louis

Δεν έχει καλή συμπεριφορά στο τηγανητό λάδι.... Αλλά μπορεί να κάνεις τη νέα μόδα το πιτσιλωτοτηγανητόλαδο κολάν η λίγδα... Ο Captain Powder έχει δίκιο, αλλά για να μην αρχίσει τα μπινελίκια, του βγήκε λίγο αλά Μαρξ το ύφος... Με συγχωρείτε παίρνετε λίγο το καβάλο του παντελονιού σας από.... τις δέστρες μου;

Με αυτή την κοσμοθεωρία μπορούμε να τα γ@μ@μ@ όλα αφού δεν υφίσταται τίποτα μετά την παρέλευσή μας. Γιατί όμως δίνουμε τα γονίδιά μας και τη γνώση μας και θέλουμε να πορεύονται στο διηνεκές; Όταν ο senior Λάππας κάνει Λαππάκι η Λαππάκια, να έρθει να μου ξαναπεί για την κοσμοθεωρία του... Για τον panpanou, δεν μπορώ να πω τίποτα γιατί το έπιασε από άλλη γωνία...

Εγώ πάλι έχω μια απορία... Τι τη θέλεις; Θα κάνεις σκι με αυτή;;; Έχω μία συλλεκτική αγορασμένη από τον Κλαουδάτο το 1987 σε γκρι ανοιχτό χρωματάκι. Αν είναι να ξαναδώ τέτοιο θέαμα, να σου την χαρίσω...

Έχει άπειρες διαδρομές η περιοχή... Απλά πάρε το ποδήλατο σου και ένα χάρτη της περιοχής και σχεδίασε μόνος σου τις εξορμήσεις σου. Αν διαβάζεις καλά το χάρτη, σου δίνει και αποστάσεις και υψομετρικές διαφορές, οπότε αποφασίζεις τη διαδρομή σου ανάλογα τις δυνατότητές σου...

Μια χειμερινή διάσχιση με τα σκι από Ζεμενό μέχρι Τιθορέα μέσω Νίψι... Νομίζω θα μου έφτιαχνε τη διάθεση...

Ωραίος Στάθη... Κινήθηκες μέσα στο ρέμα η από δεξιά του; Το χειμώνα εκεί πέφτουν πολλές χιονοστιβάδες. Να έχουμε καλό χειμώνα να πάμε να το κάνουμε με τα σκι... Πρόπερσι είχαμε κατέβει μέχρι τα 500μ με τα σκι στα πόδια. Ο καταρράκτης τι ύψος είχε χωρίς χιόνι; Είναι ωραίο να είσαι εσύ και το βουνό... Να προσέχεις πολύ όμως όταν πας σόλο σε τέτοιες διαδρομές...ένας μικρός τραυματισμός και μπορεί να μείνεις αβοήθητος...

Ναι Στάθη το Ντελιδίμι είναι... Και φυσικά γίνεται σκι εκεί...

