομα τον θυμάμαι. Κατεβηκαμε απο το βουνο και έπρεπε να πακεταρουμε και να φυγουμε. Το προγραμμα έλεγε να φυγουμε κατα τις 6 για να ειναι μερα και να δει η Ελισαβετ τις λίμνες που δεν ειδε την Παρασκευη. Χα χα...είπαμε προγραμμα; Εδω γελάμε. Φυγαμε στις 7 και το στοιχημα ήταν να φτάσουμε νωρίς. Φοβόμασταν οτι θα το κάναμε παλι 3 ωρες αλλά αυτη τη φορά το πάτησα το γκαζι. Πολλές φορές ξεπέρασα τα ορια ταχυτητας. Απλά προσεχα που ήταν οι κάμερες κι εκει εκοβα ταχυτητα. Τωρα αν μου ξεφυγε καμια θα φανεί στο γραμματοκιβωτιο της Μερέτες. Ελπιζω πως όχι. Ήμουν τόσο κουρασμενη που δεν ειχα την υπομονη να πηγαίνω σαν κοτα. Ήθελα να φτασω σπιτι σε λιγοτερο απο 3 ωρε. Επισης δεν ήθελα να με πάρει ο ύπνος στο τιμόνι. Με δυσκολια κράταγα τα μάτια μου ανοιχτα. Και ξαφνικά επικρατησε μια περιεργη ησυχία στο αυτοκινητο. Κοιταω δεξια, η Μερετε ζζζζζζζζ χρρρρ ζζζζζ. Κοιταω στον καθρεφτη και η Ελισαβετ ζζζζζζ χρρρρ ζζζζ..... Κοιταω κι εμενα.... πολυ θα ηθελα κι εγω να εκανα ζζζζζ χρρρρρ ζζζζ.... Φτου γαμωτο λεω.... τωρα Αφροδιτη εισαι μονη σου κοιτα να μην χαθείς και κοιτα να μη σε παρει ο υπνος στο τιμόνι. Το ζζζζζ χρρρρ ζζζ κρατησε για μια ωρα. Η Μερετε ξυπνησε λίγο πριν φτάσουμε σπιτι. “welcome back sleeping beauty” της ειπα “βοηθα λιγο τωρα με τις ταμπελες για να μην χαθω μεσα στο Οσλο”. Οσο κι αν μας φανηκε απιστευτo, καναμε τη διαδρομη σε δυο ωρες και ένα τεταρτο. Θα το καναμε και σε λιγοτερο απο 2 ωρες αν στο σημειο που τους πηρε ο υπνος (μια ωρα εξω απο το Όσλο) δεν ειχε κινηση. Εκει που ειχα μεση ωριαια ταχυτητα 100χλμ/ω αναγκαστικα να το πηγαινω με 60χλμ/ω. Πιο ύπνος δεν γίνεται. Περάσα τόσο όμορφα. Τόσο χαλαρά. Ξεφυγα απο τη ρουτινα της καθημερινότητας. Ξέφυγα από τις διάφορες σκέψεις που με προβληματίζουν τον τελευταίο καιρό. Πήρα μια ανάσα. Βρέθηκα στο μέρος που λατρεύω με πολλη καλη παρέα. Πάντα περνάω καλά με τη Μερέτε. Η επόμενη μέρα με βρήκε με μια γλυκιά μελαγχολία. Που ήμουν εχτες και που βρίσκομαι σήμερα. Μεχρι την επόμενη φορά. Until the next time.

