afrodite

Την γρίπη μου μέσα #$@#$ Μια κοπέλα διοργάνωσε νυχτερινο cross country ski υπο το φως της πανσέληνου εχτες με το αναλογο φαγοποτι διπλα σε φωτια (μεχρι και λυκο ακουσανε αν και μπορεί να ήταν τραινο αυτο που ακουσανε και οχι λυκος). Οταν πρωτοδιαβασα για την εκδήλωση το πρωτο πραμμα που ειπα ήταν αντε καλε που θα παω, να ποπυντιάσω και να πάθω και καμια πνευμονια;;; Που να φανταστω οτι το πουντιασμα θα το είχα έτσι και αλλιως χωρις να εχω πάει? Δεν έτρωγα σκατα την ωρα που το έλεγα; Τουλάχιστον θα ειχα ευχαριστηθει την εμπειρια.... Εβλεπα τις φωτογραφιες το πρωι και ζηλεψα το ομολογώ.

Οπως λες " Εγω τις μονες διαφορες τις ειδα σε κατηφορα που εξελισσεται σε ισιωμα, οπου με την φορα που εχεις τα waxable πανε λιγα μετρα πιο μακρυα απο τα waxless." ..... εγω για να πηγαινω γρηγορα στην κατηφορα που εξελίσσεται σε ισωμα το θελω αλλα και για το ισωμα.... Οι ανηφορες δε με ενδιαφερουν, θα παω με τον ρυθμο μου. Κι ενας αλλος λογος επιλογης που πηρα waxable ειναι για να κανω λιγο skate ή εστω πως λεγεται freeski....Με τα αλλα δεν μπορω. Θελω να μαθω τη κινηση και μετα να παρω σκειτ (αν μου αρεσει και αν εχω τις αντοχες που χρειαζεται) αλλιως θα συνεχισω το τουρινγκ με τα κλασσικα. Επισης αν η φαση παιζει για κλιστερ, προτιμω να κατσω σπιτι μου

Και μενα μου αρεσει οπως το βλεπω να το κανουν οι αλλοι. Με τραβαει πιο πολυ. Για αυτο θα προσπαθησω να το μαθω εστω με τα κλασσικα πεδιλα, ισα να μαθω την κινηση. Και του χρονου να ειμαι καλα πρωτα ο Θεος, θα παρω σκειτ. Αλλα αλλο να το βλεπεις και αλλο να το κανεις. Οσες φορες το εχω προσπαθησει τα μουτρα μου εχω φαει....

και στο skate παιζει κερωμα αλλα ειναι το ιδιο κερωμα που κανουμε και στα σανιδια/σκι (λιωσιμο κεριου και ξυσιμο με ξεστρα) γιατι πρεπει να γλιστραει. Το κερωμα στα κλασσικα ειναι διαφορετικο. Απλα βαζεις κερι τοπικα (χωρις λιωσιμο) στο σημειο που παταει το πεδιλο στο χιονι (οσο πιανει η δεστρα και λιγο πιο πανω) και μετα το τριβεις με κατι που μιαζει με γυαλοχαρτο. Το υπολοιπο σκι που δεν εχει τετοιο κερι το εχεις κερωσει με τον κλασσικο τροπο απο πριν για να γλιστραει. Αλλα αυτο δεν το κανεις καθε φορα. Επιστημη σου λεω....

Mακη μου ειπανε να μην παρω τα waxless σκι γιατι δεν πανε γρηγορα και εγω θελω να ανεβω επιπεδο και οχι να μεινω πισω. Οποτε στη σπαζοκεφαλια... τι να κανουμε.

Δευτερος χειμώνας στο Οσλο. Περιμενα πως και πως το χιονάκι. Περσι μας εκανε τσιγκουνιες, αλλα και φέτος δεν πάει πισω. Οτι ριχνει ρίχνει αλλα μετα κοπανάει μια βροχη και μας τα χαλάει όλα. Δε μπορουμε να χαρουμε λιγο το ασπρο βελουδο και μετα ανεβαζει θερμοκρασιες και μας φερνει τον πάγο (μιλάω για την πόλη βεβαια). Στο θεμα του πάγου πραγματικα δεν το εχω ξαναζήσει αυτο το πράμμα. Το να περπατησεις στο δρομο πραγματικα προκειται για επικινδυνες αποστολες. Το τι ζεμπεκιες εχω ριξει, τι πιρουετες εχω κανει δε λέγεται. Ακολουθω τη τακτικη περπάτημα του πιγκουινου αλλα πολλες φορες ουτε και αυτη πιανει. Θα μου πεις γιατι δεν πας να παρεις καρφια για τα παπουτσια. Αρνουμε (ηλιθιως βεβαια) πεισματικα, εγω αλογο να βαλω πεταλα δεν γινομαι!!!!! Προς το παρων μονο μια τουμπα εχω μετρισει οποτε καλα ειμαι. Δεν ξερω αν μπορειτε να δειτε το βιντεο που βρηκα στο φατσοβιβλιο, και θα καταλαβαιτε τι ζω https://www.facebook.com/video.php?v=10155122558700006&pnref=story Στο θεμα μας τωρα. Φετος εχω μπει πιο δυναμικα στο σπορ. Θελω να το βελτιωσω οσο περισσοτερο μπορω. Αγορασα δικα μου πεδιλα γιατι της σπιτονοικοκυρας μου ειναι παλια και βαριά. Επισης βρηκα σε προσφορα μποτες με ενισχυση στον αστραγαλο γιατι θέλω να μεταπηδησω στο skating. Το βρισκω πιο γρηγορο και πιο συναρπαστικο. Δυστυχως εχει περιορισμους κι επισης απαιτει πολυ καλη φυσικη κατάσταση. Πρεπει να κανεις σκειτ συνεχεια, δεν μπορεις να τσουλισεις οπως στο λαγκρεν πχ αν εχεις κουραστει ή βαρεθει. Επισης απαιτει να εχουν προετοιμασει/πατησει το χιονι. Σε φρεσκαδουρες δεν πάνε (ή αν πανε πρεπει να εχεις γερα ποδια) ενω το κλασσικο παει παντου. Βεβαια δε θελει κερωματα. Αυτο ειναι πολυ σημαντικο γιατι πραγματικα ειναι μεγαλη σπαζοκεφαλια το τι κερι θα χρησιμοποιησεις. Και αν βαλεις λαθος κερι σου εχει μ@μισει τη μέρα (με το συμπαθειο). Το εζησα και αυτο την προηγουμενη εβδομαδα και ημουν ετοιμη να παρω τα σκι και να τα πεταξω στα σκουπιδια. Δεν εκανα εγω το λαθος, απλα εκεινη την ημερα οτι κερι και να εβαζες ήταν λάθος. Δεν υπηρχε το σωστο. Μου θυμισε βορρια σπηλιαδοτο στην Αναβυσσο που σπας το κεφαλι σου για το τι πανι θα βαλεις και στο τελος καταλαβαινεις πως οποιο νουμερο και να βαλεις θα ειναι λαθος. Ετσι και εδω. Μα να μημπορω να βρω ενα αθλημα για τους συνταξιουχους; Ολα τα ζορικα να με κυνηγάνε; Να υπαρχει ενα πεδιλο που να κανει τα παντα, και ενα κερι για ολες τις χρησεις;;; Τοση επιστημη πια; (εδω που τα λεμε το κερωμα ειναι επιστημη κι ετσι κερδιζονται πρωταθληματα και ολυμπιαδες. Στην περσινη Ολυμπιαδα η Νορβηγικη ομαδα δεν τα πηγε καλα λογο λαθους κερωματος και ο ειδικος που αναλαμβανει το κερωμα απολύθηκε). Επρεπε να το ζησω και αυτο απο οτι φαίνεται. Εφαγα μια μουφα μερα στο σνοουμπορντ που συχτηρισα, επρεπε να συχτιρισω και στο σκι. Ειχε ριξει φρεσκο χιονι. Χαρα που εκανα.... θερμοκρασια εξωτερικη -2 με -3. Λεω θα βαλω μπλε κερι (που ειναι για θερμοκρασιες -1 με -7) και αν χρειαστει θα βαλω το μωβ απο πανω (θερμοκρασια γυρω στο 0). Πετυχαινουμε εναν ειδικο (τρομαρα του) στη βαση που με ρωτησε τι κερι εβαλα. Μπλε του ειπα. οχι δεν ειναι για μπλε αλλα για μωβ. Εκανα δυο βηματα να δω αν ειχε δικιο και δεν ειχα καθολου γκριπ. Δεν μπορουσα να σπρωξω με τιποτα. Οκ θα βαλω το μωβ. Δεν ειδα και καμια τεραστια διαφορα αλλα μπορουσα καπως να σπρωξω. Οσο περναγε η ωρα ομως ενιωθα περιεργα κατω απο τα πεδιλα. Στην αρχη εριξα το φτεξιμο στο οτι ειναι καινουρια. Καποια στιγμη ομως σταματησα να τσουλαω εντελως. Δεν πηγαινε... τα βγαζω και τι να δω; Ενας τοννος χιονι κολλημένος κατω απο το πεδιλο. Ειχα δει τους αλλους να ξινουν τα πεδιλα τους αλλα νομιζα πως απλα θελαν να κερωσουν. Αντε αρχισα κι εγω να ξινω το χιονι απο το πεδιλο. Κανω με τα πολλα ενα χιλιομετρο (και πολυ ειπα) ξανα φρενο. Ξαναβγαζω ξαναξινω. Στα τελευταια 500 μετρα δεν τα εξισα, τα πηρα στο χερι και τα εκανα περπατωντας. Ε μα ποια!!! Τρωμε πινουμε ξειδρωνουμε ξεκουραζομαστε τελος παντων γιατι ξινο μας βγηκε η ολη ιστορια. Μας βλεπει ενας και ρωταει τι κερι βαλατε; Μπλε και μωβ λεμε....οχι εχει θετικες θερμοκρασιες ειναι για κοκκινο!!!!! Ντοινγκ!!! Μπλε μωβ τωρα κοκκινο; το πεδιλο μου ουτε ουρανιο τοξο να ήτανε. Αντε να τον ακουσουμε τον τυπο (αλλος τζιτζιφιογκος απο κει) βγαζε κερια βαλε αλλα -το κοκκινο. Οχι χιλιομετρο που εκανα με το μωβ!!! Στα δυο μετρα παρε ενα φρεναρισμα. Βγαζω πεδιλο τετραπλασια ποσοτητα χιονιου απο κατω. Και οχι τιποτα αλλο αλλα ειχαμε 6 χιλιομετρα να κανουμε για να φτασουμε στη βαση. Το ενδεχομενο να τα περπατησω οπως πριν δεν επαιζε με την καμια. Μας βλεπει ενας σοβαρος Νορβηγος που ξιναμε και αφριζαμε και σταματησε να μας βοηθησει. Αυτον δεν τον βριζω, αυτος ηξερε τι ελεγε. θα βαλετε μπλε τωρα. Τρεχα βαρα το κεφαλι στον τοιχο.Του ειπαμε τι παθαμε με τα κερια και μας ειπε ναι το πρωι ηταν για μωβ και οχι κοκκινο, αλλα τωρα που εφυγε ο ήλιος (ο ποιος;; εδω γελαμε) και εχει πεσει η θερμοκρασια θελει μπλε. Μπλε μπλε. Θα διαφωνισω εγω μαζι σου; Σπιτι μου θελω να παω. Βαζω το μπλε και χανω εντελως το γκριπ, οπως και το πρωι. Μπρος ηθελα να παω, πισω πηγαινε το πεδιλο. Κλοτσαγα χοροπηδαγα, τιποτα. Ευτυχως που αρκετη διαδρομη ήταν κατηφορικη κι εκει τσουλαγα γρηγορα (ε ναι αφου ηταν σαν να μην εχω κερι απο κατω). Οταν ερχοταν το ισωμα εκει αφριζα. Απλα περπαταγα με τα σκι απο κατω. Δεν εκανα σκι. Και αυτο δεν ειναι σκι. Tην διαδρομη απο το σαλε μεχρι τη βαση την κανω συνεχεια γιατι μου αρεσει και ειναι της ταξεως 40 λεπτων αντε 1 ωρα αν εχει κοσμο; Ε την καναμε σε δυο ωρες, Η παρεα μου το μετρισε με Gps.Δυο ωρες ακριβως. Ξεφτιλα!!! Αυτη η μερα μας αφησε ψυχολογικο τραυμα. Μονο οι φωτογραφιες που βγηκαν μας αποζημιωσαν. Το μονο καλο που βγηκε απο ολη την μερα ηταν το τοπιο που αντικρισαμε και οι λιγες φωτογραφιες που μας το θυμιζουν. Την επομενη μερα κομματια ημουν αλλα λεω ας ξαναδοκιμασω. Ηθελα να κανω τεστ ντραιβ τα καινουρια πεδιλα. Ειπα και να δωσω αλλη μια ευκαιρια στο σκι. Επειδη ημουν κουρασμενη ειπα να κανω μια μικρη διαδρομη. Αποφασισμενη για μπλε κερι και να μην ακουσω κανεναν. Ειχε βγαλει και ηλιο.... ολα ηταν θετικα. Φτανω απανω κουμπωνω πεδιλα κανω ενα βημα, δουλευουν. Μπορω να σπρωξω.... τι καλα. Το κερι δουλευει.... τα πεδιλα δουλευουν (οχι σαν εχτες). Μια χαρα. Φτανω στο σαλε που ειχα βαλει στοχο. Ειχε τοσο κοσμο που δεν εκανα διαλειμα εκει. Ηπια λιγο νερο πηρα μια ανασα και μετα κοιταξα να δω πως θα γυρισω πισω. Βρηκα τις πινακιδες και διαλεξα την πορεια μου. Δεν την ειχα ξανακανει τη διαδρομη..... Αποδειχθηκε σκετο διαμαντι. Ολο κατηφορα!!! Το αγαπημενο μου. Χωρις πολυ κοσμο, μωρα, σκυλια ελκυθρα πτωματα αρχαριων..... Μια απολαυστική κατηφορα. Τα πεδιλα λειτουργουσαν αψογα. Αυτο ηταν!!! Γυρισα πισω με το χαμογελο στο στομα!!! Μερικες σκορπιες φωτογραφιες τωρα