Παρότι μου αρέσει το κλασικό κιβώτιο και δεν έχω πρόβλημα παρά μόνο στην πόλη που είναι σπαστικό να πατάω συνέχεια το συμπλέκτη και να "ανακατεύω" το μοχλό ταχυτήτων, πολλές φορές επιστρέφοντας κουρασμένος από σκι και άλλες ορεινές περιπέτειες πολύ θα ήθελα να είχα ένα αυτόματο και ας άλλαζε όποτε ήθελε τις ταχύτητες. Έχετε ποτέ υπολογίσει πόσες αλλαγές κάνουμε σε μια ορεινή διαδρομή, πάρα πολλές και δεν είναι μόνο η κούραση αλλά και η ασφάλεια, καθώς μεγάλο τμήμα του χρόνου δεν έχουμε στο τιμόνι και τα δύο μας χέρια με ότι συνεπάγεται αυτό... Εξάλλου πόσες φορές δεν κάναμε προσπέραση με μία σχέση παραπάνω στο κιβώτιο λόγω βαρεμάρας να την αλλάξουμε έγκαιρα. Στο αυτόματο κιβώτιο απλά πατάμε τέρμα το γκάζι και έχουμε το μέγιστο δυνατό. Είναι πολύ πιθανόν το επόμενο αυτοκίνητο μου να είναι με κάποιο είδος αυτόματου κιβωτίου... Μου αρέσει το DSG του VW- Audi-Seat-Skoda γκρούπ , που είναι ημιαυτόματο σειριακό με δύο συμπλέκτες (χωρίς πεντάλ συμπλέκτη) με δυνατότητα αλλαγής ταχυτήτων και από το τιμόνι χωρίς να παίρνουμε τα χέρια από αυτό ( όπως και στο ποδήλατο εδώ και τόσα χρόνια). Ο ένας συμπλέκτης προεπιλέγει την επόμενη σχέση και έτσι μειώνεται πολύ ο χρόνος των αλλαγών, που είναι πιο γρήγορος από ένα συμβατικό κιβώτιο. Στην πόλη και στα ταξίδια αυτοκινητόδρομου το έχουμε στο αυτόματο και όταν θέλουμε να αποφασίζουμε εμείς, στο χειροκίνητο... Αν οι αλλαγές στο τιμόνι γίνονταν και με αυτάκια πίσω από αυτό και όχι με κουμπάκια στο μπροστινό μέρος του, τότε θα ήταν το τέλειο για τα τωρινά μου γούστα...

Για να ξεφύγουμε λίγο από το αρνητικό κλίμα των καμένων δασών... Μερικές στιγμές από κάποιες περιοχές των Αγράφων το περασμένο σαββατοκύριακο. Έξι άτομα η παρέα μας, γελάσαμε πολύ, κάναμε όσο ποδήλατο μας επέτρεψε ο καιρός (πολύ βροχή και κεραυνοί και λάσπη) και φάγαμε ανάλογα... Η λίμνη της Στεφανιάδας Ανεβαίνοντας την Καράβα μετά από βροχή. Στα 1750μ. Εικόνες για τις οποίες τα Άγραφα είναι ξακουστά... Καθαρίζοντας τη λάσπη, καθώς δεν μπορούσαμε ούτε να σπρώξουμε τα ποδήλατα με τα χέρια... Τοπίο Εδώ φαίνεται η μεγάλη κατολίσθηση που προκάλεσε το σχηματισμό της λίμνης της Στεφανιάδας. Καταρράκτης σε απόμερο δασικό δρομάκι.

Γιατί δεν επαναφέρετε σε κοινή θέα τα γραφόμενα του να ξέρουμε όλοι γιατί πρέπει να του τα χώνουμε...αν πρέπει... Δεν είναι και τόσο φοβερό να υπάρχει έστω και μια αντίθετη άποψη, ακόμα και αν είναι προκλητική η εριστική στις "θέσεις" του συλλόγου, δεν παύει αυτό το φόρουμ να είναι "ελεύθερο" και σε άλλους χρήστες και αυτοί να έχουν κρίση και άποψη και νομίζω ότι μπορούν να αντιλογίζονται με κάθε έναν, που δεν ξεπερνάει φυσικά τους όρους χρήσης του φόρουμ. Μην αφήνουμε την οργή και το θυμό να αποφασίζουν για μας και ειδικά αυτοί που πρέπει να είναι αμερόληπτοι... Ο καθένας μας αργά η γρήγορα παίρνει τη θέση που του αξίζει και κρίνεται από όλους...

