Κακή ημέρα σήμερα στον Παρνασσό. Γύρω στις 10 παρά ο Βάκχος σταμάτησε να λειτουργεί. Κάτι είπαν για το ρεύμα αρχικώς. Μετά έδωσαν αναστολή και είδα να μαζεύουν καμπίνες προς τα κατω. Σε κάποια στιγμή κίνησα προς Φτερόλακκα και εκεί απογοητευτικά. Η 6 ψηλά και πολύ περισσότερο χαμηλά πέτρες, στην 2η κατάβαση είχε πυκνώσει από κόσμο, στην 3η με κλαδεψε κορασιο, ακυβέρνητο καράβι που κατέβαινε με πίτσα. Χωρίς στροφές. Πιθανόν αναλφαβητη διότι στην αρχή της είχε ταμπέλες "πίστα δύσκολη μόνο για έμπειρους χιονοδρόμους" "πίστα παγωμένη" κλπ. Μετά είδα τη φαεινη ιδέα να κινήσω για Σαχάρα. Αφού μου μεγάλωσαν λίγο τα γένια στην αναμονή του Δια, δοκιμάστηκε η αγάπη μου για το σκι μεχρι να φτάσω με τα πόδια σε ένα safe σημείο για να μπορέσω να εξασκηθω στο ντεραπαζ και στο σκι επιβίωσης μέχρι να μπορέσω να φτάσω στη Σαχάρα. Στο μεταξύ είχε φτάσει 1 και είχε ξαναδοθεί ο Βάκχος. Ξανά Κελλάρια λοιπόν για να κάνουμε και λίγο σκι οικογενειακώς μετά τις 14.30 που τελείωσε το παιδί το μάθημα στην Ακαδημία.
Πάντα την παίρνω μετά το μάθημα να κάνουμε λίγο παρέα για να χαιρόμαστε αμφότεροι με την πρόοδό της. Εκτός από διορθώσεις στην τεχνική της, της μιλάω και για την προτεραιότητα, που πρέπει να προσέχει πολύ, κλπ. Στην δεύτερη κατάβαση στον Περικλή, μου την κλαδεψε φιλόδοξος snowboarder. Εκεί τι να της πω? Κοίτα και πίσω? Της εξήγησα ότι δεν ξέρουν όλοι τους κανόνες και δεν πηγαίνουν σε δάσκαλο.
Κρίμα τη μέρα μας σήμερα, τα χιλιόμετρα και τον κίνδυνο, σημειωτέον, με λιγότερο κόσμο από άλλες Κυριακες.
Κρίμα και τους ανθρώπους που κουβάλησαν ένα σωρό σκι για ski test, το μεσημέρι δεν είχα διάθεση για τεστ.
Αυτά.
Εις το επανιδείν.