Hyttatur ut på tur ut i natur Με άλλα λόγια η Μερέτε μου ανακοίνωσε προχθές πως σκέφτεται να κανουμε εκδρομη στο βουνο στο εξοχικό της. Αυτη τη στιγμη την περιμένω μήνες. Ειμαι αφάνταστα χαρούμενη, μετράω τις μέρες. Θα πάω στο σημείο που κάθε φορά θέλω να πετάξω τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να μη γυρίσω πίσω. Θελω να μείνω εκει για πάντα!!!!! Εκει στην άγρια φύση, οπου δεν έχουμε ρεύμα (μπαταρια γεννήτρια), δεν εχουμε τηλέφωνο. Για να επικοινωνισουμε ή να μπουμε στο ιντερνετ πρέπει να σκαρφαλώσουμε στη κορυφή του βουνού. Νερό απο το πηγάδι (προνομιούχα που το έχει). Τουαλέτα...εχμμμ...εχει εναν θρόνο οπως το αποκαλώ για να το κοροϊδέψω με μια τρύπα και απο κάτω κάτι σαν άχυρα. Αρνούμε πεισματικά να το χρησιμοποιήσω. Με ενοχλει η μυρωδιά και η σκέψη πως κάποιος -δηλαδή η Μερέτε- μετα θα πρεπει να παει να μαζέψει την όποια παραγωγή μου. Εχω τη δικιά μου τρύπα έξω στη φύση δεν ενοχλώ κανέναν. Εχω σημαδέψει το σημείο μου σαν τα σκυλιά. Η Μερέτε γελάει κάθε φορά μαζι μου, οχι οτι κι εκείνη χρησιμοποιεί το θρόνο. Το Νο1 έξω και το Νο2 μέσα ή αν δεν θέλει να καθαρίζει μου εχει πει που πηγαίνει για το χοντρό. Εχει κι εκείνη τη δική της τρυπα. Μετράω τις μέρες για το ΠΣΚ σαν τους φυλακισμένους. Οι καταραμένες δεν περνάνε γρήγορα και φυσικά οταν πάω εκεί θα περάσουν σα νεράκι και ουτε που θα καταλαβω το πότε θα βρεθώ πάλι στην πόλη και πισω στη ρουτίνα μου. Ηθελε να προσκαλέσει και την απο πάνω νοικάρα αλλά τελικα δε θα μπορέσει να έρθει, έχει άλλα πλάνα. Μάλλον οι δυό μας θα είμαστε, δε με πειράζει καθόλου. Ο άντρας της θα πάει εκδρομη με τη μηχανη και θα εχει και την ευθύνη να ταΐζει τις γάτες. Το πλάνο ειναι την Παρασκευη να πάω στη δουλεια με το αυτοκίνητο της ωστε να γλιτώσω τον χρόνο της αναμονής με τη συγκοινωνία. Ενω όλη η συγκοινωνια του Οσλο ειναι ρολόι, η γραμμή 32 ειναι η μόνη που έχει ακαθόριστα ωράρια. Εχω τυχει να περιμενω και μισή ωρα. Μου θυμίζει τη συγκοινωνία του Παπάγου. Το λεωφορείο φάντασμα. Ο σκοπος ειναι να φυγουμε όσο πιο νωρίς γίνεται γιατι τωρα βραδιάζει στις 7. Μη φτάσουμε νυχτα. Ισως φυγω και νωρίτερα απο τη δουλειά. Θα δούμε. Η φωτογραφία είναι από το πκαλοκαίρι του 2014. Πλάκα πλάκα από τότε έχω να πάω. Κακώς πολύ κακώς, θα την μαλώσω.

Αν δεν ειδατε την τελευταια εκπομπη του world party Tv show στον Αλφα αξιζει να τη δείτε. Προορισμος νησια Svalbard Νορβηγιας και εχει και λιγο από Οσλο. Ειναι ωραιο να βλέπεις το μερος που ζεις και συχνάζεις στην τηλεοραση και να αναγνωριζεις τις τοποθεσίες. Μεχρι και το νοσοκομειο στο οποιο κατελληξα κι εγω πριν ενα χρονο για να αποκτησω τα 10 ράμματα στο ποδι μου είδα. Ειδα και το Σβαλμπαρντ και μου φτάνει πο το είδα στην Τιβι.... δεν νομιζω οτι θα πάω και απο κοντά. Στο μερος που οι πολικες αρκουδες ειναι περισσότερες απο τον άνθρωπο. Και οι ανθρωποι κυκλοφορουν με καραμπινες για προστασια. Η πλάκα ειναι οτι τα πέτυχα τα παιδια στα γυρίσματα. Ήταν η φαση που έβγαινα απο μια καφετερια. Πέρασα ακριβως πισω απο τον καμεραμαν. Δεν είχα ξαναδει την εκπομπη κι ας παιζει λεει 3 χρονια στην τηλεοραση. Την ειδα πρωτη φορα σημερα κατα τυχη. Βασικα φιλες στο φβ ποσταραν την εκπομπη. Για αυτο και δεν τον αναγνωρισα, ετυχε και να μη μιλησουν εκεινη την ωρα, ετσι και ακουγα ελληνικα θα σταματαγα. Και ισως να με βλέπατε και στην τηλεοραση χαχαχα.... κριμα. Που να το φανταστω, νομιζα οτι ήταν καποια νορβηγικη εκπομπη ή ρεπορταζ Γρρρ

υπαρχει και χειρότερη.... κομβος 4ων εισόδων στα Καλυβια Αττικης με παντου ΣΤΟΠ.... κι εκει ολοι καθονται και κοιτανε ο ενας τον αλλον. Ποιος θα κανει το πρωτο βημα;;;; Αν θελαν να διοθωσουν οι συγκοινονιολογοι τη βλακεία τους έπρεπε να βαλλουν το σημα παραχωρηση προτεραιότητας και όχι το ΣΤΟΠ.

