Eκει Στον Βορρά...

[afrodite 894]

πω... με νοιώθεις. Κοιτα κι εγω εχω βρεθει κι αλλες φορες μόνη στο δάσος, πχ περσι που έκανα σκι κι εχασα τις ταμπέλες. Αλλά ήξερα πως ήμουν σε γνωριμο μέρος και ακομα κι αν δεν εβρισκα τον προορισμο μου θα γυριζα πίσω απο εκει που ήρθα. Επισης ήξερα πως όλο και κάποιον τρελό με σκι θα βρω να ρωτησω προς τα που παν για την πολη Εκει που βρεθηκα μονη δεν ήξερα τίποτα, δε κυκλοφορούσε ψυχή και φυσικα υπηρχε το ενδεχόμενο να συναντησω κάποιο ζωάκι. Βεβαια όλα στο κεφάλι μας βρίσκονται.... Σιγα τη μεγαλη διαφορά. Απλως μου ηταν ξαφνικό.

Φυσικα και θα συνεχίσω τις εξορμίσεις μου. Τωρα θα κάνω ενα διάλειμμα και θα ερθω Ελλάδα την Κυριακή (και φυσικά ΔΕΝ ΘΑ ΦΥΣΑΕΙ $%#$%#$#$%#@#). Ραντεβου με τα βουνα και τη φυση μετα τις 24.10

[afrodite 894]

πεζοπορία Frognersenteret- Ullevålsenter- Sognsvann

 

 

 

 

Εκανα ενα ταξιδι αστραπή στην Ελλαδα για 10 μερες. Βρηκα φθηνό εισιτήριο και μιας και δεν ξερω αν τα Χριστουγεννα θα κατέβω, κι αν κατέβω τέτοια τιμή δε θα πετύχω, το θεώρησα καλη ευκαιρία. Ονειρευόμουν πως θα κάνω και λίγο σερφάκι, αλλά τελικά ηλιοθεραπεία έκανα. Δε με θέλει ο καιρός φέτος. Εναντίων μου είναι. Κι εκει που βαριόμουν στη ξαπλώστρα ονειρευόμουν πεζοπορία στα βουνά. Βρήκα ενα γκρουπάκι στο facebook το οποιο λέγεται hikking group Oslo. Βασικά το είχα βρει πριν κατέβω Ελλάδα αλλά τωρα βρηκα καλυτερη έκδοση. Εχουν δημιουργηθει 2 τετοια γκρουπ για αγνωστο λόγο, το δευτερο ομως ειναι πιο active. Μάλιστα αυτή τη Κυριακη ετοιμάζουν μια πολυ ενδιαφέρουσα πεζοπορια οπου ανυπομονω να πάω, και 22 με 23 Νοεμβριου την ημέρα των γεννεθλίων μου οργανώνουν πεζοπορία με διανυκτέρευση σε σαλέ. Πολυ ωραιος τροπος να γιορτάσω τα γεννεθλια μου. Οχι οτι εχω σκοπο να γιορτασω το γεγονος οτι θα γεράσω κατα ενα χρόνο. Κι όσο σκέφτομαι το νούμερο που γράφω.... αχ βαχ.

 

 

Τελος πάντων, στο θέμα μας τώρα.

 

Μετά από την τελευταία περιπέτεια που είχα, ειχα πει πως δε ξανακανω πεζοπορία με μονο ένα άτομο. Μη μου ξανατυχει καποιος που να θελει να κανει του κεφαλιου του και βρεθω παλι να περπαταω μονη μου στο αγνωστο με βαρκα την ελπιδα. Το Σαββατο λοιπον μια κοπέλα εβαλε ενα ποστ στην ομαδα ρωτόντας αν καποιος θα παει καμια βόλτα τη Κυριακή. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, περίμενα μπας και της απαντήσει κανένας αλλα δεν. Οποτε το βράδυ της λεω πως οκ ας παμε μια βόλτα τι έχουμε να χάσουμε; Αυτη τη φορα όμως εγώ έπρεπε να ορισω το μέρος και τη διαδρομή, η κοπέλα ήταν καινούρια στο Οσλο δεν ήξερε τίποτα. Σκέφτηκα λοιπον να κανουμε τη διαδρομή που κάνω οταν πάω για σκι. Την ξέρω χιονισμένη, ευκαιρια να τη δω χωρις χιόνι. Επίσης ειναι γνωστή διαδρομη και δε θα έχω το άγχος οτι θα χαθουμε. Μη πάρω τη κοπέλα στο λαιμό μου. Γενικά Ι am a follower and not a leader. Προτιμω να ακολουθώ, πιο ευκολο και λιγότερες ευθήνες. Τωρα ομως είχα αλλαγή ρόλου. Θα το καταφέρω και αυτο....

