louis

Μπράβο στα παιδιά που κινούνται στο βουνό και κάνουν ωραίες διαδρομές... Για να μην μυθοποιούμε όμως τις διαδρομές, θέλω να περιγράψω λίγο την συγκεκριμένη, το ασανσέρ... Είναι μια κλασική διαδρομή που προϋποθέτει να ξέρει κάποιος δυο τρία βασικά πράγματα για την κίνηση στο βουνό, όπως την χρήση κραμπόν και πιολέ, ίσως και σχοινιών και κόμπων πιο σπάνια για κανένα πέρασμα, αλλά τεχνική δυσκολία ειδικά στο σκι δεν υπάρχει... Η διαδρομή είναι πανέμορφη και αξίζει πραγματικά να την κάνει κάποιος, αλλά για το σκι είναι απλά μια αλάνα τύπου Σαχάρας, χωρίς ιδιαίτερη κλίση και με μόνο τεχνικό ενδιαφέρον την απότομη κάπως είσοδο της. Αν έχει χιόνι μέχρι το χωριό είναι πολύ καλή, αλλιώς είναι λίγο ταλαιπωρία να περπατάς με τα σκι στη πλάτη ανάμεσα σε πυκνά δέντρα. Την έχουν κάνει αρκετοί σκιέρ μέτριας δυναμικότητας, αλλά με κάποιες γνώσεις βουνού. Προτιμώ για σκι τις δυτικές πλαγιές των Βαρδουσίων αλλά θα ξανάκανα το ασανσέρ με είσοδο από τη κορφή του αρχικού λουκιού και με χιόνι μέχρι το χωριό, αλλιώς τα μετερίζια και τα σκόρδα έχουν πολύ πιο σπουδαίο σκι... Όποιος έχει μια μέτρια βάση και άνω στο εκτός πίστας σκι και μπορεί να περπατά με σχετική ασφάλεια στο βουνό, μπορεί να κάνει το ασανσέρ...

Τα Outlaw έχουν αίσθηση σάντουιτς σκι... Τα Coomba είναι semicup και πιο ελαφρά σκι, σε αντιστοιχία με το μέγεθος τους. Ο λόγος είναι το κόστος κυρίως, καθώς ένα σκι laminate (σάντουιτς), είναι πιο δύσκολο στην κατασκευή του. Προτιμώ τα laminate, αλλά και ένα Coomba που έχει κλασική ουρά, δεν με χάλαγε σε 188cm. Ειδικά με μια Duke επάνω του...

Το πήρα την πρώτη μέρα στη La Grave, γιατί ήθελαν σέρβις τα δικά μου σκι και δεν είχα το χρόνο να τα φτιάξω μόνος στην Ελλάδα. Σε καλό μου βγήκε γιατί είχε να χιονίσει ένα μήνα και τα παγωμένα moguls ήταν το χαρακτηριστικό της πρώτης μέρας. Το σκι είναι βαρύ (σε 185cm το νοίκιασα), αλλά πολύ σταθερό με έμφαση στην απόσβεση και όχι στο δυναμικό rebound. Από advanced επίπεδο και πάνω το συνιστώ ανεπιφύλακτα, όπως και το καινούργιο fat της εταιρίας, το Coomba σε μνήμη του Doug Coomps... Μου φάνηκε πολύ γρήγορο από ακμή σε ακμή και κράταγε καλά, παρόλο το φτωχό σέρβις των ακμών του... Το μήκος προσωπικά μου φάνηκε πολύ καλό για μεγάλο βουνό και απροβλημάτιστο στα moguls. Μετά από την πρώτη κατάβαση το ξέχασα ότι είχα ένα "καινούργιο" σκι στα πόδια και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι. Γενικά το θεωρώ από τα πιο καλά all around ski που έχω κάνει και άνετα μπορεί να καλύψει το % του σκι που κάνει κάποιος εντός κι εκτός πίστας. Το βάρος τους είναι ένα θέμα, αλλά τα δικά μου σκι είναι βαρύτερα, επομένως δεν με προβλημάτισε. Τις άλλες μέρες έκανα με τα fat καθώς χιόνισε...

Χαιρετισμούς από La Grave...

