Ο νεαρός επιβάτης άκουσε στον να λέγεται στον ασύρματο: "Πάμε κι όπου βγει". Σίγουρα δεν ειπώθηκε πρώτη φορά.
Ανταποκριτής τηλεοπτικού σταθμού στη Γερμανία, ανέφερε πως οι Γερμανοί θεωρούν εξωπραγματικό να κινούνται τραίνα με 350 επιβάτες με τέτοιες συνθήκες. Οπως ακούγεται το "στο δείπνο προσφέρθηκε βραστό μπούτι ανθρώπου". Αυτοί όμως είναι Γερμανοί.
Εδώ το προβληματικό (από ιδρύσεως του κράτους ) σύστημα προκαλεί συνεχώς προβλήματα που αντιμετωπίζονται πάντα έτσι.
Ολα στο περίπου, χωρίς πρόγραμμα, αυτοσχεδιασμοί, καλές προθέσεις, φιλότιμες προσπάθειες, "πάμε και όπου βγει", "έχει ο Θεός"... Και "μετά, πω πω τι πάθαμε", "ήταν να γίνει", κισμέτ και λοιπά ανατολίτικα.
Για να γίνει ζημιά προηγούνται λάθη και παραλήψεις. Πάντα. Οσο περισσότερα, τόσο μεγαλύτερη η ζημιά.
Αυτό ισχύει για όλα. Στο ΧΚΠ είναι θέμα χρόνου. Ηδη τα σημάδια είναι πολλά.
Ατομικά (και συλλογικά, στον ΟΣΕ δεν άκουγαν τις απόψεις συνδικάτων και ειδικών) δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά.
Διαμαρτυρία, κράξιμο, μπινελίκια, (ότι είναι πιο αρμόζων), αν γίνεται ομαδικά ακόμα καλύτερα.
Ενημέρωση (των ανίδεων χιονοδρόμων). Βέβαια ζούμε στη χώρα όπου ο ανίδεος θα πει "ελαμωρετώρα δεβαριέσαι, ασεγιαύριο'
Αποχή. Το ΧΚΠ είναι επιχείρηση. Μαγαζί. Που παρά τις προτροπές να βελτιώσει αυτό που προσφέρει, αδιαφορεί. Με τους διαχειριστές να μην τους νοιάζει αν θα κλείσει του χρόνου.
Αν σε κοροϊδεύει και συνεχίζεις να ψωνίζεις, θα συνεχίσει να σε κοροϊδεύει.
Απλά δεν πας εκεί, πας αλλού. Αν το αλλού είναι μακρύτερα ή ακριβότερα, σταθμίζεις τα δεδομένα.
Θες να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη.
Το λεωφορείο (το αυτοκίνητο) αργεί να φτάσει, το αεροπλάνο είναι ακριβό.
Θα πας με το τραίνο "και όπου βγει";
ΥΓ
Με πρόλαβες. Μας φτύνουν και λέμε βρέχει...