louis

Σοβαρός χομπίστας, δεν είναι αυτός που κάνει ποδήλατο μία φορά η δύο το μήνα αλλά συστηματικά κάθε 2-3 μέρες και πιο συχνά πολλές φορές. Αν δεν είσαι δεν αξίζει να αγοράσεις πολύ ακριβό ποδήλατο, αν και αυτό είναι σχετικό. Μπορεί να θέλει κάποιος να πηγαίνει 2-3 φορές το μήνα και να καβαλάει Mercedes η Ferrari, πράγμα που στο ποδήλατο είναι εφικτό, χωρίς να είναι πλούσιος. Απλά κάνει κάποιες οικονομίες και παίρνει το αντικείμενο του πόθου του, αν το έχει κ@υλ@... Το καλό ποδήλατο είναι κίνητρο για να βγεις βόλτα μαζί του πιο συχνά. Σε μένα προσωπικά συμβαίνει και σε πολλούς γνωστούς μου. Θυμάμαι όταν αγόρασα το πρώτο μου 200.000δρχ το 1996, κάπνιζα 2 πακέτα Prince τη μέρα, δηλαδή μου κόστιζε το κάπνισμα (εκτός από τις χρόνιες ασθένειες και ταλαιπωρίες με φάρμακα) σημερινά λεφτά 6,00€ τη μέρα νομίζω, δηλαδή 2190,00€ το χρόνο. Σε 6 μήνες το έκοψα μαχαίρι και γλίτωσα υγεία και χρήμα από τότε. Φανταστείτε πόσα ποδήλατα δικαιούμαι εγώ και ο καθένας που δεν καπνίζει. Αξίζει να ξοδεύει κάποιος τόσα χρήματα για το κάπνισμα;;; Ιδού η απορία, αλλά κανένας δεν θα σου πει: τιιιι πόσα δίνεις για τα τσιγάραααααα;;;; Γιατί θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό, ενώ το ακριβό ποδήλατο που δίνει υγεία και χαμόγελα κάθε μέρα, είναι πολύ εύκολα κατακριτέο από πολλούς... Εδώ πολλοί (όχι όλοι), παίρνουν τετρακίνητα ακριβά αυτοκίνητα, για να ανέβουν 5-6 φορές το χρόνο σε χιονοδρομικό, που τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται ούτε καν χιονολάστιχα και αλυσίδες στα δικίνητα, πόσο μάλλον η τετρακίνηση... Πάρτε καλό ποδήλατο και θα με θυμηθείτε... Και κόψτε και το τσιγάρο...πολλαπλό το όφελος...

Διαφωνώ εντελώς... Τη παραπάνω φράση σου Κώστα ( ; ), μπορεί να τη χρησιμοποιήσει κάποιος για αυτοκίνητα, σπίτια, υπολογιστές, μηχανές, φωτογραφικές μηχανές, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, φουσκωτά, ιστιοφόρα, βάρκες και κότερα και πάει λέγοντας... Νομίζω, ότι ο καθένας κρίνει πόσα θα ξοδέψει, σε κάθε του δραστηριότητα (ανάλογα φυσικά και με το πορτοφόλι του και τις "ανάγκες" του) και η ποιότητα πάνω από κάποιο βασικό επίπεδο πληρώνεται αδρά. Κάτι που πληρώνεις εσύ μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να μην αξίζει να το πληρώσω εγώ και το αντίστροφο Για το ποδήλατο τώρα... Ο σοβαρός χομπίστας ξοδεύει πολύ περισσότερα από αυτά που αναφέρεις και η διαφορά είναι μεγάλη σε ποιότητα. Αν πάμε δε και σε ποδήλατα πλήρους ανάρτησης (δηλαδή και μπρος και πίσω), τότε η τιμή για να είναι αξιοπρεπές το ποδήλατο, είναι από 1500€ και πάνω. Έχω ένα φίλο που πήρε ένα Ideal διπλής ανάρτησης γύρω στα 1100€ και ήδη έχει παραγγείλει καινούργιες αναρτήσεις, τιμόνι, λαιμό τιμονιού κλπ, που θα πάνε την αξία του σε 1600€... Το να έχεις και να χρησιμοποιείς ένα καλό και ακριβό ποδήλατο, δεν είναι δείγμα πλούτου, απλά δείχνει το μεράκι που έχεις και την εμπλοκή σου με το άθλημα... Πολλοί φίλοι μου που κάνουμε μαζί ποδήλατο είναι φοιτητές και μαθητές, χωρίς εισοδήματα η πλούσιους γονείς κι όμως έχουν πολύ καλά ποδήλατα οι περισσότεροι, που αγόρασαν με αιματηρές οικονομίες και δουλειά τα καλοκαίρια. Αυτό από αγάπη για το σπορ (χωρίς ίχνος επίδειξης) και γιατί κατανόησαν την αξία της ποιότητας, που πολλές φορές στο ποδήλατο βουνού δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη...

Ένα hardtail στην περιοχή των 1000€, είναι ένα σχετικά μέτριο ποδήλατο... Σε αυτή τη κατηγορία τιμής (για πλήρες ποδήλατο, όχι για σκελετό), οι διαφορές από Ideal, Specialized, Cannondale, Scott, Trek κλπ, δεν είναι μεγάλες στην ποιότητα, την ακαμψία και στο βάρος του σκελετού. Σε αυτά τα λεφτά τα Ideal υπερτερούν σε περιφερειακό εξοπλισμό και σε παλιότερα τεστ στη Γερμανία, πήραν πολύ καλές κριτικές. Για να πάρεις καλύτερο και ελαφρύτερο σκελετό από Ideal, θα πρέπει να πας σε ποδήλατο πάνω από 1500€ (για hardtail πάντα μιλάμε). Και πάλι η Ideal έχει ακόμα και κάρμπον σκελετό που είναι αξιοπρεπέστατος, δεν μπορεί όμως να συγκριθεί με τους κορυφαίους του είδους. Πλέον τα ποδήλατα μονής ανάρτησης στα 1000€, έχουν γίνει αρκετά καλά με αξιοπρεπή φρένα (υδραυλικά δισκόφρενα πολλές φορές), καλή συμπεριφορά σε ανήφορο και κατήφορο, καλή απορροφητικότητα κραδασμών (πολύ σημαντικό στοιχείο) και πάνω από ικανοποιητική αντοχή. Για να καταλάβει κάποιος διαφορά στη συμπεριφορά του σκελετού θα πρέπει να ανέβει στη τιμή αρκετά, χωρίς αυτή η διαφορά να είναι ανάλογη της διαφοράς τιμής. Όπως είπε και πιο πάνω ο Στάθης (batucada), για να κατεβάσεις το βάρος του ποδηλάτου μισό κιλό (χωρίς να επηρεαστεί η ακαμψία του), μπορεί να χρειαστεί να ξοδέψεις ακόμα και πάνω από 1000€ επιπλέον της αρχικής του αξίας. Γι αυτό από την αρχή οριοθετούμε τις ανάγκες μας και το ποσό που είμαστε διατεθειμένοι να ξοδέψουμε για ποδήλατο, υπολογίζοντας πάντα ότι όσα περισσότερα δώσουμε στην αρχή, τόσα θα γλυτώσουμε από αλλαγές εξαρτημάτων στο άμεσο μέλλον. Έχω πολλά παραδείγματα φίλων (και την έχω πατήσει κι εγώ), που έκαναν οικονομία στην αρχή και μετά πλήρωναν πολύ περισσότερα σε περιφερειακά (αναρτήσεις, τροχούς, φρένα), απ' όσα θα πλήρωναν αρχικά σε ένα καλύτερο ποδήλατο... Βέβαια το κάθε ποδήλατο έχει το χαρακτήρα του και δεν μπορούμε με ένα hardtail σούπερ ελαφρύ, να πηγαίνουμε "κομμάτια" σε μονοπάτια με βράχια και άλματα. Όταν ξεπερνάμε τα όρια αντοχής του σκελετού μας και της ανάρτησης, τότε είναι λογικό να έχουμε σπασμένους σκελετούς και άλλα εξαρτήματα, που μπορεί να επιφέρουν και σοβαρούς τραυματισμούς. Όποιος θέλει το ποδήλατο για πιο μεγάλες ταχύτητες και τεχνικά μονοπάτια και περάσματα, τότε επιλέγει διαφορετικό ποδήλατο, βαρύτερο και μεγαλύτερης αντοχής σκελετό, με μεγάλες διαδρομές αναρτήσεων μπρος και πίσω, ενισχυμένους τροχούς και λάστιχα και γενικά εξαρτήματα με προτεραιότητα στην αντοχή παρά στο χαμηλό βάρος. Για την πλειοψηφία των ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα για ένα μόνο ποδήλατο, είναι προτιμότερη η μέση οδός, δηλαδή κάποιος συμβιβασμός μεταξύ βάρους και αντοχής, που μας επιτρέπει και να ανεβαίνουμε άνετα και να κατεβαίνουμε χωρίς πρόβλημα να το σπάσουμε...

