louis

Δεν χρειάζονται σκι για να γίνουν τέτοια "κατορθώματα" και μάλιστα προσγείωση με το κεφάλι, γι' αυτό δεν το λαμβάνω σαν κατόρθωμα με σκι... Για το ότι το τόλμησε και έζησε... Πολύ κωλοφαρδία όμως....

Θα τους βάλει τελευταίους στην ουρά... Βλέποντας τόσους να περιμένουν να σκίσουν τις πούδρες που τόσο λαχταρούσα, δεν άντεξα και έφυγα για το Chamonix...

Τα κατάγματα σε κνήμη και περόνη στο σκι, οφείλονται εκτός από τη ρύθμιση στις δέστρες και σε κακό fit στην περιοχή του καλαμιού και της γάμπας. Γι αυτό μην αφήνετε λυμένα κλιπ στο άνω τμήμα της μπότας και να δένετε σφιχτά το strap. Όταν υπάρχει τζόγος μεταξύ μπότας και ποδιού, τότε οι δυνάμεις δεν εφαρμόζονται κατευθείαν στη δέστρα και υπάρχει καθυστέρηση απόκρισης, που δημιουργεί μοχλό μεταξύ ποδιού και μπότας, με τα γνωστά άσχημα επακόλουθα...

Άσχημη εμπειρία, όπως και η μεταφορά μέσα στο νοσοκομειακό του κέντρου, που μετέφερε κάθε κραδασμό στο σπασμένο πόδι. Κάναμε δύο μαρτυρικές ώρες να φτάσουμε στο νοσοκομείο. Η μπότα κανονικά έπρεπε να κοπεί με τροχό αλλά μέσα στην βιασύνη όλων αποφασίσαμε και με την βοήθειά μου την βγάλαμε, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι δεν τραυματίσαμε περαιτέρω το πόδι (είχε πολύ άσχημο συντριπτικό κάταγμα). Ο SPR έκανε σκι σε ένα χρόνο ακριβώς, αλλά πέρασε άλλος ένας για να λυθούν τα μυικά προβλήματα και κυρίως η ψυχολογία του. Τώρα είναι πολύ πιο γυμνασμένος, με πολύ καλή ψυχολογία και σαφώς καλύτερος σκιέρ από τότε. Θέλει υπομονή, πίστη ότι θα επανέλθεις και σου εύχομαι να πεισμώσεις, όπως έκανε και ο Σπύρος, ώστε να γίνεις πιο γερός, πιο καλός και πιο συγκεντρωμένος από πριν. Περαστικά σου...

Μιχάλη κόψε το τσιγάρο... Και εσύ Πάνο... Τον Στάθη δεν θα τον βλέπετε σε λίγο καιρό, μόνο τη σκόνη του... Ωραία μέρα με πολύ ωραία χιόνια και με πολύ μεγάλη και καλή παρέα... Είχα και δύο θεαματικές πτώσεις σε άλματα λόγω λίγου σκι φέτος ...στο τέλος της ημέρας έστρωσα και όλα έβγαιναν σωστά Στο τέλος αφού κλείσαμε τη Φτερόλακκα πήγαμε Κελάρια και ξαναβγήκαμε Φτερόλακκα εντελώς μόνοι... Ευχαριστούμε τη διεύθυνση για το προχωρημένο απογευματινό σκι που μας προσφέρει...

Η Σαχάρα δεν είναι καν κόκκινη, όταν είναι πατημένη... Μόνο το πρώτο στενό τμήμα θέλει λίγο προσοχή. Θα έλεγα ένα "ροζάκι" της ταιριάζει καλύτερα... Και απάτητη έχει τόσο φάρδος που είναι πολύ εύκολη. Κυρίως η ψυχολογία του απομακρυσμένου είναι που ψαρώνει μερικούς. Η Αρνόβρυση είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα και από τις δύο όψεις. Η πλευρά προς Σαχάρα γίνεται όταν έχει αρκετό χιόνι, αλλά είναι 50-60 μοίρες στην είσοδό της...