Για την απελευθέρωση των δεστρών μπροστά είναι ακριβώς όπως τα λέει ο Αποστόλης... Και μάλιστα οι race δέστρες ποτέ δεν είχαν upward release, γι αυτό και θέλουν προσοχή στις ρυθμίσεις. Μια καλή λύση είναι οι turntable της Look και της Rossignol (ίδιες είναι), που έχουν μεγάλο elastic travel και επιτρέπουν την επαναφορά μετά από σημαντικό σοκ. Έχουν δηλαδή στην ουσία μεγαλύτερη διαδρομή από τις Marker ας πούμε, με αποτέλεσμα να σου επιτρέπουν να κατεβάζεις το din μία περίπου μονάδα χωρίς κίνδυνο prerelease... Και το κόκαλο μπορεί να σπάσει λίγο πριν ανοίξει η δέστρα, κυρίως όταν βυθιστεί το εμπρός μέρος του σκι μέσα σε υγρό και βαρύ η απλά πολύ βαθύ χιόνι, τότε το σοκ της επιβράδυνσης πηγαίνει στο καλάμι και πριν προλάβει να ανοίξει, συνήθως πρώτα η πίσω δέστρα, το κακό γίνεται. Οι spheric είναι οι δέστρες που ανοίγουν υπερβολικά εύκολα ακόμα και στο τέρμα τους το 11 νομίζω. Δεν τις δοκίμασα ο ίδιος αλλά όλοι στην παρέα "αγόραζαν οικόπεδο" συχνά και τις άλλαξαν, γιατί δεν φτάνει που έβριζαν οι ίδιοι τους βρίζαμε και οι υπόλοιποι που καθυστερούσαμε με συνεχείς πτώσεις. Ήταν εντελώς ακατάλληλη για εκτός πίστας. Για χαλαρό σκι πίστας την συνιστώ σε πολλούς από το μέσο και κάτω επίπεδο, η σε πρόσφατα τραυματισμένους. Αποστόλη σε βλέπω με τέτοιες το πρώτο καιρό... Μάκη αν κάνεις 10 κάμψεις με την μία στο ξεκίνημα σου και με τα κιλά σου θα μας σκίσεις όλους...

Μάκη το 4,25 νομίζω ότι είναι πολύ λίγο για σένα... Το τεστ που έκανες αφορά μόνο την στατική αντίσταση, που είναι πολύ μικρότερη από τη δυναμική που είναι οι πραγματικές συνθήκες στο σκι. Δηλαδή ναι μεν εξασφαλίζεις θεωρητικά τον μη τραυματισμό οστών των ποδιών και των συνδέσμων αυτών, αλλά μπορεί σε κάποια μικροανωμαλία, σε ένα πετραδάκι κλπ, να σου φύγει το σκι και στο πέσιμο να χτυπήσεις στον ώμο, στον καρπό, στη μέση, στο κεφάλι και όπου αλλού μπορείς να φανταστείς. Η υπερβολικά συντηρητική προσέγγιση, για μένα εμπεριέχει κίνδυνο... Πρέπει στο σκι και σε όλα τα σπορ να είσαι δυναμικός και συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις. Αν είσαι πολύ φοβισμένος μπορεί να τραυματιστείς εξίσου το ίδιο με το να είσαι "αέρα πατέρα" που λέμε και στα μέρη μου. Ο τρόπος που κάνεις σκι είναι αντιδιαμετρικά αντίθετος με τον δικό μου, που δεν φοβάμαι να πέσω (ακόμα τουλάχιστον) και που δοκιμάζω συχνά τα όρια μου κυρίως τα διανοητικά και λιγότερο τα σωματικά, γιατί όλοι μας έχουμε, σε ότι επίπεδο και να βρίσκεται ο καθένας, πολύ μεγαλύτερα σωματικά "περιθώρια" απ΄ότι νομίζουμε, αρκεί να προπονούμαστε (όπως πολύ ωραία τα περιγράφει ο fidelio με σύνθετες ασκήσεις και όχι μεμονωμένες), και να κατοχυρώνουμε θέσεις σιγά σιγά, είτε από δυναμικής είτε από τεχνικής άποψης. Ένας κρίσιμος παράγοντας είναι και ο τρόπος που κάνουμε σκι. Μπορεί δύο σκιέρ με παρόμοιο τεχνικό επίπεδο και παρόμοιο βάρος να έχουν τεράστια διαφορά στο πάτημα, στην ταχύτητα και στο τερέν που επιλέγουν, που να δικαιολογεί την διαφορά στο din της δέστρας. Εγώ ξεκίνησα πριν από είκοσι ένα χρόνια με 4,5 και προοδευτικά ανέβηκα στο 6 στο 7 στο και μετά μισό-μισό στην κλίμακα, μέχρι που έφτασα στο 11 πριν από 4-5 χρόνια και με πολλές δοκιμές σε πραγματικές συνθήκες. Όταν πάω σε γκρέμια τις τερματίζω μερικές φορές, ανάλογα τη σοβαρότητα και την έκθεση της κατάβασης. Προσέχω πολύ την σωστή ρύθμιση της προέντασης και γρασάρω κάθε χρόνο τα κινητά μέρη ώστε να μην έχω πρόσθετες τριβές, αλλά και πάλι το τονίζω, το ρίσκο μου το παίρνω... Το ατύχημα που έπαθε ο Αποστόλης ήταν μια ακολουθία πραγμάτων που πήγαν στραβά και δεν οφείλεται μόνο στην δέστρα...