Ναι γιατι διαλεξα να φωτογραφισω τα ελαχιστα καλα κομματια.

Τι σχεση εχουν οι δεκαοχτουρες και τα περιστερια με τον καιρο????

Trysil ski resort. Snowboard 2015 Η πιο γρήγορη απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου, στιγμιαία θα έλεγα. Επέστρεψα σπίτι και σε ένα γκρουπάκι στο facebook κάποιος είχε αναρτήσει ένα ποστ που έλεγε πως αυτός και η γυναίκα του σκοπεύουν να πάνε σε ένα χιονοδρομικό αύριο (Το Trysil) κι έχει 2 θέσεις ελεύθερες στο αυτοκίνητο του. Δεν ζήταγε να μοιραστεί τα έξοδα (βενζίνη διόδια) μιας και αυτοί έτσι κι αλλιώς θα πηγαίνανε λέει, παρέα θέλανε. Δεν ήθελα και πολύ όπως καταλαβαίνετε, και του έστειλα μήνυμα. Δυστυχώς είχαν προλάβει άλλοι την ευκαιρία. Επειδή όμως είχα ήδη ξεσηκωθεί κοίταξα να δω πως μπορούσα να πάω μόνη και να τους συναντούσα στο χιονοδρομικό. Καλό το σνοουμπορντ/σκι αλλά με παρέα είναι ακόμα ωραιότερο. Είχε skibus που έφευγε από τον κεντρικό σταθμό του Όσλο στις 7:00. Και μάλιστα το εισιτήριο του χιονοδρομικού ερχόταν 100 κορώνες φθηνότερα με το skibus. Το πρόβλημα μου όμως ήταν το πώς θα έφτανα στον κεντρικό σταθμό του Όσλο στις 7 το πρωί από το σπίτι μου που η πρώτη γραμμή του μετρό περνάει στις 07:30 τα Σαββατοκύριακα. $%%#$^. Η μόνη λύση που είχα ήταν να περπατήσω από το σπίτι μου 2 χιλιόμετρα (φορτωμένη με τον σάκο του σνοουμπορντ και τις μπότες - ζυγίζουν 12 κιλά από μόνα τους) μέχρι έναν σταθμό του μετρό οπού θα με πήγαινε στη στάση των λεωφορείων. Είχα κουραστεί και μόνο με τη σκέψη του εγχειρήματος. Αργότερα όμως λαμβάνω ένα μήνυμα από το παιδί που θα πήγαινε στο ΧΚ πως υπάρχει θέση στο αυτοκίνητο τους (ακυρώθηκαν οι άλλοι για καλή μου τύχη) και πως θα ερχόταν να με πάρει από το σπίτι μου στις 6 το πρωί. Χαρά εγώ…. Μικρού παιδιού. Γλίτωσα και τον ποδαρόδρομο πρωί πρωί. Ετοίμασα τα πράγματα μου για το πρωί να είναι έτοιμα. Αισθάνθηκα όπως τότε που πήγαινα Παρνασσό με την παρέα μου. Η χαρά μου ήταν τόσο που από την υπερένταση δεν με έπιανε ο ύπνος. Κατάφερα να με πάρει ο ύπνος στις 01:00 το πρωί και έπρεπε να ξυπνήσω στις 05:00. Δε βαριέσαι…. Μια χαρά θα περάσω έλεγα. (που να ΄ξερα) Να πω πως το χιονοδρομικό απέχει 210 χλμ από το Όσλο (όσο και ο Παρνασσός), βρίσκεται στην περιοχή του Lillehamer όπου εκεί βρίσκονται και άλλα 2-3 μεγάλα χιονοδρομικά. Έχουν διοργανωθεί και Ολυμπιακοί αγώνες σε αυτά (και στο Τrysil). Ορίστε ο χάρτης του. Και ξυπνάω που λέτε το πρωί, ετοιμάζομαι με την ησυχία μου τρώω το πρωινό μου χαλαρά κι ωραία. Τα παιδιά θα επερχόντουσαν δέκα λεπτά αργότερα από αυτή που μου είχαν πει. Δε βαριέσαι, ποιος βιάζεται; Κατά τις 06:05 βγήκα έξω στο δρόμο να τους περιμένω, κι εκεί που καθόμουν και απολάμβανα την ησυχία της νύχτας ακούω ένα ΜΙΑΟΥ. Μπα λέω δε θα άκουσα καλά ιδέα μου είναι. Μετά από λίγο ξανά ΜΙΑΟΥ. Και ήταν γνωστό ΜΙΑΟΥ. Η Μπήλλιω ήταν αλλά που ήταν δεν ήξερα. Αρχίζω τα ψψιψψιψιιι και περνώ απάντηση ΜΙΑΟΥ. Ωραία λέω αρχίσαμε διάλογο. Μα που βρίσκεται; Ξανακάνω ψιψιψιψι…. ΜΙΑΟΥΥΥ. Πιο σπαραχτικό. Η καρδιά όρχησε να σφίγγεται. Άρχισα να ακολουθώ τον ήχο. ΨΙΨΙΨΙψι;; ΜΙΑΑΟΥΥΥΥΥ…. Και ξαφνικά την βλέπω μέσα σε μια αυλή (είχε περάσει και τον δρόμο απέναντι) 3 σπίτια μακριά από το δικό μου. Η αυλή είχε φραχτη από συρματόπλεγμα και δεν μπορούσε να βγει από κει. Χριστέ μου να την βγάλω από κει και μετά θα την σφάξω. Άρχισε να κλαίει, ήθελε να έρθει κοντά μου. Να σου ήρθαν και τα παιδιά…. Παρκάρετε εκεί τους λέω γιατί πρέπει να μαζέψω τη γάτα μου, έχω πρόβλημα. Και να μην ξέρω τι να κάνω. Να πηδήξω το φράχτη; Να σκάψω λαγούμι; Κατευθύνομαι προς την πόρτα του κήπου το οποίο ήταν και το πιο συνετό αλλά πάνω στον πανικό που να σκεφτείς λογικά; Κλειστή!! Ε φυσικά κλειστή θα ήταν…. Και τι να κάνω να την ανοίξω; Ξαναγυρίζω πίσω να δω που είναι η Μπήλλιω. Δεν ήταν εκεί που την άφησα, μα που είναι; Γυρίζω πίσω να δω και είδα ένα μαυρόασπρο γατί να τρέχει στο δρόμο προς το μέρος μου. Η Μπήλλιω! Με είχε ακολουθησει φαίνεται μέσα στην αυλή και βρήκε το άνοιγμα στην πόρτα και βγήκε έξω…. Πάλι καλά που είναι και έξυπνη. Άρχισα να την καλώ προς το μέρος μου. Έλα Μπήλλιω μου, έλα. Άρχισα να την οδηγώ προς το σπίτι μου αλλά αυτή από την τρομάρα της μπήκε στην αυλή άλλου σπιτιού (δεν είχε πόρτα αυτή). Προσπάθησα να τη πλησιάσω για να την πιάσω αλλά δεν μου καθόταν έφευγε. Βγήκα από το σπίτι και πήγα στην δική μου αυλή και την φώναζα από κει. Το απέναντι σπίτι είχε ξύλινο φραχτη ο οποίος είχε ανοίγματα και ήξερα πως χωραγε να περάσει ανάμεσα τους. Ευτυχώς που στις έξι το πρωί δεν πέρναγαν αυτοκίνητα. Πέρασε τον δρόμο και μπήκε τρέχοντας στην αυλή μου και πήγε στο σπίτι μου όπου και την έβαλα μέσα. ΟΥΦΦΦΦΦ…. Επέστρεψε η καρδιά μου στη θέση της. Δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω ξέροντας πως η μικρή ήταν εκεί έξω αβοήθητη. Σίγουρα θα έβρισκε από μόνη της τον τρόπο να γυρίσει πίσω. Όπως μπήκε θα έβγαινε. Αλλά έμοιαζε και η ίδια μόνη και αποπροσανατολισμένη. Τέλος καλό όλα καλά, τώρα μπορούσα να κάνω το ταξίδι μου χωρίς άγχος και αγωνία. Το ταξίδι θα διαρκούσε 3 ώρες (τα όρια ταχύτητας είναι ως γνωστόν πολύ χαμηλά και εδώ τα ακλουθούμε θέλουμε δε θέλουμε) , θα φτάναμε 09:00 με το άνοιγμα του χιονοδρομικού. Όποτε πήγαινα Παρνασσό ταξίδευα με ήλιο, εδώ ταξιδεύαμε με το φεγγάρι επάνω ακόμα. Ήταν και σχεδόν γεμάτο. Καθώς πλησιάζαμε αγωνιούσαμε για την ποσότητα του χιονιού. Δεν είχαμε δει καθόλου χιόνι…. Λέμε δεν μπορεί, στο χιονοδρομικό θα έχει. Η ιστοσελίδα του χιονοδρομικού έλεγε 60εκ χιόνι κατάσταση πολλή καλή (ναι μη βράσω…. Μήνυση για ανακρίβεια στις ενημερώσεις τους θέλουν. ) Όταν ξεπρόβαλλε το βουνό όντως το είδαμε χιονισμένο. Ωραία λέμε… έχει χιόνι. Φτάσαμε 9:00 ακριβώς, παρκάραμε, ντυθήκαμε και πήγαμε να βγάλουμε τα εισιτήρια. Φωτογραφίες απο τη βάση Είχε αρχίσει να ξημερώνει πια. Ανεβήκαμε στο πρώτο λιφτ όπου και είδαμε την ανατολή του ηλίου πίσω από το βουνό. Καιρικές συνθήκες ιδανικές. Είχε -1 καθαρό ουρανό και θα είχε ηλιοφάνεια όλη μέρα. Τι πιο τέλειο να χιονοδρομείς με ήλιο; Όλα μια χαρά μέχρι που είδαμε από κάτω από το καρεκλάκι μας να περνάνε οι πρώτοι χιονοδρόμοι. Και ακούσαμε τον φρικιαστικό θόρυβο του πάγου κάτω από τα πέδιλα τους. Ένα μεγάλο ΩΧ σχηματιστικέ στα πρόσωπα μας. Οκ τους λέω, δε θα πάμε σε αυτή τη πίστα έτσι; Θα πάμε στις άλλες. Ναι λες και οι άλλες θα είχαν διαφορά, που να ξέρα…. Αυτό που έζησα ήταν τρομακτικό. Οι χειρότερες συνθήκες που έχω αντιμετωπίσει στη χιονοδρομική ζωή μου. Από πίστα παγωμένη εως γυαλί θα έλεγα. Στην ουσία είχε 59 πόντους ΠΑΓΟ και 1 πόντο τεχνητό χιόνι από πάνω. Η επικινδυνότητα στο μεγαλείο της. Να μη ξέρεις που να στρίψεις. Να φοβάσαι να επιταχύνεις γιατί οκ τώρα είσαι σε χιόνι και έχεις γκριπ αλλά μετά βρίσκεσαι στον πάγο του καλλιτεχνικού πατινάζ και μόνο με παγοπέδιλα μπορείς να περπατήσεις και όχι με σανίδι του σνοουμπορντ. Οι σκιέρ έχουν μεγαλύτερο αβαντάζ στον πάγο από εμάς. Πραγματικά ακόμα και η πράσινη πίστα είχε γίνει μαύρη. Αισθάνθηκα σαν αρχάρια! Δε ξέρω πόσες τούμπες έφαγα αλλά έχω δυο κωλομέρια (σορρυ κι ολας) μωβ από μελανιές. Ούτε να κάτσω δεν μπορώ σήμερα. Καταφέραμε να φτάσουμε στην βάση μετά από πολλές δυσκολίες. Ατελείωτη η διαδρομή, και αυτή τη φορά ήταν εφιαλτικά ατελείωτη. Μας είπε ένας λιφτιέρης να πάμε από την άλλη πλευρά του βουνού στις άλλες πίστες όπου εκεί τα πράγματα ήταν λέει καλύτερα. Έπρεπε να διανύσουμε βέβαια το μισό βουνο για να φτάσουμε αλλά αυτό δε μας χάλαγε. Θέλαμε να το γνωρίσουμε όλο άλλωστε. Την κορυφή βέβαια ούτε που θα την αγγίζαμε. Οταν λέω κορυφή εννοώ το καραφλό κομμάτι του βουνου στη φωτογραφία. Αν ήταν παγωμένα στα κατώτερα στρώματα, στα ανώτερα που δεν είχε δέντρα και θα το είχε ξυρίσει όλο ο αέρας; Φαινόταν ξυρισμένο το χιόνι έτσι και αλλιώς. Ούτε που να το σκεφτώ…. Προσπαθήσαμε να φτάσουμε στην άλλη πλευρά του βουνού όπως μας είπαν αλλά δεν τα καταφέραμε. Είχαμε κουραστεί , όχι από το snowboard, αλλά από το άγχος και τις πτώσεις. Είπαμε ακόμα και οι πράσινες πίστες (που δεν είναι πίστες αλλά μονοπάτια) είχαν γίνει μαύρες. Μαρτύριο είχε καταντήσει. Είπαμε να κάνουμε κάτι και να το ευχαριστιόμαστε. Είχα τόσο χαλαστεί που αναπολούσα το λαγκρεν μου. Να καθόμουν σπίτι μου στη ζέστη μου και όχι εδώ. Πρώτη φορά με έκανε να νιώσω τόσο μα τόσο χάλια που να μη θέλω να ξανακάνω σνοουμπορντ. Μιλάμε για τόσο χάλια. Αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε σε μια πίστα που την είχαμε δοκιμάσει το πρωί και φαινόταν τουλάχιστον καλύτερη από τις άλλες. Πάνω κάτω την ίδια πίστα μόνο και μόνο για να νιώσουμε ότι κάναμε και κάποια απόσβεση των χρημάτων μας. Οι περισσότεροι εκεί είχαν μαζευτεί το είχαν πάρει χαμπάρι και άλλοι. Προσπάθησα να τη χαράξω στο μυαλό μου, να μάθω τα κομμάτια του πάγου ώστε να τα αποφεύγω. Μιλάμε για ΤΟΣΟ καλά. Στο τέλος κουράστηκα να έχω πια αυτό το άγχος και τα παράτησα. Πήγα στο σάλε και κάθισα να ξεκουραστώ. Ο Παύλος θα έκανε άλλες 2 βόλτες, η γυναίκα του τα είχε παρατήσει προ πολλού καθόταν στο αμάξι. Η κακομοίρα αυτή κι αν είχε φάει τις σαβούρες της ζωής της. Είναι και αρχάρια…. Θα το θυμάται για καιρό αυτό που πέρασε. Εδώ θα το θυμάμαι εγώ…. Θα κάτσω να παρακολουθώ τον καιρό στα χιονοδρομικά. Έτσι και δεν χιονίσει εγώ δεν ξανανεβαίνω. 18 Ιανουαρίου έχει τσάμπα σκιπας σε όλα τα χιονοδρομικά της χώρας. Το σπονσοναρει αυτό το Έιβεντ μια εφημερίδα τους. Είναι μια καλή ευκαιρία για να ξανακάνω σνοουμπορντ αλλά μόνο αν χιονίσει…. Ελπίζω να μην πάει χαμένη. Αναρτήθηκε από Afrodite στις 8:53 π.μ.

Θελω να πιστευω πως δεν αληθευει. 8 νεκροι 39 αγνοουμενοι http://www.athensvoice.gr/article/%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B8%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1-7-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-38-%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CE%BF%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-norman-atlantic

Και μιας και ειχα ορεξη για γράψιμο, παρακάτω είναι μια εκδρομη που έκανα εχτες. Για καποιο λογο δε με αφηνει να κανω copy paste...... οποτε παρτε το link, http://oslomylove.blogspot.no/2014/12/sunday-hikking-to-srskogen-211214.html