Κάπου εκεί πρέπει να είμαι (ήμουν) κι εγώ... Ήταν η πρώτη χρονιά που είχα δικό μου εξοπλισμό και ήμουνα 3-4 ημέρες την εβδομάδα (ωραίες εποχές), στον Παρνασσό "σπουδάζοντας" τη τέχνη του σκι... Θυμάμαι την ίδια χρονιά, λες και ήταν χθες, την πρώτη φορά που πάτησα πούδρα, δεξιά από τον Περικλή και έκανα τις πρώτες στροφές μου...τρελάθηκα από την χαρά μου...ήξερα από τότε ότι θα ήταν μια σχέση παντοτινή... Το 1989 είναι η χειρότερη χρονιά που θυμάμαι από άποψη χιονιού, το 1990 χιόνισε μετά και καλυτέρεψαν κάπως τα πράγματα... Όμως η διάθεση δεν έλειψε ποτέ, ότι καιρό κι αν έκανε, όσο χιόνι κι αν είχε, πάντα ήταν μια καλή ευκαιρία να μάθω κάτι παραπάνω και απλά να βρίσκομαι στο βουνό...

Δεν υπάρχει χάλια χιόνι... Μόνο το λίγο χιόνι μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι καλό. Πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που χιόνισε και έφτιαξε μια βάση. Το πάτημα του χιονιού από τους χιονοδρόμους είναι ότι καλύτερο για μια συμπαγή βάση. Ειδικά αν το χιόνι είναι πολύ υγρό δεν πρέπει να το πατάει μηχάνημα, γιατί ξεσέρνεται (χάνει και το πάχος του) και κάνει ανωμαλίες (κοινώς "γρόμπαλα"). Αντί να γκρινιάζετε δείτε το σαν μια ευκαιρία να μάθετε καλύτερο σκι-σνόουμπορντ...

Τα Diesel συμφέρουν υπό προϋποθέσεις... Αν υπάρχει διαφορά τιμής (που υπάρχει) στην αγορά του αυτοκινήτου, ας πούμε 3000€ ακριβότερο το πετρελαιοκίνητο, τότε κάποιος που κάνει 40000χλμ το χρόνο, χρειάζεται 3-4 χρόνια με την διαφορά σε κατανάλωση καυσίμου, για να αποσβέσει την παραπανίσια αρχική δαπάνη. Κάποιος λοιπόν που κάνει τα μισά, 20000χλμ, χρειάζεται 6-8 χρόνια για την απόσβεσή του. Αν σκοπεύει να αλλάξει το αυτοκίνητο του σε μικρότερο χρονικό διάστημα από τον χρόνο της απόσβεσης, τότε η αγορά του Diesel με οικονομικά κριτήρια δεν συμφέρει. Βέβαια η υπεροχή στη ροπή και η μεγάλη αυτονομία του πετρελαιοκινητήρα είναι πλεονεκτήματα που πρέπει να συνεκτιμηθούν στην αρχική αγορά...

Την Κυριακή που ήμουν πάνω, πρώτη φορά έκανα σκι με λιφτ 5 η ώρα το απόγευμα. Συνολικά έκανα 8 ώρες καθαρό σκι και έχω χρόνια να περάσω τόσο καλά στα Κελάρια. Αισθητή η παρουσία του συλλόγου σε όλα τα επίπεδα, μπράβο σας! Ο κόσμος για τριήμερο πολύ λίγος, κάναμε και μια κατάβαση με τον ΜΙΚ... Μετά έφυγα κρυφά για τον Οδυσσέα (με τραβέρσα από Ηρακλή), όπου κάναμε τις 4 τελευταίες καταβάσεις που ήταν όλα τα λεφτά... Μονοκόμματες καταβάσεις με μεγάλη ταχύτητα, σε καταπληκτικό απάτητο χιόνι, σε ένα μαγικό σκηνικό στο έρημο πλέον από κόσμο βουνό...σόρυ ΜΙΚ αλλά σε έχασα και δεν μπόρεσα να σε πάρω μαζί...

