ΑΡΘΡΑ: 2) Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΙΕΡ ΚΑΤΑΒΑΣΕΩΝ

[ΣΤΧ 2,374]

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΚΙΕΡ ΚΑΤΑΒΑΣΕΩΝ

 

από τον Χρήστο Σαββόπουλο (chrisstem)

 

 

Πριν από 150 χρόνια, ένας απλός, φτωχός αγρότης από την Νορβηγία, κατασκεύασε τα σκι του με νέο σχήμα, σχεδίασε λειτουργικότερες δέστρες, και ανακάλυψε καινούριες τεχνικές για να στρίβει και να σταματά πάνω σε καινοτομικές ιδέες που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Καθόλου λίγα για να μας κάνει να στρέψουμε για λίγο το βλέμμα μας στο παρελθόν, και στην ζωή του Sondre Norheim.

 

 

Σε ένα μικρό χωριό 500 ανθρώπων, το Morgedal, στην επαρχία “Telemark” της νότιας Νορβηγίας, αρχίζει η ιστορία του Sondre Norheim. Εκεί, σε ένα απλό, φτωχικό αγροτόσπιτο στην πλαγιά ενός λόφου, στις 10 Ιουνίου του 1825 γεννιέται ο άνθρωπος που θα άλλαζε ριζικά την εξέλιξη αυτού του σπορ, και θα αναγνωριζόταν ως ο πατέρας του σύγχρονου σκι.

Ζωντανό και δραστήριο παιδί, ο Sondre έβρισκε στο μαγευτικό περιβάλλον του Morgedal τον ιδανικό τόπο για διάφορες δραστηριότητες, τόσο το καλοκαίρι, όσο και τον χειμώνα. Το διάβασμα δεν του προκαλούσε και τόσο το ενδιαφέρον. Έβρισκε πολύ διασκεδαστικότερο να βρίσκεται έξω, στις χιονισμένες πλαγιές παίζοντας και κάνοντας σκι, παρά να απασχολείται με τα βιβλία. Κάποτε μάλιστα, έριξε ένα σχολικό βιβλίο στη φωτιά.! Περισσότερο τον γοήτευαν οι χιονισμένοι λόφοι γύρω από το Morgedal κατά την διάρκεια του χειμώνα . Όσο πιο συχνά μπορούσε, φόραγε τα σκι που του είχε φτιάξει ο πατέρας του από ξύλο πεύκου. Όλοι πλέον ήξεραν, ότι από την στιγμή που ο μικρός Sondre άρχιζε τον παράξενο «χορό» του στο χιόνι, ήταν πολύ δύσκολο κάτι να τον κάνει να ξαναγυρίσει πίσω στο σπίτι. Οι άνθρωποι που βρίσκονταν γύρω του, έλεγαν ότι ο Sondre φαινόταν σαν να γεννήθηκε φορώντας τα πέδιλα, και το σκι έμοιαζε να είναι ο φυσικός του τρόπος να κινείται.

Όλα αυτά δεν έκαναν τον πατέρα του, τον Auver πάντα υπερήφανο. Οι δύο του γιοι, ο Sondre και μικρότερος Eivind, έπρεπε να βοηθούν στις δουλειές της φάρμας, αλλά τελικά και οι δύο γονείς έκαναν για τον Sondre κάποιες εξαιρέσεις, λόγω της ανήσυχης και ρομαντικής του φύσης. Η μητριά του η Anne κάποτε εξέφρασε τα συναισθήματά της γι’αυτόν λέγοντας “Καλύτερα να είχα δέκα Eivinds, παρά έναν Sondre”.

- “Πιστεύεις ότι είναι δυνατόν να πηδήξουμε με σκι από τη στέγη του σπιτιού μας Eivind” ? ρώτησε κάποτε τον αδελφό του.

- “Δεν νομίζω, Sondre.” Απάντησε εκείνος.

- “Ας κάνουμε μια προσπάθεια”.

Τα δύο αγόρια συνέδεσαν με μια σκάλα την στέγη με την πλαγιά του λόφου πίσω από το σπίτι. Την κάλυψαν με σανίδες, κλαδιά από έλατα, και από πάνω με χιόνι.

- “ΞΕΚΙΝΑΩ” Φώναξε ο Sondre από τον λόφο.

Μέσα στο σπίτι, η Anne και ο Auver άκουσαν έναν πολύ περίεργο θόρυβο από την οροφή, και έτρεξαν στο παράθυρο. Κοιτώντας έξω, είδαν τον γιο τους να κάνει άλμα με τα σκι του από την σκεπή του σπιτιού τους.

 

Η κοιλάδα του Morgedal

 

Στις ίδιες χιονισμένες πλαγιές συνάντησε την Rannei Αmundsdotter που είχε έρθει από ένα γειτονικό χωριό, το Οyfjell. Εκεί την παρατήρησε που τον κοιτούσε σιωπηλή, για τον τολμηρό τρόπο που έκανε σκι, αλλά και τον ίδιο τον προσέλκυε η προσωπικότητα, οι ικανότητες και η ευγενική δύναμη της Rannei. Παντρεύτηκαν στις 15 Ιανουαρίου του 1854, και μετακόμισαν στο kasin, όπου έχτισαν το δικό τους σπίτι.

Ο Sondre ήταν καλός τεχνίτης, όπως ο πατέρας του. Εργαζόταν σαν μαραγκός κατασκευάζοντας και πουλώντας διάφορα χρήσιμα πράγματα, όπως έπιπλα, εργαλεία, μουσικά όργανα, και φυσικά πέδιλα του σκι. Το Μάρτιο του 1854 γεννήθηκε η πρώτη τους κόρη η Ingerid, και τον επόμενο χρόνο ο γιος τους Olav, και άλλη μία κόρη η Haege. Αργότερα θα έρθουν τα τέσσερα παιδιά Anne, Åmund, Talleiv και ο Auver, ο οποίος θα απεβιώσει στα 12 χρόνια του. Η οικογένεια μετακόμισε σε διάφορα μέρη στο Morgedal. Το τελευταίο μέρος ο Sondre το ονόμασε “Norheim”, το οποίο έδωσε και σαν το καινούριο όνομα της οικογένειας. Προηγουμένως ονομαζόταν Sondre Auverson, που σημαίνει ο γιος του Auver (son of Auver). Ακόμα και με τις ευθύνες μιας μεγάλης οικογένειας, ο Sondre δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς να περνά λίγο χρόνο κάνοντας σκι. Το σκι ήταν το πάθος του, η απόδρασή του, ο δικός του τρόπος να επιβιώνει. Αλλά το να βρίσκεται μακριά από την οικογένειά του τον έκανε συχνά να νιώθει ένοχος που αφήνει τα παιδιά και τη γυναίκα του στο σπίτι μόνη. Ευτυχώς, η Rannei καταλάβαινε αυτή την ανάγκη του άντρα της.