Σαν Έλληνες είμαστε παρορμητικός και έντονα συναισθηματικός λαός... Έτσι συνήθως οι αποφάσεις μας είναι βιαστικές, για να μην πω οχλικές, χωρίς μελέτη, σκέψη και κυρίως γνώση. Παρότι κατανοώ την αντίδραση και την αγανάκτηση όλων, θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω με την απόφαση όλων, ακόμα και της επίσημης κυβέρνησης για άμεση "αποκατάσταση", δηλαδή "αναδάσωση"... Ποιος έκρινε ότι αυτό είναι το σωστό, με τι επιστημονικά κριτήρια και ποιους ειδικούς συμβουλεύτηκε; Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να αφήσουμε την φύση στην ησυχία της να ανακάμψει, να απαγορευτεί κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή για χρόνια, να απαγορευτεί η βοσκή και αν αποφασίσουν οι ειδικοί (πραγματικοί επιστήμονες και όχι πολιτικοί, όχλος και εργολάβοι), να γίνουν και κάποιες αναδασώσεις σε ορισμένα σημεία και με την χλωρίδα του τόπου και όχι αλλαγές με πεύκα σε περιοχή ελάτης και άλλα πρόχειρα. Έπρεπε η φωτιά να κάψει την Πάρνηθα για να ευαισθητοποιηθούν όλοι; Να διαμαρτυρηθούμε ναι, αλλά σε ποιον και γιατί; Για την ζωή που κάνουμε, για αυτούς που ψηφίζουμε, για τις προτεραιότητες που έχουμε στη ζωή μας, για την έλλειψη θάρρους να καταγγείλουμε τα παράνομα και στραβά, για την αδιαφορία μας στο περιβάλλον, για την απαίτηση μας όλα να τα κάνει το κράτος για μας ως άλλος έμμισθος υπάλληλος μας; Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη να καταλάβουμε πρώτα ότι είμαστε συνυπεύθυνοι για ότι συμβαίνει στον τόπο μας και αποτελέσματα θα δούμε μόνο όταν αλλάξουμε στάση ζωής και εκπαιδεύσουμε σε αυτή εμάς και τα παιδιά μας, ώστε να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά αντίληψης και συμπεριφοράς...

Στην Αττική ζούγκλα του τσιμέντου, δεν έχουν θέση τα δέντρα και οι θάμνοι... Δεν έχει αυτή τη στιγμή και πολύ σημασία ποιος και τι έφταιξε, αλλά το αποτέλεσμα και αυτό είναι η καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους του τελευταίου πνεύμονα της πολύπαθης γης της Αθήνας και των προαστίων της. Αδηφάγο ον ο άνθρωπος στον αγώνα του για το κέρδος, αργά η γρήγορα θα έτρωγε έστω και "αθέλητα" και την Πάρνηθα. Είτε από χωματερή, είτε από πυλώνες, είτε από γραμμές μεταφοράς, η τσιγάρο, η σπασμένα γυαλιά, η εμπρησμός, η ένα σωρό άλλες αιτίες, κάποτε η φωτιά θα έμπαινε και ουσιαστικά υπεύθυνοι είμαστε όλοι μας είτε με την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση σε "αγαθά" και ενέργεια, είτε με την αδιαφορία μας και την έλλειψη συνείδησης της ευθύνης μας. Το γιατί δεν καταπολεμήθηκε εν τη γενέσει δεν το ξέρω και θα ακουστούν τόσα που σίγουρα θα απομακρυνθούμε από την αλήθεια... Η ουσία είναι τι γίνεται από δω και πέρα και αν μπορεί να υπάρξει αποκατάσταση, σε τι έκταση και σε τι χρονικό ορίζοντα. Η φύση έχει τους μηχανισμούς να επουλώνει τα τραύματα της, αλλά θέλει και την συγκατάθεση του ανθρώπου... Με ησυχία και υπομονή μπορεί να επανέλθει, έστω και λίγο διαφορετική, αλλά πολύ φοβάμαι, ότι η πίεση που της ασκούμε είναι τεράστια για να τα βγάλει πέρα. Δυστυχώς οι περισσότεροι από μας ζούμε σε μια πλασματική ασφάλεια αποκομμένοι από τα πραγματικά προβλήματα και ευαισθητοποιούμαστε μόνο όταν ο κίνδυνος χτυπάει την πόρτα μας. Πρέπει να γίνουμε πιο δυναμικοί και ενεργοί σε ότι μας αφορά και να κατανοήσουμε ότι το κράτος είναι οι πολίτες του και οι πολιτικοί αυτοί που μας αξίζουν. Αν γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πιο δίκαιοι και νομοταγείς με σεβασμό ο ένας στον άλλον και κυρίως στο κοινό περιβάλλον που ζούμε, τότε θα περιορίσουμε κατά πολύ όλα αυτά τα φαινόμενα κακής λειτουργίας και διαχείρισης και το κράτος μας θα γίνει καλύτερο, πιο αποδοτικό και πάνω απ' όλα θα το σεβόμαστε και εμείς. Οι φωτιές δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν, αλλά θα είναι πολύ λιγότερες και θα αντιμετωπίζονται καλύτερα και πιο έγκαιρα. Πριν από χρόνια όταν ζούσα και εγώ στην Αθήνα, μέσα στην μελαγχολία του τσιμέντου που με είχε κυριεύσει το μόνο που με κρατούσε, ήταν η επαφή με την φύση και την επιθυμία να βρεθώ κοντά της. Μοναδικός κοντινός προορισμός η Πάρνηθα, ήταν στόχος, σκοπός, όνειρο, αναμνήσεις, αναψυχή και λύτρωση και στη θέα της ακόμα και από μακριά αισθανόμουν πιο δυνατός να αντέξω στην ανελέητη ένταση της Αθήνας. Τώρα πολύ φοβάμαι ότι πολλοί άνθρωποι θα σκεφτούν να την εγκαταλείψουν, καθώς λίγο λίγο η ζωή σε αυτή γίνεται όλο και πιο ασφυκτική. Κλείνοντας θέλω πραγματικά να εκφράσω τη θλίψη μου και τα συλλυπητήρια μου σε όλους τους κατοίκους της Αθήνας και της Αττικής για την μεγάλη αυτή και δυσαναπλήρωτη απώλεια...