Το τεχνητό χιόνι στην Ελλάδα μου θυμίζει την εμμονή των Θεσσαλών, σε καλλιέργειες υδροβόρες, σε μια εποχή που αλλάζει δραματικά το ισοζύγιο του νερού... Και φέρτε τον Αχελώο και κάντε κι άλλες λίμνες στα βουνά και μαζέψτε ότι νερό κυλάει να το χρησιμοποιήσουμε κατά βούληση. Οι ισορροπίες σε οργανισμούς και βιοποικιλότητα είναι άμεσα συνδεδεμένες με τον κύκλο του νερού και όταν τον διαταράσσουμε, τότε κάνουμε πολύ μεγάλες καταστροφές, ανυπολόγιστης σημασίας σε πολλαπλά επίπεδα, που είναι πολύ δύσκολο να τις προβλέψουμε και να τις αναστρέψουμε... Ποτέ δεν μου άρεσε το τεχνητό χιόνι και ποτέ μη σώσω να κάνω σκι (το εννοώ), αν δεν έχει φυσικό χιόνι... Όλη αυτή η πάλη του να προσαρμόσουμε κάθε εκατοστό της φύσης στα μέτρα μας, έχει αρχίσει εδώ και χρόνια να μου τη δίνει και παρατηρώ ότι έχουμε σαν ανθρωπότητα μεγάλο έλλειμμα γνώσεων στις συνολικές επιπτώσεις σε μεγάλη κλίμακα. Ας προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες, αυτό άλλωστε ήταν το δυνατό σημείο του ανθρώπου στην ιστορία του μέχρι τώρα. Το σκι ας γίνει μικρότερο διάστημα του χρόνου και σε μεγαλύτερα υψόμετρα και να σταματήσει το άχρηστο ποιοτικά τεχνητό χιόνι, που καλύπτει τα τελευταία μέτρα των χιονοδρομικών των Άλπεων και της Αμερικής. Πρέπει οπωσδήποτε να μπούμε στο μπαρ του χωριού με τα σκι; Πρέπει κάθε ξενοδοχείο να έχει λιφτ στη πόρτα του; Πρέπει όλα να τα κάνουμε χρήμα σε βάρος του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής μας; Ο άνθρωπος δυστυχώς ξέφυγε από το μέτρο και τρώει από τις σάρκες του και "χ€ζει" εκεί που τρώει και κοιμάται, και δηλητηριάζει το νερό που πίνει και τους καρπούς που παράγει για να ζήσει... Μπορεί να ακούγομαι λίγο ακραίος, αλλά δεν είμαι και μέσα σε όλους τους ανθρώπους περιλαμβάνω και τον εαυτό μου. Αν νομίζουν πολλοί ότι όλα πάνε καλά, ας κοιτάξουν με προσοχή γύρω τους κι αν πάλι δεν βλέπουν τίποτα, τότε δεν έχει νόημα το τόπικ που ανοίχτηκε πριν το σπλιτ... Εδώ δεν ξέρουμε αν θα έχουμε επάρκεια νερού και τροφής σε μερικά χρόνια, το τεχνητό χιόνι μας μάρανε...

Απαραίτητο δεν είναι τίποτα... Απλά κάθε ένας μας, επιλέγει το βαθμό ρίσκου που παίρνει, ανάλογα με το τι κάνει, η την άποψη που έχει για το τι κάνει. Το ποιο είναι το όριο ασφάλειας του καθενός είναι σχετικό. Σε αυτά που κάνει μόνος του, σε τερέν ερημικό έχει να αντιπαρέλθει τα λάθη τα δικά του μόνο και έτσι μπορεί να πει κανείς ότι με προσοχή και σύνεση μπορεί να αποφύγει κάποιες επαφές με πέτρες κλαριά και σκληρό χιόνι, αλλά όχι όλες και εκεί αρχίζει το παιχνίδι της ασφάλειας και της χρησιμότητας του κράνους... Στην πίστα όμως δυστυχώς δεν είμαστε μόνοι και μπαίνει στο παιχνίδι και ο παράγοντας επαφή (η σύγκρουση) με άλλον άνθρωπο... Εκεί λοιπόν το κράνος πραγματικά προστατεύει. Έχω δει ανοιγμένα κεφάλια στην πίστα πολλές φορές και πριν από μερικά χρόνια σκοτώθηκε μια κοπέλα στην La Grave μέσα στην πίστα, επειδή δεν είχε δέσει το κράνος της και έπεσε και χτύπησε σε πέτρα στο μέτωπο με ελάχιστα χλμ... Από την άλλη το μακαρίτη τον Doug Coomps ποτέ δεν τον είδα να φοράει κράνος ότι κι αν έκανε, χωρίς να σημαίνει ότι είχε δίκιο. Απλά έκανε μια επιλογή. Εγώ επιλέγω να το φοράω πάντα και δεν μου έδωσε ποτέ εσφαλμένη αντίληψη της ασφάλειας...το ίδιο πήγαινα και χωρίς το κράνος... Το κράνος δεν προστατεύει σε υπερθετικό βαθμό, αλλά βοηθάει πάρα πολύ να αποφύγουμε τους "ανόητους" τραυματισμούς στο κεφάλι και πολύ πιθανόν και το θάνατο...

Δεν νομίζω... Είμαστε σε βρεφική ακόμα ηλικία νόησης... Είναι σαν να μπορεί ένα αιμοπετάλιο να κατανοήσει, να βρει τον μαθηματικό τύπο και να φανταστεί το όλον (ποιο όλον, μερικότατο είναι, σε σχέση με αυτά που κατανοεί σαν όλον ο μεγαλύτερος οργανισμός), του οργανισμού που ζει... Πάντως περιμένω με αγωνία τα αποτελέσματα του πειράματος. Σίγουρα κάτι θα μάθουμε παραπάνω. Νομίζω ότι θα είναι ένα μεγάλο πλατύσκαλο στη σκάλα της γνώσης... Αλήθεια, ποια να είναι η ενέργεια που χρειάζεται για να ξεκινήσει η "κατάρρευση" της ύλης (των αποστάσεων της δηλαδή), ώστε να ξεκινήσει μια μαύρη τρύπα; Κι αν ξεκινήσει τι έκταση μπορεί να πάρει και τι χρόνος μας μένει επάνω στη γη;;; Λέτε να έχουν δίκιο οι Αμερικάνοι και να ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας; Καλού, κακού μετανοείτε σιγά σιγά...