 

Το ερώτημα ομως ήταν ο καιρός. Συννεφιασμενος έλεγε οτι θα ειναι αλλά ο καιρός στο Όσλο είναι τόσο τρελος που θα μπορούσε ακόμα και να βρέξει. Το σίγουρο ήταν πως φύσαγε. Συναντησα την κοπελα στη σταση του μετρο. Μια κινεζουλα γεννημενη στην Αγγλια εχει ερθει στο Οσλο για σπουδες με το Erasmus. Πολυ ευχάριστος άνθρωπος, ξετρελάθηκε με τη φύση μιας και στην Αγγλία ουτε βουνα έχουν, παρα μονο πάρκα. Πολυ βαρετά μου είπε. Την καταλαβαίνω απόλυτα. Φτασαμε στην κορυφή οπου τραβηχτηκε και η παρακάτω φωτογραφια

 

 

<a href="

http://2.bp.blogspot.com/-epDtXFBwaTc/VE9jinLikMI/AAAAAAAABB4/g6czJ4Z35-A/s1600/20141026_120726.jpg" imageanchor="1" style="text-decoration: none; color: rgb(221, 119, 0); margin-left: 1em; margin-right: 1em;">

 

Την ωρα που τρωγαμε το μεσημεριανό μας άρχισε να φυσαδει πιο εντονα και να κρυωνουμε. Τα μαζέψαμε για την επιστροφή. Ειχαμε να κανουμε 6.5 χιλιομετρα δρόμο με τον ανεμο κοντρα. Αν περπαταγαμε πιο γρηγορα ίσως και να ζεστενόμασταν. Ο Θεος όμως μας λυπήθηκε και συναντησαμε καποιους ανθρωπους που μας προτειναν να δοκιμασουμε ενα νεο μονοπάτι που μόλις ανοίξανε και θα μας οδηγουσε στο προορισμο μας πιο γρηγορα και θα ήταν και πιο περιπετειώδες. Το μονο που είχαμε να κάνουμε ήταν να ακολουθούμε κατι χρωματιστες σημαιούλες που ειχαν βάλει. Αποδείχθηκε πως ήταν το καλύτερο που μας είχε σημβεί. Μπηκαμε μεσα στο δασος, η διαδρομή ήταν μαγευτική. Το κυνγηγι των σημαιών ειχε πολύ πλάκα. Περνάγαμε πανω απο δεντρα, κατω απο δέντρα, πηδάγαμε ρυάκια, ποταμάκια. Σκαρφαλώσαμε κι όλας. Το δάσος μας προστατευσε και απο τον αέρα, ακουγαμε μονο τα φύλα να θροΐζουν . Ήταν μια σκέτη απόλαυση. Συναντησαμε και τους φυσιολάτρες που έστησαν τη διαδρομη και μας κέρασαν ζεστο νορβηγικό ποτο και μπισκοτάκια. μαζευονται λέει μια φορα το χρόνο (τυχερες ήμασταν που τους πετύχαμε) και σκοπός τους είναι να κανουν τον κόσμο να αγαπήσει περισσότερο τη φύση. Οι φωτογραφιες που τράβηξα δυστυχως δεν αποθανάτησαν τα σωστα χρώματα. Το πράσινο στη πραγματικότητα ήταν πιο έντονο απο αυτο που θα δείτε. Αν ήξερα να χειριστω το φωτοσοπ ίσως να το πετύχαινα αλλα είμαι σκράπας.