Για να τελειώνει αυτή η αντιπαλότητα μεταξύ κόκκινων και μαύρων πιστών...ότι είναι πατημένο είναι το πολύ κόκκινο και μαύρες πίστες με την αυστηρή έννοια της πίστας (πατημένη επιφάνεια), δεν υπάρχουν ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά στον κόσμο. Μαύρα είναι τα απάτητα κομμάτια, που είτε δεν γίνεται να στρωθούν, είτε δεν τα στρώνουν, λόγω κλίσης στενότητας, εκτεθειμένων σημείων, βράχων, δέντρων κλπ. Επίσης μια κόκκινη πίστα αν δεν στρωθεί για αρκετό καιρό και γεμίσει μεγάλα bumps γίνεται να ονομαστεί μαύρη Το όριο μεταξύ των δύο χρωματισμών είναι σχετικό και το μαύρο της Αμερικής είναι πολλές φορές κόκκινο για την Ευρώπη...

Η σωστή τεχνική δεν είναι μια συμβουλή και πάει τέλειωσε... Πρέπει να αγωνίζεσαι χρόνια, κάνοντας σκι συχνά και με μυαλό, κοντά σε ανθρώπους με γνώση και δυνατότητες, για να μπορέσεις να αποκτήσεις μια "σωστή" τεχνική. Η προσπάθεια δεν σταματάει ποτέ... Ψάξε στο φόρουμ και θα βρεις δεκάδες άρθρα για τεχνικά θέματα...

Η δουλειά που συντελείται φέτος στον Παρνασσό είναι τέτοιου επιπέδου, που μας έκανε να ξεχάσουμε τα προηγούμενα μαύρα χρόνια, πριν καν καταφέρουμε να κάνουμε σκι. Φανταστείτε και να κάνουμε με όλο το κέντρο ανοιχτό... Η αλλαγή οφείλεται σε δύο πρόσωπα, πρώτα στον Πάνο σαν διευθυντής, που με την ευφυΐα του και το καλό του μάτι και αυτί, είδε τα σημεία που πονούσε το χιονοδρομικό, άκουσε τις απόψεις σχετικών και άσχετων και έδωσε τις λύσεις... Το δεύτερο πρόσωπο είναι μια εκ των λύσεων και είναι ο Κωστής (makalu), που με τις γνώσεις του, την όρεξη, το κέφι και την αγάπη του για το χιονοδρομικό, το σκι και το βουνό γενικότερα μας προσφέρει αυτή την εξαιρετική πληροφόρηση και πάντα με καλή διάθεση. Η πληροφόρηση λοιπόν αυτή, που γίνεται με πολύ κόπο και κλέβοντας χρόνο από τις προσωπικές τους στιγμές είναι και πρέπει όλοι να το καταλάβουμε, δώρο. Η δουλειά τους είναι η άρτια λειτουργία του κέντρου μέσα στα όρια της ασφάλειας και οτιδήποτε παραπάνω είναι στην διακριτική τους ευχέρεια και στην καλή τους θέληση. Τα δώρα δεν τα απαιτούμε, απλά τα καλοδεχόμαστε και ευχαριστούμε τους ανθρώπους, που δουλεύουν πέρα από τα όρια της επαγγελματικής τους εμβέλειας για να μας τα προσφέρουν...