Μου αρέσει το σπίτι στο χωριό που το είχε ο παππούς μου, να το παραδώσω στο παιδί μου και αυτό στο παιδί του μέχρι όσο αντέξει... Γι αυτό και αγαπάω την πέτρα για εξωτερικό υλικό και μου αρέσουν τα αμιγώς πέτρινα σπίτια, γιατί αντέχουν στο χρόνο και έχουν και κάποια ιστορία βρε αδερφέ. Αν είχα τη δυνατότητα και στην πόλη τέτοιο σπίτι θα έφτιαχνα, προσαρμοσμένο σε σύγχρονες ανάγκες. Το ξύλο μου αρέσει για πατώματα, πόρτες και παράθυρα και γενικά εσωτερικές εφαρμογές. Τα ξύλινα σπίτια έχουν πλεονέκτημα σε σεισμούς και δεν ξέρω ίσως και σε δυνατότητα θέρμανσης με λιγότερο κόστος, αλλά γενικά θέλουν πολύ παραπάνω συντήρηση σε σχέση με τα πέτρινα και οι εμποτισμοί με χημικά δεν μου πολυαρέσουν. Μαστόρους βρίσκεις αν ψάξεις για πέτρινα σπίτια και στην Ευρυτανία χτίζονται αρκετά πλέον, αλλά θέλει υπομονή και να είσαι και επιβλέπων και γνώστης για να γίνει η πρέπουσα δουλειά. Το κόστος απ' ότι ρώτησα είναι παρόμοιο με ένα σπίτι από μπετόν και φτηνότερο από τα ξύλινα. Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα της πέτρας, είναι ότι δεν παθαίνει τίποτα στο χρόνο σαν δομικό υλικό και είναι επαναχρησιμοποιήσιμο, όσα σπίτια και να φτιάξει κανείς, επομένως στο αρχικό κόστος πρέπει να υπολογίσει κανείς και αυτό το πλεονέκτημα...

Ναι από τα αρχικά BLR...B=μπι, L=ελ, R=αρ μπιελαρ που αν το προφέρεις στα αμερικάνικα το τελευταίο ρ "τρώγεται" και ακούγεται μπιέλα...

Βασιλική για surf... Αι Γιάννη για kite και για surf. Τον Αύγουστο μπορείς να δεις πάνω από 100 "αετούς" μαζί στον αέρα!