Τα παιδιά παραπάνω (fidelio, stormbringer, fotski), μια χαρά τα λένε όλοι, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία. Έχω γνωρίσει γυμναστές (προπονητές), που ξέρουν και μαθαίνουν και ενημερώνονται και βελτιώνονται και άλλους που είναι άσχετοι και πολλές φορές επικίνδυνοι. Οι πρώτοι κάνουν θαύματα ανάλογα με τους στόχους βέβαια που θέτει ο καθένας... Τώρα από την άποψη του συστηματικά ασκούμενου ερασιτέχνη αθλητή, (ασχολούμαι με το mtb 12 χρόνια), το σκι ορειβατικό και αλπικό, δεν το υπολογίζω γιατί η ποσότητά του και η συχνότητα του είναι τέτοια, που είναι αδύνατο στην Ελλάδα να στηρίζεις την εκγύμναση σου σε αυτό το σπορ. Βέβαια η ωφέλεια στο σκι από τη συγκεκριμένη άσκηση (mtb), είναι σε μένα τουλάχιστον, πολύ μεγάλη... Παραπλεύρως κάνω ορεινή πεζοπορία, λίγο σερφ, λίγο έως πολύ λίγο αναρρίχηση και ότι άλλο προκύψει σαν ενδιάμεσο σπορ για αλλαγή και ψυχαγωγία. Στο σπίτι χρησιμοποιώ ένα μονόζυγο για έλξεις και το δάπεδο για κάμψεις. Γυμναστήριο δεν έχω πάει ποτέ, όχι γιατί δεν το παραδέχομαι (αν έχεις σωστούς γυμναστές), αλλά γιατί δεν μου ταιριάζει ο κλειστός χώρος και έχω και την πολυτέλεια να ζω στην επαρχία, να πηγαίνω στη δουλειά μου με το ποδήλατο και όταν θέλω χώμα και μονοπάτια σε 5 λεπτά είμαι εκεί χωρίς αυτοκίνητο... Τα προπονητικά προγράμματα είναι καλά, αλλά σε βάθος χρόνου για τον ερασιτέχνη, που έχει οικογένεια και η δουλειά του δεν του αφήνει και άπλετο χρόνο, είναι αδύνατο να τα παρακολουθήσει σε τέτοιο βαθμό τουλάχιστον που να έχει συνέχεια βελτίωση των επιδόσεών του. Αν ας πούμε κάποιος είχε συνεχή βελτίωση, για πόσο χρόνο θα μπορούσε αυτή να συντελεστεί; Όταν λοιπόν μιλάμε για ερασιτεχνική άσκηση σε βάθος χρόνου, το πλατώ στην άσκηση εγώ το βλέπω σαν καλό πράγμα, αν έχει φτάσει κανείς σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο... Μέσα στην "προπόνηση" μου κυρίως παλιότερα που έκανα 4-5 φορές την εβδομάδα, πέρασα από πολλές φάσεις, κοπώσεις, αδυναμίες και ένα σωρό άλλες καταστάσεις που σίγουρα επιδρούσαν και στον ψυχισμό μου, αλλά είχα και βελτίωση, όταν ξεκουραζόμουν και έτρωγα καλά. Έτσι έμαθα πράγματα και διαβάζοντας και ρωτώντας, που φυσικά ένας καλός γυμναστής θα μου τα είχε πει από την αρχή και στα οποία αναφέρονται τα προηγούμενα ποστ των παραπάνω παιδιών και το άρθρο που βρήκε ο fidelio. Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτη... Τώρα αφού έφτασα σε ένα αρκετά καλό πλατώ, που μου επιτρέπει όταν προπονηθώ λίγο, να φτάνω εύκολα σε καλή κατάσταση και αύξηση των επιδόσεων μου όταν χρειαστεί, προσπαθώ να συντηρώ αυτό το πλατό και να μην οπισθοχωρώ με τα χρόνια. Μιλάω για την φυσική κατάσταση και όχι την τεχνική σε ένα σπορ. Φαντάζομαι την άσκηση σαν μεγάλη σκάλα...ανεβαίνεις και μετά από καιρό φτάνεις σε ένα πλατύσκαλο, συνεχίζεις και προχωράς τα σκαλοπάτια με προσπάθεια και όταν κουράζεσαι επιστρέφεις στη σιγουριά του πλατύσκαλου, όχι όμως για πολύ καθώς πρέπει να συντηρήσεις αυτή σου τη θέση ανεβαίνοντας (καμιά φορά και κατεβαίνοντας) συχνά σκαλοπάτια για να είσαι σε φόρμα... Κάπως έτσι πάει και για τους επαγγελματίες αθλητές, μόνο που κινούνται σε παραπάνω επίπεδα και πλατύσκαλα από τους ερασιτέχνες, αλλά χρειάζεται και παραπάνω κόπος για να παραμείνουν ψηλά και η "συντήρηση" εκεί πάνω είναι δύσκολη και η πτώση εύκολη... Στόχος μου λοιπόν δεν είναι να ανεβαίνω συνέχεια, αλλά να εξασφαλίσω τη θέση που κατέκτησα με προσπάθεια τόσων χρόνων. Εξάλλου είπαμε, όταν θελήσω να ανέβω λίγο πιο πάνω με σχετικά μικρή προσπάθεια τα καταφέρνω εύκολα, καθώς υπάρχει η βάση τόσων χρόνων και η μνήμη του κορμιού βοηθάει σε αυτό. Ειδικά με το ποδήλατο είναι σχετικά εύκολο να ακολουθήσει κάποιος τα προγράμματα με την ένταση και τη συχνότητα και την περιοδικότητα, καθώς και τη φάση αποκατάστασης, ξεκούρασης και ανάνηψης... Πάντως και στην απλή βόλτα με τους φίλους που κάνω πλέον 2 το πολύ 3 φορές τη βδομάδα, φτάνω αρκετές φορές σε σημεία μεγάλης έντασης και κόπωσης για ορισμένα χρονικά διαστήματα, άρα η βόλτα δουλεύει και προπονητικά. Ειδικά σε μεγάλες διαδρομές και με φορτίο (διήμερα-τριήμερα και βάλε), πολλές φορές φτάνω στα όρια (σωματικά και νοητικά), αλλά μετά από ξεκούραση την άλλη εβδομάδα παρατηρώ πράγματι την αύξηση των επιδόσεων, που κρατάει για λίγο καιρό μέχρι να οπισθοχωρήσω λίγο και πάλι στο γνώριμο μου επίπεδο. Για ανθρώπους που θέλουν να βελτιωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα και να φτάσουν σε συγκεκριμένους στόχους χρειάζεται προπονητικό πρόγραμμα σε ατομικό επίπεδο, για τους άλλους τους πολλούς που απλά θέλουν να βελτιώσουν την φυσική τους κατάσταση, αυτά που είπαν και παρέθεσαν τα παιδιά, είναι υπεραρκετά για να φτιάξει ο καθένας το πρόγραμμα του ανάλογα τις ανάγκες του και το διαθέσιμο χρόνο του... Εγώ από τη μεριά μου θα το πω όπως το λένε οι Άγγλοι στο ποδήλατο... Get out and ride