Το θέμα που μπαίνει η δέστρα είναι μεγάλο και είναι για μένα decision making θέμα... Γενικά ισχύει ότι είπε ο fidelio για τα μαλακά , βαθιά και βαριά χιόνια, που λόγω αντίστασης θέλουν λίγο αυξημένη προφόρτιση τα ελατήρια των δεστρών. Από κει και πέρα όμως, πέρα από τα αντικειμενικά κριτήρια (βάρος, ύψος και μέγεθος μπότας) είναι και προσωπική επιλογή, σύμφωνα με τη δύναμη, την τεχνική, την ταχύτητα που κάνουμε σκι και φυσικά το πόσο ρίσκο παίρνουμε, για να έχουμε ορισμένα πλεονεκτήματα σε ένα τομέα, που συνεπάγονται αυτόματα ότι θα χάσουμε κάπου αλλού, όπως συμβαίνει σε όλα τα πράγματα στη φύση... Ας πούμε εγώ συνειδητά και παίρνοντας το ρίσκο της μη έγκαιρης απελευθέρωσης σε χαμηλές ταχύτητες, έχω τις δέστρες στο 11 σε όλα μου τα σκι, ακόμα και στα ορειβατικά. Τα κιλά μου 71 φέτος και 5-6 το σακίδιο με 1,75μ ύψος, δεν δικαιολογούν αυτό το νούμερο, αλλά ακόμα έχω απελευθέρωση σε πολλές περιπτώσεις που δεν θέλω, όπως σε άλματα σε drops και σε κραδασμούς από σκληρά χιόνια και ανωμαλίες σε μεγάλες ταχύτητες. Αν χάσω κάποιο σκι σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να αποβεί μοιραίο και μερικές φορές που το έχω πάθει ήμουνα πολύ τυχερός που δεν χτύπησα σοβαρά. Φέτος πάλι μου απελευθέρωσαν σε τρεις περιπτώσεις που βρήκα πέτρα από κάτω από το μαλακό χιόνι, τη μία ήταν σε τραβέρσα και το σκι κόλλησε και συνέχισα με το άλλο, την άλλη σε drop με εκτεθειμένη πτώση πιο κάτω (ήταν παρών και ο zox), αλλά ευτυχώς σταμάτησα και την τρίτη σε κούφιο χιόνι όπου λόγω πίεσης έκανε το σκι μεγάλο τόξο και μου άνοιξε η πίσω δέστρα. Και τις τρεις φορές μου συνέβη χωρίς να το θέλω (θα προτιμούσα να συνέχιζα με τα σκι στα πόδια) και ήμουνα με τα μεγάλα fat σκι 193cm... Αυτό το ρίσκο λοιπόν, είναι υπεύθυνο σε κάποιο ποσοστό για ότι έπαθε και ο Αποστόλης, αλλά ποιος ξέρει αν αυτό δεν τον έσωσε κιόλας από το να πέσει πάνω στο βράχο με ταχύτητα... Έπαθε τόση ζημιά το γόνατο, γιατί απορρόφησε σχεδόν όλη την κινητική ενέργεια του συστήματος Αποστόλης-σκι, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, με τρομερή στρεπτική τάση και το κορμί σε μειονεκτική θέση (πίσω), για να μπορέσει να μεταδώσει την τάση στο πέλμα, ώστε να απελευθερωθεί η μπότα από τη δέστρα... Ίσως, λέω ίσως να μπορούσε να γλυτώσει τη ζημιά, αν έπεφτε με τούμπες, αλλά με το βράχο να έρχεται καταπάνω του, δεν νομίζω ότι είχε αυτή την πολυτέλεια... Με τα σπορ που κάνουμε πρέπει να αποδεχόμαστε και το ρίσκο του τραυματισμού, αρκεί να γινόμαστε ξανά καλά και δυνατοί... Keep walking...

Έτσι νομίζει ο Πάνος... Όταν κάνει παρέα με σκιέρ χαμηλότερης δυναμικότητας δεν έχει πρόβλημα, τους τη λέει και για τα sl9, ότι είναι τα καλύτερα, δεν θέλει άλλα και παραμύθια... Όταν ρίξει λίγο φρέσκο και έρθει από Φτερόλακκα μεριά γιατί δεν τα φοράει;;; Τουλάχιστον εγώ δεν τον είδα να τα φοράει σε τέτοιες συνθήκες...

Και μάλλον άχρηστα για καθημερινή χρήση παντού... Έκανα πολλά χρόνια με αγωνιστικά σκι (τα παλιότερα) και πήρα και μία φορά από τα σύγχρονα για δοκιμή. Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσαν, για μερικές καταβάσεις στο σκληρό πατημένο χιόνι, αλλά τα βαρέθηκα γρήγορα, καθώς τα πράγματα που κάνουν καλά, είναι συγκεκριμένα και με ένα σκι φαρδύτερο, μακρύτερο και με μαλακότερα άκρα διασκεδάζω περισσότερο και πάω και πολύ πιο γρήγορα σε συνθήκες εκτός πίστας... Γενικά τα αγωνιστικά σκι είναι ωραία για κάποιον που κάνει μόνο πίστα και πρέπει να είναι πολύ καλά προπονημένος, για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις τους...

