louis

ABS φόρεσα μια εβδομάδα στην Ελβετία... Είναι μια χαρά...μόνο το βάρος και το κόστος είναι πρόβλημα... Μπαμ και 75€ νομίζω, σε περίπτωση λάθους τραβήγματος της περόνης. Ένα άλλο θέμα είναι να προλάβεις να την τραβήξεις μέσα στον πανικό σου, αν έχεις συμβάν... Εγώ προσωπικά θα προσπαθούσα πρώτα απ' όλα να ξεφύγω με τα σκι και μετά θα σκεφτόμουν την περόνη (αν προλάβαινα)... Βέβαια ίσως με λίγη εξάσκηση να μειώνεται ο χρόνος αντίδρασης. Πάντως οι δοκιμές επίπλευσης έχουν δείξει πολύ μεγάλο ποσοστό επιτυχίας. Αν δεν σε σκοτώσει η χιονοστιβάδα με χτυπήματα σε δέντρα, βράχους, πέσιμο σε γκρεμό η από κακώσεις από τα ίδια τα κομμάτια της (βλέπε slab), τότε έχεις πολλές πιθανότητες να γλυτώσεις. Το ABS μειώνει δραστικά την πιθανότητα να θαφτείς και να πεθάνεις από ασφυξία...

Το λουρί είναι χρήσιμο για σκι στην ομίχλη σε άγνωστο μέρος (και σε γνωστό δεν βλάπτει), ειδικά αν έχεις μαζί σου και άλλους που δεν αισθάνονται άνετα... Πρέπει να είναι λίγο μακρύτερο όμως. Δένεις στην άκρη του κάποιο βάρος και το πετάς στη κατεύθυνση που θέλεις να πας (κρατώντας βέβαια την άλλη άκρη). Πλέον βλέπεις το ίχνος για 10-15μ και μπορεί ένας ένας να κάνει σκι μέχρι την άλλη άκρη από την κορδέλα. Και επαναλαμβάνεις... Με αυτή τη μέθοδο αποφεύγεις κινδύνους από χασίματα, γκρεμούς και ένα σωρό άλλα αναπάντεχα και μπορείς να κατεβάσεις με ασφάλεια όλη την ομάδα ανεξαρτήτως δυναμικότητας...

Μετά από νέες έρευνες και μελέτες πάνω στη συμπεριφορά του ανθρώπινου σώματος, κατά τη διάρκεια μιας χιονοστιβάδας, είμαι υποχρεωμένος να αναθεωρήσω για το σακίδιο, το οποίο πρέπει να βρίσκεται πάντα πάνω μας και σφιχτά δεμένο, για να μας προστατεύει από χτυπήματα στην πλάτη και να αυξάνει το συνολικό όγκο μας (το ABS είναι το καλύτερο για αυτή τη δουλειά), ώστε να αυξάνεται η επιπλευσιμότητα του κορμιού μας... Πάντα μαθαίνουμε καινούργια πράγματα και αναπροσαρμόζουμε τις γνώσεις και τις συνήθειές μας... Παραθέτω και το κείμενο στα Αγγλικά... The Brazil Nut Effect — How To Survive an Avalanche The amount of knowledge we have about snow avalanches has increased immensely over the past several decades. Using this information, experts are constantly reformulating survival techniques and devising improved safety gear. The Avalung came out of knowledge that avalanche victims are frequently poisoned to death by their own exhalations. Beacon improvements come from knowing how important things like reliability and ease-of-use are to a quick search. Knowing how violent being ‘lanched is, experts now recommend keeping your backpack tightly strapped when in avalanche terrain so it’ll protect your spine if you take a ride. More, experts are re-thinking what you need to do while you’re caught in a snow slide. The recommended plan used to be fight and swim — do anything to stay on top or escape to the side. This appears to be changing. Dale Atkins, who investigated avalanche accidents for years while working with the Colorado Avalanche Information Center, is promulgating a new way of looking at survival. In an excellent presentation, he recommends one thing when you’re caught: Don’t bother with attempts to swim or fight. Instead, get your hands in front of your face, keep them there, and if you’re buried do anything to make an air pocket when the slide stops. (Or if you have an Avalung, concentrate on getting it in your mouth and keeping it there.) Beyond the importance of a breathing space, the key concept Atkins covers is that while a snow avalanche behaves somewhat like a river or waterfall, it is actually a “granular flow,” meaning a snow avalanche is a bunch of solid particles falling down a mountain. Such behavior is similar to dumping sand out of a wheelbarrow down a hillside. In a granular flow, larger or less dense objects tend to rise to the surface. For example, snowmobiles are twice as likely to stay on the surface of an avalanche than a human. And humans tend to rise to the top as well, hence the large percentage of people avalanched who end up unburied. He calls this the “Brazil nut effect,” as when you shake a can of mixed nuts and all the larger nuts rise to the top. As for swimming versus concentrating on an air pocket, the point of this concept is that swimming and struggling have less to do with ending up unburied than simple physics. Thus, working to create an air pocket may be more important than things (like swimming) that keep your hands away from your face. As for gear, the reality of the Brazil nut effect means that avalanche airbags are quite possibly as effective as their makers claim they are, and truly worth developing as a viable avalanche safety device. I’m certain we’ll see this happen — it’ll be interesting.