 

Στη διάρκεια αυτής της εποχής των αποδράσεων, ο Sondre δεν δίστασε να πειραματιστεί δημιουργικά. Για να μπορεί να ελίσσεται όπως θέλει ανάμεσα στα δέντρα και τους γκρεμούς με μεγαλύτερη ταχύτητα, τα σκι έπρεπε να είναι στερεωμένα πιο σφιχτά τα πόδια. Διαπίστωσε πως ένα πέδιλο με ελαφρά σχηματοποιημένες τις πλευρές του σε καμπύλες, μπορούν να στρίβουν πιο εύκολα, και έτσι κάτι έπρεπε να γίνει. Σαν εύστροφος τεχνίτης, είχε την δυνατότητα να δημιουργήσει μόνος του τον εξοπλισμό έτσι όπως τον χρειαζόταν.

Κατασκεύασε σκι από ξύλο πεύκου με μήκος περίπου 2,40μ, κοντύτερα από αυτά χρησιμοποιούνταν τότε, και λεπτότερα στην μέση απ’ότι στις άκρες. Αυτό το σχήμα καμπύλης στις πλευρές τους, τα έκανε να στρίβουν ευκολότερα. Έφτιαξε δέστρες από πλεγμένες ρίζες σημύδας, περνώντας διπλές λωρίδες στα δάχτυλα, και μια λωρίδα γύρω από τη φτέρνα. Οι δέστρες που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε στερέωναν μόνο τα δάχτυλα. Αυτές οι σταθερότερες δέστρες πρόσφεραν πολύ καλύτερο έλεγχο στις στροφές και στα άλματα.

 

Τα σκι και οι δέστρες που κατασκέυασε ο Sondre.

Courtesy of the Norwegian Ski Adventure Centre.

 

Τώρα οι χιονισμένες πλαγιές αποκτούσαν ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ταυτόχρονα αποτελούσαν μεγαλύτερη πρόκληση. Για τον Sondre υπήρχε μεγαλύτερη δυνατότητα να αναπτύξει νέους τρόπους πορείας με τα σκι, και νέες μεθόδους στροφής. Και το έκανε. Με τις ανθεκτικές πια δέστρες και τα εύστροφα σκι του, μπορούσε να μετακινεί το εξωτερικό σκι της στροφής πιο μπροστά από το εσωτερικό, και προς τη κατεύθυνση που ήθελε να στρίψει. Η φτέρνα του εσωτερικού σκι μπορούσε να ανασηκωθεί, καθώς το γόνατο ήταν λυγισμένο. Ο τρόπος αυτός στροφής, αποτελεί μια ξεχωριστή τεχνική που σήμερα αναβιώνει σαν τεχνική “Telemark”.

Σε όλη την περιοχή του Morgedal της νότας Νορβηγίας, ο Sondre ήταν αδιαφιλονίκητα ο κυρίαρχος των βουνών. Με τον καιρό, η φήμη γι’αυτόν τον σκιέρ- ακροβάτη έφτασε μέχρι την πρωτεύουσα. Το 1868 προσκλήθηκε να συμμετάσχει στους πρώτους εθνικούς αγώνες σκι στην Χριστιάνια-το σημερινό Όσλο. Ο Sondre ενθουσιάστηκε που τον προσκάλεσαν, και επιπλέον μπορούσε να κερδίσει χρήματα !

Μαζί με δύο φίλους του από το Morgedal, διένυσαν με τα σκι την απόσταση των 200 χιλιομέτρων που βρισκόταν η Χριστιάνια, μέσα σε τρεις ημέρες ! Στα 42 του χρόνια, ο Sondre κέρδισε τους αγώνες με λαμπρότητα, παρόλο που πολλοί από τους συναγωνιστές του ήταν κατά είκοσι χρόνια νεότεροι. Οι επιδόσεις του, που έκοβαν την ανάσα, υπερκάλυψαν όλους τους αντιπάλους. Χρησιμοποιώντας τα ίδια σκι, το ίδιο στυλ και τεχνική όπως και στο Morgedal, κατάπληξε τους θεατές της πρωτεύουσας. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν είχε δει κάτι τέτοιο μέχρι τώρα.

Στα επόμενα χρόνια, πήρε μέρος σε διάφορους άλλους αγώνες, αλλά αφιέρωνε αρκετό χρόνο στο Morgedal για να διδάσκει στα παιδιά να κάνουν σκι με τον δικό του τολμηρό και ριψοκίνδυνο τρόπο.

 

 

Σκι κατασκευασμένα από τον Sondre το 1870.

Courtesy of the Norwegian Ski Adventure Centre.

 

 

Αλλά οι καιροί άρχισαν να γίνονται δύσκολοι. Ο υπερπληθυσμός και τα οικονομικά προβλήματα, ανάγκαζαν πολλούς να αφήσουν την Νορβηγική επαρχία και να μεταναστεύσουν. Οι πρώτοι μετανάστες από το Morgedal έφυγαν για την Αμερική στις αρχές του1842. Μετά από αρκετή σκέψη, η οικογένεια πήρε την απόφαση να φύγει, ελπίζοντας σε μια καλύτερη τύχη σε έναν νέο τόπο. Στις 30 Μαΐου του 1884, ο Sondre, η Rannei και τρία από τα παιδιά τους Anne, Åmund και Talleiv, εγκατέλειψαν για πάντα την Νορβηγία. Ο γιος τους Olav και η κόρη τους Haege είχαν ήδη φύγει για την Αμερική. Μετά από ένα μικρό διάστημα στην Minnesota η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην βόρεια Ντακότα. Η προσαρμογή της οικογένειας στο περιβάλλον μιας αχανούς πεδιάδας δεν ήταν εύκολη. Για τον Sondre υπήρχε μια ακόμα δυσκολία. Ο τρόπος που έκανε σκι ήταν αδύνατος σε μια πεδιάδα. Αλλά και εκεί οι γείτονες έλεγαν ότι ένα ζευγάρι σκι ήταν πάντα αφημένο έξω από την πόρτα, και πότε-πότε τον έβλεπαν να κάνει σκι μόνος, στην γύρω κοιλάδα. Περνούσε πολλές μέρες με το γιο του Olav μαθαίνοντάς τον να κάνει σκι, κα του κατασκεύασε έναν βατήρα για άλματα από δοκάρια και σανίδες, καλυμμένο με άχυρα και χιόνι.

 

Ο Sondre φωτογραφημένος στην Αμερική.

Courtesy of the Norwegian Ski Adventure Centre.

 

Ο Sondre Norheim πέθανε στις 9 Μαρτίου του 1897 σε ηλικία 71ετών, και θάφτηκε στην κοιλάδα νότια του Denbigh, οκτώ χιλιόμετρα από τη φάρμα του. Κανείς εκεί δεν ήξερε για τη φήμη του Sondre στο σκι, και επειδή ο τάφος του ήταν ανώνυμος, παρέμεινε άγνωστος για 68 χρόνια. Μέχρι που μία από τις εγγονές του, η Dorothy Lyon, κόρη του γιου του Åmund, θέλησε να μάθει που ήταν θαμμένος ο Sondre, αφού άκουγε τους θρύλος για εκείνον από τον πατέρα της. Έτσι πήρε την πρωτοβουλία και ξεκίνησε μια μεγάλη έρευνα για την ανεύρεσή του. Τον Ιούλιο του 1965 η ακριβής τοποθεσία ταφής εξακριβώθηκε από την τοπική εκκλησία και ο τάφος αναγνωρίστηκε επίσημα. Στις 12 Ιουνίου του 1966 αναρτήθηκε στο τάφο μια μεταλλική επιγραφή για τη μνήμη του.