Θα το γράψω εδώ γιατί έτσι και το γράψω στο φατσοβιβλιο θα κατηγορηθώ οτι "θαβω" τη μάνα μου δημόσια. Εδώ τουλάχιστον θα μείνει μεταξύ μας... Επειδη ειμαι εξωστρεφής άνθρωπος θέλω να πω τον πόνο μου αλλιως θα σκάσω (εξωστρέφια=γκρινια ). Η σκηνή που θα περιγ΄ραψω θα μπορούσε να παιχτεί άνετα σε θεατρική παράσταση.... Επεισόδειο Νο1 τόπος Οσλο, Πρωταγωνιστές εγω και η μάνα μου. Τοπος εξέλιξης του επεισοδίου καφετέρια Esspresso house. Τιγκα η καφετέρια η οποια ειναι σλεφ σερβις. Βρίσκουμε με τα δυσκολίας ένα τραπέζι να κάτσουμε. Πάω και στεκομαι στην ουρα για να παραγγειλω τους καφέδες. Ξαφνικά τη βλέπω να σηκώνεται απο το τραπεζι που την πάρκαρα και να ψάχνει για άλλο. Φυσικά δε βρίσκει και ως φυσικο επακολουθο το ενα και μοναδικο τραπεζι καπαρώθηκε απο άλλους. Ειχα ηδη αρχίσει να μετράω από μέσα μου. Βρισκει ενα μερος να κάτσουμε, στο παραθυρο και ας το πουμε "στα όρθια" (αβολες ξυλινες καρέκλες που απλά ειναι να πιεις τον καφε και να φύγεις κι οχι να κατσεις να απολαύσεις). Πάω τους καφέδες κι επειδη ήξερε πως εγω θα την έκραζα αρχισε τον αντιπερισπασμό. Τα έβαλε με εναν κακομοιρο νεαρο που είχε πιασει ενα τραπέζι για δυο ατομα με ωραιες πολυθρονιτσες μονος του, κι επεινε τον καφε του και επειδη ηταν μονος επαιζε με το κινητο του (τα γνωστα σε κανα φατσοβιβλιο θα ηταν). Ευτυχως που η δικιά μου δεν ήξερε τι έκανε ο νεαρος. Δεν τα ειχε βαλει μαζι του γιατι επνιγε τη μοναξια του στο φατσοβιβλιο, αλλά γιατι ειχε πιασει ενα τραπεζι μονος του και επαιζε με το κινητο. Ήθελε να τον σηκώσει κι όλας και να τον διώξει για να κάτσουμε εμεις. Μη σας πω οτι πηγε κι έκατσε μαζί του στην άλλη πολυθρόνα. Σηκωθηκε οταν καταλαβε απο το βλέμα μου οτι εγω δε θα καθόμουν εκεί..... Συνέχισα να μετράω εγω. "Κοιτα κατάσταση. Εχει πιασει ενα τραπέζι μονος και ντιγκι ντιγκι στο κινητό του." "Και τι θες να κάνουμε; Να πάμε να τον σηκώσουμε και να τον πετάξουμε έξω για να κατσουμε εμεις;;" "Ναι, εγω αμα ήμουν μαγαζάτορας αυτο θα έκανα. Αφου δεν κανει τίποτα, με το κινητο του παιζει" "Σοβαρά; Μήπως να διωξουμε και τη κοπελίτσα δίπλα που πινει τον καφέ της και έχει το λάπτοπ; Δεν κανει τιποτα. Ή μηπως εκεινον τον κύριο που διαβαζει την εφημερίδα του; Κι αυτός δεν κάνει τίποτα..." "Και γιατί ρε μάνα για να εχουμε ενα καλο ρώτημα σηκώθηκες απο το τραπέζι με τις πολυθρόνες για να κάτσουμε εδώ στα όρθια;" Οχι που θα το γλίτωνε.... "Δε μου άρεσε, ηταν χωμένα και δεν είχαν έρθει να μαζέψουν τα ποτηρια των προηγούμενων. Εγω δε μπορώ να πινω τον καφέ μου έτσι...." Ναι αν δεν ρίξουν και ενα σφουγγαρισμα, ξεσκόνισμα διπλη φασίνα εμεις καφε δεν πινουμε. "Και τωρα που θα τον πιουμε αβολα και στα όρθια ειναι μια χαρά ε; Σου αρέσει;" "Ναι, τουλάχιστον ειναι καθαρά". Τα νευρα μου τα χαπια μου κι ενα ταξι να φύγω..... κατα τα αλλα εβγαλε τη διαγνωση πως πάσχω απο κατάθληψη και οτι με τιποτα δεν ειμαι ευχαριστημένη. @#%$%$.... Κουρασμένη και τα νευρα μου είχα αφου με είχε φτιάξει πρωι πρωι... (ειχαν προηγηθει και αλλα καλά, πριν τον καφέ. Αυτο ηταν το κερασάκι στην τουρτα). Επεισοδιο Νο 2. Ιδια καφετερια. Ιδιοι προταγωνιστες. Τα γνωστά, πιάσε τραπεζι που να σου αρέσει κι εγω θα παω να παραγγείλω. Πιάνει. - Σου αρέσει; -Ναι. Ωραια λέω...δε θα εχουμε θέματα.... (ΧΑ) - Πάω τουαλέτα κοιτα τα πράματα μεχρι να έρθουν οι καφέδες. Οκ λεω... Και ξαφνικά ακουω μια φωνη απο πάνω..."Αφροδιτη φερε τα πραματα εδω βρήκα να κάτσουμε καλύτερο τραπεζι" - Εισαι σίγουρη οτι ειναι καλά εκει;;; Ρωταω η αμοιρη... έπρεπε να σιγουρευτω. ​- Ναι μου κάνει με μια εκφραση στο προσωπο της απο αποδείκνυε το ποσο καλη επιλογη έκανε. Ωραια λέω, το έχουμε. Πάω τους καφέδες και βρίσκω το περίφημο τραπέζι της επιλογής της (η κυρια είχε χωθει στην τουαλέτα). Μένω κάγκελο εγώ....λέω δεν μπορει!!! Δεν μπορεί να το ζω αυτο. Μου κάνει πλάκα!!!! Το τραπεζι το φοβερο που διαλεξε και με εβαλε να κανω ολοκληρη μετακομιση ήταν αυτο το ΙΔΙΟ που ειχε απορήψει προχτες. Αυτο που το θεωρουσε χωμένο και βρώμικο, που και σήμερα πάλι βρωμικο ήταν!!!!! Ερχεται η κυρία και φυσικά δεν μπρούσα να το αφήσω έτσι.... κακως θα μου πείτε. Ε δε μπορουσα!! "Δε μου λες; Πλάκα μου κάνεις; Προχτες αυτο δε σου άρεσε και σημερα σου αρέσει;" -"Τοτε ήταν βρώμικο" Της ρίχνω ένα βλέμμα κοιτάει το τραπέζι, αναγνωρίζει τη μαλακία (σορρυ) που είπε αλλά ως εγωίστρια που δεν το παραδέχεται παίρνει τα πράματα της γυρίζει τη πλάτη και πάει και κάθεται στην ιδια θεση που κατσαμε προχτες. Στα όρθια.!!!! Το μέτρημα προχτες δεν είχε καμία επιτυχία. Ολες οι "θεραπείες" αποτυγχάνουν παταγωδώς όταν έχεις να κάνεις με τη μάνα μου.... Απλά πηρα παλι τα πράματα και πήγα. Αν ελεγα τιποτα θα με εβγαζε πάλι οτι έχω καταθλιψη, ενω στη πραγματικοτητα απλά είμαι έξαλλη!!!! Δεν ζω ενα δράμα αλλά ζω το ανέκδοτο με το κουλουρι. Αν δεν το ξέρετε να σας το πω. Συμπέρασμα; Δεν ξαναπάω σε αυτη την καφετέρια!!!

Χωρίς λόγια.... απλά απολαύστε. (κι εγω προς το παρων μονο οφθαλμολουτρο μπορω να κάνω)