Ο εχθρός κάθε επιφάνειας με μειωμένο συντελεστή τριβής, είναι η επιτάχυνση (διαμήκης και πλευρική)... Έτσι στο χιόνι και στον πάγο εφαρμόζουμε απαλές και γραμμικές κινήσεις σε όλα τα χειριστήρια. Γνωρίζοντας τα όρια του αυτοκινήτου μας (όπως είπε ο odyssey), έχουμε ένα επιπλέον εφόδιο, καθώς ξέρουμε πότε είμαστε εκτός ορίων και πως συμπεριφέρεται το όχημά μας σε ακραίες καταστάσεις. Πήγαινε και οδήγησε συχνά σε χιονισμένους δρόμους, για να αποκτήσεις την αίσθηση, καθώς δεν υπάρχει υποκατάστατο της εμπειρίας...

Αυτός ο δρόμος είναι ανατολική Ελλάδα.Εγώ αναφερόμουν στον δυτικό άξονα Αγρίνιο-Γιάννινα-Βασιλίτσα, που με αφορά...

Μπριζολάκια στο τζάκι λοιπόν...ούτε για ορειβατικό δεν κάνει με αυτό το καιρό... Για να πας Βασιλίτσα και να γυρίσεις οδηγώντας συνεχώς με βροχή, είναι πολύ χρονοβόρο και στην δυτική Ελλάδα με τους "υπέροχους" δρόμους της είναι τουλάχιστον "τζόγος"... Ευχές να ρίχνει χιόνι συνέχεια και παντού...

Γιατί αυτά που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στην Αράχωβα είναι διαφορετικά; Καθώς ο άνθρωπος "εξημερώνει" τα βουνά, επεκτείνει και την ματαιοδοξία του σ' αυτά...

Το μεγάλο πρόβλημα με τη Βασιλίτσα, είναι ότι πρέπει να έχει ιδανικές συνθήκες για να ανοίξει η διπλή καρέκλα. Δηλαδή ούτε αέρα, ούτε ομίχλη... Με τον καιρό που θα έχει το ΣΚ αμφιβάλλω αν θα ανοίξει και χωρίς το διπλό το χιονοδρομικό είναι φτωχό και ασύνδετο... Η τριπλή καρέκλα πάρα είναι εύκολη για προχωρημένο σκι. Βέβαια φέτος που δεν "παίζουν" ακόμα τα νότια χιονοδρομικά, μπορεί κάποιος να πάει, έστω και μόνο για τα συρόμενα...

Για κοιτάξτε και αυτό Στα σύνορα Ιταλίας-Γαλλίας, ερημικό από άποψη κόσμου, πολύ καλή ποιότητα χιονιού, καθώς εκτείνεται και στις δύο πλευρές του χωριού. Εμείς βρίσκαμε πούδρες για μέρες και τρώγαμε στην ιταλική πλευρά τα ζυμαρικά μας. Είναι πολύ κοντά στη Serre Chevalier, 20 λεπτά με το αυτοκίνητο περίπου. Δεν ξέρω για τιμές, αλλά πιστεύω εκείνη την εποχή και στην Ιταλική πλευρά να είναι αξιοπρεπέστατες...

Στην Ελλάδα, μόνο ο Παρνασσός έχει απότομα λούκια, βράχια και ποικιλία γενικά, που είναι προσβάσιμα με λιφτ. Γι αυτό είναι το αγαπημένο μου χιονοδρομικό στην Ελλάδα. Μετά έρχεται ο Χελμός, λόγω Στύγας και τρίτη η Βασιλίτσα λόγω της διπλής καρέκλας, ομορφιάς και καλής σχετικά ποιότητας χιονιού. Πολλοί διαμαρτύρονται για τον κόσμο τα σαββατοκύριακα, αλλά τόσα χρόνια στην Φτερόλακκα δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα. Εξάλλου μόνο τότε ήταν ανοιχτό όλο το κέντρο (φυσικά αυτό άλλαξε με την σημερινή διοίκηση ). Το να πάω μια καθημερινή και να κάνω σκι στα Κελάρια σε 2-3 λιφτ με μέτριες κλίσεις, όσο λίγο κόσμο κι αν έχει, μου είναι εντελώς αδιάφορο (θα προτιμούσα να πάω ορειβατικό σκι)...