Το ABS είναι ένα σύστημα που σου επιτρέπει να μένεις στην επιφάνεια της χιονοστιβάδας σχεδόν άθαφτος... Αυτό το μπαλάκι λειτουργεί διαφορετικά, παρότι φαινομενικά δείχνει ότι εντοπίζεις το θύμα πιο γρήγορα, στην ουσία σου επιβάλει να κρατήσεις φορεμένο το απλό σακίδιο (χωρίς ABS), πράγμα το οποίο σε θάβει πιο πολύ. Στις κανονικές των περιπτώσεων ξεφορτωνόμαστε αμέσως σκι μπατόν και σακίδιο. Σε εκτεθειμένες τραβέρσες (με υποψία χιονοστιβάδας) βγάζουμε τα χέρια από τους ιμάντες των μπατόν και ελευθερώνουμε και έναν ώμο από το σακίδιο μας, ώστε να τα πετάξουμε αν συμβεί το "κακό"... Μάλλον είμαι επιφυλακτικός στην αποτελεσματικότητά του. Αν επέλεγα κάποιο από τα δύο θα έπαιρνα το ABS...

Το να ζει κανείς στην επαρχία τη σημερινή εποχή είναι τύχη... Όποτε θέλω πάω Αθήνα και κάνω αυτό το κάτι παραπάνω (ας το πούμε διαφορετικό) που μπορεί να χρειαστώ. Σιγά την απόσταση με την γέφυρα και την Αττική οδό είναι πανεύκολο. Από Καλάβρυτα είναι ακόμα πιο κοντά και πιο φτηνά (λόγω γέφυρας). Δεν είμαι όμως υποχρεωμένος να ζω την καθημερινότητά μου στην απαράδεκτη από άποψης ποιότητας ζωής πρωτεύουσα, όπου και να μένεις σε αυτή. Σε 5 λεπτά με το ποδήλατό μου πατάω χώμα, στη δουλειά μου πάω με το ποδήλατο και κάθε μέρα θα δω και θα χαιρετίσω ένα σωρό φίλους και γνωστούς. Μετά τη δουλειά μπορώ να πιω ένα ποτό με κάποιο φίλο χωρίς να το προγραμματίσω 3 μέρες πριν. Όταν θέλω να πάω κάπου με το αυτοκίνητο δεν μου βγαίνει η ψυχή με απίστευτες ουρές και η πραγματική φύση δεν είναι 1 ώρα μακριά όπως στην Αθήνα. Η θάλασσα είναι πολύ κοντά με πολλές επιλογές (σερφ κλπ) και σε 1 ώρα είσαι ας πούμε στη Λευκάδα με φοβερές παραλίες. Λόφους με απογειώσεις για αλεξίπτωτο πλαγιάς, λίμνες, ποτάμια και βουνά για κάθε δραστηριότητα, σε απόσταση αναπνοής... Δεν αναφέρομαι καν στο κόστος ζωής και κατοικίας σε σύγκριση με την Αθήνα... Έζησα 9 χρόνια στην Αθήνα και θεωρώ προνομιούχο τον εαυτό μου που είμαι επαρχιώτης. Καμιά φορά ζηλεύω και αυτούς που ζουν σε χωριό μόνιμα... Για να μην βαριέται ο άνθρωπος πρέπει να έχει και εναλλακτικά χόμπι (σπορ δηλαδή), όχι μόνο το σκι που έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα κρατάει λίγο...