 

Πίσω στη Νορβηγία, η μικρή κοινότητα του Morgedal μετατράπηκε στο λίκνο της ιστορίας του σκι. Το φτωχό αγροτόσπιτο που γεννήθηκε ο Sondre έγινε μουσείο, και μαζί με το κοντινό Νορβηγικό μουσείο σκι, τα επισκέπτονται σαράντα με πενήντα χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1988, με μια τελετή 2.000 ανθρώπων ο Βασιλιάς της Νορβηγίας Olav έκανε τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Sondre Norheim τοποθετημένο στο κέντρο του χωριού. Εκεί ο πρώτος σκιέρ καταβάσεων στην ιστορία στέκεται κρατώντας με το αριστερό χέρι τα σκι του, και με το περήφανο βλέμμα του να ατενίζει το σπίτι που γεννήθηκε και τις πλαγιές που λάτρεψε.

Τις πλαγιές που φαίνεται ότι τα ίχνη του στο χιόνι θα είναι χαραγμένα για πάντα.

 

Ο τάφος του Sondre

 

 

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ SONDRE NORHEIM

ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΥ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΣΚΙ

ΑΝΕΠΤΥΞΕ ΤΟ ΣΛΑΛΟΜ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΑΓΕ ΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ TELEMARK ΚΑΙ CHRISTIANIA

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ 1825 ΣΤΟ MORGEDAL ΤΟΥ TELEMARK, ΣΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ.

ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΟ 1897

Edited March 10, 2009 by ΣΤΧ

[Ράνια 616]

Τι ομορφη ιστορια!

Ευχαριστούμε Χρήστο...

[Yota 472]

Πανέμορφη ιστορία, απλή, με τόσο συγκινητικό πάθος!

[viva_ski 2,572]

Μπράβο Χρήστο!

 

έχεις πολλά να δώσεις !!!

[chrisstem 1,049]

Ευχαριστώ πολύ όλους όσους έδωσαν τη προσοχή τους και διάβασαν το άρθρο, και εκείνους -ή μάλλον εκείνες για τα καλά τους λόγια.

 

Ευχαριστώ επίσης τα μέλη του ΔΣ, moderators, administrators για την ανάρτηση και δημοσίευσή του, όπως και για τη πρακτική και τεχνική υποστήριξη που προσφέρουν. (Ευχαριστώ πολύ Olga και MakisM)

 

Χρήστος

 

 

ΥΓ. Μόνο γυναίκες το διάβασαν ? Καμία αντρική άποψη ?

[Χρήστος Λάππας 25,407]

Πολύ ωραίο άρθρο, Χρήστο, αν και η ακρίβεια του ελέγχεται καθώς οι δικές μου πληροφορίες λένε ότι το πρώτο σκι καταβάσεων ξεκίνησε από το μικρό Αλπικό χωριό Les Vounoi Evoias, οι κάτοικοι του οποίου βρήκαν αυτόν τον τρόπο για να μετακινούνται εύκολα από το ένα Chalet στο άλλο.

[chrisstem 1,049]

Χρήστο ο Sondre ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τα σκι για καταβάσεις, δηλαδή σε έδαφος με κλίση, λόγω της πρωτοποριακής κατασκευής που ο ίδιος σκέφθηκε.

 

Τη πατρότητα του σκι τη διεκδικούν και άλλοι, όπως ο Fridtjof Nansen (1861-1930), ο Matthias Zdarsky (1856-1940) ή και ο Jon Torstein Rui.

 

Σαν τρόπος μετακακίνησης σε επίπεδο έδαφος έχει ρίζες στη προϊστορία, με τα πρώτα δείγματα στη Νορβηγία από τη φυλή των Samis. Σε σπήλαιο στη περιοχή Tjoetta της Νορβηγίας έχει βρεθεί τοιχογραφία (ανακαλύφθηκε από τον Gutorn Gressing το 1932) που εικονιζει μορφή ανθρώπου να κάνει σκι. Υπάρχουν ευρήματα περισσοτέρων από 20 προϊστορικών σκι σε διάφορα μέρη της Νορβηγίας. Το παλαιότερο σωζόμενο σκι που έχει βρεθεί είναι στο Finnmark στη Νορβηγία ενώ άλλο ανακαλύφθηκε στη Σουηδία, καλά διατηρημένο και φυλάσσεται στο μουσείο σκι Fiskatorpet κοντά στη Στοκχόλμη.

 

Μπορούμε για όλα αυτά να μιλήσουμε σε άλλα πιο ειδικά post.

[arma 9]

Μπορούμε για όλα αυτά να μιλήσουμε σε άλλα πιο ειδικά post.

 

πολυ ενδιαφερουσες ιστοριες...........παρακαλουμε συνεχισε

 

(θα μπορουσαν να μπουνε και σε ειδικη ενοτητα στην Α' σελιδα)

[PID 0]

Μπράβο Χρήστο!!! Πολύ καλό άρθρο!

 

Εγώ θα σταθώ σε αυτό.....

 

".....Ευτυχώς, η Rannei καταλάβαινε αυτή την ανάγκη του άντρα της......"

[chrisstem 1,049]

Αριστοτέλη είναι πολύ μεγάλος ο όγκος πληροφοριών -περνάει τις 8.000 λέξεις μέχρι στιγμής και συνεχίζω.

 

Θα ετοιμάσω όμως παρουσίαση για όλα αυτά αλλά μετά το καλοκαίρι. Λίγη υπομονή..

[viva_ski 2,572]

Καλά ΤΕΛΕΙΟ Χρήστο!

 

θα σε ευχαριστήσω και από κοντά το Σ/Κ

που δεν θα μπορέσεις (και πάλι)

να μ' αποφύγεις...

και θα είμαι και ενισχυμένη και με Μυρτώ

και μπορεί και με Ηλιάνα (+φίλη της από Θεσ/νικη !!!)

[nek70 5]

Πολύ ωραίο άρθρο θέλουμε κι άλλα

[Χρήστος Λάππας 25,407]

Πολύ ωραίο άρθρο, Χρήστο, αν και η ακρίβεια του ελέγχεται καθώς οι δικές μου πληροφορίες λένε ότι το πρώτο σκι καταβάσεων ξεκίνησε από το μικρό Αλπικό χωριό Les Vounoi Evoias, οι κάτοικοι του οποίου βρήκαν αυτόν τον τρόπο για να μετακινούνται εύκολα από το ένα Chalet στο άλλο.

 

 

Χρήστο ο Sondre ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τα σκι για καταβάσεις, δηλαδή σε έδαφος με κλίση, λόγω της πρωτοποριακής κατασκευής που ο ίδιος σκέφθηκε.