Το παρασκευοσαββατοκύριακο 28-29-30 Μαρτίου θα γίνει η ετήσια Πανελλήνια συνάντηση, των φίλων του ορειβατικού σκι υπό την αιγίδα της Ε.Ο.Ο.Α. Φέτος γίνεται στον Παρνασσό και παρότι θα προτιμούσα ένα άλλο λιγότερο κοσμικό βουνό, είναι και μια ευκαιρία για τον πολύ κόσμο να γνωρίσει μερικά πράγματα γύρω από αυτή τη μορφή του σκι, να έρθει σε επαφή με κόσμο που το αγαπάει, με εκπαιδευτές βουνού και ορειβατικού σκι, με αθλητές αγώνων, να μάθει χρήσιμα πράγματα, να δει τεχνικές και εξοπλισμό από τον extra light των πρωταθλητών, μέχρι τον extra heavy τον δικό μου και μερικών άλλων freeride τύπων του ορειβατικού σκι. Εκτός από τη χρησιμότητα και την εμπειρία, είναι πάνω απ' όλα γιορτή και μπορεί να έρθει όποιος θέλει και έχει εξοπλισμό, για να γιορτάσουμε όλοι μαζί, να διασκεδάσουμε στο βουνό και να κάνουμε διαδρομές ανάλογα με την δυναμικότητα και την όρεξη που έχει ο καθένας... Ελπίζω να μας κάνει το χατήρι ο καιρός και να έχει και ικανοποιητικές ποσότητες χιονιού, για να ευχαριστηθούμε, αν και πέρσι στην Γκαμήλα, παρόλο που δεν είχε και ιδανικές συνθήκες χιονιού περάσαμε υπέροχα... Υπάρχει η δυνατότητα για τους ανήκοντες σε σύλλογο να μείνουν στο καταφύγιο με έξοδα της ομοσπονδίας, αλλά για σίγουρα ρωτήστε τους συλλόγους για να επιβεβαιώσετε. Δεν χρειάζεται να έρθει κάποιος και τις 3 μέρες, όποτε μπορεί καλά είναι. Ίσως αν έχει συνθήκες να κάνουμε και καμία από τις κλασικές διαδρομές (Βελίτσα, μονή Ιερουσαλήμ κλπ), που ξέρω πολλοί θα ήθελαν να γνωρίσουν... Αν κάποιος ξέρει κάτι διαφορετικό ας το πει, γιατί αυτά τα πράγματα αλλάζουν καμιά φορά και λόγω καιρού και χιονοκάλυψης. Αυτά και αν μάθω τίποτα νεώτερο θα επανέλθω... Άντε χτενίστε τις φώκιες όσοι έχετε και οι υπόλοιποι προλαβαίνετε να αγοράσετε, να δανειστείτε, να νοικιάσετε, η και να κλέψετε αν είναι ανάγκη ...αρκεί να είστε όλοι εκεί...

Εεεε...όχι και ο πιο ωραίος.... Καπετάνιε γράψε αναλυτικά τις συνθήκες του ατυχήματος, είναι χρήσιμο νομίζω για όλους μας να το ξέρουμε και κυρίως να το διαβάζουμε... Καλώς μας γράφεις...και πάλι... Πιστεύω ότι θα γυρίσεις πιο δυνατός από πριν αρκεί να έχεις υπομονή (επιμονή ξέρω ότι έχεις). Εξάλλου και ο Σπύρος επέστρεψε πολύ καλύτερος. Πάντως μας λείπεις ήδη στη παρέα και ειδικά θα μου λείψει φέτος το σκι που κάναμε μαζί σε Ελλάδα και κυρίως στο εξωτερικό. Τόσα χρόνια μαζί... Του χρόνου διάλεξε εσύ που θα πάμε...

Το είχαμε ζητήσει σε παλιότερες διοικήσεις να αφήνει απάτητη τη δεξιά πλευρά, όπως κατεβαίνουμε, αλλά δεν άκουγαν... Τώρα που ακούνε, δύο χρόνια δηλαδή, δεν έχει αρκετό βάθος το χιόνι για να επιτρέψει μια καλή πίστα με moguls...

Για να μην μπορέσεις να γυρίσεις στα Κελάρια, θα πρέπει να μην λειτουργεί η 6, αλλιώς με Δία και το συνδετικό κλειστά, με λίγο περπάτημα ανεβαίνεις λίγο πάνω από το τέρμα της 6 και βγαίνεις με εκτός πίστας διαδρομή στη βάση του αυγού. Φυσικά αν έχει χιόνι η πλαγιά και μόνο για καλούς...

Καλά πήγε, έγινε καλή δουλειά... Τώρα είναι στο σπίτι και αρχίζει ο μακρύς δρόμος της αποκατάστασης. Είχε κόψει χιαστό, έσω πλάγιο και πρόσθιο επιγονατιδικό τένοντα, που ήταν και το σοβαρότερο και θα δυσκολέψει λίγο την γύμναση του τετρακέφαλου. Σερφ του χρόνου το καλοκαίρι μάλλον... Ποδήλατο το καλοκαίρι σίγουρα και σκι το χειμώνα με προσοχή. Το σερφ είναι το πιο επικίνδυνο, σύμφωνα με τους γιατρούς, από τα αθλήματα για την περίπτωση του. Ήδη έχει καλύτερη διάθεση και ανταποδίδει τα χαιρετίσματα σε όλους σας. Σε μερικές μέρες όταν θα έρθει ο φορητός υπολογιστής θα γράψει και ο ίδιος...