Νορβηγοί + οδήγηση σημειώσατε 2 Νορβηγοί + οδήγηση σημειώσατε 2 Οδηγώντας στην Ελλάδα από τα 18 κι έχοντας συνηθίσει τον ελληνικό τρόπο οδήγησης κι ελληνική νοοτροπία, παρατηρώντας τους Νορβηγούς απλά σε κάνει και γελάς. Σήμερα παρατηρούσα έναν Νορβηγό να προσπαθεί να παρκάρει. Τον έκανα πραγματικά χάζι κι αυτό γιατί ήξερα πως θα γελάσω . Είμαι κακιά το παραδέχομαι. Οι άνθρωποι εδώ έχουν συνηθίσει την άπλα. Απλά μην τους στριμώξεις. Ο σύνηθες τρόπος παρκαρίσματος ειναι με “την μούρη” γιατί απλά έχουν πάντα άπλετο χώρο παρκαρίσματος. Έτσι και τους βάλεις να παρκάρουν στου Ζωγράφου/ Κυψέλη/Χολαργό κ.α. θα πάθουν κρίση πανικού, μη σου πω εγκεφαλικό. Μετά από πολύ καιρό, είδα κάποιον να προσπαθεί να παρκάρει με την όπισθεν μεταξύ δύο αυτοκινήτων. Ώπα λέω, εδώ είμαστε. Καιρό έχω να το δω αυτό. Αν είχα παρέα ίσως και να το έπαιζα σε στοίχημα. Ήμουν σίγουρη πως θα το κερδίσω. Και φυσικά δε βγήκα χαμένη. Μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω.... αφού ήθελα να του φωνάξω “παρ' το αλλιώς”. Τίποτα αυτός εκεί, μπρος πίσω μπρος πίσω λες και το αυτοκίνητο θα το σκεφτόταν από μόνο του πως πρέπει να στρίψει το τιμόνι αλλιώς. Δεν το έχουν οι άνθρωποι, δεν το έχουν. Ένα μήνα (και λιγότερο) στο κέντρο της Αθήνας χρειάζονται και θα το αποκτήσουν. Conservative way οf driving Μιλάμε για τή βαρεμάρα. Πολλή καταπίεση. Αυτό το άγχος να τσεκάρω το όριο οδήγησης, εδώ μου κάθεται. Μέχρι και την προσπέραση που έκανα σε ένα φορτηγό που απλά δεν το ήθελα μπροστά μου με τα φόβου καρδιάς την έκανα. Όχι η προσπέραση εύκολη ήταν, δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Μή μου έρθει κανα μπιλέτο στο γραμματοκιβώτιο για speed limit φοβάμαι. Ναι αναγκάστηκα να το πατήσω το γκάζι και να το πάω στα 110χλ/ω (Όριο 100χλμ/ω σε εθνική οδό). Ναι γελάτε, αλλά ακόμα πληρώνω την κλίση που έφαγα το καλοκαίρι γιατί ξεπέρασα το όριο ταχύτητας των 50 χλμων για 7χλμ παραπάνω!!!!! Από την άλλη όμως έχουν τα λιγότερα ατυχήματα και τα λιγότερα θανατηφόρα ατυχήματα δεν ξέρω για τον κόσμο όλο, αλλά ας πούμε στην Ευρώπη. Δεν το έχω ψάξει στατιστικά. Και σήμερα πρέπει να το παραδεχτώ κι ας γκρινιάζω, αυτή η συντηρητική οδήγηση με γλίτωσε από χειρότερα κακά. Μέσα σε τούνελ θα γινόταν τρελό ατύχημα με πρωταγωνίστρια εμένα και έναν τρελό μεθυσμένο οδηγό. Ή μεθυσμένος ήταν (από τον τρόπο που οδηγούσε) ή τσακωνόταν με τον συνοδηγό του ο οποίος πρέπει να του τράβηξε το τιμόνι προς το μέρος μου ή τον πήρε ο ύπνος την ώρα που οδηγούσε. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση..... Ο τύπος άλλαξε λωρίδα (από αριστερή στην μεσαία που ήμουν εγώ) περνώντας σχεδόν από πάνω μου. Δεν υπήρχα, αόρατη ήμουν. Το πως δεν ακούμπησαν οι λαμαρίνες και δεν με εμβόλισε τύχη είχα. Βασικά έπαιξε ρόλο το γεγονός του ότι δεν έτρεχα (λόγο της συντηρητικής οδήγησης) και είχα τον χώρο και τον χρόνο να πάω λίγο προς τα δεξιά και να κόψω λίγο ταχύτητα για να περάσει ο μαλάκας. Ο οποίος έριξε και κάτι οχτάρια μπροστά γιαυτο και πιστεύω πως ήταν μεθυσμένος. Για να καταλάβετε άλλαξε λωρίδα μπαίνοντας στη δικιά μου από το ύψος της πόρτας μου και συνεχίζοντας διαγώνια μπροστά μου!!!! Δεν υπήρχα για αυτόν! Άγιο είχαμε σας λέω.... Αυτό πραγματικά δεν το έχω ξαναδεί. \ Αν ήμουν Ελλάδα θα είχα ρίξει τα βρισίδια μου, τις μούτζες και τα φάσκελα μου. Για μια ώρα θα τον έβριζα μέχρι να ηρεμίσω που μπορεί και να μην ηρεμούσα και θα συνέχιζα να τον βρίζω και τούμπαλιν. Αλλά δεν το έκανα. Αυτό κι αν είναι σοκαριστικό για τα δεδομένα μου. Δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά Είπα μόνο “αν είναι δυνατόν!!!” (και νομίζω πως δεν ολοκλήρωσα τη φράση μου) η Μερέτε τα έπαιξε και φώναξε “Μα είδες τι έκανε; Είναι δυνατόν να μπει έτσι στη λωρίδα μας;Σχεδον πέρασε από πάνω μας; Θα μας χτύπαγε” Ηρέμισε μόνο βλέποντας την αντίδραση μου. “Πρέπει να είναι μεθυσμένος” της είπα. “Τύχη είχαμε και γρήγορα αντανακλαστικά” Δεν ξέρω ίσως και αυτός ο συντηρητικός τρόπος οδήγησης να με ηρεμεί. Να είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας. Υπό άλλες συνθήκες δε θα αντιδρούσα έτσι. Με ξέρω... θα είχα μεγάλο θυμό που κάπου θα ήθελα να τον εκτονώσω. Εδώ όλα κυλάνε αργά. Δε χρειάζεται να τρέξεις. Πας με 90 και δεν τρέχει τίποτα. So what? Δεν υπάρχει η αγχώδης οδήγησης της Αθήνας. Που όλοι τρέχουν και σε παρασέρνουν. Ακόμα και η προσπέραση που έκανα στο φορτηγό αχρείαστη ήταν. Θα μπορούσα και να μην την κάνω. Απλά την έκανα γιατί ήθελα να βλέπω το τι γίνεται μπροστά. Μου έκοβε τη θέα. Δεν το έκανα επειδή πήγαινε αργά. Με 90 ή 100 πήγαινε. Χρειάστηκα να πιάσω τα 110 για να τον προσπεράσω. Και ξαναγύρισα στα 90 μετά. Roundabouts Κάθε φορά αυτοί οι κόμβοι.... που όλο ξεχνάω πως αυτοί που είναι μέσα στον κόμβο έχουν προτεραιότητα και όχι εγώ που μπαίνω (όπως στην Ελλάδα).... Προς το παρών την έχω γλιτώσει τη στραβή. Και πολλές φορές στο τσακ.... Που θα πάει, θα μάθω. Βεβαια οδηγωντας μια φορά στο τόσο δυσκολα συνηθιζεις. Δεν εχω αυτοκινητο, δεν το χρειάζομαι στο Οσλο. Η συγκοινωνια ειναι αρκετα καλη. Οδηγάω μονο οταν θελει η Μερετε να την παω κάπου. Και μια δυο φορές μου το έχει δανεισει όταν το ειχα χρειαστεί. Αυτα με τους τρελονορβηγους οδηγους.