 

Βασικά... ξαναδές το όνομα του χωριού που σου έγραψα και μην με παίρνεις σοβαρά!

[vro 10,269]

les vounoi Evoias de masif Dirfi

πόσα σαλέ εχει στο χωριό σου?

[elgreco 32]

Πολύ επιμορφωτικό άρθρο.................αναμένουμε τη συνέχεια!!!

[Fulvia 3 215]

Και πάλι μπράβο Χρήστο.

Παραθέτω (λίγο Off topic, αλλά δεν ήξερα πού αλλού να το εντάξω) και την ιστορία του πρώτου -ίσως- έλληνα χιονοδρόμου.

http://www.evonymos.org/greek/ex_lib01.asp?idex=14

[MAC 1,032]

Χρήστο σ' ευχαριστούμε για την πολύ ωραία ιστορία που μας προσέφερες.

 

 

Χρήστο ο Sondre ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τα σκι για καταβάσεις, δηλαδή σε έδαφος με κλίση, λόγω της πρωτοποριακής κατασκευής που ο ίδιος σκέφθηκε.

 

Τη πατρότητα του σκι τη διεκδικούν και άλλοι, όπως ο Fridtjof Nansen (1861-1930), ο Matthias Zdarsky (1856-1940) ή και ο Jon Torstein Rui.

 

 

Ο Mattias Zdarsky θεωρείται ο εφευρέτης της αλπικής δέστρας, που κρατάει σταθερό το πόδι επάνω στο σκι, και κατ' επέκταση ο πατέρας του αλπικού σκι.

Το σπίτι του και το εργαστήριό του είναι σήμερα μουσείο και βρίσκεται στο Lilienfeld της Αυστρίας (περίπου km ΝΔ της Βιέννης), όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του.

Φυσικά υπάρχει και μνημείο του στο χωριό μιας και θεωρείται ο τοπικός ήρωας.

 

 

Είχα την τύχη να τα επισκεφτώ πριν από 23 χρόνια, όταν ακόμα το σκι το παρακολουθούσα μόνο με κυάλια.

 

Περισσότερες πληροφορίες για το Mattias Zdarsky υπάρχουν εδώ:

 

http://en.wikipedia.org/wiki/Mathias_Zdarsky

http://skiinghistory.org/zdarsky.html

 

Πάνω από το ιστορικό κέντρο του Lilienfeld βρίσκεται και η πλαγιά όπου έκανε τις πρώτες καταβάσεις κάνοντας slalom και διοργάνωσε τους πρώτους αγώνες. Μέχρι σήμερα υπάρχει εκεί ένα μικρό lift, το τελευταίο μονοθέσιο καρεκλάκι στην Αυστρία.

 

 

Στην αεροφωτογραφία η πλαγιά αυτή φαίνεται σαν ένα καταπράσινο ξέφωτο στο δάσος στα δεξιά του ποταμού και πάνω από το χωριό. Μάλλον κόκκινη πίστα αν και μικρή. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω καλύτερη φωτογραφία.

[ALCATRAZ 6,828]

Και πάλι μπράβο Χρήστο.

Παραθέτω (λίγο Off topic, αλλά δεν ήξερα πού αλλού να το εντάξω) και την ιστορία του πρώτου -ίσως- έλληνα χιονοδρόμου.

http://www.evonymos.org/greek/ex_lib01.asp?idex=14

 

Τώρα όμως που γέρασα δεν ξέρω τί να κάμω με τα γέρικά μου σκι, που με εξυπηρετήσανε πνήντα οχτώ χρόνια.

Πρέπει όμως να σωθώ απ' τις διαμαρτυρίες των δικών μου που φοβούνται μη τσακιστώ καμιά μέρα πάνω στα βουνά, και περάσω τα στερνά μου χρόνια με δεκανίκια.

Απεφάσισα λοιπόν, μόλις χιονίση στην Πάρνηθα, ν' ανεβώ να κάνω μερικές βόλτες κ' έπειτα να τα κρεμάσω στο Καταφύγιο για διακόσμησι, ανάμνησι και μίμησι των διαδόχων μας, των νέων σκιέρ.

 

 

 

Σορρυ για το off topic...

Eιναι όντως ωραιο topic.

[viva_ski 2,572]

Α! αυτό το τοπικ όσο πάει και μ΄αρέσει ...

πολύ ωραίο να το εμπλουτίζει έτσι ο καθένας!

Καλή σας μέρα!

 

και μη μου φοβάστε οι προληπτικοί... !!!

αύριο είναι Σάββατο!

 

αλλά και σήμερα θα είναι μια ΠΟΛΥ ωραία μέρα!!!

 

Καλή δουλειά και καλό σκι !!!

[arma 9]

Θα ετοιμάσω όμως παρουσίαση για όλα αυτά αλλά μετά το καλοκαίρι. Λίγη υπομονή..

 

 

take your time !!

 

ομορφαινει η ιστοσελιδα μας

[over-poulover 7,010]

Για δείτε αυτό κ ετοιμάζω ένα καλύτερο....μιας κ το θέμα έχει ενδιαφέρον.....

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΚΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΚΩΣΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ

(το κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Το Βουνό", 1949, σελ. 9-11)

 

Όταν εδώ και πενηντατρία χρόνια, στα 1896, γύρισα στην Ελλάδα, ύστερα από ένδεκα χρονών διαμονή στο Βορρά, όπου από δώδεκα χρονών παιδί είχα μεταφυτευθή απ' το πατρικό σπίτι της Πλάκας, πήρα μαζί και τα σκι μου. Μου τα είχε χαρίσει, μια θειά μου, όταν ακόμη ήμουν μαθητής κάπου δεκάξη χρονών, μια βραδυά στο Δέντρο των Χριστουγέννων.

Ήταν απ' τα μακρυά, γιατί τότε στο Βορρά τα παιδιά παίζανε και με τα brake, τα κοντά. Τα κουβάλησα μαζί μου μάλλον για ενθύμησι, παρά για να τα χρησιμοποιήσω στην Ελλάδα, στη χώρα του ζεστού ήλιου, των απρόσιτων βουνών. Έτσι τάριξα στην αποθηκούλα του σπιτιού, για να εμποδίζουν τη παλιά μας υπηρέτρια, την κυρά Βασιλική, σε κάθε τακτοποίησι.

- Τι τα θέλει αυτά τα ξύλα ο κύριος Κώστας, δεν τα καίμε στη μπουγάδα;

* * *

Χρόνια αρκετά μένανε τα σκι κρεμασμένα κι' άχρηστα. Αλλά, όπως όλα τα πράματα, έτσι και τα σκι μου, είχαν το πεπρωμένο τους. Μια μέρα κουβεντιάζοντας για τα χειμερινά σπορ του Βορρά με τον πρώτο παιδαγωγό των μικρών βασιλοπαίδων, τον Ελβετό Σίνδλερ, που τούκανα φιλικά ρωσικό μάθημα, γιατί καθώς μούλεγε θα πήγαινε για παιδαγωγός στην τσαρική οικογένεια κι' ήθελε να ξέρη λίγα απ' τη γλώσσα του τόπου, τούπα ότι έχω ακόμα τα παλιά μου σκι πεταμένα κάπου.