Η εκτός πίστας εκδοχή... Φτερόλακκα με πούδρα στα λούκια και ανάμεσα στα δέντρα... Εκκίνηση στην κορυφή του Δία Και με δικαίωμα να σταματάμε όπου θέλουμε. Στο ύψος του σαλέ και του δρόμου για το κάτω πάρκινγκ θα υπάρχουν και ελεύθεροι σκοπευτές κρυμμένοι. Όποιος πετύχει αντίπαλο στον αέρα σε άλμα παίρνει διπλή βαθμολογία. Νικητής όποιος φτάνει αλώβητος και πρώτος στο κάτω πάρκινγκ της Φτερόλακκας. Οι στολές παραλλαγής χιονιού σαν του Nickel απαγορεύονται...

Το θέμα είναι πόσο θα κρατήσει η ζέστη... Μέχρι 5-6 μέρες το παλεύουμε, μετά γίνεται ανυπόφορο και επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Δεν μπορείς να πας πουθενά και κυνηγάς τους κλιματιζόμενους χώρους. Για προπόνηση ούτε κουβέντα και στα παραθαλάσσια μέρη η κατάσταση δεν είναι καλύτερη με την υγρασία και την άπνοια. Μόνο στο βουνό είναι καλύτερα τα πράγματα και εκεί όσο περνάνε οι μέρες και οι τοίχοι θερμαίνονται συνέχεια, χωρίς να προλαβαίνουν να απαγάγουν την θερμότητα τους το βράδυ, δυσκολεύουν προοδευτικά. Βέβαια μιλάμε για 1000μ και πάνω αλλιώς δεν βλέπεις μεγάλη διαφορά. Το 1987 ο καύσωνας κράτησε 11 μέρες με 45 βαθμούς, αλλά το φοβερό ήταν ότι 6 η ώρα το πρωί η θερμοκρασία στην Αθήνα ήταν 39...ανυπόφορο. Το 1989 κράτησε 5-7 μέρες, από όσο θυμάμαι, ανάλογα την περιοχή και εδώ στο Αγρίνιο έφτασε τους 48 βαθμούς και στο χωριό μου στα 1050μ τους 36! Όμως το χειρότερο σαν αίσθημα που θυμάμαι ήταν το 1999 νομίζω, που στο Αγρίνιο είχαμε 40 ημέρες συνεχείς με θερμοκρασία 40-41 και ελάχιστη 29...Τρέλα... Ήταν η τελευταία χρονιά που δεν είχα αιρκοντίσιον στο σπίτι και μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ, έτσι έπαιρνα το ποδήλατό μου 5 η ώρα το πρωί και πήγαινα προς αναζήτηση ρεμάτων...λόγω των καταβατικών αέριων μαζών υπήρχε διαφορά 13 βαθμών από την πόλη και όλα αυτά 3-4 χλμ έξω από το Αγρίνιο, την πιο ζεστή πόλη της Ελλάδας. Ελπίζω να φύγει γρήγορα το "κακό" για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε σαν άνθρωποι αξιοπρεπώς. Αν είναι έτσι το καλοκαίρι απορώ σε ποιόν αρέσει...

Έτσι τώρα θα χρειάζεται εγκλιματισμός και με το αυτοκίνητο, για να φτάσεις στο base camp... Αντίσκηνο στο αυτοκίνητο και αναγκαστικό bivouac κάθε χίλια μέτρα υψομετρικής. Θα θέλεις 3-4 μέρες να φτάσεις στα ριζά του Έβερεστ. Βέβαια οι γρήγοροι θα έχουν μάσκες οξυγόνου αλά pilot style...

Στη θάλασσα windsurf... Στο βουνό mtb και περπάτημα... Τις υπόλοιπες ώρες τα μικρά... Που χρόνος για διάβασμα... Αν περισσέψει τίποτα από χρόνο, κάνα μεσημέρι στο χωριό μου διαβάζω άρθρα από τα Powder της χρονιάς και παλαιότερα. Πήρα και το Free Skiing-How to adapt to the mountain του Jimmy Oden και μερικά βιβλία για την εκπαίδευση στο windsurf και ελπίζω να μπορέσω να τα ανοίξω...