Την Κυριακή που μας πέρασε, πήγαμε ποδήλατο στον Αράκυνθο, ένα βουνό με κορυφή 980μ, δίπλα στη λίμνη Τριχωνίδα, κατάφυτο και με πολλές διαδρομές σε χωματόδρομους και μονοπάτια. Κάναμε 69χλμ σε 5 ώρες και 30 λεπτά, με ωραίο χαλαρό ρυθμό στις ανηφόρες και σβέλτα στις κατηφόρες... Αφού χαθήκαμε και περιπλανηθήκαμε, ανακαλύψαμε ένα φοβερό μονοπάτι μέσα στα δέντρα, που είναι η χαρά του ποδηλάτη... Η καλή παρέα (6 άτομα), τα πολλά αστεία και η περιπέτεια σε κομμένους δρόμους και σκιερά μονοπάτια και ρεματιές, μας γέμισε ευχαρίστηση και γυρίσαμε σπίτια μας το μεσημέρι χαλαροί και γεμάτοι εικόνες... Φωτό δεν έχω γιατί ξέχασα να πάρω τη μηχανή... Το ποδήλατο βουνού, είναι μεγάλο εργαλείο, όχι μόνο για την άσκηση που πράγματι προσφέρει σε όλο το σώμα και στο καρδιοαναπνευστικό, αλλά είναι ταυτόχρονα και παιχνίδι (με μεγάλη τεχνική αν το προχωρήσεις), αναψυχή, βόλτα και φυγή... Σου δίνει τη δυνατότητα να πας σε μέρη που δεν πας ούτε με αυτοκίνητο, ούτε καν με μηχανή, παρά μόνο με τα πόδια, το οποίο πάλι δεν είναι εύκολο λόγω αποστάσεων. Η επαφή με τη φύση χαλαρώνει και γαληνεύει και το δέσιμο με το ποδήλατο ξεπερνά την σχέση ανθρώπου μηχανής και γίνεται κάτι πιο "ζωντανό", το οποίο δεν μου είναι και τόσο εύκολο να το προσδιορίσω, αλλά υπάρχει σε μένα τουλάχιστον. Ας πούμε το δέσιμο με το (τα) ποδήλατο μου είναι μεγαλύτερο από το δέσιμο με τα σκι μου. Τα σκι τα βλέπω σαν αναλώσιμα εργαλεία, ενώ το ποδήλατο σαν κάτι με "ψυχή", παρότι σαν σπορ το σκι το έχω πρώτο και μετά το ποδήλατο. Φέτος το χιόνι μας τέλειωσε νωρίς (η τουλάχιστον απότομα), το χώμα όμως και η φοβερή ελληνική φύση είναι πάντα εδώ και μας περιμένει να την ανακαλύψουμε... Το ποδήλατο βουνού, είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει κάποιος για την υγεία του, σωματική και ψυχική και όσα χρήματα και να δώσει είναι λίγα γι αυτά που του προσφέρει...

Μπράβο Στάθη... Για τη διάθεση που έχεις για βουνό και σκι... Δυστυχώς φέτος ήταν η χειρότερη χρονιά από άποψη ορειβατικού σκι την Άνοιξη... Και δεν υπάρχει προοπτική ούτε κι αυτό το σαββατοκύριακο, με τις θερμοκρασίες που προβλέπονται. Κάναμε 4 απόπειρες και δεν καταφέραμε ούτε μία φορά να ολοκληρώσουμε το στόχο μας, λόγω καιρού που έκανε τα σαββατοκύριακα (ομίχλες). Είχα σχεδιάσει να πάμε Γκαμήλα-Αστράκα, Κακαρδίτσα-Τζουμέρκα, Παρνασσό, Βαρδούσια, Όλυμπο, αλλά τζίφος και έμεινα με την αίσθηση του ανικανοποίητου και φέτος... Καλό το λιφτ σκι, δε λέω, αλλά αν δεν πάω με την παρέα μου σε βουνά χωρίς κόσμο και ανθρώπινη δραστηριότητα, να γευτούμε την απομόνωση και την απομάκρυνση, να αφουγκραστούμε την ησυχία και τη γαλήνη του χειμερινού βουνού, δεν αισθάνομαι πλήρης. Η ανάβαση με τον ιδρώτα της και το χρόνο που σου δίνει για εικόνες, φωτογραφίες και ξύπνημα όλων των αισθήσεων, είναι κάθε φορά μοναδική. Η παρέα δένεται και δημιουργείται μια σχέση αλληλεγγύης, με αστεία, πειράγματα, αλλά και σοβαρότητα που απαιτείται για την κίνηση στο βουνό. Και όταν τελικά φτάνεις στην κορυφή του στόχου, αναρωτιέσαι αν θέλεις να τελειώσει η ανάβαση... Λίγα λεπτά στην κορυφή για ανασυγκρότηση και κουμπώνοντας τις μπότες η αδρεναλίνη αρχίζει να πλημμυρίζει το σώμα, προετοιμάζοντας το για την κατάβαση, που λόγω μοναδικότητας αποκτά άλλη διάσταση και μένει για πολύ καιρό χαραγμένη στη μνήμη. Μερικές κρύες μπύρες θαμμένες στο χιόνι κοντά στο αυτοκίνητο, είναι η επιβράβευση της προσπάθειας και της ασφαλούς επιστροφής της ομάδας... Πολύ λυπάμαι που δεν θα τα ζήσω αυτά φέτος... Μένω με το πολύ καλό σκι (χειμερινού επιπέδου με πολύ καλή χιονοκάλυψη και ποιότητα χιονιού), που κάναμε στον Παρνασσό την προπροηγούμενη Κυριακή. Είναι η πρώτη φορά που κλείνω το σκι της χρονιάς με πούδρα... Παράξενη και αναπάντεχη εποχή ζούμε... Άντε και του χρόνου...

Αυτό λέω κι εγώ... Η ομίχλη από μόνη της δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ανασταλτικός παράγοντας στη λειτουργία των λιφτ. Τώρα αν πρέπει να δεχόμαστε τις παρεχόμενες υπηρεσίες αδιαμαρτύρητα, ε εδώ διαφωνώ εντελώς. Θα πρέπει να διαμαρτυρόμαστε με επιχειρήματα και να "αξιώνουμε" περισσότερα και στα χιονοδρομικά και στην καθημερινότητα μας. Στην Ελλάδα προσφέρουν συνήθως το μίνιμουμ των υπηρεσιών που μπορούν και αν δεν φωνάξεις δεν ξυπνάει το "σύστημα". Πολλές φορές μετά από παροτρύνσεις, παρακάλια και φωνές άνοιξαν λιφτ, που θα έπρεπε να είναι ανοιχτά και βλέπαμε ότι το πρόβλημα δεν ήταν η ομίχλη αλλά η τεμπελιά και η αδιαφορία. Στο Βελούχι μια φορά κάναμε κανονικότατο σκι μέσα σε πολύ πυκνή ομίχλη και μετά από μία ώρα είχαμε μείνει 5-6 άτομα μόνο, καθώς οι υπόλοιποι δυσκολεύονταν και πήγαν προφανώς για καφέ. Και ξαφνικά μας κλείνουν το τριπλό με την τάχα δικαιολογία της ασφάλειας... Λες και μέχρι τότε ήταν ασφαλές το σκι και ξαφνικά ανασφαλές, χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα παρά μόνο ο αριθμός των σκιέρ...Ίσως σκέφτηκαν τα ψυχολογικά μας προβλήματα λόγω μοναξιάς... Είχε πολύ καλή χιονοκάλυψη, φρέσκα χιόνια και άπνοια... Τι διαπραγματεύσεις, τι με το καλό και το φιλότιμο, τι φωνές και γρίνιες, τίποτα δεν καταλάβαιναν. Πήγαμε με την παρέα μου λοιπόν στον διευθυντή και τσακωθήκαμε, καθώς οι δικαιολογίες του ήταν ανόητες και έτσι αξιώσαμε τα λεφτά μας πίσω, τα οποία και πήραμε (είχαμε δύο δικηγόρους στη παρέα), αλλά μας έκριναν ανεπιθύμητους και μας είπαν να μην ξαναπάμε στο "κέντρο τους". Βλέπουμε λοιπόν ότι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι πιο "ρευστά" και το κλείσιμο λιφτ για οικονομία η πρώτη προτεραιότητα και η ασφάλεια η εύκολη δικαιολογία. Με τέτοιες συμπεριφορές και ανοησίες από τη μεριά ορισμένων διοικήσεων μερικών χιονοδρομικών, έχουμε φτάσει στο σημείο να μην πατάμε σε αυτά τα χιονοδρομικά. Εγώ θα εξακολουθήσω να διαμαρτύρομαι και να φωνάζω για ότι νομίζω έχω δίκιο και με αφορά. Το αν θα εισακούομαι, είναι άλλο θέμα...