Φυσικά και πατήθηκε. Ήταν χαλί την Κυριακή το πρωί... Ήταν τόσο καλή που ακόμα κι εγώ έκανα τρεις πίστες , πριν φύγω για τα αγαπημένα μου εκτός... Το πάνω τμήμα ειδικά είχε φοβερή ποιότητα χιονιού και το κάτω ήταν επίσης πολύ καλό απλά λίγο πιο σκληρό. Για να σας δώσω ένα μέτρο σύγκρισης, κάρβαρα με τα fat σκι μου με 101mm μέση και 193cm μήκος, μια χαρά και χωρίς να έχω φτιάξει τις ακμές μου. Φανταστείτε πόσο ωραία θα ήταν και με πιο κατάλληλα για πίστα σκι... Τα bumps στην 6 δημιουργούνται φυσιολογικά μετά από πολλά περάσματα και έτσι έγινε και την Κυριακή, αλλά ήταν μικρά και αραιά, χωρίς να δημιουργούν κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Το ξέρω γιατί ξαναπήγα στην πίστα λίγο πριν την 16:00, για να προλάβω άλλη μία εκτός πίστας κατάβαση...

Το κέντρο φέτος λειτουργεί πραγματικά και καλύτερα από ποτέ... Την Κυριακή ο κόσμος ήταν πολύς και αυτό δείχνει ότι εκτιμούν την αναβαθμισμένη παροχή υπηρεσιών, παρότι είναι το ακριβότερο σε απόλυτη τιμή, κέντρο της Ελλάδας Αρχίζει και υπάρχει μια σχέση εμπιστοσύνης πλέον με τους πελάτες και για πρώτη φορά νοιώθω ότι προσπαθούν να δώσουν όλοι τον καλύτερο εαυτό τους. Αυτό έχει σαν φυσικό επακόλουθο να πηγαίνεις με καλή διάθεση για να διασκεδάσεις, χωρίς άγχος για το τι έχει να συμβεί και τι μπορεί να τύχει... Βέβαια μπορούν τα πράγματα να γίνουν ακόμα καλύτερα. Η ουρά στον Ηρακλή πρέπει να διευθετηθεί διαφορετικά... Προτείνω να μπει στενό δίχτυ από την μεριά του Αίολου και μάλιστα σε μεγάλο μήκος ώστε να μην υπάρχει θέμα με το κλέψιμο ουράς και το στρίμωγμα που φέρνει άγχος και τσακωμούς. Το δίχτυ θα φτάνει μέχρι τον ηλεκτρονικό έλεγχο ώστε να μην μπορεί να μπει κανένας από το πλάι. Από την μεριά του Οδυσσέα και του συνδετικού, όποιος έρχεται θα πηγαίνει από διάδρομο με δίχτυ δίπλα στο άλλο και θα οδηγείται στο τέλος της ουράς χωρίς να μπλέκεται όπως συμβαίνει τώρα. Οι επιβάτες που επιστρέφουν με τα σκι στα χέρια και κατεβαίνουν την 6 είναι πρόβλημα για τους χιονοδρόμους ,που θέλουν να κάνουν σκι και καθυστερούν συνέχεια με σταματήματα και επιβραδύνσεις στο λιφτ που είναι και σχετικά αργό. Το ίδιο και μεγαλύτερο πρόβλημα υπάρχει και στην 7. Προτείνω για την 6 εφόσον δεν θέλουν να αποκλείσουν την επιστροφή, να επιτρέπεται αυτό μόνο στο τέλος της λειτουργίας του λιφτ για συγκεκριμένη ώρα 5-10 λεπτά ας πούμε. Να ανακοινώνεται νωρίτερα και όσοι θέλουν να το κάνουν να περιμένουν την κατάλληλη ώρα. Για τη 7 επειδή είναι και μέσο προς το σαλέ να επιτρέπονται οι επισκέπτες για 10 λεπτά στο τέλος κάθε ώρας και το λιφτ να λειτουργεί σε μεγαλύτερη ταχύτητα, που ξέρω ότι μπορεί. Μην ξεχνάτε ότι για πολλούς αυτό το λιφτ είναι πολύ σημαντικό για τα εκτός πίστας πεδία που έχει και η μοναδική επιστροφή, για την μακρύτερη με συνεχόμενη κλίση εκτός πίστας διαδρομής του χιονοδρομικού, την Καλλιόπη... Συνεχίστε την καλή δουλειά που πραγματικά γίνεται...