Πεζοπορία ως το σαλέ Sandbakken Μα πόσο μικρός ειναι ο κόσμος τελικα... Υστερα απο το τελευταίο στραπάτσο που μου ετυχε με τον Γαλλο (αυτον που με παρατησε στα κρυα του λουτρου μεσα στο δασος μονη ντε) είχα πει ποτε ξανά μαζι του και ποτε ξανα μονη με καποιον γενικά (εκτος και αν εγω οδηγώ οπως το προηγούμενο ΣΚ). Ελα ομως που η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια. Ας πάρουμε λοιπον τα πράματα από την αρχή. Μια κοπέλα στο hiking group στο facebook διοργάνωνε μια βόλτα για την Κυριακή. Δεν είχε πει πληροφορίες για τη διαδρομή το ειχε αφήσει για έκπληξη. Βασικά απο οτι μου είπε αλλάζει γνώμη πολύ συχνα και ακόμα και η ίδια μεχρι τη τελευταία στιγμή δεν ξέρει που θα πάει. Το σίγουρο ήταν πως θα γινόταν η βόλτα ακόμα και με τον βροχερό καιρό που θα είχε. Ειχαν δηλώσει στο φατσοβιβλιο πως 15 ατομα θα παραστούν αλλά δεν ειχα δώσει σημασία στο ποια. Ετσι και αλλιως δεν ξέρω και κανεναν. Παω στο ραντεβου μου στις 10 το πρωί και ήταν μονο η κοπέλα να πινει καφέ. Απο τα 15 άτομα που ειχαν δηλωσει συμμετοχη δεν είχε φανει κανενας, εκτός από μένα. Δε θα το ακυρώναμε, τη βόλτα θα την κάναμε, εστω και μικρη. Εκει που τα λέγαμε μου λέει "Τον Εμμάνουελ τον ξέρεις;". Ποιον, λέω, τον Γάλλο; Ναι μου λέει. "Ναι δυστυχως τον ξέρω....ωχ... μη μου πεις οτι θα έρθει και αυτος;" Δεν μπορεσε να μου απαντήσει γιατι κατα φωνήν κι ο γάιδαρος μολις έφτασε μπροστα μας. Βρε καλώς τον λέω.... (speeking of the devil έλεγα απο μέσα μου). Με το που ήρθε άρχισε τα γνωστα του, να φυγουμε γιατι ειχε εισητήριο μιας ωρας δεν ηθελε να το χάσει. Εμεις εν το μεταξυ ακόμα καφέ πίναμε. Τι ώρα το εβγαλες τον ρωτάμε... στις 10 μας λέει και ήταν 10:05.... Ε μέχρι τις 11 έχουμε καιρο του λέμε, κατσε και χαλάρωσε. Η Τζάνετ ομως ύστερα απο την αντίδραση μου στο ακουσμα του ονοματος του της είχε μεινει η απορία (σιγά μη το άφηνε έτσι). Τζανετε: "Εσεις οι δυο γνωρίζεστε απο οτι καταλαβα" Εγώ: "Ναι, ειχαμε πάει μια βόλτα μαζι που ακόμα τη θυμάμαι. Θα στο κοπαναω συνεχεια το κακό που μου έκανες εκεινη την μέρα." Σιγα που θα κρατιόμουν και θα τον άφηνα έτσι Τζανετ: "Τι σου έκανε;" Σιγά μη το άφηνε και η Τζάνετ Εγω: " Με παράτησε μονη στο δάσος να γυρίσω πισω και εκανα 10 χιλιομετρα μόνη σε ενα αγνωστο τοπίο χωρις να ξέρω τον δρόμο." Και φυσικά εξιστόρησα όλο τον Γολγοθά που πέρασα εκείνη την ημέρα Με το που το άκουσε αυτο η Τζάνετ έγινε πυρ και μανία. Του έριξε ενα χέσιμο (με τα συγχωρήσεως) που δε λέγεται. Βασικά του είπε οτι είναι απαράβατος κανονας στην ορειβασία (και όχι μονο) ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΜΟΝΟ ΠΙΣΩ. Ακομα και αν ένοιωθε πως αυτο το ατομο τον καθυστερεί, δε μπορει να ακολουθησει στο ρυθμό του κλπ μενεις μαζι του μεχρι το τέλος και απλά την επόμενη φορά δε ξαναπας μαζι του. ΤΕΛΟΣ. Απο τη μια αισθάνθηκα ασχημα για το παιδι γιατι με το που έκατσε τον πιάσαμε από τα μούτρα και οι δύο, αλλά έπρεπε να ξεκαθαριστει το ζήτημα. Και κατάλαβε το λάθος του και οτι έκανε λάθος. Αυτο του το αναγνωρίζω. Ξεκινήσαμε λοιπόν για τη βόλτα μας. Προορισμος ενα σαλέ στο σαλε Sandbakken. Άγνωστος ο αριθμός των χιλιόμετρων. Εγώ είχα την αγωνία να μη με πιάσει πόνος στα γόνατα. Ειχαν αρχίσει απο την αρχή να με τσιμπάνε. Αλλά προσάρμοσα το βήμα μου έτσι ωστε να ζεσταθεί καλά η μέση μου και τα γόνατα μου και να μην τα πιέζω και πολύ. Βασικά έκει έχω καταλήξει, στο οτι το πρόβλημα με τα γόνατα μου προέρχεται από τη μέση μου. Και ίσως οταν περπατάω δεν το κάνω σωστα και φορτίζονται τα γονατα περισσότερο. Ο Γάλλος λοιπόν ήταν ξενέρωτος (το είχα καταλάβει και απο τη προηγουμενη φορά) και η ολη φάση θα γινοταν καταστροφική αν δεν αναλάμβανα δράση. Χρησιμοποίησα το αστείρευτο χιούμορ μου που με διέπει στις δύσκολες ώρες. Βοήθησε και το γεγονός οτι βρήκα ανταπόκριση στο χιούμορ μου απο την αλλη κοπέλα (απο τον Γάλλο δεν.... με την καμία. Δεν το είχε. ) και έγινε χαμός. Το τι γέλιο ρίξαμε δε λέγεται. Στα δε τελευτάια χιλιομετρα προς το σαλέ, εκει που είχε αρχίσει η κούραση να εμφανίζεται σε όλους, τους λέω "αν βλέπετε πως δε σας μιλάω δεν είναι οτι δε σας πάω και γίνομαι αντικοινωνική. Είμαι σε ρομπότ φάση, εχω βάλη την ταχύτητα και απλώς προχωράω." Και λέει η Τζάνετ, "οσο δηλαδή η διάθεση σου ειναι καλή είμαστε σε σωστό δρόμο, αν όχι Huston we have a problem? " Ακριβώς της λέω.... "Τοτε πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να σε έχουμε σε καλή διάθεση" Και τοτε η τρέλα έγινε χειρότερη....μεχρι που με επιασε το μπεμπεδίστικο και αρχισα να κανω σα μωρό (νορβηγόπουλο μωρό) και αυτό έγραψε ιστορία. Επεσαν απίστευτες ατάκες.... (την επόμενη μου τα επαναλάμβανε στο facebook chat και ακομα γελούσαμε). Ειμαι απίστευτη ώρες ώρες. Η αλήθεια ειναι οτι οποτε τα βρίσκω σκούρα ή είμαι χάλια ψυχολογικά, μου βγαίνει ένα απίστευτο χιούμορ μαζί με αυτοσαρκασμο. Μπορεί να πετάξω απίστευτες ατάκες που θα μας κάνουν να κλαίμε απο τα γέλια. Και γιατί είχαμε κουραστεί τόσο πολύ; Ειχα ενεργό το gps (endomodo traker) και οταν τελικά φτασαμε στον στοχο το κοντερ είχε γραψει 12 χιλιομετρα!! (φυσικά είχαμε να υπολογίσουμε και τα χιλιομετρα του γυρισμού). Ενω είχα πάρει μαζι μου σάντουιτς, εκανα τη παρασπονδια και πηρα μια θεσπέσια βάφλα με μαρμελάδα (εδω οι βαφλες δεν εχουν καμια σχεση με τις γνωστες ελληνικες βάφλες) και μια κοκα κολα. Μετα απο τοσα χιλιομετρα ήθελα λιγο γλυκό να μου ανεβασει λιγο το ζάχαρο Και η θαλπωρή του τζακιου ήταν όλα τα λεφτά. Βεβαια πριν μπουμε στο σαλέ, εγώ και η Τζανετ κάναμε το εξής θεϊκό. Ως σαν γνήσιες ξανθιές είδαμε το κτηριο και θεωρήσαμε πώς όλο αυτό το οίκημα είναι το σαλέ. Και απλά ανοίξαμε τη πρώτη πόρτα και μπηκαμε, οχι ακριβώς μπήκαμε, μπουκάραμε μέσα. Σα να μη τρέχει τίποτα.