Άλλο να κλείνουν τα λιφτ από αέρα και κακή ποιότητα χιονιού, η λόγω υπερβολικού χιονιού με κίνδυνο χιονοστιβάδων κλπ και άλλο με μηδέν αέρα και με καταπληκτικές συνθήκες χιονιού να σου λένε κλείνει, μη χαθεί κανένας... Βάλε σήμανση και άσε τον άλλο να αποφασίσει. Όπως πολλοί απαιτούν ανέσεις, έτσι και πολλοί άλλοι "απαιτούν" ένα μίνιμουμ λειτουργίας. Αν το κέντρο δεν μπορεί να ανταπεξέρχεται στα δικά του στάνταρ ασφαλείας (σιγά τ' αυγά να λειτουργήσει ένα λιφτ με ομίχλη), τότε μάλλον δεν έχει διάθεση να βελτιωθεί περαιτέρω. Θα έλεγα ότι πολλές φορές κλείνουν για να μην εργαστούν λίγο παραπάνω και να μη χρειαστεί να προσφέρουν βοήθεια. Στις Άλπεις αφήνουν πολύ πιο ελεύθερο τον χιονοδρόμο, να αποφασίσει να πάρει τα όποια ρίσκα αυτός νομίζει και το καθεστώς είναι τέτοιο, που δεν φταίει πάντα το χιονοδρομικό σε κάθε ατύχημα. Η διάσωση είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο και είπα ότι τελικά στην Ελλάδα πρέπει να είσαι αυτοεξυπηρετούμενος σε ανάλογες περιπτώσεις και σε καμία περίπτωση δεν αξιώσαμε στα ατυχήματα που έχουμε πάθει κατά καιρούς στην παρέα μου, να έρθει να μας σώσει το πλησιέστερο χιονοδρομικό, απλά δεχτήκαμε τη όποια βοήθεια μας πρόσφερε και το ευχαριστούμε γι αυτό. Το ότι η διάσωση θα μπορούσε να είναι και καλύτερη είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Με αυτή τη λογική στο Chamonix, που κάθε μέρα σκοτώνεται και κάποιος, δεν θα έπρεπε να λειτουργεί τίποτα και να ασχολούνται μόνο με το γκολφ και τη φωτογραφία. Κι όμως το Chamonix έχει την πιο οργανωμένη διάσωση (δωρεάν) στο κόσμο και πολύ μεγάλο βαθμό ασφάλειας στη λειτουργία του. Πέρσι μας άφησε να ανέβουμε στη Midi με πυκνή ομίχλη και να αποφασίσουμε μόνοι μας αν θα κατέβουμε με τα σκι μας το παγετώνα. Εμείς κρίναμε ότι δεν ήταν φρόνιμο και γυρίσαμε πίσω, αλλά η επιλογή μας δόθηκε. Αυτό ζητάμε πολλοί και όχι μόνο εγώ και στην Ελλάδα...την επιλογή, αλλά μάλλον οι περισσότεροι θέλουν να αποφασίζουν οι άλλοι για αυτούς, ώστε να μπορούν σε κάθε ευκαιρία να αποδώσουν και ευθύνες... Αναφέρομαι στα σχόλια του Πάνου (panpanou), του mil και όχι μόνο...

Αν έχει ομίχλη και πούδρα άφθονη, μια χαρά είναι το σκι... Το να κλείνει το κέντρο όταν έχει ομίχλη είναι απαράδεκτο και το κάνουν συχνά στη Βασιλίτσα και στο Χελμό στη Στύγα, μπορεί και αλλού, αλλά μόνο στην Ελλάδα. Όποιος δεν μπορεί να κάνει σκι (και σνόουμπορντ), μπορεί κάλλιστα να κάνει ένα διάλειμμα, να πιει ένα τσαγάκι και να περιμένει τυχόν καλύτερες συνθήκες. Όσοι όμως το παλέψουν, θα ανταμειφθούν με πολύ καλύτερη ισορροπία και αίσθηση του γλιστρήματος. Ο σκιέρ που κάνει συχνά σε ομίχλη, σίγουρα θα γίνει καλύτερος και θα απολαμβάνει όλες τις συνθήκες. Φέτος κάναμε μια μέρα στη La Grave με χιονοθύελλα και ανέμους που έφταναν τα 100χλμ... Πάθαμε πλάκα όταν μέσα στη γονδολίτσα γίνονταν χαμός και τα σκι στις θήκες έξω χτυπιόνταν σε βαθμό που νόμιζες ότι θα σπάσουν, η θα τα έπαιρνε ο αέρας. Όταν επιτέλους φτάσαμε (πήγαινε σαν χελώνα), μετά από μία ώρα και βάλε, σε μαστίγωνε το χιόνι και δεν έβλεπες ούτε τα σκι σου από το ανεμόχιονο... Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε, ούτε καν διανοήθηκε να σταματήσει, αλλά ευχαριστούσαμε το κέντρο αν μπορεί να το πει κανένας κέντρο, που ήταν το μοναδικό ανοιχτό από τα ψηλά, σε όλη τη Γαλλία εκείνη τη μέρα. Και όλα αυτά σε ένα τεράστιο βουνό χωρίς σήμανση, χωρίς πίστες και πατρόλερς... Και εμάς εδώ μας φταίνε οι τρίχες μας και μας απασχολούν θέματα που ούτε στην πόλη δεν τα θέτουμε. Ε έχουμε εντελώς αμερικανοποιηθεί και απαιτούμε μόνο, χωρίς να καταλογίζουμε ποτέ ευθύνη στον "αγαθό" εαυτό μας, παρά μόνο στους άλλους...τους εχθρούς της ακεραιότητας μας, τους κακούς λύκους... Η ασφάλεια είναι πολύ σχετικό θέμα και ειδικά στο βουνό, ακόμα και στον προστατευμένο χώρο του χιονοδρομικού, είναι αδύνατον να μας εξασφαλίσουν προστασία όπως στον καναπέ του σπιτιού μας με μαξιλάρια τριγύρω και το συναγερμό ενεργοποιημένο. Η κάρτα το έχουμε ξαναπεί ότι είναι πολύ ακριβή για τις υπηρεσίες που προσφέρει, σε σχέση με χιονοδρομικά του εξωτερικού. Το πρόβλημα φέτος είναι πιο πολύπλοκο από άλλες χρονιές, γιατί δεν είναι ξεκάθαρο ποιος παίρνει τι, από χρήματα, και ποιος κάνει κουμάντο και σε ποιον να απευθυνθούμε. Το είχα θίξει και σε άλλα ποστ, ότι το μοντέλο με επιτροπές και διαχειριστή ιδιώτη, σε κουμάντο κρατικό, στην Ελλάδα είναι αμφίβολο αν θα λειτουργούσε, αν και ο Παρνασσός πάλι ήταν το καλύτερο κέντρο σε λειτουργία φέτος... Θα περιμένω μέχρι και του χρόνου μέχρι να βγάλω συμπεράσματα...προς το παρόν έχω περισσότερες αμφιβολίες από την αρχή της χρονιάς. Θα ήταν προτιμότερο, αυτός που άνοιξε το θέμα, να μας γράψει πρώτα κάτι για τις χαρές του σκι και του να είσαι στο βουνό και μετά να βγάλει τα όποια παράπονα του... Εμείς που έχουμε αυτή την ΤΥΧΗ , να αγαπάμε και να μπορούμε να κάνουμε αυτό το σπορ, θα έπρεπε καθημερινά να ευχαριστούμε αυτή μας τη τύχη και να μην βρίσκουμε ευκαιρίες για γκρίνια, στην πρώτη αφορμή...