Μπορεί μερικά ορεινά μέρη να μην "χρειάζονται" τα χιονοδρομικά κέντρα, αλλά σίγουρα όλες αυτές οι ορδές των χιονοδρόμων έστω και της μιας ημέρας φέρνουν μεγάλη καταναλωτική πνοή στον τόπο τους... Είτε θα φάμε τα σουβλάκια τους, είτε τα παϊδάκια τους και τα γαλατομπούρεκα τους, είτε θα πιούμε τους καπουτσίνους τους, είτε θα ψωνίσουμε τα σκι τους, θα τα ενοικιάσουμε, θα αγοράσουμε τα γυαλιά τους και τις κάλτσες τους και τα γάντια τους και ένα σωρό άλλα πράγματα. Μερικοί θα αγοράσουμε και την γη τους με υψηλότατο αντίτιμο. Πολλοί από μας θα κοιμηθούν κιόλας σε δωμάτια μάλλον και σε ξενοδοχεία παρά σε αντίσκηνα... Επομένως συνεισφέρουμε τα μάλα στις τοπικές οικονομίες εξαιτίας των χιονοδρομικών, γι αυτό έχω βαρεθεί να ακούω ότι δεν ποντάρουν σε εμάς. Στην Αμερική τα περισσότερα μικρά χιονοδρομικά, είτε εξαγοράστηκαν, αν ήταν κοντά σε μεγάλα και αφομοιώθηκαν, είτε έκλεισαν και όσα ακόμα λειτουργούν, φυτοζωούν και πάνε για κλείσιμο. Στην Ευρώπη είναι όλα κρατικοτοπικού χαρακτήρα, ειδικά στην Αυστρία, που δεν έχεις καν το δικαίωμα της κατοχής γης σαν ιδιώτης, αλλά πληρώνεις την χρήση της στο κράτος, στους δήμους κλπ. Επομένως με το ελεύθερο καθεστώς της Ελλάδας, είναι αδύνατο να είναι βιώσιμα, χωρίς οικονομική υποστήριξη, τα τόσα χιονοδρομικά που έχει... Αν θέλουν να τα κρατήσουν πρέπει να βρουν τρόπους να αποσβένουν τη χασούρα. Επειδή η τσέπη των φορολογούμενων δεν αντέχει να πληρώνει, τόσα πολλά, πρέπει να πληρώνει ο χρήστης των εγκαταστάσεων και των περελκόμενων (δωμάτια, ταβέρνες κλπ). Ορισμένα μάλλον θα βρουν τον τρόπο να επιβιώσουν , πάντα όμως με τη βοήθεια του κράτους και της τοπικής κοινωνίας. Είναι τώρα μερικά μεγάλα χιονοδρομικά με προοπτικές, που λογικά αξίζει να επενδυθούν, καιρού θέλοντος, αλλά νομίζω ότι δεν είναι αρμοδιότητα του συλλόγου τα οικονομικά επιχειρήματα, που συνεχώς κατά καιρούς παραθέτουν πολλοί εδώ μέσα (κι εγώ παρασύρομαι σε τέτοιες συζητήσεις πολλές φορές). Ο σύλλογος πρέπει να προωθεί το σκι-σνόουμπορντ σαν άθλημα πλατιάς μάζας, αναψυχής και ανάγκης επαφής με το περιβάλλον και όλα τα άλλα είναι υπέρβαση δραστηριοτήτων. Ναι θέλουμε μερικά χιονοδρομικά να καλύπτουν τις ανάγκες μας, που είναι διαρκώς αυξανόμενες, ναι πρέπει να επεκταθούν και για κλιματικούς λόγους σε ψηλότερα επίπεδα, όπου αυτό είναι δυνατό, γιατί αγαπάμε τις χιονοδρομίες, οι του συλλόγου, του φόρουμ, και χιλιάδες άλλοι που δεν είναι επικοινωνιακά ενεργοί, αλλά γεμίζουν τα βουνά σε κάθε ευκαιρία. Πρέπει λοιπόν να κατευθύνουμε τις δυνάμεις μας, στον κοινό στόχο που είναι η βελτίωση των συνθηκών για χιονοδρομίες, σε όλους τους τομείς και να το αξιώνουμε από την πολιτεία, όπως υποστηρίζει ένα σωρό άλλα αθλήματα και τα επιχορηγεί, όπως δίνει ένα σωρό χρήματα για αγώνες και άλλα θεάματα έτσι να υποστηρίξει και τον ερασιτεχνικό αθλητισμό που κάνουμε εμείς. Βαρέθηκα να παρακαλάω, απαιτώ...