Πείτε που θα είστε να έρθω Κυριακή (μέχρι Βασιλίτσα έρχομαι)...όχι σε εύκολες "πίστες", αλλιώς θα βγάλω βόλτα τις φώκιες ξανά...

Κι ένα ακόμη μικρό ...Για να μην βαριόμαστε από την παρατεταμένη λειψυδρία... Θα αρχίσω να ψάχνω παλιές φωτό και βίντεο. Σε λίγο θα πάσχουμε όλοι από το σύνδρομο του παππού (θα ζούμε με αναμνήσεις)...τι ωραία που ήτανε τότε...χιόνιζε...είχε και πούδρες...

7 χιονοδρομικά είναι αρκετά στην Ελλάδα... 2 στην Βόρια Ελλάδα 1 στην Θεσσαλία-Ήπειρο 2 στην Στερεά Ελλάδα 1 στην Πελοπόννησο 1 στην Κρήτη. Το είχα πει και σε ένα άλλο φόρουμ παλιότερα, ότι τα χιονοδρομικά κέντρα σαν αυτόνομες επιχειρήσεις, δεν στέκονται όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά ούτε στις Άλπεις. Μόνο όταν δοθούν (και ορθώς) ανταποδοτικά οφέλη από όλες τις επιχειρήσεις και τις πωλήσεις γης και ακινήτων γενικά, από τους κατοικοεδρεύοντες πέριξ των χιονοδρομικών, τότε και μόνο τότε θα μπορούν τα χιονοδρομικά να είναι βιώσιμα και να συμβάλλουν και αυτά στην ανάπτυξη του τουρισμού (εσωτερικού και εξωτερικού). Βέβαια για να συμβεί αυτό, θα πρέπει το 100% ιδιωτικό μοντέλο ανάπτυξης να εγκαταλειφθεί και να βρεθεί άλλη σύνθετη λύση με κρατική και δημοτική βάση. Ούτως η άλλως το κράτος και οι δήμοι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη του τουρισμού μιας χώρας και όχι κάποιος επενδυτής, που σκοπός του είναι η μονομερής ανάπτυξη του "μαγαζιού" του...

Έχεις δίκιο...δεν ξέρω τίποτα, όλα όσα είπα είναι ψέματα... Θα τους παρασύρω σε χιονοστιβάδα και θα τους βρουν (μαζί με τις γόπες) την άνοιξη... Είμαι πολύ κακός λέμε...

Νομίζεις... Χε-χε... Απλά οι φωτογραφίες που έχω από εκεί είναι από παλιά κάμερα με φιλμ και δεν μπορώ να τις ανεβάσω... Μια χρονιά κάναμε 80cm πούδρα extra light...(απίθανο χιόνι έχει μέσα στα ρέματα). Αμφιβάλλω αν υπάρχει δέντρο σε αυτή την περιοχή που να μην έχω περάσει δίπλα του. Εμείς περπατάμε και τα κάνουμε από την κορυφή. Έχει και μια διαδρομή από την κορυφή της 6, που περνάει από ένα drop (από 2 μέχρι και 5 μέτρα με προσγείωση σε πούδρα)... Υπάρχει τρόπος να πας και από το συνδετικό με οδηγό εμένα (η τον Captain)... Άλλη φορά θα μιλήσω και για τα λούκια...

Έμαθα να ανεβάζω .Είναι η πτώση από πέτρα, που έκανα 14-1-07 στο Κοτρώνι στον Παρνασσό... Τώρα είμαι υποχρεωμένος να ξαναπάω... για να το κάνω σωστά...

Που έχουμε φτάσει βρε παιδιά...να χρειαζόμαστε μάστορα (και μάλιστα ηλεκτρονικό) για το τζάκετ μας... Σε λίγο θα θέλουμε και ψυκτικό για το ενσωματωμένο αιρκοντίσιον (τα ακριβά θα έχουν αυτόματο κλιματισμό)...

