Παιδιά, οι δύο παρακάτω φωτογραφίες είναι στον Παρνασσό και έχουν μεταξύ τους χρονική διαφορά 1:15. Η πρώτη φεύγοντας, ή άλλη γυρνώντας. Μέσα στο μεσμέρι. Από την απόλυτη λιακάδα στην απόλυτη μπίχλα, χωρίς κανένα ορατό σημείο για προσανατολισμό σε ένα μέρος γεμάτο δολίνες.
Οι συμμετέχοντες ήταν ορειβάτες και δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα στην επιστροφή στο χιονοδρομικό.
Θα αναγνωρίσετε όμως ότι όλο και περισσότεροι εκφράζουν τη διάθεση να πάρουν ενα ζευγάρι φώκιες και να ξεχυθούν. Πολύ φοβάμαι, χωρίς να μπορούν να γυρίσουν όταν οι συνθήκες γίνονται ορειβατικές, και χωρίς να καταλαβαίνουν ότι εύκολα γίνονται τέτοιες. Χρειάζεται πρώτα μυαλό και αυτοσυντήρηση και μετά διάσωση.
Και να έχεις πάντα στο νου σου ότι αν περιμένεις διάσωση στην Ελλάδα, σώθηκες. Ακόμη κι από τα ρατράκ του χιονοδρομικού που είναι δίπλα. Να θυμίσω τους δύο ξένους που πέθαναν στο Καιμάκ ενώ είχαν εντοπιστεί από το τηλέφωνο, γιατί οι άνθρωποι του χιονοδρομικού πήγαν την άλλη μέρα λόγω κρύου.
Είναι τεράστιο θέμα η διάσωση. Σε συνάφεια πιστεύω με την εκπαίδευση. Υπάρχουν απόψεις για το δωρεάν και το επι χρήμασι. Αλλά ορεινός τουρισμός χωρίς διάσωση πρώτης ποιότητας, δεν υπάρχει. Ούτε ορειβατικό σκι χωρίς κοινό νου.