Εγώ κάνω χρόνια σκι, mountain bike, (το οποίο είναι πολύ χειρότερο για τον αυχένα λόγω στάσης και κραδασμών) και διάφορα άλλα, έχοντας πρόβλημα αυχένα και μέσης και δεν διανοήθηκα ποτέ να σταματήσω. Ποιος σου είπε να σταματήσεις, ο γιατρός σου η μόνος σου; Κι εμένα πριν από 12 χρόνια μου είπαν κάποιοι γιατροί να σταματήσω λόγω μέσης. Φυσικά συνέχισα και μάλιστα πιο εντατικά... Κανε τις φυσιοθεραπείες σου, πάρε και τα φάρμακα που πιθανόν να χρειάζεσαι και όταν περάσει η οξεία φάση (αν έχεις τέτοια),πιστεύω ότι μπορείς να ξανακάνεις άνετα και μάλιστα σύντομα. Πρέπει πάντα όμως να προσέχεις το κρύο και τον αέρα και να ντύνεσαι καλά στην περιοχή του αυχένα και της πλάτης, προσοχή στον ιδρώτα σε συνδυασμό με αέρα, να κάνεις πολλές διατατικές ασκήσεις, κατάλληλη γυμναστική ενδυνάμωσης και συντήρηση μία η δύο φορές το χρόνο, ανάλογα με την περίπτωση του καθενός με φυσιοθεραπείες η μασάζ (όχι από ρωσίδες... ). Μπορείς αν θέλεις να μην έχεις σχεδόν ποτέ πρόβλημα, να κάνεις μασάζ (σε ειδικό) μια φορά το μήνα ας πούμε, ώστε να έρχονται όλα στη θέση τους. Τα ζεστά μπάνια, ντους, το καλό στρώμα, το σωστό μαξιλάρι (όχι τσιγκουνιές), είναι απαραίτητα σαν προληπτικό μέσο όπως και μια σωστή στάση σώματος. Αν έχεις παραπανίσια κιλά κάνε δίαιτα και γυμναστική να τα χάσεις. Γενικά όσοι κάνουν τέτοια δυναμικά σπορ συστηματικά και σοβαρά για χρόνια και πιέζουν και λίγο τα όρια τους, είναι αδύνατον να μην έχουν κάτι. Άλλος μέση, άλλος αυχένα, άλλος γόνατα, σοβαρούς τραυματισμούς μυών, συνδέσμων και τενόντων και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς... Μαθαίνουμε να ζούμε με τις αδυναμίες μας και με την κατάλληλη αγωγή και γυμναστική, θα εξακολουθήσουμε να κάνουμε τα πράγματα που αγαπάμε για πολλά χρόνια, έστω και σε λίγο χαμηλότερο επίπεδο απ' ότι είχαμε συνηθίσει (όχι πάνω από 10 μέτρα άλματα... )...

Τώρα ολοκλήρωσα το πιο πάνω ποστ... Από λάθος είχα στείλει μόνο το ένθετο κείμενο....

Όλα τα σοβαρά χιονοδρομικά του κόσμου, ανεξάρτητα από τις συνθήκες πατάνε τις πίστες τους (αν έχουν πίστες) κάθε μέρα, εκτός αν έχει συνεχόμενη κακοκαιρία... Το να προσπαθούμε να μετουσιώσουμε τα ελαττώματα ενός κέντρου σε προτερήματα και να του δικαιολογούμε τα πάντα είναι αστείο τουλάχιστο και σε μένα ενοχλητικό και νομίζω εντελώς αντίθετο από την έννοια του ΣΤΟΥΧ και του φόρουμ αυτού, που σκοπό έχει να προωθήσει την ερασιτεχνική χιονοδρομία και να καταδείξει τα κακώς κείμενα αυτής. Για το δεύτερο θέμα ναι μεν μπορεί η κοπέλα να φάνηκε αγενής, αλλά η ουσία είναι ότι ο υπάλληλος δεν έκανε για ακόμα μια φορά σωστά τη δουλειά του, δηλαδή να βρίσκεται στη θέση του δίπλα στον κόσμο και να βοηθάει συνεχώς με τις άγκυρες. Όποιος έχει πάει σε κέντρα του εξωτερικού ξέρει πως δουλεύουν οι λιφτιέρηδες... Η ενημέρωση έχει πολλές όψεις και κοίτα λίγο πως ενημερώνει ο zox στον Παρνασσό κάνοντας σκι παντού και κρίνοντας συνέχεια την λειτουργία του κέντρου και όχι ευλογώντας τα γένια των διοικούντων... Επειδή πολλοί έχουν κρίση και ιδία άποψη, οι υπερβολές και η επαναλαμβανόμενη υπερπροστασία ενός κέντρου δείχνει τουλάχιστον φαιδρή... Κάντε περισσότερο σκι και θα κατανοήσετε τα προβλήματα καλύτερα...

Για πάτους χρησιμοποίησε τους παλιούς σου... Μια χαρά θα είναι και όταν βρεθείς εξωτερικό και χρειάζεται φτιάχνεις καινούργιους.