Στη La Grave φέτος είχε πρόβλημα ένας Σουηδός με τις duke, όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά μπορεί να υπάρχει ένα θέμα με κάποια πλαστικά μέρη σε μερικά ζευγάρια, κυρίως της πρώτης παρτίδας. Το ζευγάρι που είχε ένας φίλος δεν έπαθε τίποτα, όπως και ένα σωρό άλλα, που είχαν διάφοροι εκεί... Βέβαια σε ορειβατική χρήση δεν τις δοκιμάσαμε ακόμα, για να σας πω πως συμπεριφέρονται. Αυτά τα προβληματάκια αξιοπιστίας θα ξεπεραστούν γρήγορα τη χρονιά που μας έρχεται. Μην ξεχνάμε και οι Naxo είχαν πρόβλημα όταν πρωτοβγήκαν, το οποίο λύθηκε πολύ γρήγορα. Κάθε καινούργιο προϊόν, θέλει λίγο χρόνο μέχρι να πιάσει τα στάνταρ του...

Επίσης ο δρόμος που οδηγεί στο χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού, είναι πολύ επικίνδυνος, γεμάτος λακκούβες, ολισθηρός, με κακή σήμανση και ασυνείδητους οδηγούς, που έρχονται καταπάνω σου να σε λιώσουν... Απορώ που τον έχουν ανοιχτό με τέτοιες απαράδεκτες συνθήκες... Ντροπή τους... Προτείνω το σκι να γίνεται σε περιφραγμένες πίστες με 3 λωρίδες κυκλοφορίας και φανάρια στις διασταυρώσεις. Επίσης για καλό και για κακό, να είμαστε δεμένοι με ιμάντες ασφαλείας από ειδικές μπάρες πάνω από τις πίστες. Κάτι σαν τρόλεϊ δηλαδή και όποιος κάνει παπαριά και ξεπερνάει τα όρια να τον τραβάνε πάνω... Ε ρε γλέντια...

Ο Παρνασσός που με δυσκολία έκλεινε φέτος έχει μέχρι στιγμής 110 μέρες λειτουργίας από 1-12-2007 και 21 μέρες κλειστός. Είμαι σίγουρος ότι ο Χελμός ήταν περισσότερες μέρες κλειστός και δεδομένου ότι η Στύγα είναι πάρα πολλές φορές κλειστή, τότε πρέπει να γίνονταν ο κακός χαμός στα υπόλοιπα λιφτ με τόσο κόσμο. Εκτός αν υπολογίζουν τον κόσμο με το πόσες φορές έκανε διέλευση από τα λιφτ... Εγώ ας πούμε τη μία και μοναδική φορά που πήγα φέτος υπολογίζομαι για 12 περίπου άτομα (τόσες περίπου αναβάσεις έκανα). Άκου 300000.... Α ξέχασα να σας πω ότι είμαι ο Δαλάι Λάμα...

Για όποιον θέλει να κάνει off piste κυρίως, αυτά που λέει ο Στάθης είναι πολύ περιεκτικά και χρήσιμα... Και μιλάει από τη θέση του σκιέρ που ακόμα δεν "έφτασε" σε υψηλό επίπεδο. Φυσικά μιλάει για τις εμπειρίες του που είναι υποκειμενικές, αλλά όλοι υποκειμενικές εμπειρίες έχουμε στην άποψη μας για τα σκι. Το ύψος του σκι (για την αναφορά του φιντέλιου λέω), δεν το αποφασίζουμε με το δικό μας ύψος αλλά με την τεχνική μας και την χρήση που θέλουμε να κάνουμε με αυτό το σκι. Έχω fat 193cm, mid fat 191cm και 182cm (twin tip), ορειβατικό 186cm (είχα κατά εποχές και 180, 183 και 185), αλλά αν ήθελα να κάνω διασχίσεις με τα σκι θα έπαιρνα ένα σε 174cm περίπου και αν έκανα πίστα σε 177cm, μπορεί και κοντότερο... Θέλω να πω, ότι μπορεί να υπάρχει μεγάλο εύρος στην επιλογή του μήκους σκι, ανάλογα με τη χρήση ακόμα και στο ίδιο επίπεδο τεχνικής στο σκι... Πάντως δεν θα έπαιρνα σε καμία περίπτωση αγωνιστικό σκι για να κάνω εκτός πίστας, που λέει ο Πάνος (Nickel)...αυτές οι εποχές πέρασαν προ πολλού, και όποιος νομίζει ότι μπορεί να ακολουθήσει με τέτοια σκι παντού εκτός πίστας, κάνει λάθος. Μην μπερδεύετε το off piste με το ανοιξιάτικο σούπερ εύκολο χιόνι, η με την ελαφριά πουδρίτσα...σε αυτά όλοι αισθάνονται ότι είναι φοβεροί σκιέρ, ότι και να φοράνε στα πόδια τους... Τώρα για το πόσο καλό σκι πρέπει να ξέρει κάποιος που χρησιμοποιεί fat και mid fat, μάλλον συμφωνώ με τον Χρήστο (fidelio), αν και τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολλοί μέτριοι σκιέρ τα χρησιμοποιούν, χωρίς όμως να τα εκμεταλλεύονται...Επίσης δεν επιτρέπουν σε κάποιον που δεν έχει φτάσει σε κάποιο επίπεδο τεχνικής, να προχωρήσει και να εξελιχθεί... Στάθη (batucada), η σημερινή προσφορά μου είναι 139,99€...