Μεχρι που ένας σκύλος είχε την αντίθετη άποψη και τα αφεντικά του μας είπαν να πάμε δίπλα, αλλά ευχαρίστως μπορουμε να μεινουμε και να βοηθήσουμε με το να πλύνουμε τα πιάτα. Είχαμε μπει σε σπίτι!!!!!! Ναι το κάναμε και αυτο!!! Οπως όπως φύγαμε και μπήκαμε στο σωστό σαλέ και φυσικά δεν είπαμε τί έγινε στον Γάλλο.... Με τόσα που άκουσε απο μας τι γνώμη θα σχημάτιζε στο τέλος;;; Ουτε που με ενδιαφέρει προσωπικά χαχαχα Αλλά σε μια εκδρομή κάτι τέτοια ειναι που σου μένουν. Οι γκάφες, τα αστεία ο χαβαλές. Αλλιώς θα μέναν μόνο τα χιλιόμετρα και η κούραση στο τέλος. Και πραγματικά με τον χαβαλέ που κάναμε τα 12 χιλιόμετρα και τα άλλα 10 της επιστροφής, δε μας φάνηκαν καθόλου. Εντάξει στον γυρισμο απειλουσα την Τζανετ πως αν δεν μου βρει γρήγορα το Mortensud (εκει που θα περναμε το μετρό για τα σπιτια μας) δε θα γυρίσει σώα στο σπίτι της. Αυτη ηταν η σημερινή εκδρομή. Τα ειχε όλα. Αποδειχθηκε πετυχημένη. Βασικά την κάναμε πετυχημένη. Και το κυριότερο βρήκα μια νέα φίλη με την ίδια τρέλα με μένα. Και ναι θα ξαναπάμε μαζί πεζοπορια πρωτα ο Θεός την Κυριακή, ακόμα και αν βρέχει. Και ναι τα γόνατα μου δεν με πονέσαν καθόλου!!!! Καθόλου μα καθόλου, και πολύ χάρηκα για αυτό. Μερικες ακόμα φωτογραφίες απο τη διαδρομή.

πεζοπορία Frognersenteret- Ullevålsenter- Sognsvann Εκανα ενα ταξιδι αστραπή στην Ελλαδα για 10 μερες. Βρηκα φθηνό εισιτήριο και μιας και δεν ξερω αν τα Χριστουγεννα θα κατέβω, κι αν κατέβω τέτοια τιμή δε θα πετύχω, το θεώρησα καλη ευκαιρία. Ονειρευόμουν πως θα κάνω και λίγο σερφάκι, αλλά τελικά ηλιοθεραπεία έκανα. Δε με θέλει ο καιρός φέτος. Εναντίων μου είναι. Κι εκει που βαριόμουν στη ξαπλώστρα ονειρευόμουν πεζοπορία στα βουνά. Βρήκα ενα γκρουπάκι στο facebook το οποιο λέγεται hikking group Oslo. Βασικά το είχα βρει πριν κατέβω Ελλάδα αλλά τωρα βρηκα καλυτερη έκδοση. Εχουν δημιουργηθει 2 τετοια γκρουπ για αγνωστο λόγο, το δευτερο ομως ειναι πιο active. Μάλιστα αυτή τη Κυριακη ετοιμάζουν μια πολυ ενδιαφέρουσα πεζοπορια οπου ανυπομονω να πάω, και 22 με 23 Νοεμβριου την ημέρα των γεννεθλίων μου οργανώνουν πεζοπορία με διανυκτέρευση σε σαλέ. Πολυ ωραιος τροπος να γιορτάσω τα γεννεθλια μου. Οχι οτι εχω σκοπο να γιορτασω το γεγονος οτι θα γεράσω κατα ενα χρόνο. Κι όσο σκέφτομαι το νούμερο που γράφω.... αχ βαχ. Τελος πάντων, στο θέμα μας τώρα. Μετά από την τελευταία περιπέτεια που είχα, ειχα πει πως δε ξανακανω πεζοπορία με μονο ένα άτομο. Μη μου ξανατυχει καποιος που να θελει να κανει του κεφαλιου του και βρεθω παλι να περπαταω μονη μου στο αγνωστο με βαρκα την ελπιδα. Το Σαββατο λοιπον μια κοπέλα εβαλε ενα ποστ στην ομαδα ρωτόντας αν καποιος θα παει καμια βόλτα τη Κυριακή. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, περίμενα μπας και της απαντήσει κανένας αλλα δεν. Οποτε το βράδυ της λεω πως οκ ας παμε μια βόλτα τι έχουμε να χάσουμε; Αυτη τη φορα όμως εγώ έπρεπε να ορισω το μέρος και τη διαδρομή, η κοπέλα ήταν καινούρια στο Οσλο δεν ήξερε τίποτα. Σκέφτηκα λοιπον να κανουμε τη διαδρομή που κάνω οταν πάω για σκι. Την ξέρω χιονισμένη, ευκαιρια να τη δω χωρις χιόνι. Επίσης ειναι γνωστή διαδρομη και δε θα έχω το άγχος οτι θα χαθουμε. Μη πάρω τη κοπέλα στο λαιμό μου. Γενικά Ι am a follower and not a leader. Προτιμω να ακολουθώ, πιο ευκολο και λιγότερες ευθήνες. Τωρα ομως είχα αλλαγή ρόλου. Θα το καταφέρω και αυτο.... Το ερώτημα ομως ήταν ο καιρός. Συννεφιασμενος έλεγε οτι θα ειναι αλλά ο καιρός στο Όσλο είναι τόσο τρελος που θα μπορούσε ακόμα και να βρέξει. Το σίγουρο ήταν πως φύσαγε. Συναντησα την κοπελα στη σταση του μετρο. Μια κινεζουλα γεννημενη στην Αγγλια εχει ερθει στο Οσλο για σπουδες με το Erasmus. Πολυ ευχάριστος άνθρωπος, ξετρελάθηκε με τη φύση μιας και στην Αγγλία ουτε βουνα έχουν, παρα μονο πάρκα. Πολυ βαρετά μου είπε. Την καταλαβαίνω απόλυτα. Φτασαμε στην κορυφή οπου τραβηχτηκε και η παρακάτω φωτογραφια <a href=" http://2.bp.blogspot.com/-epDtXFBwaTc/VE9jinLikMI/AAAAAAAABB4/g6czJ4Z35-A/s1600/20141026_120726.jpg" imageanchor="1" style="text-decoration: none; color: rgb(221, 119, 0); margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> Την ωρα που τρωγαμε το μεσημεριανό μας άρχισε να φυσαδει πιο εντονα και να κρυωνουμε. Τα μαζέψαμε για την επιστροφή. Ειχαμε να κανουμε 6.5 χιλιομετρα δρόμο με τον ανεμο κοντρα. Αν περπαταγαμε πιο γρηγορα ίσως και να ζεστενόμασταν. Ο Θεος όμως μας λυπήθηκε και συναντησαμε καποιους ανθρωπους που μας προτειναν να δοκιμασουμε ενα νεο μονοπάτι που μόλις ανοίξανε και θα μας οδηγουσε στο προορισμο μας πιο γρηγορα και θα ήταν και πιο περιπετειώδες. Το μονο που είχαμε να κάνουμε ήταν να ακολουθούμε κατι χρωματιστες σημαιούλες που ειχαν βάλει. Αποδείχθηκε πως ήταν το καλύτερο που μας είχε σημβεί. Μπηκαμε μεσα στο δασος, η διαδρομή ήταν μαγευτική. Το κυνγηγι των σημαιών ειχε πολύ πλάκα. Περνάγαμε πανω απο δεντρα, κατω απο δέντρα, πηδάγαμε ρυάκια, ποταμάκια. Σκαρφαλώσαμε κι όλας. Το δάσος μας προστατευσε και απο τον αέρα, ακουγαμε μονο τα φύλα να θροΐζουν . Ήταν μια σκέτη απόλαυση. Συναντησαμε και τους φυσιολάτρες που έστησαν τη διαδρομη και μας κέρασαν ζεστο νορβηγικό ποτο και μπισκοτάκια. μαζευονται λέει μια φορα το χρόνο (τυχερες ήμασταν που τους πετύχαμε) και σκοπός τους είναι να κανουν τον κόσμο να αγαπήσει περισσότερο τη φύση. Οι φωτογραφιες που τράβηξα δυστυχως δεν αποθανάτησαν τα σωστα χρώματα. Το πράσινο στη πραγματικότητα ήταν πιο έντονο απο αυτο που θα δείτε. Αν ήξερα να χειριστω το φωτοσοπ ίσως να το πετύχαινα αλλα είμαι σκράπας. Και ενω βαζαμε στοιχηματα για το αν θα βρεξει ή όχι, τελικά δεν έβρεξε. Ηταν μια υπέροχη μέρα στη φυση. Εκει που πραγματικά ξεχνάω τα πάντα. Τωρα εχει μεινει μονο ο πόνος στα πόδια να μου θυμίζει το πόσο ωραία πέρασα πέρα του ότι είμαι αγύμναστη. Παραχαλάρωσα τις 10 μέρες στην Ελλάδα μου φαίνεται. Ραντεβου την επόμενη φορά, και μάλλον θα ειναι σύντομα.