Ωραίος ο Μητσάρας... Ούτε καν γραφικότητα, αλλά παλαβομάρα...

2 μισότουβλα...

Στρίψε ευθεία Μάκη... Αγάπη μου, όχι πάλι Ελλάδα φέτος...το καλοκαίρι για διακοπές θα σε πάω στην εξωτική Χιλή...άλλες θάλασσες!!!

Παρότι εντυπωσιακή και όντως προκλητική, δεν θα την έλεγα την καλύτερη των Άλπεων, καθώς υπάρχουν στις Άλπεις πολλές φοβερές γραμμές και μάλιστα πολύ πιο δύσκολες τεχνικά... Η σημαντική δυσκολία του Eiger είναι, πέρα από το ανάπτυγμα που είναι πολύ μεγάλο, ο καιρός, το route finding και πάνω απ' όλα το σαθρό πεδίο, που κάνει την ανάβαση τζόγο... Δεν νομίζω ότι θα την αποτολμούσα (ακόμα και αν ήμουνα κατάλληλα προετοιμασμένος), ακριβώς για τον τελευταίο λόγο, τα βράχια που πέφτουν είναι ίσως μια από τις φοβίες μου... Είναι ωραίο να ατενίζεις κορφές που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα τις κάνεις στη ζωή σου. Σου υπενθυμίζουν το μεγαλείο του βουνού και σε κάνουν πιο ανθρώπινο και ταπεινό...

Κάπου βλέπω μια κατεύθυνση λοιπόν και αυτό είναι καλό...προς το παρόν... Οι ορειβατικοί σύλλογοι παράγουν και αυτοί έργο, αλλά πολλές φορές ειδικά οι μεγάλοι των Αθηνών, λειτουργούν ανταγωνιστικά, για να έχουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα των επιχορηγήσεων. Μην ξεχνάμε ότι και αυτοί είναι αθλητικοί σύλλογοι στο καταστατικό τους και έτσι λειτουργούν (η πρέπει τουλάχιστον). Μπορεί το αντικείμενο (βουνό) να είναι "ευγενές", αλλά το χρήμα είναι χρήμα παντού... Τέλος πάντων αν υπάρχει κοινός στόχος, αξίζει πέρα από διαφορές να αγωνίζονται όλοι μαζί για να επιτευχθεί. Πρέπει να υπάρχει κοινή γραμμή και τότε μπορείς να αξιώσεις από το κράτος βοήθεια. Ο ΣΤΟΥΧ καλό είναι να έχει ξεκάθαρες απόψεις μεταξύ των μελών του και να καταλήξει σε κοινή γραμμή και κατά την γνώμη μου να γίνει ακόμα πιο συγκεκριμένος, ώστε να επιτύχει τους στόχους του. Όσο για την συνεργασία με τους ορειβατικούς, στο θέμα με την εκπαίδευση των παιδιών και όχι μόνο, στο σκι, θα έλεγα ο σύλλογος να κινηθεί μόνος του και να κάνει μια σχολή, κάθε 2 χρόνια ας πούμε, που να κρατά 4-5 σαββατοκύριακα, με έμπειρους και καλά καταρτισμένους εκπαιδευτές, που να κατέχουν και τις νέες τεχνικές στο σκι. Φυσικά θα πληρώσει, αλλά πιστεύω μπορεί να πετύχει καλές τιμές και πάνω απ' όλα δεν θα παρακαλάει κανέναν.Δεν ξέρω αν είναι δυνατόν να πάρει και ο σύλλογος κάποιας μορφής επιχορήγηση για τη σχολή, αλλά αξίζει να το ψάξετε... Μάκη ποιος είναι εκπαιδευτής σκι στον ΕΟΣ Αχαρνών;