- Και δεν τα μεταχειριζόμαστε καμιά φορά στο Τατόϊ όπου το χιόνι μερικές φορές περνά και τα Ελβετικά βουνά;

Συμφωνήσαμε. Μια μέρα λοιπόν του Φλεβάρη του 1904 ανεβήκαμε στο Τατόϊ, ο Σίνδλερ, οι δυό βασιλόπαιδες Γεώργιος και Αλέξανδρος (μικρά παιδιά τότε 12-15 χρονών) κι' εγώ.

Οι δέστρες, έπειτα από τόσα χρόνια, είχαν κάπου παραπέσει και χαθή, βαξ δεν είχαμε πάρει μαζί μας, ούτε θα βρισκότανε φαντάζομαι τότε στην Αθήνα, στο παλάτι του Τατοϊού όμως βρήκαμε ένα σπερματσέτο και μ' αυτό αρχίσαμε να τρίβουμε τα σκι. Για δέστρες, κάποιος γέρο θαλαμηπόλος του παλατιού, μας εξοικονόμησε κάτι ράντες και για μπαστούνια χρησιμοποιήσαμε ένα σκουπόξυλο, κι' ένα μπαστούνι (που ίσως νάτανε και του Γεωργίου του Α΄). Μπήκαμε λοιπόν έτσι στο χορό και σαν απροετοίμαστοι, έπειτα από τόσα χρόνια, και σαν μέτριοι σκιέρ που ήμαστε, με κάποια προσοχή. Γρήγορα όμως πήραμε θάρρος και τσουλίσαμε απ' τον κατήφορο του παλατιού ως τα βουστάσια του κτήματος κι' ακόμα παρακάτω. Ο ενθουσιασμός μας δεν περιγραφόταν. Σκι στην Ελλάδα; Αυτό ήταν κάτι το εξαιρετικό!

Όταν ο Βάϊσμαν, ο παλιός Δανός διευθυντής του Τατοϊού, το διηγήθηκε, όπως μου έλεγε, στον Βασιληά Γεώργιο τον Α΄, στην αρχή εκείνος δεν το πίστεψε, έπειτα όμως άρχισε να γελά. Αλλά το σπορ άρεσε τους μικρούς βασιλόπαιδες κ' έπειτα από πολλά παρακάλια ο Σίνδλερ τους έκανε με προσοχή μερικούς μικρούς γύρους, για να τουμπάρουν σε λίγο.

* * *

Από κείνο τον καιρό όταν έπεφτε πολύ χιόνι στο Τατόϊ ή στην Κηφισιά ανέβαινα κ' έπαιζα, μόνος μου εννοείται, λίγες ώρες. Ένα αξιόλογο γύρο, για την εποχή, που βάστηξε αρκετές ώρες, εκάναμε στην Κηφισιά, με τον Πφένιγ της Οινοποιϊας του κτήματος Τατοϊού, και με ένα νεαρό Βέλγο, νομίζω το γυιό του τότε πρέσβυ, εννοείται πάντα με τα δικά μου σκι, που τα ξαναλάζαμε μεταξύ μας, γιατί άλλο ζευγάρι δεν υπήρχε τότε στην Αθήνα. Αργότερα έτυχε να κάνω σκι στην Κηφισιά προς το δημόσιο δρόμο του Τατοϊού και με ένα άλλο Βέλγο, πάλι της πρεσβείας.

Σε μια χιονοθύελλα των Αθηνών, νομίζω στα 1906, που το χιόνι μεσ' τη πόλι έφτασε τους 40-50 πόντους, δεν βάστηξα. Τάδεσα και τσούλισα, με δρομολόγιο Κολωνάκι, Κανάρη, Ακαδημίας, Γρηγορίου Ε΄και Πανεπιστημίου, όπου για να γλυτώσω απ' τη μαρίδα που με καταδίωκε, χώθηκα σ' ένα μαγαζί των Χαυτείων. Αυτό το επεισόδιο το γράψανε κ' οι εφημερίδες με χτυπητούς τίτλους: "Αι Αθήναι Φινλανδία", "Η χθεσινή χιονοδρομία εντός της πόλεως".

* * *

Στην Πάρνηθα για τη δυσκολία της συγκοινωνίας ανέβηκα αργότερα, δέκα πέντε χρόνια προτού γίνη ο δημόσιος δρόμος, την πρώτη χρονιά που έγινε το παλιό προσωρινό Σανατόριο, στα 1914. Είχα φορτώση τα σκι στο μουλάρι του μακαρίτη του γιατρού Θάλη, του διευθυντή του Νοσοκομείου. Ανεβήκαμε από βραδύς μαζί, απ' το παλιό μονοπάτι που περνά από τις Πόρτες και το πρωϊ μπήκα, μόνος φυσικά, σε κίνησι. Ο γιατρός που είχε περάση δέκα πέντε χρόνια στην Ελβετία ενθουσιάστηκε, με παρακολουθούσε κουκουλωμένος στο χονδρό παλτό του ώρες ολόκληρες, και στο τέλος με περιποιήθηκε, μ' ένα πλούσιο γεύμα.

Εδώ και είκοσι χρόνια ο αλησμόνητος Σπήλιος Αγαπητός, εξαιρετική ελληνική φυσιογνωμία, γνωρίστηκε στο σπίτι μου με τους παλιούς μου φίλους και συνεργάτες στις εκδόσεις των γνωστών μεγάλων συγγραμμάτων για την Ελλάδα, τους Ελβετούς Fred Boissonnas και Daniel Baud-Bovy. Μιλώντας για τη φυσική ομορφιά της Ελλάδας και για τη δημιουργία τουρισμού, θίξανε και το ζήτημα των χειμερινών σπορ. Ο Αγαπητός δεν είχε καταγίνει ως τότε με τα χειμερινά σπορ, ενδιαφερόταν όμως για κάθε κοινωνική πρόοδο. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες απ' την όμορφη αυτή πρωτοβουλία του αλησμόνητού μου φίλου. Άκρες μέσες, θυμάμαι μόνο ότι μια μέρα με ειδοποίησε να πάω στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας, που θα συζητούσαμε για τα χειμερινά σπορ στην Ελλάδα κι' άλλα. Την ίδια εποχή, στα 1929, αν καλά θυμάμαι, ιδρύθηκε κι' ο πρώτος Οργανισμός του Τουρισμού. Ήμουν κ' εγώ ένα απ' τα έξη μέλη του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου, κ' έναν καιρό ο προσωρινός πρόεδρός του. Δεν είχα λοιπόν καιρό με τόσες άλλες ευθύνες, γενικές κι' ατομικές, να καταγίνω και με τα χειμερινά σπορ. Ευτυχώς χάρις στην επιμονή του Σπήλιου Αγαπητού, που ήταν πρόεδρος πολλά χρόνια, και των καλών του συνεργατών του Ε.Ο.Σ., κατορθώθη το θαύμα των χιονοδρομιών στην Ελλάδα. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθούσα την προσπάθεια κι' έπαιρνα μέρος στα εγκαίνια των καταφυγίων, στους αγώνες και σ' ό,τι σχετικό. Σ' αυτά τα χρόνια γίνηκαν πολλά, και θα γίνουν περισσότερα, φτάνει η αγαπημένη μας νεολαία να μη χάση την αισιοδοξία της για το μέλλον.