Στο Οσλο ολοι οι Νορβηγοι ειχαν ξεχυθει με τα καλαθακια τους στο δασος για να μαζεψουν μανιταρια μιας και ειναι η εποχη τους. Και μουρα. Εγω απλα τα φωτογραφιζα. Για να μη καταλήξουν ολοι στο νοσοκομειο, υπηρχε ειδικος χορος που πηγαινες τα μανηταρια σου για ελεγχο.

πω... με νοιώθεις. Κοιτα κι εγω εχω βρεθει κι αλλες φορες μόνη στο δάσος, πχ περσι που έκανα σκι κι εχασα τις ταμπέλες. Αλλά ήξερα πως ήμουν σε γνωριμο μέρος και ακομα κι αν δεν εβρισκα τον προορισμο μου θα γυριζα πίσω απο εκει που ήρθα. Επισης ήξερα πως όλο και κάποιον τρελό με σκι θα βρω να ρωτησω προς τα που παν για την πολη Εκει που βρεθηκα μονη δεν ήξερα τίποτα, δε κυκλοφορούσε ψυχή και φυσικα υπηρχε το ενδεχόμενο να συναντησω κάποιο ζωάκι. Βεβαια όλα στο κεφάλι μας βρίσκονται.... Σιγα τη μεγαλη διαφορά. Απλως μου ηταν ξαφνικό. Φυσικα και θα συνεχίσω τις εξορμίσεις μου. Τωρα θα κάνω ενα διάλειμμα και θα ερθω Ελλάδα την Κυριακή (και φυσικά ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΣΑΕΙ $%#$%#$#$%#@#). Ραντεβου με τα βουνα και τη φυση μετα τις 24.10

σωστο κι αυτο

Ειναι σκεψεις, σκεψεις που τρέχουν στο μυαλό μου και πρεπει να τις καταγράφω. Πολλά ερωτηματικά. Η ψυχολογια μου ανσανσερ. Πολλες φορες αναρωτιέμαι, ως πότε; Αξίζει; Μήπως το πείσμα μου μου βγαίνει σε κακό αντι για καλό; Η ιστορία θα το δείξει. Τιποτα δεν είναι εύκολο, και ο καθένας με τη τύχη του. Αλλά πραγματικά ο δρόμος προς τον στόχο μου ειναι η εικόνα που ανέβασα. Ο πατέρας μου λέει "μην απογοητεύεσαι. Όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει πάντα μια καλύτερη." Κι έχει δίκιο. Τωρα μου άνοιξε μια πόρτα από το πουθενά.... Να το παίξω ελεύθερος επαγγελματίας (μξε συναίτερο στα κέρδη βέβαια αλλά δε πειράζει). Βέβαια η όλη υπόθεση είναι ένα ρίσκο. Αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσω. Μπορει να πετύχει μπορεί και όχι. Θα μου πεις αυτος δεν ήταν ο στόχος σου; Ναι, αυτος ήταν αλλά όχι απο τόσο νωρίς. Αλλά θα το κάνω.... εχω μάθει να κολυμπάω στα βαθιά. Ισως βρω και μια δεύτερη δουλειά για να σιγουρέψω οτι θα εχω να πληρώσω το νοικι μου και το φαγητό μου.