Ας πω κι εγω το τι γνωριζω μιας και ζω στη Νορβηγια. Εχω αποψη μονο για το Οσλο βεβαια μιας και δεν εφτασε η χαρη μου ψηλοτερα ακομα.Επισης επειδη αναφερθηκε οτι οι βορρειες χωρες εχουν μικροτερη διαρκεια μερας να σας πω πως τα χιονοδρομικα ΔΕΝ κλεινουν στις 5 το απογευμα. Εχουν φωτα. Δουλευει πολυ το νυχτερινο σκι. Και οταν λεμε νυχτερινο σκι μη φανταστειτε το νυχτερινο που κανετε στον Παρνασο με εναν προβολεα στα Κελαρια. Τη νυχτα μερα κανουν. Μετα τη δουλεια τους ανεβαινουν στις πιστες. Επισης οι Νορβηγοι ειναι φαν του σκι αντοχης (κι εγω τωρα τελευταια). Ακομα και οι διαδρομες στο δασος ειναι φωτισμενες και αν δεν ειναι, υπαρχει και ενα μαραφετι που λεγεται φακος και το φορας στο κεφαλι Το Οσλο εχει καταντησει τροπικο μερος. Εχει χαλασει. Το χιονι ερχεται αργα και καθεται λιγο. Περσι εκατσε μεχρι τον Απριλιο. Για το Οσλο μιλαω. Βορριοτερα αν πας εχει χιονια ακομα και τον Αυγουστο (ναι ειδα φωτογραφιες). Οπου εκει οι ανθρωποι περιμενουν να ερθει το καλοκαιρι για να κανουν σκι κι αυτο οχι γιατι δεν βλεπουν το βραδυ, αλλα γιατι οι δρομοι το χειμωνα ειναι κλειστοι λογο χιονιου και δεν μπορουν να φτασουν στα χιονοδρομικα. Αλλα δεν σκανε. Υπαρχει παντα το σκι αντοχης Και το ορειβατικο σκι φυσικα.

Cycling Sognsvann - Movatn- Maridalvannet Το πήρα πολύ ζεστά το θέμα με το ποδήλατο. Η αλήθεια ειναι οτι μέχρι να χιονίσει δεν εχεις και πολλές επιλογές. Ή πεζοπορία ή ποδήλατο. Τωρα αμα βρεις αλλα σπορ ενδιάμεσα.... εγω εχω να πω το εξης. Το σκι αντοχής, για τη Νορβηγια μιλάμε, είναι το καλύτερο απο όλα. Ολα τα άλλα ειναι απλα υποκατάστατα ετσι για να εχεις κάτι να κανεις και να διατηρεισαι σε φόρμα. (οκ και το σκι καταβασης και το σνοουμπορντ μια χαρα ειναι, τωρα μιλάμε απο άποψη γυμναστικής-ενδυνάμωσης κλπ). Και η μεγάλη μου αγαπη οπως ξερετε ειναι το windsurfing αλλά.... ειπαμε για Νορβηγια μιλάμε. Περιμένω πως και πως λοιπόν τα σαββατοκυριακα για να διοργανωσω βόλτες. Ευτυχως οι τυποι εχουν βγαλει ενα προγραμμα με χάρτη και διαδρομες που μπορεις να φτιάξεις τη δικη σου διαδρομη και σου λεει τα υψομετρικα τις αποστασεις κλπ. Οποτε διαλεγεις που θες να φτάσεις; Τι αποσταση θα διανησεις; Ποσες ανηφορες εχει η διδρομή; Ποσο μαζόχας είσαι; Σε τρώει ο πισινος σου; Την προηγουμενη εβδομαδα που πηγαμε στην Kikutstua καναμε 43χλμ. Γλυκαθηκα απο την αποσταση και ειπα να κανω και αυτο το ΣΚ μια μακρινη διαδρομη. Ββαλα μπρος το προγραμμα, ειδα τα υψομετρικά του, ειδα οτι θα εχει καλες ανηφόρες, αλλά αλλο να το βλέπεις στο πισι και αλλο η πραγματικότητα. Διαδρομή Sognsvann -Movatn- Mardalvannet. Ολα αυτα ειναι λίμνες. 