Τα σκι είναι σαν τα αυτοκίνητα, όλα είναι καλά και τα ψωνίζεις ανάλογα με τις επιδόσεις τους και την τιμή τους. Όλες οι εταιρίες έχουν καλά σκι, και είναι θέμα χαρακτήρα αν σου αρέσει το ένα η το άλλο η αν σου ταιριάζει σε διαστάσεις και φλέξ. Γι αυτό δεν έχω καμία αγαπημένη εταιρία, απλά δεν δίνω πολλά λεφτά πλέον για σκι, γιατί τα θεωρώ πεταμένα, καθώς τα καταστρέφω αρκετά συχνά στο off piste. Σκι από 600€ και πάνω τα θεωρώ απαράδεκτα ακριβά (σιγά... από τι είναι φτιαγμένα ) και δεν τα κοιτάω, ούτε με συγκινούν. Κάποτε λέγαμε "αστειευόμενοι" με τον φίλο και σύντροφο μου στο σκι Captain Powder (νέος στο φόρουμ), ότι όλα τα σκι γίνονται σε μυστικό εργοστάσιο στη Ρωσία (τώρα το εργοστάσιο πήγε μάλλον στην Κίνα) και διανέμονται μετά στις εταιρίες για βάψιμο και γραφικά...

Τελικά έχεις δίκιο, δεν το σκέφτηκα έτσι... Α ρε τι θυσίες κάνω για την οικογένεια...

Αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι μη χιονοδρόμοι είναι το πάθος μας... Ίσως και αυτοί να έχουν κάποιο πάθος (που να μην βλάπτει άμεσα την υγεία ελπίζω), που να τους κάνει να μένουν άγρυπνοι, η να ξυπνάνε όποτε χρειαστεί για να το πραγματοποιήσουν... Όταν λοιπόν υπάρχει αυτό το πάθος, ξεχνάμε κούραση, αποστάσεις, ταλαιπωρία, έξοδα κλπ. Για να δώσω ένα μικρό παράδειγμα, πέρσι τα Χριστούγεννα εγκλωβισμένος λόγω μικρού παιδιού και μη μπορώντας να πάω πάνω από μια μέρα πουθενά, ξύπνησα ανήμερα 4:30 πμ και 8:25 Βασιλίτσα, σκι ασταμάτητο μέχρι 16:00, ένα τσιπουράκι (καλά ντε δύο ), για το καλό, στην καντίνα με άλλους ομοϊδεάτες (υπάρχει μια χαλαρότητα και κέφι εκεί πάνω ) και αμέσως επιστροφή για να γιορτάσω με την οικογένεια (δηλ. να φάμε). Έτσι μπόρεσα να φάω χαλαρός και ξέγνοιαστος το βράδυ, χωρίς να γκρινιάζω για τίποτα, παρ όλη την κούραση...

Μήπως, λέω μήπως θα ήταν φρόνιμο να κατεβαίνω πρώτος και να σε βγάζω φωτογραφίες; Να φαίνεσαι κι εσύ λίγο μέσα στο πλάνο "κακόμοιρο" παιδί...

Γεια σου Captain, η σκιά στη φωτό μήπως είμαι εγώ; Και αν ναι, ήμουνα πολύ γενναιόδωρος να προσφέρω χωρίς μάχη τέτοια ωραία πούδρα...

Με ενδιαφέρει πολύ η άποψη των μη χιονοδρόμων....αλλά όχι σε χιονοδρομικά θέματα... Πέρα από πλάκα, το μόνο πρόβλημα που μπορεί να προκύψει, είναι από την γυναίκα (άντρα), σύντροφο κλπ. Στην δική μου περίπτωση έχω γυναίκα με κατανόηση, την οποία την γνώρισα στο σκι (και την έμαθα σκι). Αγαπάει το βουνό και καταλαβαίνει το "χούι" μου και όποτε μπορεί και θέλει έρχεται μαζί μου, αλλά δεν μπορεί να ακολουθήσει αυτά που κάνω... Στην αρχή μας το τι σούπες και κρούστες και πούδρες έχει κάνει δεν λέγεται, αλλά τώρα της αρέσει κυρίως όλο το πακέτο (λίγο σκι, καφές, παϊδάκια, τζατζίκια και καλή παρέα). Δεν την πιέζω ποτέ να μάθει καλύτερο σκι και δεν έχει απαιτήσεις να κάνουμε συνέχεια μαζί, έτσι είμαι ευχαριστημένος (αυτή ίσως λίγο λιγότερο, αλλά ήξερε με τι είχε να κάνει από την αρχή)...