* * *

Τώρα όμως που γέρασα δεν ξέρω τί να κάμω με τα γέρικά μου σκι, που με εξυπηρετήσανε πνήντα οχτώ χρόνια. Πρέπει όμως να σωθώ απ' τις διαμαρτυρίες των δικών μου που φοβούνται μη τσακιστώ καμιά μέρα πάνω στα βουνά, και περάσω τα στερνά μου χρόνια με δεκανίκια. Απεφάσισα λοιπόν, μόλις χιονίση στην Πάρνηθα, ν' ανεβώ να κάνω μερικές βόλτες κ' έπειτα να τα κρεμάσω στο Καταφύγιο για διακόσμησι, ανάμνησι και μίμησι των διαδόχων μας, των νέων σκιέρ.

[over-poulover 7,010]

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΤΣΙΩΝ ΧΙΟΝΙΟΥ

 

1. ΠΡΩΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

 

Η ιδέα του σκι γεννήθηκε από τα αρχαία χρόνια . Μια τοιχογραφία ενός κυνηγού με σκι βρέθηκε σε σπηλαίο της Βαλίτσας, (Σουηδία), ενώ μια άλλη, απεικονίζει δύο άτομα με σκι ύψους 4,50 μέτρων. Ενα κομμάτι απολιθωμένου ξύλου που έμοιαζε με σκι (4000 χρονών) βρέθηκε στο βόρειο μέρος της χώρας και φυλάγεται τώρα στο μουσείο της Στοκχόλμης. Βρέθηκαν επίσης άλλα στοιχεία (3-4000 χρόνων) σε έλη της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας.

Το 1932, πάλι στην Νορβηγία, σε ένα σπηλαίο, ο Gutrom Gjessing ανακάλυψε μία βραχογραφία ενός κυνηγού που φοράει πολύ μεγάλα σκι . Αυτή η βραχογραφία εκτιμάται ότι είναι ηλικίας 4500 εώς 7000 χρόνων. Σε άλλα μέρη ζωγραφίσαν ρακέτες και έλκηθρα.

 

2. Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ

 

Ο γνωστός ερευνητής Fridtjof Nansen ανακάλυψε ότι η ονομασία σκι προέρχεται από τα Νορβηγικά που σημαίνει «κομμάτι» δηλαδή «κομμάτι ξύλου»

Στα Φινλανδικά, ονομάζεται «σουσκί» που σημαίνει «αντικείμενο που γλιστράει στο χιόνι». Ο Carl J. Luther επεξεργάσθηκε μια θεωρία των «μεταναστευτικών κυμάτων» όπου στο Αλταί, περιοχή μεταξύ Μογγολίας και Σιβηρίας, εγκαινιάστηκε η χρήση των σκι στην Ρωσία και τη Σκανδιναβία καθώς και στην Αλάσκα και τη Βόρεια Αμερική μέσω του Βερινγκίου πορθμού. Ετσι εξηγείται η χρήση των σκι στον Καναδά πολύ πριν την άφιξη του Χριστόφορου Κολόμβου. Το Αλτάι είναι κατά την γνώμη του, η κοιτίδα του σκι. Βασίζεται σε αρχαία κινεζικά κείμενα όπου έχει βρεθεί ιδεόγραμμα που σημαίνει «σανίδα που γλιστράει». Αναφέρονται στην Μαντζουρία «πολύ μεγάλα παπούτσια», «σκι των ελών» ή «παπούτσια χιονιού». Ο Πλίνιος, που έζησε τον πρώτο αιώνα μχ, αναφέρει ένα παράξενο λαό «ιππόποδοι» που πιθανόν να φορούσε σκι ή ρακέτες.

 

3. ΜΕΣΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ

 

Για τους προγόνους μας, το χιόνι ήτανε ένα μεγάλο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεραστεί. Ανακαλύπτοντας την ρακέτα, την ρακέτα που γλιστράει κα τέλος τα σκι, βρήκαν έναν τρόπο να μετακινούνται πιο αποτελεσματικά… Μπορούσαν έτσι να συνεχίσουν την απασχόληση του κυνηγιού και της σοδειάς απαραίτητο στοιχείο για την επιβίωση τους.

Τα σκι του Hoting (μακριά φόρμα επενδυμένο με δέρμα) φυλαγμένο στο μουσείο της Στοκχόλμης έχουν ηλικία 5000 χρόνων.

Ετσι, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τα σκι περισσότερο για την μετακίνησή τους. Μετά από τους προϊστορικούς ανθρώπους, οι Βίκινγκς εξερεύνησαν τα άγνωστα μέρη του αρκτικού Βορρά μέχρι την ακτή του Ειρηνικού. Μετά απ’αυτούς, o Fridjof Nansen διέσχισε την Γροιλανδία (500 χιλιόμετρα) το 1888 και ο Roald Amudsen έφτασε μέχρι το Νότιο Πόλο (3 000 χιλιόμετρα) το 1910-12 με τα σκι τους.

 

4. ΤΑ ΣΚΙ

 

Τα πρώτα σκι ήταν σκαλισμένα σε ένα κομμάτι ξύλο. Οι άνθρωποι έβαζαν το πόδι μέσα σε μία κοιλότητα του σκι και το κρατούσαν με ένα σύστημα με δερμάτινα κορδόνια. Τα νορβηγικά σκι ήταν επενδυμένα με δέρμα ή γούνα για να παρεμποδίζεται την ολίσθηση προς τα πίσω. Για αιώνες τα σκι άλλαξαν λίγο (μύτη, κάμψη, φάρδος, μέγεθος). Τα σκι είχαν δυο διαφορετικά μεγέθη για κάθε πόδι το ένα 3 μ. και το άλλο μικρότερο. Αυτός ο τρόπος κατασκευής σταμάτησε στο 18ο αιώνα.

Η μετεξέλιξη του «κομματιού ξύλου» σε σκι έγινε γύρω στο 1910 όπου το σκι έγινε ένα τρόπος διασκέδασης και μετά ένα σπορ. Πολλοί τεχνίτες και ερασιτέχνες σαν το Norheim άρχισαν να βελτιώνουν τις δέστρες ώστε να γίνουν πιο ισχυρές και να μειώσουν τους τραυματισμούς λόγω του πεσίματος. Η εταιρεία Rossignol έγινε ο πρώτος παγκόσμιος παραγωγός.