Να βελτιώσεις το στυλ σου η την τεχνική σου; Πολλές φορές τα συγχέουμε αυτά τα δύο αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι... Το στυλ με την γενική έννοια που πολλοί το έχουν στο μυαλό τους είναι και κάτι της μοδός ,όπως έλεγαν στις ελληνικές ταινίες και έχει να κάνει πολύ και με το σωματότυπο του καθενός και με όλα αυτά που περιέγραψε πιο πάνω ο fidelio. Ας πούμε για παράδειγμα τον καιρό που όλοι έκαναν σκι με κλειστά πόδια και το στυλ της εποχής επέβαλε αυτή τη στάση, εγώ ήμουνα με τα πόδια στο πλάτος των γοφών. Ποτέ δεν κατάφερα να κολλήσω εντελώς τα πόδια μου, παρότι προσπάθησα κι εγώ κυρίως στα bumps και σε μερικές άλλες εκτός πίστας συνθήκες όπως οι κρούστες, ώστε τα δύο πόδια να λειτουργούν σαν ένα. Η κατασκευή μου προφανώς δεν μου επέτρεπε να πατάω επίπεδα τα σκι μου με κολλημένα τα πόδια και έτσι αποδέχτηκα την φυσιολογία μου. Το πρότυπο του κόσμου όμως ήταν το στυλ με τα κολλημένα πόδια που είχε ας πούμε ο Μιχάλης ο Γκινής, ο Werner και πολύ καλά το κατείχε και ο Captain Powder. Βέβαια η αποτελεσματικότητα του δικού μου στυλ ήταν πολύ καλή και μπορούσα να καρβάρω σε όλες τις συνθήκες με εκείνα τα μακριά σκι (203-206cm) χωρίς πρόβλημα και το πάτημα μου ήταν ιδιαίτερα σταθερό. Παρατηρούσα επίσης τους αθλητές κατάβασης του παγκοσμίου πρωταθλήματος, που αδιαφορούσαν για το "πρέπον στυλ" της εποχής και συνειδητοποίησα ότι τελικά μάλλον το δικό μου στυλ ήταν πιο "αποδοτικό", με τα δύο πόδια ανεξάρτητα και με πιο μεγάλη επιφάνεια στήριξης. Πράγματι τα πράγματα άλλαξαν και όλοι μετά από λίγα χρόνια προσπαθούσαν πλέον να ανοίξουν τα πόδια τους για να μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα καινούργια σκι με το πιο έντονο sidecut... Βέβαια μερικοί δεν έχουν το σωματότυπο να τους επιτρέπει μεγάλο άνοιγμα ποδιών και παρότι αυτό βελτιώνεται με orthotics σε μπότες, δέστρες και σκι, θαύματα δεν γίνονται. Επομένως ο καθένας πρέπει να προσαρμόζει το στυλ του στο μυοσκελετικό του σύστημα και να αδιαφορεί για τις τάσεις της μόδας. Αυτές τις μέρες στην Ελλάδα διανύουμε την εποχή του extreme καρβαρίσματος, πάλι καθυστερημένα σε σχέση με την Ευρώπη, που το πέρασε 9 χρόνια πριν (το θυμάμαι πολύ καλά στο Zermatt με κοντά σκι και λίφτερς για να μην βρίσκουν οι μπότες στο χιόνι). Έτσι και τώρα οι πολλοί έχουν σαν στόχο αυτό και χάνουν την ουσία του σκι, που είναι να χρησιμοποιούμε όσο καρβάρισμα χρειάζεται ανάλογα με τις συνθήκες, καθώς επίσης και ένα σωρό άλλες τεχνικές που είναι απαραίτητες για να θεωρείται ολοκληρωμένη η συνολική εικόνα που έχουμε... Το σκι είναι πολύ πιο σύνθετο από μια καρβαριστή στροφή σε μια καλοπατημένη πίστα και θέλει πολύ δουλειά για να φτάσει κανείς σε επίπεδο που να του βγαίνουν όλα φυσικά και αβίαστα, λιτά και μινιμαλιστικά, με την ελάχιστη δυνατή δαπάνη ενέργειας. Ας χαλαρώσουμε κι ας αποδεχτούμε τις ιδιαιτερότητες του σώματος μας και ας απολαύσουμε την εξέλιξη μας, ο καθένας στο επίπεδό του, χωρίς προκαταλήψεις και κλισέ... Το στυλ είναι η προσωπική μας ταυτότητα και όχι μια γενικά μετρήσιμη υπολογιστική μονάδα...

Χθες στον Παρνασσό στην τελευταία κατάβαση πίσω από το κάτω σαλέ στα Κελάρια... Κατέβαινε χθες ανάμεσα από τα βράχια πάνω από το baby lift του Πάππου στα 1750μ και βρήκε ένα παγωμένο τμήμα που τον έριχνε στα δεξιά πάνω στο βράχο...Στην προσπάθειά του να αλλάξει την τροχιά του μάλλον έμεινε ο κορμός του λίγο πίσω, με αποτέλεσμα η συστροφή στο αριστερό του γόνατο να αποβεί "καταστροφική". Κομμένοι πλάγιοι σύνδεσμοι και πρόσθιος αυτός που κρατάει την επιγονατίδα και δίνει την κίνηση του λακτίσματος είπαν οι γιατροί... Σε λίγη ώρα θα περάσει από μαγνητική και θα ξέρουμε ακριβώς τη συνολική ζημιά, αλλά θα περάσουν 9 περίπου μήνες μέχρι να μπορεί να κάνει μέγιστη προπόνηση και πάλι, από ότι είπαν σε πρώτη φάση οι γιατροί... Δίπλα στο σαλέ χρειάστηκε μία ολόκληρη ώρα να μπορέσουν να τον πάρουν από το χιόνι και έφτασε στα όρια της υποθερμίας. Για άλλη μια φορά καταλάβαμε πως αν χτυπήσεις στην Ελλάδα σε βουνό, πρέπει περισσότερο να στηρίζεσαι σε φίλους παρά στους μηχανισμούς "διάσωσης"... Σε αυτό το σημείο λίγα μέτρα παρακάτω πριν από 10 περίπου χρόνια είχε πάθει συντριπτικό κάταγμα κνήμης και περόνης, ένας άλλος φίλος ο SPR...μάλλον δεν μας πάει το μέρος σαν παρέα... Εύχομαι ολόψυχα να πάνε όλα καλά, πρώτα στη διάγνωση και μετά στην επέμβαση και την αποκατάσταση, για να έχουμε ξανά μαζί το φίλο μας γερό και δυνατό όπως ήταν... Όποιος έχει εμπειρία σε τέτοια θέματα και θέλει να βοηθήσει με τις γνώσεις του, θα ήταν καλοδεχούμενος...