βρήκα την καταλληλη φωτογραφία

Θα γράψω ορισμένα πράματα για το "πως βρίσκουμε δουλειά στη Νορβηγία" ή αλλιώς "τι πρέπει να κάνουμε για να βρούμε δουλειά στη Νορβηγία" "ποιο είναι το κλειδί της επιτυχίας" (αυτό πολύ τρέντι ακούγεται). Θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε χώρα, απλά εγώ βρίσκομαι Νορβηγία. Περίπου τα ίδια ισχύουν και για Γερμανία, Γαλλία κλπ Καιρός να γράψω για αυτό το κομμάτι γιατί σίγουρα ενδιαφέρει πολλούς και σίγουρα περισσότερο από το "σε ποια εκδρομή πήγε σήμερα η Αφροδίτη." Νο1 κλειδί Είναι Η ΓΛΩΣΣΑ!!! Τα Νορβηγικά. Τα πράματα στον εργασιακό τομέα έχουν δυσκολέψει πολύ, δεν είναι όπως πριν 5 χρόνια. Η μισή Ευρώπη της κρίσης έχει έρθει Νορβηγία και ψάχνει για δουλειά. Στις οικοδομικές εργασίες ως επί το πλείστον είναι Πολωνοί. Μπαρ σερβιτόροι ξενοδοχεία κλπ Σουηδοί. Υπερέχουν κι ολας γιατί η γλώσσα είναι παρόμοια σχεδόν. Τώρα για να ελέγξουν λίγο το μεταναστευτικό τους θέμα ζητάνε παντού να ξέρεις νορβηγικά, και μάλιστα να έχει και πτυχίο. Ακόμα και καθαρίστρια να θες να δουλέψεις ζητάνε τη γλώσσα (λες και θα μιλάς με τη σφουγγαρίστρα νορβηγικά). Κι όμως ναι η γλώσσα χρειάζεται και όσο πιο καλό είναι το επίπεδο σου τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχεις για να βρεις δουλειά. Και αν το σκεφτείς ακούγεται πολύ λογικό. Κι εμείς στην Ελλάδα με τους ξένους αυτό δεν κάναμε; Εντάξει πτυχίο δεν τους ζητήσαμε αλλά οι άνθρωποι αναγκάστηκαν από μόνοι τους να μάθουν ελληνικά για να μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί τους. Οι Νορβηγοί σε αντίθεση με άλλες χώρες ως δεύτερη γλώσσα έχουν τα αγγλικά μιας και τα μαθαίνουν απ τα 6 τους. Θα πετυχεις γιαγιούλα 80 χρονών να σου μιλάει άπταιστα και με σωστή προφορά αγγλικά. Αλλά τα μιλάνε στον ελεύθερο χρόνο τους και όχι στον εργασιακό τους. Βέβαια υπάρχουν δουλειές όπως στα πετρέλαια, μηχανικοί, ΙΤ κλπ όπου εκεί μιλάνε αγγλικά. Σε οποιονδήποτε άλλο τομέα όπου έχεις να εξυπηρετήσεις ανθρώπους (πωλήτριες, γιατροί, νοσοκόμες κλπ) εκεί τα Νορβηγικά είναι must. Επίσης αν θες να αφομοιωθείς στη χώρα καλό θα είναι να μάθεις τη γλώσσα γιατί αλλιώς θα νοιώθεις πάντα ξένος. Θα βγεις πχ σε κανα μπαράκι με Νορβηγούς όπου οκ οι άνθρωποι όταν θα σου απευθύνουν τον λόγο θα σου μιλήσουν αγγλικά. Όταν όμως θα μιλήσουν μεταξύ τους και θα αστειευτούν θα το κάνουν στα Νορβηγικά κι εσύ θα είσαι εκεί και θα κοιτάς αμήχανα ψάχνοντας να βρεις ποιο είναι το αστείο. Ή αν είσαι στη δουλειά στο lunch break επειδή θα είναι χαλαροί θα αρχίσουν να μιλάνε νορβηγικά κι εσύ θα νιώθεις ότι είσαι στην απέξω. Και στο τέλος θα τρως μόνος σου. Μου έτυχε το εξής κουλό. Δίνω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι παίζει. Γενικά οι νορβηγοί είναι πολύ κλειστοί άνθρωποι. Από κοινωνικότητα μηδέν. Μόνο στο βουνό είναι πιο χαλαροί, και θα σε καλημερίσουν και θα σου πιάσουν τη κουβέντα και τραλαλι τραλαλό. Στην πολη είσαι εντελώς αόρατος (εκτός και αν τους ρωτήσεις κάτι, γενικά αν κάνεις εσύ το πρώτο βήμα αυτοί θα ανταποκριθούν. Αλλιώς στην κοσμάρα τους). Εμείς πχ στο μετρό ή στο τρένο αν είμαστε μόνοι και βαριόμαστε μπορεί να πιάσουμε την κουβέντα με τον διπλανό μας άνετα. Έχουμε άλλη κουλτούρα. Είμαι στο τρένο λοιπόν μια μέρα και πραγματικά ήμουν στις μαύρες μου. Δεν είχα όρεξη ούτε την απλή καλημέρα να πω, ήμουν μη του μιλάτε του παιδιού αφήστε το να κλάψει (είχα φρεσκοαπολυθεί κι ολας οπότε καταλαβαίνετε. Περίεργες σκέψεις πέρναγαν από το μυαλό μου). Κι έρχεται και κάθετε δίπλα μου ένας Νορβηγός που πραγματικά ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Τρελά επικοινωνιακός, Ήθελε να μιλήσει για το οτιδήποτε. Και πραγματικά βρήκε τη μέρα που όχι μόνο δεν ήθελα να μιλήσω, αλλά ούτε καν να προσπαθήσω να καταλάβω τη διάλεκτο του (ναι έχουμε και από αυτά τα καλά) και το τι σκατά λέει. Του λέω ότι θες να μου πεις στα αγγλικά γιατί δεν τα πάω καλά με τις διαλέκτους. Με ρώτησε από περιέργεια από που είμαι στα αγγλικά και μετά έβγαλε τον σκασμό για το υπόλοιπο ταξίδι.. Το οποίο στη προκειμένη στιγμή με βόλεψε. Κλειδί επιτυχίας Νο2. Νορβηγική εμπειρία. Δεν μπα να είχα 12 χρόνια εμπειρίας στο βιογραφικό μου ως οδοντίατρος στην Ελλάδα; Αυτό δεν έλεγε τίποτα απολύτως, πιστέψτε με. Όσες αιτήσεις έκανα, επέστρεψαν πίσω με αρνητική απάντηση. Έκανα 1 χρόνο σχεδόν να βρω δουλειά Απέκτησα το πρώτο κλειδί επιτυχίας τη γλώσσα και κατάφερα να βρω με τα πολλά την πολυπόθητη δουλειά. Τώρα το βιογραφικό μου γράφει ότι έχω δουλέψει στη Νορβηγία ως οδοντίατρος. Χάνω αύτη την πολυπόθητη δουλειά μετά από 6 μήνες (πως και γιατί μην τα ρωτάτε... ) κι εκεί που λέω "άντε τώρα να βρω δουλειά, περίμενα 1 χρόνο να βρω αυτή που έχασα πόσο θα μου πάρει για να βρω άλλη;" Κι όμως, τη μια μέρα απολυόμουν και την επόμενη ήμουν σε άλλο ιατρείο για δουλειά (προσωρινή δουλειά όπως αποδείχθηκε αλλά ήταν τόσο χάλια το περιβάλλον που ούτε που στεναχωρήθηκα. Χάρη μου έκανε ο τύπος), Και με το που ελευθερώνομαι από αυτή τη δουλειά και , μετά από 2 μέρες τσουπ πρόταση για δουλειά και μάλιστα στο αντικείμενο μου ως οδοντίατρος. Κλειδί επιτυχίας Νο3 Γερή υπομονή και επιμονή, τρελές αντοχές και γερό στομάχι. Αυτό πιο πολύ είναι συμβουλή και όχι κλειδί επιτυχίας. Με ρώτησαν τις προάλλες αν έχω βιώσει ρατσισμό. Η απάντηση μου ήταν πως έχω βιώσει επαγγελματικό ρατσισμό και όχι «φυλετικό» . Στην πρώτη δουλειά με εξαπάτησαν νομίζοντας πως επειδή είμαι ξένη δε θα τους κυνηγήσω. Αμ δε… Στη δεύτερη δουλειά με εκμεταλλεύτηκαν όσο δεν πάει, και όταν έφτασε η συζήτηση στο θέμα αύξησης μισθού ο τύπος ήθελε να μου δώσει ψίχουλα του στυλ αν θέλω να δώσω περισσότερα μπορώ να προσλάβω έναν Νορβηγό που δεν έχει θέμα με τη γλώσσα. Και χάρη σου κάνω που σου δίνω την ευκαιρία να δουλέψεις ως οδοντίατρος κάτι που άλλοι δεν στο έχουν προσφέρει. Ο τρίτος σχεδόν τα ίδια και χειρότερα, και αυτός όχι μόνο ψυχούλα λόγο γλώσσας αλλά θέλει και να μη με πληρώσει για τις υπηρεσίες μου. Αλλά δεν ξέρει με ποιον έχει να κάνει. Νομίζω πως έχω τον μαλακομαγνίτη. Δυστυχώς εφόσον δεν ξέρουμε τη γλώσσα, μας βαράνε παλαμάκια κι εμείς πρέπει να χορέψουμε και να πούμε και ευχαριστώ και από πάνω. Ο δρόμος της μετανάστευσης δεν ήταν ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα. Και η Νορβηγία δεν είναι η γη της επαγγελίας όπως πολλοί νομίζουν. Η εκμετάλλευση ισχύει δυστυχώς σε όλες τις χώρες, σε όλους τους τομείς, γιατί να διαφέρει και η Νορβηγία; Θα με ρωτήσεις γιατί υπομένω όλα αυτά; Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν αξίζει. Ακόμα δεν έχω βρει την απάντηση. Είμαι στο «νομίζω πως ναι»…. Κάποια στιγμή ίσως φτάσω στο 100% αυτής της απάντησης και να απολαύσω τους κόπους μου. Το εύχομαι. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι μαθαίνω και ωριμάζω. Για κάποιον «που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι» που λένε, όλα αυτά θα του φαντάζουν καραμέλες και θα γελάει (ίσως). Εγώ μέχρι τώρα ζούσα σε προστατευμένο περιβάλλον. Ζούσα με τους γονείς μου, είχα τη δική μου δουλειά και όχι κάποιον παπάρα πάνω από το κεφάλι μου να μου λέει τα κουλά του. Τα περί εκμετάλλευσης στον εργασιακό τομέα μόνο από φίλους μου τα είχα ακούσει και από την τηλεόραση. Τώρα βγήκα από το καβούκι μου και τα ζω κι εγώ στο πετσί μου. Μαθαίνω όμως και μαθαίνω γρήγορα. Και πραγματικά αυτός ο ενάμισης χρόνος με έχει «μεγαλώσει» κατά πολύ. Ίσως έπρεπε να το κάνω νωρίτερα… νεότερος έχεις περισσότερες αντοχές. Επίσης άλλη μια διαπίστωση. Οι Νορβηγοί είναι τρομερά τεμπέληδες. Εμείς σε αντίθεση με ότι πιστεύουν οι ξένοι για μας, είμαστε δουλευταράδες. Τώρα γιατί ως χώρα πάμε κατά διαόλου, και μια χώρα σαν την Νορβηγία που σε όλους τους τομείς είναι τα ζώα μου αργά είναι άλλο θέμα. Ας είναι καλά το πετρέλαιο και η σωστή οικονομική πολιτική τους. Έτσι λοιπόν και άμα εσύ ως Έλληνας που έχεις μάθει να σκίζεσαι στη δουλειά πας και κάνεις τα ίδια κι εδώ, την έβαψες. Θα φας παρατήρηση από τους εργαζόμενους στο αφεντικό με τη μια. Τους χαλάς τη πιάτσα. Γιατί είναι και κομπλεξικοί συν τις άλλης και δεν πρέπει να νοιώθουν ότι εσύ είσαι πιο καλός από αυτούς. Από το μπλογκ μου http://oslomylove.blogspot.no/2014/10/blog-post.html

Ήταν πίστεψε με. Η ψυχουλα μου το ξέρει περισσότερο. Μιλαγα στον εαυτό μου σε 3 γλώσσες ελληνικά, αγγλικά και νορβηγικά για να μου κάνω παρέα. Το αποκορύφωμα ήταν οταν σκόνταψα στα βάτα κι έπεσα και χτυπησα τα γονατα μου σε ενα ξυλο και εγινα μες στις λάσπες και μπηκαν και νερά στα παπούτσια μου. Και βρεγμένη και δαρμένη. Ευτυχως μονο μελανιες αποκόμισα. Και οταν στα τελευταία 4 χιλιομετρα που το σωμα πια ειχε παραδώσει το μονο που έλεγα ήταν "jeg må fortsette videre" = πρεπει να συνεχίσω παραπέρα. Δεν εχεις καμία άλλη επιλογή. Η πλάκα ειναι οτι ειχα κανονισει με εναν φιλο μου την επομένη μερα να του κλεισω ραντεβου για καθαρισμο δοντιών αλλά έπρεπε να του επιβεβαιωσω τη Δευτερα την ώρα. Και λαμβάνω μήνυμα στο κινητο που μου έλεγε να μην τον ξεχάσω αυριο. Ναι αμα καταφέρω να βγω απο το δάσος σήμερα θα σε δω αυριο έννοια σου. Ποτέ ξανά! Η επόμενη εξορμιση με αγνώστους στο βουνο θα ειναι με πάνω απο 2 άτομα. Τουλάχιστον αν ο ενας θελει να κανει του κεφαλιού του να μου μείνει ο άλλος.

Παλι καλα να λες.... ποιος ειναι ο Χαεευ χολε?