Βέβαια, τα σκι και τα εξαρτήματά τους δεν έχουν αλλάξει παρά πολύ παρά μόνο για την προσαρμογή σε ειδικές χρήσεις:

Για άλμα, φαρδιά και μακριά σκι

Για σκι αντοχής, στενά σκι

Για ορειβατικό σκι, αλπικά σκι με δέστρες σκι αντοχής

Για σλάλομ,* κοντά και πολύ «μεσάτα»(carving)

Για κατάβαση: πιο μακριά

Για συμπαγές χιόνι, πιο φαρδιά

Τέλος, έχουμε τα μίνι σκι.

Τα πρώτα σκι που ήρθαν στη Ελλάδα τα έφερε το 1916 ο Κώστας Ελευθερουδάκης. Μια μέρα χιονοθύελλας, τα φόρεσε και κατέβηκε το Λυκαβηττό μέχρι το μαγαζί του. Ηταν το γεγονός της χρονιάς.

*slalom προέρχεται από τις Νορβηγικές λέξεις: sla (κλήση πλαγιάς) και lÜm (κάνω ζιγκζάγκ γύρω από), δηλώνει δηλαδή τη διαδρομή ανάμεσα στα εμπόδια.

 

5. ΟΙ ΔΕΣΤΡΕΣ

 

Τα πρώτα σκι, τα φορούσαν οι πρόγονοί μας βάζοντας το πόδι τους μέσα σε κοιλότητα του ξύλου και δένοντας το από πάνω. Μέχρι το 1860 τα σκι δένονταν με δερμάτινα κορδόνια. Ο Sondre Norheim εφηύρε την πρώτη γερή δέστρα την ίδια στιγμή που ανέπτύξε την τεχνική του σκι Telemark ή σκι αντοχής.

Το πρόβλημα τους όμως, ήταν η ασφάλεια. Η άφιξη του πλήθους των σκιέρ ανάγκασε τους τεχνίτες να ερευνήσουν και να βρουν λύσεις για το πρόβλημα αυτό. Ετσι, προσέθεσαν στις δέστρες αναβολείς, τακουνάκια, μοχλούς και άλλα εξαρτήματα. Με τα χρόνια η τεχνική άλλαξε και αυτή του 1960 είχε τέτοιες δέστρες που κράταγαν το πόδι σταθερό στο σκι και σε περίπτωση πεσίματος κρατούσε το σκι δεμένο στο πόδι με ένα λουρί. Εγίναν τελείως αξιόπιστες στην αρχή του αιώνα.

Μετά κατασκεύασαν ακόμα πιο σταθερές δέστρες και προσέθεσαν φρένα που σταματούσαν το σκι τη στιγμή που έφευγε από το πόδι. Υπάρχουν πολλά μοντέλα ανάλογα με την εταιρεία και το είδος σκι που κάνει κανείς: τουριστικό, αγωνιστικό, αντοχής ή ορειβατικό.

Για το σκι αντοχής, υπάρχουν δύο τύποι δεστρών που μπορούν να τοποθετούνται στα αλπικά σκι ώστε να γίνουν ορειβατικά.

 

6. ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ

 

Είναι αρκετά δύσκολο να φαντασθούμε την ενδυμασία των προγονών σκιέρ μας. Δεν είχαν προφανώς ειδικά ρούχα ούτε εξοπλισμό. Μπορούμε να φαντασθούμε ότι φορούσαν πανωφόρια με γούνα και κρατούσαν ένα μεγάλο μπαστούνι όπως ο φίλος μας ο λάπωνας στη φοτογραφιά.

Αργότερα, οι κάτοικοι του βουνού, αγρότες και βοσκοί προσάρμοζαν την ενδυμασία τους ανάλογα με τις δουλειές τους.

Στην αρχή, το σκι σαν διασκέδαση και μετά σαν σπορ ανέπτυξε μια μόδα που προήλθε από την Νορβηγία, το ίδιο μέρος που ξεκίνησε η επανάσταση του σκι. Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι

οι γυναίκες, έκαναν σκι φορώντας μακριές φούστες…

Επειτα ο τουρισμός και το σπορ έφεραν αλλαγές στην ενδυμασία. Χρειάζονταν ρούχα προσαρμοσμένα στο κρύο , στο χιόνι και στις κινήσεις. Παράλληλα άρχισαν να χρησιμοποιούνται ειδικά γυαλιά, και κερί (wax) για καλύτερη ολίσθηση.

 

7. ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

 

Τα πρώτα παπούτσια του σκι δεν ήταν ειδικά. Οι πρόγονοί μας, σταθεροποίησαν τα σκι τους στα χειμωνιάτικα παπούτσια τους. Τα παπούτσια και οι δέστρες άλλαξαν περίπου στην αρχή του 20ο αιώνα. Αρχικά, με την τεχνική Telemark τα παπούτσια έπρεπε να είναι μαλακά για να επιτρέπουν την κίνηση του ποδιού.

Επειτα, με τη στερέωση του τακουνιού στα σκι, οι μπότες σκλήρυναν και σιγά σιγά, με βάση την εμπειρία των τραυματισμών, ψήλωσαν μέχρι την γάμπα για καλύτερο έλεγχο του σκι. Σήμερα, οι μπότες είναι πολύ σκληρές , δεν επιτρέπουν καμιά κίνηση του ποδιού. Οι αγωνιστικές μπότες είναι ακόμα πιο σκληρές.

Τα παπούτσια του σκι αντοχής είναι φτιαγμένα για να προσαρμοσθούν με τις ανάλογες δέστρες. Πρέπει να είναι ελαφριές και να έχουν μια σόλα εύκαμπτη αλλά σκληρές πλευρές.

 

8. ΤΑ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ (ΜΠΑΤΟΝ)

 

Στην αρχή, οι παλαιοί χρησιμοποίησαν μόνο ένα μεγάλο ξύλινο μπαστούνι με ή χωρίς ροδέλα. Τους εξυπηρέτησε για να προχωρήσουν και να σηκωθούν.

Παρ’όλο που το σκι είχε γίνει σπορ, πολλοί συνέχισαν να χρησιμοποιούν μόνο ένα μπαστούνι. Τα μπατούνια εξελίχτηκαν τόσο σε υλικό κατασκευής (καρυδιά, κράμα μετάλλων, ίνες άνθρακα) όσο και σε διάσταση (πιο κοντά για το αλπικό σκι, πιο μακριά για το σκι αντοχής).

 

9. ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΣΚΙ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

 

Το αθλητικό σκι ξεκίνησε στην Νορβηγία, στην περιοχή του Telemark (Mordegal). Γύρο στα 1860, o Sondre Norheim εφηύρε το σκι Telemark με σταθερή δέστρα. Ο πιο παλιός σύλλογος σκι ιδρύθηκε το 1884 στην Νορβηγία.

Αμέσως μετά, άρχισαν να διοργανώνονται τοπικοί, εθνικοί και διεθνείς αγώνες σκι έγιναν στο Montgeneve (1908). Υπήρξε μάλιστα ένας αγώνας για γυναίκες το1920.