Αν δεν ξέρεις να χορεύεις τσιφτετέλι και ζεϊμπέκικο σκι δεν μαθαίνεις.... Βοηθάει ο καλαματιανός με φιγούρες, η πεντοζάλη και φυσικά όλοι οι ποντιακοί χοροί... Εντάξει πλάκα κάνω. Πραγματικά η ευλυγισία είναι καλό εφόδιο και απαραίτητο συστατικό για προχωρημένο σκι. Βοηθάει πολύ στα bumps και γενικά σε ότι απαιτεί μεγάλες γωνίες ποδιών και κορμού. Βέβαια για τουριστικές καταστάσεις δεν χρειάζονται και υπερβολές και ούτε οι κορυφαίοι αθλητές του σκι πρέπει να είναι για το τσίρκο. Οι πολύ μεγάλες (ακραίες) ελαστικότητες δεν βοηθάνε και τόσο στο σκι και αφήνουν τις αρθρώσεις εκτεθειμένες σε περιπτώσεις πτώσεων και συστροφών... Αυτό που λέει ο Πάνος γίνεται fidelio, απλά πρέπει να σκύψεις λίγο τον αυχένα... Ο Πάνος είπε να μην σκύψει η μέση.

Το θέμα της κόπωσης στα πόδια και γενικότερα σε όλο το κορμί έχει να κάνει πολύ και με την τεχνική και με τη φυσική κατάσταση... Ναι μεν όλοι κουράζονται αν κινούνται στα μέγιστα τους, αλλά ο καλός και γυμνασμένος ξέρει και να χαλαρώνει κάνοντας σκι, πράγμα το οποίο ο αρχάριος και μέσος δεν μπορεί. Μεγάλο ρόλο παίζει και η ειδική αντοχή των μυών και πως χρησιμοποιεί ο καθένας μας τα αποθέματά τους. Στην Ελλάδα που το σκι κατάβασης είναι κλάσμα του χρόνου σε σχέση με το χρόνο που περνάμε στα λιφτ, δεν τίθεται και πολύ θέμα κόπωσης για κάποιον γυμνασμένο στο σκι, αλλά στις Άλπεις υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ ατόμων με διαφορετική φυσική και τεχνική κατάσταση. Αν κουράζεσαι στην Ελλάδα σε 3 ώρες τουριστικού σκι, για μένα πρώτα φταίει η φυσική σου κατάσταση ( με ότι περιλαμβάνει αυτή) και μετά η τεχνική σου. Ξεκίνα και κάνε δυναμικές αερόβιες ασκήσεις...τρέξιμο σε ανώμαλο έδαφος, ποδήλατο, ποδόσφαιρο, τένις, ορειβασία, ορειβατικό σκι κλπ και φυσικά αν μπορείς πολύ συχνά σκι που βελτιώνει και την ειδική αντοχή που είπαμε πιο πάνω. Όταν έχεις και καλή αντοχή και καλή τεχνική, μπορείς να κάνεις σκι πολλές μέρες συνεχόμενες, χωρίς να χρειάζεται να κάνεις διακοπή ενδιάμεσα. Φυσικά πρέπει να τρως καλά και να ξεκουράζεσαι τα βράδια. Και πάλι καλά είναι μία μέρα την εβδομάδα να απέχεις από το σκι, ακόμα κι αν αισθάνεσαι δυνατός, καθώς συσσωρεύεται η κόπωση και ο τραυματισμός είναι πιο κοντά... Α κατά τη διάρκεια του σκι πρέπει να πίνεις νερό συχνά... Εγώ χρησιμοποιώ ισοτονικό διάλυμα.

Δεν ξέρουμε ακόμα με ακρίβεια... Την Κυριακή πάντως που ανεβήκαμε με φώκιες μέχρι την κορυφή που βρίσκεται πάνω από το Μεδεών, το χιόνι ήταν ξυρισμένο και είχε πολλά κομμάτια με κρούστα. Πιστεύω το πολύ χιόνι βρίσκεται στα δέντρα και πιθανόν σε καλά προφυλαγμένα λούκια και υπήνεμες πλευρές του βουνού. Σίγουρα θα έχουν δημιουργηθεί και κορνίζες με νοτιοανατολική κατεύθυνση και υπάρχει φόβος για χιονοστιβάδες. Καθώς ανέβαινα με τις φώκιες άκουσα αρκετές φορές τριξίματα και υπόκωφους ήχους από το χιόνι, όπως συμπιέζονταν από το βάρος των σκι. Σε μερικές μεριές έχει πολύ χιόνι και πέτρα πρέπει να προσπαθήσεις για να βρεις. Πάντως έγινε φρεσκάρισμα και γέμισαν και τα χαμηλότερα υψόμετρα. Οι ορειβατικές διαδρομές (Βελίτσα κλπ) αρχίζουν και γίνονται ενδιαφέρουσες με χιόνια μέχρι χαμηλά. Να καθίσουν λίγο τα χιόνια μετά το πέρας της "κακοκαιρίας" και μετά βουρ στο πατσά...