Μπορεί να είναι αυτόματο και με χειροκίνητη επιλογή, οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα, η τουλάχιστον έτσι νομίζω... Τον συμπλέκτη τον πατάμε για να μην φρενάρει απότομα, λόγω εμπλοκής της μετάδοσης με τον κινητήρα (και αυτό πάλι εξαρτάται από το μέγεθος του βολάν και την αδράνειά του). Στην περίπτωση του αυτόματου κιβωτίου, αυτή η επιβράδυνση είναι μηδαμινή (και το σπρώξιμο είναι ελάχιστο) και πρακτικά δεν επηρεάζει το ιξώδες του ελαστικού στον διαμήκη άξονα... Πάλι εκτός θέματος βγήκαμε...αλλά μου αρέσουν αυτοί οι προβληματισμοί...

Για να ονειρευόμαστε τώρα που δεν έχει χιόνι και να έχουμε στόχους όταν θα ρίξει... Μερικές φωτό από πέρσι στη Βελίτσα... Το Κοτρώνι και η Τουμποράχη από Τσάρκο. Κοιτάζοντας προς Τσούμπες από Τσάρκο. 3 Τσούμπες. Η κατάβαση από Τσάρκο με φοβερό χιόνι (σπάνιο)... Οι Τσούμπες από κάτω.

Έτσι είναι και ανάλογο είναι το πόκερ και η πόκα στα χαρτιά, ο καλός παίχτης ξέρει να διαχειρίζεται το ρίσκο (πότε αξίζει και πότε όχι)...

Πράγματι την επόμενη Κυριακή (Σάββατο δεν μπορώ), πάλι εκεί με βλέπω καιρού θέλοντος, καθώς δεν βλέπω αλλού χιόνια.Ίσως και η Στύγα να έχει χιόνι και είναι μια ωραία κατάβαση με 500μ υψομετρική. Αν ενδιαφέρεσαι για κάτι ευχαρίστως να βρεθούμε...

Την Κυριακή (χθές δηλ.) ήταν μία καταπληκτική μέρα για ορειβατικό σκι, χωρίς αέρα με ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας. Περίμενα μέχρι 10:00 να ρθει κανένας να τον πάρουμε μαζί μας, αλλά δεν φάνηκε κανείς... Το χιόνι στην ανάβαση είχε και παγωμένα τμήματα και βάλαμε για ασφάλεια κραμπόν. Τελικά αφού ψάξαμε να βρούμε καμιά γραμμή για σκι μετά το Κοτρώνι, δεν βρήκαμε τίποτα το ιδιαίτερο και γυρίσαμε πίσω και κάναμε την δική σας κατάβαση της προηγούμενης εβδομάδας. Φυσικά η πούδρα εξαφανίστηκε και την θέση της πήρε μια λεπτή κρούστα που έσπαγε και ήθελε προσοχή. Βρήκα και μία πέτρα κάτω από την κρούστα και είχα και μία πτώση, καθώς κόλλησε το εξωτερικό σκι... Πιο κάτω ο ήλιος είχε μετατρέψει την κρούστα σε επιφανειακή σούπα (ανοιξιάτικου τύπου) και από κάτω πιο βαρύ χιόνι, λόγω συμπίεσης προφανώς από τον αέρα του Σαββάτου. Τελικά φτάσαμε με τα σκι μέχρι το καρεκλάκι της 6. Αν ξεκινήσει κάποιος πρωί με τα λιφτ, μπορεί να κάνει 2 καταβάσεις άνετα... Φωτό και κάποια βιντεάκια με ορισμένα ντοκουμέντα (βλέπε πτώση) τα έχει ο Κωστής (makalu), αν θέλει ας ανεβάσει τίποτα (δεν ξέρω να ανεβάζω βίντεο).