Πεζοπορία Skansebakken-oppkuvenn (25χλμ) Τι να πω για την επομενη πεζοπορία μου; Απο που να αρχίσω και που να τελειώσω. Ξεκίνησε με όλες τις καλες προοπτικές... Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Πέρσι η παρέα μου ήταν η Μερέτε με τον φίλο της. Φετος ομως μου την έχουν κοπανήσει. Μια με το να πηγαινουν μόνοι στο εξοχικό τους, μια βόλτα με τη μηχανή... κάθε σαββατοκύριακο μου την κοπανάνε. Οπότε κι εγώ ψάχνω παρέα για πεζοπορία απο διάφορα γρουπάκια στο facebook. Το γρουπάκι της προηγούμενης εβδομάδας ήταν πολύ καλό. Περάσαμε πολύ ωραία. Αυτο το ΣΚ ομως δεν έδειξαν ενδιαφέρον για πεζοπορία. Μεχρι που ένας ειπε οτι την Κυριακη σκοπεύει να πάει πεζοπορία οποιος θέλει ακολουθεί. Ώπα λέω εδώ είμαστε (τι το ήθελα...). Εγερτήριο πρωί πρωι (μεγάλη η χάρη του που έβαλα ξυπνητήρι Κυριακάτικα στις 8 το πρωι) και συνάντηση στο σταθμό του μετρό στη Majorstuen. Ο τύπος ήταν από Γαλλία, και τα αγγλικά του ναι μεν ήταν καλα για γάλλος αλλά ηταν αυτα τα αγγλικά με το ζζζ. Διζ ιζ ζπάρτα.... ε δε θα κολλήσουμε τωρα στο οτι το σ το προφέρει ζ....πάμε παρακάτω λέω. Η βόλτα είχε προειδοποιήσει πως θα ήταν μακρινή.... το πόσο μακρινή δεν το είχε διευκρινίσει βέβαια, το άφησε στη φαντασία μου. Φτάσαμε με το λεωφορείο στην αφετηρία της διαδρομής στο Skansebakken . Την ειχε κανει και περσι απο οτι μου είπε και του ειχε αρέσει. Ωραιο μου ακούγεται. Προορισμός το Oppkuvenn. Οντως μεχρι να φτασουμε το τοπίο ηταν υπέροχο. Δεν ήξερα τι να πρωτοφωτογραφίσω. Ενα μικρό δείγμα απο αυτά που είδα <a href=" http://2.bp.blogspot.com/-3KoTqGkpNZM/VCxC9ohfjTI/AAAAAAAABAI/254ws46lk94/s1600/20140928_100355.jpg" imageanchor="1" style="text-decoration: none; color: rgb(221, 119, 0); margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> Αυτο ειναι μιρμιγκοφωλιά . Ειδαμε πολλές και τεράστιες. Και ρίχνουν πολλη δουλειά οι μικροί μας αρχιτέκτονες. Η διαδρομή όντως ήταν μακρινή. Μεχρι την κορυφη του Oppkuvenn ήταν 12 χιλιόμετρα. Και πολλή ανηφόρα. Το δε τελευταίο χιλιόμετρο μας φάνηκε 10. Ότι μας κοροιδεύαν οι τύποι που κάναν τη χιλιομέτρηση είναι σίγουρο. Ειχα το endomondo στο κινητό, το οποίο έγραφε 12 χιλιόμετρα και όχι 11 όπως έγραφαν αυτοί. Στη κορυφή είχαν φτιάξει ένα ξύλινο παρατηρητήριο για να ανέβεις να δεις τη θέα μιας και απο κάτω τα δέντρα την κρύβανε. Εριξα τη γνωστή γκρίνια του στιλ "Δε μου φτάνει που έκανα 12 χιλίομετρα για να έρθω μέχρι εδώ, τώρα πρέπει να ανέβω και σκαλιά;;;;" Η θέα απο το παρατηρητήριο Ειχε αρχίσει να φυσάει, ημουν ιδρωμένη και ψιλοκρύωνα οπότε τον άφησα τον Γάλλο απάνω να ρεμβάσει και εγώ κατέβηκα κάτω να βρω κάπου που να κόβει τον αέρα.... το να κρεβατωθώ δεν παίζει. Και ήρθε η ώρα της επιστροφής. Αλλα 12 χιλιόμετρα μέχρι κάτω. Και εκει άρχισε η πρώτη πράξη του δράματος. Μου χάλασε όλη τη διάθεση και την όλη φάση της εκδρομής. Κανουμε τα πρώτα 2 χιλιόμετρα κατηφορικά αυτή τη φορά. Όσοι κάνουν πεζοπορία ξέρουν πως σε αυτη τη φάση τα γόνατα την ακούνε πολλή άσχημα. Περσι είχα προβλήματα με το αριστερό μου γόνατο, σήμερα άρχισε και το δεξί να σκούζει. Και ήταν μόνο η αρχή... ειχα αρχισει να ανησυχω για το αν θα καταφέρω να φτάσω σπίτι όρθια. Αλλά η πρώτη φάση του δράματος δεν ήταν τα πόδια μου. Όχι... δεν ήταν αυτό... τώρα έρχεται το καλό. Φτάνουμε λοιπόν που λέτε, σε μια κολόνα που ειχε 2 πινακίδες. Η μια έλεγε : Skansebakken ( απο εκεί που ξεκινήσαμε δηλαδη) προς τα αριστερα 10.5 χιλιόμετρα . Η άλλη πινακίδα έδειχνε προς τα δεξια και σημαινε να πάμε 4 χιλιομετρα προς ενα σημείο και απο κει θέλαμε αλλα 10 χιλιομετρα για να φτάσουμε στο σημείο που ξεκινήσαμε, δηλαδη συνολο αλλα 14 χιλιόμετρα. Προσέξτε, είχαμε ήδη κάνει 12χλμ για να ανέβουμε και 2 χιλιόμετρα για να φτάσουμε στην πινακίδα. Ποιος λογικός και νοήμον άνθρωπος θα διάλεγε τη μακρινή εκδοχή;; Εεεεε;;;;; Οέοο;;; Εγω ειμαι ο λογικός και νοήμον ανθρωπος που διάλεξα τη short version. Ο τρελός ο Γάλλος ήθελε την μακρινή εκδοχή. Κι εκεί άρχισε το πανηγύρι. Ανένδοτος ο τύπος "οχι εγώ θέλω να πάω απο εκει". Ανένδοτη κι εγω και τα πόδια μου. Αποκλείεται στη φάση που είμαι να βγάλω αλλα 14 άγνωστα χιλιόμετρα. Και τι μου λέει; Οκ πηγαινε εσυ απο κει κι εγω θα παω απο κει. ΣΟΚ!!!! Κανονας πεζοπορίας Νο1 δεν αφήνεις τον συνοδοιπόρο σου μονο του στο βουνο οτι και να γίνει. Φαγαμε μιση ωρα να τσαλωνόμαστε για το που θα πάμε. Και ο τυπος ειχε τη πρόθεση να με αφήσει μόνη, δεν υποχωρουσε με τίποτα. Κι επειδή το κουράσαμε το θέμα και είχα αρχίσει ήδη να φορτώνω, γυρισα και έφυγα. Μονη στο βουνο και στο δάσο, σε ένα άγνωστο τοπίο εχοντας μπροστα μου να κάνω 10 βασανιστικά χιλιόμετρα. Το τι καντήλια του εριχνα δε λέγεται. Μου χάλασε όλη την εκδρομή. Ο φοβος και ο τρόμος οτι θα χαθώ. Και ποιος θα με βρει; Κανεις δεν ξέρει που βρίσκομαι, ούτε καν εγώ. Αυτό που έπρεπε να κάνω είναι να ακολουθώ τις μπλε σημανσεις στα δεντρα ή στους βράχους, και όποια πινακίδε έγραφε Skansebakken. Ελα όμως που οι μπλε σημάνσεις σταμάτησαν και υπήρχαν μονο οι κόκκινες. Οι κοκκινες ειναι τα μονοπάτια του σκι (οταν έχει χιονι). Δεν ειναι τόσο συχνες όσο οι μπλε. Ειχα μπλέξει και σε κατι βατα με νερο, χωθηκα μεσα στα νερα εγινα μουσκεμα... να ψαχνω να βρω το μονοπάτι και αν ειναι σωστό....φρίκη. Με τα πολλά βγήκα σε εναν δρόμο. Οκ λέω, εδω μπορεί να βρω και κάποιον άνθρωπο, να ρωτησω βρε αδερφέ παμε καλα για την πόλη; Ευτυχως βρηκα εναν μπαμπά με τα 3 του παιδια να ανεβαίνουν με ποδήλατο. Δεν ηξεραν α μου πουν αν το μονοπατι θα με οδηγησει στο Skansebakken αλλα ο δρόμος σιγουρα γιατι από κει ερχόντουσαν. Ωραία διαλεγουμε τη σίγουρη εκδοχή του δρόμου. Ηταν και πιο ξεκούραστος για τα πόδια μου.... Απο την άλλη ομως θα έκανα παραπάνω χιλιόμετρα.... συνέχισα λιγο στο δρόμο μέχρι που βρήκα το μονοπάτι απο το οποίο ανεβήκαμε. Το μονο που ειχα να κάνω ειναι να ακολουθησω τα βηματα μας απο την ανάποδη. εκει ειχα αρχίσει να ηρεμώ. Ήξερα το που βρίσκομαι τερμα το άγχος. Η πινακίδα έλεγε 6 χιλιόμετρα. 6 φρικιαστικα χιλιόμετρα. Ειχα και την γκομενα του endomondo να μου λεει καθε φορα το ποσα χιλιομετρα εχω κάνει και σε ποσο χρονο. Αλλες φορες μου σπαει τα νευρα που την ακουω, τωρα ήταν βάλσαμο. Καθε φορα που έσκουζε ήξερα οτι ειχα μειωσει κατα ενα χιλιομετρο την απόσταση. Ειχα αρχίσει να κουράζομαι σε σημείο εξάντλησης. Οταν ειχα να κανω άλλα 4 χιλιόμετρα μονο τα κλάματα που δεν έβαλα.... εκει ειπα να κανω ενα διαλειμα. Αλλα με το που έκατσα είδα εναν παππού 80 χρονών να κατηφορίζει. Ωπα λέω άνθρωπος.... σηκω και ακολούθα. Ο τύπος ζωή να εχει και για την ηλικία του, με αφησε πίσω. Με τιποτα δεν μπορουσα να τον ακολουθησω στη φάση που ήμουν. Γυριζε ομως ο καλούλης και κοιταζε το που βρισκόμουν και αν ακολουθώ... Αντε προχώρα αφροδίτη, περπάτα δεν έχεις άλλη επιλογή... Ξαφνου βλέπω εναν ανθρωπο. Τον ρωτάω πόσο έχω ακόμα για το Σκανσεμπάκεν; Εναμιση χιλιόμετρο μου λέει.... Ενάμιση....Όχι ενα, αλλά ενάμιση....Κοιτάω το ενδομόντο πόσα γράφει για να υπολογίσω το πότε θα κράξει η γκόμενα να ξέρω για να πανηγυρίσω.....Αμ έλα που το ενάμιση χιλιόμετρο ήταν μέχρι τη είσοδο/έξοδο του μονοπατιού. Τσάμπα το πανηγύρι. Μεχρι να πάω στη στάση του λεωφορείου ήθελα άλλο ένα χιλιόμετρο!!! Εκει έφυγε ένα δάκρυ.... πως θα βγαλω αλλο ένα χιλιόμετρο;;;;; Σκάσε και προχωρα Αφροδιτη.... Όταν ειδα τη στάση μόνο που δεν την αγκάλιασα. 25 χιλιόμετρα εγραψε το μηχάνημα. 25 συνολικά χιλιόμετρα!!!! Και τα μισα μόνη στο άγνωστο.... Δεν ξαναζώ αυτη την εμπειρία!!!! Και δε νομίζω να ξαναδιαλέξω να κάνω 25 χιλιόμετρα.... 15 ειναι καλά... 25 βαράνε τα λάδια στα γόνατα. Οταν εφτασα σπίτι ουτε τις σκάλες δεν μπορούσαν να κατέβω. Δε λυγιζαν τα γονατα.... πόνος. Για να κοιμηθώ; μαλάξεις. Ευτυχως την επόμενη μέρα ήμουν καλά. Περπάταγα. Και λύγιζαν τα γόνατα. Απολογισμός εκδρομής; ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΛΑ

εννοεις να ανεβεις βολτα με το αυτοκινητο (ή να νοικιασεις. Η διαδρομη ως το Nordcap ειναι λεει τελεια, το Λοφοτεν αξιζει να το δεις; Α και η διαδρομη Οσλο Μπεργεν ειναι λεει πανεμορφη (ειδικα με τραινο)