Η Γαλλία και η Ελβετία έχουν τα καλύτερα βουνά... Από θέμα ακρίβειας, αν εξαιρέσεις την Ιταλία τα υπόλοιπα βρίσκονται περίπου στα ίδια. Η Αυστρία έχει καλά πακέτα σε ξενοδοχεία, που σε Γαλλία και Ελβετία είναι απαγορευτικά. Εμείς (η παρέα μου) πηγαίνουμε χρόνια σε σπίτια η διαμερίσματα και μας έρχεται σε πολύ λογική τιμή. Trois Vallees έχω πάει μια φορά και έχω μείνει Meribel (δεν μου άρεσε, όλο μεθυσμένους Άγγλους έβλεπες), αλλά βολεύει πολύ, γιατί είναι η μεσαία κοιλάδα από τις τρεις και προσεγγίζεις σχετικά εύκολα τις άλλες δύο. Για να πας από Val Thorens στο Courchevel και να επιστρέψεις θέλεις μια μέρα... Είναι όντως τεράστιο το μέρος, αλλά δεν με "έφτιαξε"...έχει πάρα πολύ κόσμο (όχι όμως μεγάλες ουρές) και τόσα λιφτ που νομίζεις ότι δεν είσαι σε βουνό. Βέβαια αν τα ξεχάσεις όλα αυτά, τότε διαπιστώνεις ότι καλύπτει όλα τα γούστα, ειδικά στις στρωμένες πίστες και τα bumps. Την καλύτερη ποιότητα χιονιού την έχει η Val Thorens , αλλά η διαμονή εκεί γίνεται σε άσχημες πολυκατοικίες, (περίπου όπως και στο Tignes) και πιο όμορφο είναι το Courchevel. Πιστεύω ότι το Espace Killi (με διαμονή Val d'Isere) είναι καλύτερη επιλογή...

Γι' αυτό μακριά από τα off piste... Μόνο με συνοδεία έμπειρων και πάλι κίνηση με προσοχή και ικανοποιητική ταχύτητα, για να αποφεύγουμε την παρατεταμένη έκθεση σε κινδύνους. Εννοείται, όπως είπε και ο Captain Powder σε άλλη ενότητα ότι πρέπει να είμαστε σωστά εξοπλισμένοι και να γνωρίζουμε πως να βρούμε και να ξεθάψουμε κάποιον έγκαιρα. Στο βουνό η απόλαυση από την συμφορά απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους και η καλύτερη μέθοδος αποφυγής δυσάρεστων καταστάσεων, είναι η προσεκτική προσέγγιση των πραγμάτων. Καλύτερα να περιμένουμε μια μέρα ακόμα για να κάνουμε την αγαπημένη μας πούδρα, παρά να πέσουμε με τα μούτρα χωρίς να λογαριάσουμε το επικίνδυνο της κατάστασης...

Θέλει και ένα κουτί από πάνω...για να βάζουμε τα σκι και τις μπότες...

Γιατί φορούσες μπότα τόσο μεγάλη; Δεν το καταλαβαίνω, πως είναι δυνατόν να φοράει κάποιος 2 1/2 νούμερα μεγαλύτερη μπότα και να μην την αλλάζει. Ο πιο απλός τρόπος για να μην κάνουμε τέτοια λάθη είναι να μετράμε με ένα απλό μέτρο το μήκος του ποδιού (πέλματος) μας...

Την Κυριακή θα ανέβω κι εγώ Βασιλίτσα... Αφήστε και τίποτα άκοφτο, αν και κάπου θα βρω κι εγώ ο κακόμοιρος. Ελπίζω να ανοίξει το διπλό. Πάρτε και τα ορειβατικά μαζί...ποιος ξέρει; Για Κακαρδίτσα θα μιλήσουμε άλλη φορά, να κάτσουν και λίγο τα χιόνια...