Αυτό Χρήστο και προπόνηση σε μικρές και μεσαίες στροφές στην πίστα... Όταν έχει εύκολα χιόνια και εκτός πίστας. Tip: γίνε πιο επιθετικός στο σκι σου... Ίσως του χρόνου να δικαιούσαι ένα καινούργιο σκι... Τα μακρύτερα και σκληρότερα σκι πρέπει να οδηγούνται με μεγαλύτερες πιέσεις από τα κοντομαλακά, αν θέλουμε μικρότερες ακτίνες στροφής... Αν τα βάλουμε απλά στις ακμές και τα αφήσουμε να διαγράψουν το τόξο τους, τότε θα κάνουν πολύ μεγάλης ακτίνας στροφή. Αναφέρομαι στον zox και στα mantra... Για 2-3 καταβάσεις δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά όταν κάνεις σκι όλη μέρα και θέλεις να βγάζεις και short turns, τότε θέλουν τεχνική και δύναμη. Έχω έναν φίλο που έχει τα προηγούμενα mantra σε 178 μήκος, με 94mm μέση και όταν κουράζεται (η τεχνική του είναι λίγο πάνω από το μέτριο), τότε πηγαίνει ευθεία και επιταχύνει, χωρίς να μπορεί να κοντρολάρει την ταχύτητα του. Ο zox είναι καλός σκιέρ (ανεβαίνει συνέχεια), αλλά δεν πιέζει ακόμα αρκετά τις μύτες των σκι στη είσοδο της στροφής και το mantra σε 184 θέλει πίεση για να αποδώσει τα "καλά του". Βέβαια είναι θέμα προσαρμογής από τα puplic enemy, που είναι πολύ εύκολο σκι (μου θυμίζουν τα pocket rocket της salomon). Σε κάποιον σαν τον Στάθη (zox), θα το συνιστούσα πάντως αυτό το σκι και μάλιστα σε αυτό το μήκος. Η "ολιγόλογη" περιγραφή του , είναι πολύ καλή και περιγράφει σωστά, πως περίπου συμπεριφέρεται (στα πόδια κάποιου που ξέρει σκι), ένα στιβαρό και κάπως μακρύ mid fat στα όρια του fat σκι...

Χμμμμ... Και ναι και όχι. Κάπου κερδίζεις κάπου χάνεις ναι... Εξαρτάται τη μέρα και τις συνθήκες. Για Ελλάδα τα mid fat (85-95mm μέση) είναι προτιμότερα αν έχεις τη δυνατότητα για ένα μόνο σκι. Το να έχει κάποιος και δεύτερο ζευγάρι δεν είναι δείγμα πλούτου, ειδικά με τις σημερινές τιμές των σκι μετά το Φεβρουάριο βρίσκεις φοβερές ευκαιρίες. Πάντως φέτος δοκίμασα τα fat (101mm μέση) και στην Ελλάδα και πραγματικά όποτε είχε μαλακό χιόνι ανεξαρτήτου βάθους, μου άρεσαν πολύ (εξαρτάται και από το χαρακτήρα που έχει κάθε σκι). Πάντως και στις Άλπεις που χρησιμοποιούν πολύ τα fat σκι, μην νομίζεις ότι τα φοράνε μόνο όταν έχει μισό μέτρο πούδρα και πάνω. Και 5-10 ποντάκια να ρίξει όλοι παίρνουν τα φαρδιά. Πρέπει για να μην παρεξηγούμαι, να το τονίσω, ότι τα βλέπω όλα κάτω από το πρίσμα του off piste και δεν θέλω να παρασύρω σε λάθος συμπεράσματα το μέσο σκιέρ. Συνήθως κάνω με σκι γύρω στο 90mm μέση, αλλά μόνο εκτός και δεν τα συνιστώ σε καμιά περίπτωση σε σκιέρ πίστας... Στάθη σου δίνω 149,99€ (και πολλά είναι, βρίσκω καινούργια με τόσα λεφτά) για τα σκι χωρίς τις δέστρες, άντε μη το μετανιώσω...

Δεν σου κάνουν τα Mantra για Ελλάδα και θέλεις τα seth που κάνουν... Σου είπα να μου δώσεις τα Mantra να τα κάνω ορειβατικά... Στο τέλος θα μου τα χαρίσεις το βλέπω... Τα Bridge είναι ειδικό σκι και η φαρδιά ουρά δεν βοηθάει στην απελευθέρωση της στροφής. σε drifts και σε βαθιά χιόνια αυτή η συμμετρία πλάτους (ουράς- μύτης), δεν βοηθάει να βγαίνουν οι μύτες έξω από το χιόνι. Είναι σκι για πάρκο όπως είπε και ο zox, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα το πάει κάποιος παντού με κάποιους συμβιβασμούς βέβαια, που έτσι κι αλλιώς σε όλες τις επιλογές γίνονται. Τώρα κάθε σκι έχει τη χρήση του και εξαρτάται από το χρήστη του αν κάνει για το συγκεκριμένο τερέν που επιλέγει. Αν κάποιος έχει τεχνική βάση και μπορεί να καρβάρει με φατ σκι και να κάνει και short turns με μεγάλα και φαρδιά σκι, τότε μπορεί να χρησιμοποιεί mid fat και fat σκι και στην Ελλάδα άνετα... Αν όχι ένα σκι στην περιοχή των 80mm στη μέση είναι ένας καλός συμβιβασμός. Μην ξεχνάμε και την προσωπική επιλογή που κάνει ο καθένας σύμφωνα με τα γούστα του και το στυλ κατάβασης που κάνει σκι (μικρές, μεσαίες, μεγάλες στροφές) και με τι ταχύτητα και που. Οι γενικεύσεις και οι αφορισμοί δεν είναι ανοιχτόμυαλη προσέγγιση και όποιος έχει αμφιβολίες ας δοκιμάσει πρώτα και μετά ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και τι του ταιριάζει. Τι θα γίνει Στάθη με τα mantra τελικά;

Περιμένετε ακόμα λίγο να δούμε τι ζημιά θα κάνει ο καιρός... Πιστεύω ότι έχουμε ακόμα σκι. Μάλιστα το ορειβατικό θα κρατήσει περίπου για ένα μήνα ακόμα... Κατά τα άλλα ο καιρός δεν βοήθησε να κάνουμε τη Βελίτσα με πούδρα πολύ καλής ποιότητας για πρώτη φορά. Το σύννεφο ήταν από τα 2000-2100 και πάνω μέχρι τα 2500 περίπου και δεν μας επέτρεψε να φτάσουμε στον Τσάρκο και έτσι γυρίσαμε στο χιονοδρομικό και στη Φτερόλακκα αφού κάναμε περίπου 40 λεπτά με τις φώκιες... Φυσικά κι εκεί περάσαμε πολύ ωραία με φρέσκα χιόνια (που βάραιναν με την ώρα) και λίγο σχετικά κόσμο. Το πρωινό όμως χιόνι μέχρι την 11:00 ήταν φοβερό και εντελώς χειμωνιάτικο. Στα ψηλά είχε κάμποσο και αρκετά ελαφρύ και ο αέρας είχε εναποθέσει κατά τόπους μέχρι και 40cm. Παίξαμε στα λούκια που είχαν καλό χιόνι, όχι όμως και πολύ σταθερό (ξεκόλλαγαν πλάκες), αλλά η ποσότητα του χιονιού ήταν τέτοια, που δεν είχε μεγάλο κίνδυνο, τουλάχιστον σε τέτοιες μικρές πλαγιές... Πλέον το κέντρο στη Φτερόλακκα έχει γίνει οικογενειακό, παντού βρίσκεις γνωστούς...