32 χλμ συν οτι παραπανω κάνω μεχρι να φτασω σπιτι μου. 38 βγηκαν στο συνολο. Αλλα!!!! Ήταν τα πιο δυσκολα ποδηλατικα χιλιομετρα που εχω κάνει εως τώρα. 16 χιλιομετρα συνεχόμενης ανηφόρας!!!! Μου βγηκε η γλωσσα εως το πάτωμα. Εφτασα στα ορια μου. Εν το μεταξυ θελαμε να κανουμε μια στάση να φαμε να πιουμε να ξεμουδιάσουμε. Λεμε ας κανουμε τη σταση στη Movatn. Τρομάρα μας θέλαμε και ειδυλιακο τοπιο για να φαμε.... Φτανουμε στη λιμνη τι καλα, αλλα δε μας αρεσε. Ηταν και ο σταθμος του τραινου εκει τι να σου αρεσει... Αντε λεμε παμε παρακάτω να βρουμε καλυτερο κομματι. Ελα που δε βρίσκαμε... Που θα σταματησουμε παιδια;;; Ε μαλλον λεμε στη Μαρινταλ λιμνη. Φτανουμε και σε αυτη αλλα πάλι δεν βρισκαμε το ιδανικο σημειο και συνεχιζαμε. Ετσι πως το πηγαιναμε στο τελος θα τρωγαμε τα σαντουιτς στο σπιτι μας. Καποια στιγμη βρισκω ενα ξέφωτο ειχε και παγκακια και με πολυ δημοκρατικο τροπο τους λέω εδω θα φαμε. Δεν πηγαινε αλλο, τα ποδια μου δεν τραβαγανε. Ελα ομως που και σε αυτο το κομματι ατυχοι ήμασταν. Δεν προλαβαμε να καταπιουμε την τελευταια μπουκια και τσουπ αρχισε να βρεχει. Μια μπορα που θα περναγε ήταν αλλα ικανη να σε κανει μουσκεμα. Το τι διαολια έριξα δε λεγεται. Οπως οπως τα μαζέψαμε και οπου φυγει φυγει. Ειχα αντιανεμικο και αδιαβροχο τζακετ μαζι αλλα τωρα να εχεις φαει τις ανηφορες με το κουτάλι και στο τελος να γίνεσαι και παπί δε λέει. Οποτε τα μπογαλακια μας και σε αλλη παραλία.... ε σπιτι εννοουσα. Τωρα ποναω σε ολο μου το σωμα αλλά ειναι αυτο που λέμε πονάω αλλά μου αρέσει. Αν αυριο τα ποδια μου δουλεύουν (τωρα δεν.... με το ζορι ανεβαινω 5 σκαλια) θα παω και αυριο ποδηλατο. Βρηκα διαδρομη και φαινομενικα θα ειναι ευκολη. Στη πραξη θα το δω αυριο αν πάω. Το τέλιο ειχε γινει το προηγουμενο ΣΚ.Το Σαββατο εκανα τα 43 χλμ οπως είπα προηγουμενος. Την Κυριακη ηξερα οτι το απογευα θα ειχα να διαιτητευσω αγωνα ποδοσφαίρου. Αλλα μεχρι τοτε κατι επρεπε να κανω εστω και απλο. Πετυχα τη σπιτονοικοκυρα μου και μου ειπε πως εχουν σκοπο να πανε ποδηλαταδα. Ξερω πως εχουν αργό ρυθμο δεν το ζορίζουν αλλά βγαζουν αποστάσεις. Θα το κραταγαν και στα ορια της πόλης οποτε ειχα την ευχαίρια να φυγω με δημοσια συγκοινωνια για να προλάβω να ειμαι στον αγωνα. Οποτε λεω ερχομαι κι εγω για ξεμουδιασμα. Πηραμε και μαγιο μπας και βουτιξουμε στη λιμνη ή εστω ηλιοθεραπεια. στην ουσια διασχισαμε ολο το Οσλο απο τη μια ακρη εως την αλλη. 23χιλιομετρα για μένα. Ειχαμε τοσο ζεσταθει που χωρις δευτερη σκεψη βουτηξα στη λιμνη και ας μη μου αρεσουν οι λιμνες (δε μπορω να κολυμπω και να μη βλεπω τι βρισκεται απο κάτω μου...