Μόλις άνοιξα το Powder του Φεβρουαρίου και το ξεφύλλισα να δω τα θέματα και τις φωτογραφίες (έτσι κάνω πάντα πριν το διαβάσω αναλυτικά). Άρχισα λοιπόν να φτιάχνομαι και να φαντάζομαι και να σχεδιάζω ταξίδια, καταβάσεις, απύθμενες πούδρες και ατελείωτα πεδία, λούκια και βράχια και άρχισε να με πιάνει εκείνη η αγαλλίαση που μόνο η θέα του βουνού μου δίνει... Και τότε είδα αυτό το άρθρο, μια συγκινητική συνέντευξη με τον Marc-Andre Belliveau και μαύρισε η ψυχή μου. Το παλικάρι 26 χρόνων, από τους καλύτερους σκιέρ στον κόσμο, έμεινε ανάπηρο από ένα ατύχημα σε ένα λούκι γεμάτο βράχια, καθώς έχασε τον δρόμο του μέσα στην ομίχλη... Διαβάζοντάς το με πήραν τα δάκρυα και έτσι έκανα αναγωγή και στις δικές μου εμπειρίες και άρχισα να αναρωτιέμαι... Πέρσι στην Φτερόλακκα μια μέρα με ομίχλη και δύσκολα χιόνια τραβέρσαρα με αρκετή ταχύτητα από την 6 για την Καλλιόπη.Σίγουρος για τον εαυτό μου και βέβαιος ότι πηγαίνω σωστά, υπέπεσα σε παράβαση στη σχέση μου με το βουνό και φυσικά αυτό με τιμώρησε... Έφυγα πάνω από ένα βράχο και μόλις που πρόλαβα στον αέρα να αλλάξω λίγο κατεύθυνση για να μην προσγειωθώ σε κάτι μικρότερα βραχάκια 6 μέτρα πιο κάτω. Το σόκ της προσγείωσης σε σκληρό χιόνι ήταν μεγάλο, αλλά μεγαλύτερο ήταν το δικό μου, που μόλις είχα γλυτώσει τουλάχιστον από βέβαιο τραυματισμό... Ταπεινώθηκα αλλά μετά συνέχισα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, όμως το ήξερα πολύ καλά ότι είχε συμβεί και θα το θυμάμαι πάντα. Κι αυτό είναι ένα από τα πολλά... Γιατί εξακολουθούμε και κάνουμε τα ίδια, ΓΙΑΤΙ;;; Τι είναι αυτό που που μας κάνει και παίρνουμε ρίσκα, που αψηφούμε τον εαυτό μας, την οικογένειά μας τους φίλους μας, το μέλλον μας το ίδιο; (Μην αρχίσουμε τα κηρύγματα γιατί όλοι παίρνουν ρίσκα, άλλος οικονομικά, άλλος στην οδήγηση, άλλος καπνίζοντας και τρώγοντας και άλλος μένοντας εντελώς άπραγος και πεθαίνοντας από ανία η καρδιακό επεισόδιο). Μήπως είναι οι ορμόνες μας, μήπως να αποδείξουμε στους άλλους και στους εαυτούς μας, ότι είμαστε άνδρες, μήπως είναι γονιδιακό ένστικτο και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς; Αν ναι σε όλα αυτά, πότε καταλαγιάζει, πότε ηρεμούμε, πότε επιτέλους χορταίνουμε, πότε γαληνεύουμε; Μάλλον ποτέ η ίσως λίγο πριν το θάνατο... Ο θάνατος με θλίβει,δεν αντέχω όμως την ανημποριά της αναπηρίας. Δεν μπορώ να βλέπω κουτσό λιοντάρι η αετό με τσακισμένα φτερά, δεν το αντέχω. Με τρελαίνει η ιδέα της αναπηρίας και της ισόβιας εξάρτησης... Αν είναι να μου συμβεί κάτι θα ήθελα να είναι το τελευταίο, να τελειώνω, να φύγω, να μην λυπηθώ τον εαυτό μου η να δω τον οίκτο των άλλων. Θα ήθελα να φύγω σε ένα τελευταίο drop, το μεγαλύτερο της ζωής μου και όταν προσγειωθώ στην υπέροχη και κατάλευκη πούδρα να έχω μόλις σβήσει, χωρίς να προλάβω να σκεφτώ τίποτα...

Κι εγώ για όλους αναφέρομαι Κωστή, απλά οι σανιδάδες έχουν ένα επιπλέον πρόβλημα στην κίνηση.Όλοι καλό ρουχισμό (αν φυσάει δεν αστειεύεται ανεξαρτήτως θερμοκρασιών). Όλοι νερό και φαγητό μαζί (μπορεί να σας πάρει ώρες η διαδρομή). Ένα ακόμη φαρμακείο (εκτός από του Κωστή ). Οι σνοουμπόρντερ καλό είναι να πάρουν ένα ζευγάρι μπατόν μαζί τους και για την ανάβαση και για το σπρώξιμο της επιστροφής στην Φτερόλακκα...