Ενεργητική ξεκούραση είναι εκεί που κάνεις 2-3 ώρες ποδήλατο βουνού, να κάνεις μισή η μία ώρα χαλαρό με συνοδεία καφέ και πορτοκαλάδας, με παρέα για βόλτα και όχι για κόντρες κοκ... Η πολύ προπόνηση και μάλιστα χωρίς ειδικούς υποστηρικτές (προπονητές, διατροφολόγους, μασέρ κλπ) κάνει κακό σε βάθος χρόνου και μειώνει πολύ τους δείκτες αίματος... Δεν είμαι ειδικός αλλά έχω πάθει και έχω μάθει από τα λάθη μου, από διάβασμα βιβλίων και συζητήσεις με πιο ειδικούς. Έχω δει ότι με μια τακτική συντήρηση (άσκηση 2-3 φορές την εβδομάδα), αφού φτάσει κανείς πρώτα σε κάποιο επίπεδο, ο οργανισμός έχει μεγαλύτερα ενεργειακά αποθέματα, χωρίς να υπολείπεται σε επιδόσεις (μιλάω για ερασιτέχνες και σε βάθος χρόνου και όχι για επιδόσεις μιας εβδομάδας η ενός μήνα). Για το σκι τώρα όταν μάθαινα τις βασικές τεχνικές και ανέβαινα επίπεδα, δεν είχα και καμιά ιδιαίτερη φυσική κατάσταση.Αυτό δεν με εμπόδισε να φτάσω σε κάποιο καλό επίπεδο, αλλά για να προχωρήσω από κει και πέρα έπρεπε να έχω μεγαλύτερη αντοχή (και κανονική και ειδική), γι αυτό ξεκίνησα το ποδήλατο βουνού το 1996 και έκανα προπόνηση στο σκι κατάβασης, ώστε να έχω αντοχή στο κάψιμο... Δηλαδή μεγάλες καταβάσεις σε μέτρια και πάνω ένταση, χωρίς να σταματάω. Αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας, που οι υψομετρικές της είναι αστείες σε σχέση με τις Άλπεις. Περισσότερο κάθεσαι στην καρέκλα παρά κάνεις σκι. Έχω φτάσει στο σημείο μια ολόκληρη μέρα σκι στον Παρνασσό να θέλω για φαγητό μισό σάντουιτς και μια μπανάνα, ενώ στις Άλπεις τρώω τον "άμπακο"... Για να βρεις μεγάλες καταβάσεις πρέπει, να εγκαταλείψεις τα μικρά κέντρα και να στραφείς στα μεγαλύτερα. Σε αυτό με βοήθησε και το ορειβατικό σκι, που μου έδωσε τη δυνατότητα να κάνω πλαγιές με πραγματικά μεγάλες υψομετρικές διαφορές χωρίς όμως την εύκολη επανάληψη που σου προσφέρουν τα λιφτ. Η διαφορά μετά από την προπόνηση ήταν αισθητή και σε τεχνικό επίπεδο, καθώς είχα περισσότερα ενεργειακά αποθέματα στο τέλος της ημέρας, που οι προσαρμογές είναι πιο εύκολες από το πρωί, ώστε να δοκιμάσω καινούργια πράγματα και γραμμές στο βουνό... Εκεί όμως που πραγματικά είδα τεράστια διαφορά ήταν στις επιδόσεις μου (στην αντοχή κυρίως) στις Άλπεις, όπου ακολουθούσα πλέον τον οδηγό στο σκι χωρίς πρόβλημα όσο γρήγορα και να πήγαινε και χωρίς να καίω τα πόδια μου στα πρώτα 300 μέτρα υψομετρικής... Τώρα κάμποσα χρόνια μετά και έχοντας ένα καλό επίπεδο φυσικής κατάστασης και ειδικής αντοχής, ακόμα μαθαίνω και παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις συζητήσεις για θέματα τεχνικής και προπόνησης... Η καλή τεχνική σε συνδυασμό με την αντοχή κάνουν θαύματα στο σκι και ναι μεν το δεύτερο μπορεί να το κατακτήσει ο καθένας, αρκεί να δουλέψει σε βάθος χρόνου και συστηματικά, αλλά το πρώτο θέλει και ταλέντο... Αλλά αυτά θα σας τα εξηγήσουν καλύτερα οι ειδικοί, αρκεί να μην πλακωθούν...

Εύγε Στάθη... Στην Αμερική προσπαθούν να φτιάξουν και βαθμολόγηση διαδρομών και γραμμών στο σκι, ανάλογα την κλίση την ποιότητα του χιονιού και το εκτεθειμένο της πλαγιάς, λουκιού κλπ... Πιάσε το αυγό και κούρεψε το δηλαδή... Πάντως αυτή η βαθμονόμηση από το 1 στο 10 έχει κάποια βάση μέχρι το 9 (το 10 είπαμε είναι θεωρητικό άπιαστο), αλλά και πάλι έχει κενά, γιατί μπορεί 2 σκιέρ ας πούμε να κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα, αλλά η διαφορά τους να είναι στο στυλ και στην άνεση της εκτέλεσης, η στην ταχύτητα... Τέλος πάντων η βαθμολόγηση όπως σε όλα τα πράγματα έχει και υποκειμενικό παράγοντα και είναι και σχετική ανάλογα τις εποχές και τις εξελίξεις στο σπορ... Α ποια είναι αυτή η βορινή που λες;

Ναι αλλά με το περίπου μπροστά και με στυλ στο τέλος... Ας πούμε κάποιος μπορεί να είναι πολύ καλός, αλλά να μην μπορεί να κάνει 60 μοίρες λούκια, η να πηδάει 20-30 μέτρα κοκ... Υπάρχουν πολλοί καλοί ερασιτέχνες σκιέρ ακόμα και με καλύτερο συνολικά επίπεδο από αθλητές καταβάσεων. Απλά στους αθλητές αρχίζει η εξειδίκευση ανάλογα με το τι κάνει ο καθένας. Η απόσταση από το 9 στο 10 είναι κλιμακωτή με πολλές κλίμακες και οι διαφορές τους είναι σημαντικές και το 10 είναι το θεωρητικό άπειρο... Φαντάσου κάτι σαν τη βαθμολογία στη ενόργανη γυμναστική... Αν ήταν το 9 το άριστα δεν θα υπήρχε το 10...

Το δέκα δεν το φτάνει κανένας... Απλά από το 9 και πάνω μαζεύεις νταν και μάλιστα σε ειδικούς τομείς... Πάνω από ένα επίπεδο για να ανέβεις κι άλλο χρειάζεσαι ειδική προπόνηση (βλέπε άλματα, steeps, drops freestyle κόλπα, moguls κλπ), εμπειρία στο εξωτερικό και να κάνεις σκι μαζί με καλύτερους από σένα, ώστε να αντιγράφεις τις κινήσεις τους και τις γραμμές τους... Στο επίπεδό σου όμως μπορείς να πας παντού με άνεση και στυλ, αν και ένα 9- κάνει μεγάλη διαφορά από ένα 9+, κυρίως στα δύσκολα... Επίσης το θέμα με τις μπότες σου (επειδή είδα κάπου αλλού ότι έχεις πρόβλημα...), θα πρέπει να το λύσεις αλλιώς δεν μπορείς να μιλάς για περαιτέρω βελτίωση...

Παιδιά συγνώμη για το ξεσήκωμα, αλλά μάλλον δεν θα έρθω στην πανελλήνια συνάντηση... Ο λόγος είναι η ποσότητα του χιονιού και η χιονοκάλυψη των μεγάλων διαδρομών στον Παρνασσό, που κατά τη γνώμη μου δεν θα είναι επαρκής για το σκι που φανταζόμουν. Και πάλι θα ερχόμουν, έστω και με λίγο χιόνι, αν δεν είχε ρίξει σημαντικές ποσότητες χιονιού στα βουνά της Πίνδου. Τώρα όμως ο πειρασμός είναι μεγάλος και καιρού επιτρέποντος, ίσως πάω κάπου μεταξύ Κακαρδίτσας και Γκαμήλας... Όπως και να 'χει πάντως είναι καλό να πάτε στη συνάντηση και για λόγους εμπειρίας και σαν γιορτή. Είναι μια ευκαιρία για πολλούς που θέλουν να έχουν και μια πρώτη επαφή και για τους υπόλοιπους όλο και κάτι θα βρεθεί να γίνει από σκι...