Οι προσπάθειες για την δημιουργία ολυμπιακών αγώνων ξεκίνησαν από το 1908. Το 1916, οι Γερμανοί είχαν οργανώσει αγώνες στο Μελανά Δρυμό, αλλά ο πόλεμος 1914-18 τους σταμάτησε. Το 1920, στην Αntwerp στο Βέλγιο, γινόταν αγώνες με πατινάζ και hokey. Την ίδια χρονιά μάλιστα αναφέρεται και ένας αγώνας σκι για γυναίκες. Οι χειμερινοί ολυμπιακοί αγώνες ξεκίνησαν το 1924 στο Chamonix στην Γαλλία. Οπος το περίμεναν όλοι, η Νορβηγία και η Φινλανδία κέρδισαν 27 από τα 43 μετάλλια. Ο νορβηγός Tharleif Hauf κέρδισε 3 Χρυσά μετάλλια.

Από τότε οι αγώνες γίνονται κάθε 4 χρόνια εναλλακτικά με τους θερινούς αγώνες. Σταμάτησαν μόνο μεταξύ το 1940-44 λόγω του πόλεμου. Σήμερα υπάρχουν διάφοροι αγώνες στο σκι όπως δρομός αντοχής, άλματα, καταβάσεως, ακροβατικό σκι καθώς και χιονοσανίδας (snowboard).

 

10. ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΓΝΩΣΣΕΩΝ

 

Πριν από το 1881, δεν διδάσκονταν οι τεχνικές του σκι και ο καθένας έκανε σκι όπως μπορούσε. Οταν πήγαιναν πολύ γρήγορα και ήθελαν να σταματήσουν τα σκι, έπεφταν κάτω. Αυτός ο τρόπος σταματήματος ονομάστηκε Brianson.

Με τις μετατροπές που έφερε στα σκι και στις δέστρες, ο Νorheim σκέφτηκε μια μέθοδο διδασκαλίας του σκι που ονομάστηκε Telemark. Ηταν το ξεκίνημα της πρώτης σχολής σκι που δίδασκε τις στροφές Norheim (σε μορφη v).

Στη Αυστρία, ο Hannes Schneider (πατέρας της μεθόδου Arlberg), άνοιξε μια σχολή. Στην Γαλλία, η Εθνική σχολή του σκι αναλάβει να διδάξει αυτή τη μέθοδο που τελειοποιήθηκε το 1920. Ο Schneider κωδικοποίησε τη πρώτη στροφή της μεθόδου Telemark και την συμπλήρωσε με ένα σωρό κινήσεις στροφών και απότομα σταματήματα που έμοιάζαν σαν εκχιονιστήρα.

Το μοντέρνο σκι τελειοποιήθηκε το 1937 από τους Ducia, Seelos, Gignoux και Allen που δίδασκαν το παράλληλο σκι. Με την βελτίωση του εξοπλισμού και των πιστών διδάσκόνταν πλέον οι καινούριες αυτές μέθοδοι. Σήμερα με τα μεσάτα (carving) σκι, άλλαξε πάλι ο τρόπος διδασκαλίας. Δεν πηδάς πια για να στρίψεις, γωνιάζεις.

 

11. Η ΧΙΟΝΟΣΑΝΙΔΑ (SNOWBOARD)

 

Η πρώτη ιδέα της χιονοσανίδας ξεκινάει με τους σέρφερ της Χαβάης γύρω στα1920. Αργότερα, το skateboard πολύ δημοφιλές στις πόλεις της Αμερικής μαζί με την ιδέα του surf και του αλπικό σκι έδωσε ιδέες στους τρελούς του χιονιού. Το 1964, ο Sherman Piper, έφτιαξε για τις δύο κόρες του την πρώτη χιονοσανίδα και το ονόμασε snurfer (snow+surf) ενώνοντας ένα ζευγάρι σκι. Είχε γεννηθεί το snowboard.Πολλοί δοκίμασαν να φτιάσουν snowboard. Eβαλαν άμμο στην επιφάνεια για πρόσφυση και μετά, έβαλαν λουριά για να κρατηθεί το πόδι. Σκέφτηκαν πολλά μοντέλα και ο Βob Weber, κατέθεσε το σχέδιο δίπλα. Πολλές εταιρείες προσπάθησαν να φτιάξουν το snowboard

Μάταια όμως, έκλεισαν γιατί έπεσαν έξω μην έχοντας αρκετούς πελάτες. Η ιδέα δεν έγινε δημοφιλής παρά το και μετά. Η χιονοσανίδα εξασκείται χωρίς μπαστούνι με το σώμα να κοιτάζει περίπου κάθετα προς την κλήση. Φαίνεται ότι το σκι επηρεάσθηκε από το snowboard και το σκι carving ξεκίνησε να κατασκευάσεται την ίδια περίοδο.

Η χιονοσανίδα μπήκε στους χειμερινές ολυμπιακές αγώνες το 1998 έχοντας όλες τις με κατηγόριες του αλπικού σκι συν την κατεγορία ελεύτερο στυλ (free style)

 

12. ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Το πρώτο χιονοδρομικό κέντρο που άνοιξε στην Ελλάδα ήταν στο Βέρμιο το 1951. Οι αναβατήρες χιονοδρόμων τοποθέτησαν από τους Αυστριακούς.

Τα επόμενα χιονοδρομικά κέντρα άνοιξαν το 1961-62: Βόλος, Ζηρεία, Παναχαϊκό και Λάρισα. Για αναβατήρες, χρησιμοποίησαν ένα μικρό συρόμενο αποδείχθηκε ακατάλληλο.

Το 1966, το Μέτσοβο έβαλε την πρώτη καρέκλα. Το 1975-76, οι Γάλλοι άνοιξαν το κέντρο του Παρνασσού (Κελάρι), και μετά ο ΕΟΤ το πήρε στα χέρια του.

Το Χιονοδρομικό κέντρο των Καλαβρύτων λειτούργησε στην αρχή του 90 και σήμερα έχει μια πίστα κατάλληλη για διεθνείς αγώνες.

[Odie 869]

ευχαριστουμε

[over-poulover 7,010]

Παρακαλούμε, παρακαλούμε……..!

Αν και νομίζω ότι θα ήταν πολύ όμορφο να φτιαχτεί ένα τοπικ που να αφορά τέτοια ωραία κ ενδιαφέροντα άρθρα.

Αυτά είναι για να τα μοιραζόμαστε άλλωστε…….

Μπράβο στον chrisstem που το ξεκίνησε....

[arma 9]

Αν και νομίζω ότι θα ήταν πολύ όμορφο να φτιαχτεί ένα τοπικ που να αφορά τέτοια ωραία κ ενδιαφέροντα άρθρα.

Αυτά είναι για να τα μοιραζόμαστε άλλωστε…….

 

 

α ,ρε Μαιρη με προλαβες........ και ηθελα να ζητησω να γραφτει η .......... ιστορια

 

ναι ,θα ηταν ομορφο να φτιαχθει ενα ξεχωριστος "χωρος" με παρομοια θεματολογια ,και προτεινω να μπει στην πρωτη μας σελιδα....... (Ο.Ε. "ιστοσελιδα" τι λετε ???)