εχω ενα θεματακι σε αυτο). Ειχα ομως ζεσταθει τοσο πολυ που ουτε που σκεφτηκα τις "φοβιες" μου. Βεβαια οταν βουτηξα ουρλιαξα. Ηταν τόσο παγωμένη που με τη μια μουδιασαν τα ποδια μου και στη συνέχεια ολο το κορμι μου. Οσο και να κουνιομουν το μουδιασμα δεν εφευγε. Στο τελος ηταν σαν να μου ειχαν κανει αναισθησία οποτε αφου δεν ενιωθα τιποτα συνεχισα να κολυμπω. Αντεξα κανα 10λεπτο;;; Ηταν σαν να κολυμπαγα στη θαλασσα στην ελλαδα το καταχειμωνο. Βγηκα εκατσα στον ηλιο να στεγνωσω, επαθα και μια οροστατικη υποταση ετσι για να ολοκληρωθει το γλυκό. Ειδα τα παντα να κουνιουνται.... εκανα 5 λεπτα να συνέλθω αντε να φαω το κολατσιό μου και οπως όπως να φυγω να προλαβω τον αγωνα (εφτασα 5 λεπτα πριν ξεκινησει. Με το που μπηκα σφυριξα τη σεντρα. Τοσο καλα). Η αληθεια ειναι πως μου την έσπασε που επρεπε να φυγω. Ηταν τοσο ωραια. Δεν το απολαυσα οσο έπρεπε. Και απο οτι μου ειπε η Μερετε, ξαναβουτηξαν μετα και δεν ηταν τοσο παγωμενα και κολυμπησαν περισσοτερο. Μαλλον μας φανηκε τοσο παγωμενη γιατι ήμασταν ζεστοι απο την ποδηλασία. Καλά ήταν παντως...εστω και για όσο κρατησε. Απλα σαν αχορταγη που ειμαι θέλω περισσότερο. Ενταξει εκεινη τη μερα τα ειχε ολα. Ποδηλατο κολυμπι τρεξιμο μετα για 70 λεπτα (παρακαλαγα να τελειωσει). Τριαθλο το έκανα.... Ηθελα να το κανω και τώρα, το κολυμπι εννοω, αλλα ο καιρος μας τα χαλασε. Ισως αυριο; Θα δειξει. Φωτογραφιες απο τη σημερινη μέρα

Kikutstua. Ήταν ο ποδηλατικος μου στόχος. Ειχαμε προσπαθησει την προηγουμενη εβδομαδα με τη σπιτονοικοκυρά μου αλλά δεν το καταφέραμε. εχει θεμα με την πλάτη της, και το ποδηλατο της ειναι παλιο και βαρυ.... Αλλα το ειχαμε κανει και μαζοχιστικά. Ξεκινησαμε απο το σπιτι και καναμε 15χλμ συνεχόμενης ανηφόρας. Ε δε βγαινει.... Οποτε για σήμερα είπα να κλέψω λίγο. Θα το πηγαινα μεσω κολοπετινίτσας (που λέει ο λόγος) για να γλιτώσουμε έστω τα 5χιλιομετρα ανηφόρας. Αν ξεπερναγαμε το bjornholet τα πραγματα θα ήταν πιο εύκολα μετα μεχρι το Kikutstua. οχι πολύ αλλά τελος πάντων λιγο πιο ευκολα. Ο καιρος ήταν τέλειος, η παρέα ορεξάτη, το τοπίο ως συνήθως υπέροχο. Για να το διασκεδάσουμε μετράγαμε τις λίμνες που περνάγαμε (μερικες τις φωτογράφισα). Συνολο 7 εκ των οποιων ενα φράγμα, μια λιμνη με ποσημο νερό (για αυτο και απαγορευεται το κολυμπι εκει) και οι υπόλοιπες κλασσικες λίμνες. Στην Kikutstua εχω φτασει και με σκι. Βεβαια απο αλλη διαδρομη και κοβουμε δρόμο διασχίζοντας τη λίμνη. Τωρα καναμε τον κυκλο αναγκαστικα. Συνολο μεχρι το σπιτι μου 43χλμ υψομετρικη διαφορα 426 μετρα. Βγαλαμε το μεροκαματο για σημερα, νομιζω πως έχασα 2 κιλά πλακα πλακα. Τωρα που το εκανα και αυτο πρεπει να βρω αλλες διαδρομές.... πφφφ. http://www.sports-tracker.com/workout/afroditekeraki/a2imc28oges98lj5