 

 

 

 

Και ενω βαζαμε στοιχηματα για το αν θα βρεξει ή όχι, τελικά δεν έβρεξε. Ηταν μια υπέροχη μέρα στη φυση. Εκει που πραγματικά ξεχνάω τα πάντα. Τωρα εχει μεινει μονο ο πόνος στα πόδια να μου θυμίζει το πόσο ωραία πέρασα πέρα του ότι είμαι αγύμναστη. Παραχαλάρωσα τις 10 μέρες στην Ελλάδα μου φαίνεται.

 

Ραντεβου την επόμενη φορά, και μάλλον θα ειναι σύντομα.

[afrodite 894]

Πεζοπορία ως το σαλέ Sandbakken

 

 

 

Μα πόσο μικρός ειναι ο κόσμος τελικα...

Υστερα απο το τελευταίο στραπάτσο που μου ετυχε με τον Γαλλο (αυτον που με παρατησε στα κρυα του λουτρου μεσα στο δασος μονη ντε) είχα πει ποτε ξανά μαζι του και ποτε ξανα μονη με καποιον γενικά (εκτος και αν εγω οδηγώ οπως το προηγούμενο ΣΚ). Ελα ομως που η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια. Ας πάρουμε λοιπον τα πράματα από την αρχή.

Μια κοπέλα στο hiking group στο facebook διοργάνωνε μια βόλτα για την Κυριακή. Δεν είχε πει πληροφορίες για τη διαδρομή το ειχε αφήσει για έκπληξη. Βασικά απο οτι μου είπε αλλάζει γνώμη πολύ συχνα και ακόμα και η ίδια μεχρι τη τελευταία στιγμή δεν ξέρει που θα πάει. Το σίγουρο ήταν πως θα γινόταν η βόλτα ακόμα και με τον βροχερό καιρό που θα είχε. Ειχαν δηλώσει στο φατσοβιβλιο πως 15 ατομα θα παραστούν αλλά δεν ειχα δώσει σημασία στο ποια. Ετσι και αλλιως δεν ξέρω και κανεναν.

Παω στο ραντεβου μου στις 10 το πρωί και ήταν μονο η κοπέλα να πινει καφέ. Απο τα 15 άτομα που ειχαν δηλωσει συμμετοχη δεν είχε φανει κανενας, εκτός από μένα. Δε θα το ακυρώναμε, τη βόλτα θα την κάναμε, εστω και μικρη. Εκει που τα λέγαμε μου λέει "Τον Εμμάνουελ τον ξέρεις;". Ποιον, λέω, τον Γάλλο; Ναι μου λέει. "Ναι δυστυχως τον ξέρω....ωχ... μη μου πεις οτι θα έρθει και αυτος;" Δεν μπορεσε να μου απαντήσει γιατι κατα φωνήν κι ο γάιδαρος μολις έφτασε μπροστα μας. Βρε καλώς τον λέω.... (speeking of the devil έλεγα απο μέσα μου). Με το που ήρθε άρχισε τα γνωστα του, να φυγουμε γιατι ειχε εισητήριο μιας ωρας δεν ηθελε να το χάσει. Εμεις εν το μεταξυ ακόμα καφέ πίναμε. Τι ώρα το εβγαλες τον ρωτάμε... στις 10 μας λέει και ήταν 10:05.... Ε μέχρι τις 11 έχουμε καιρο του λέμε, κατσε και χαλάρωσε. Η Τζάνετ ομως ύστερα απο την αντίδραση μου στο ακουσμα του ονοματος του της είχε μεινει η απορία (σιγά μη το άφηνε έτσι).

Τζανετε: "Εσεις οι δυο γνωρίζεστε απο οτι καταλαβα"

Εγώ: "Ναι, ειχαμε πάει μια βόλτα μαζι που ακόμα τη θυμάμαι. Θα στο κοπαναω συνεχεια το κακό που μου έκανες εκεινη την μέρα."

Σιγα που θα κρατιόμουν και θα τον άφηνα έτσι

Τζανετ: "Τι σου έκανε;" Σιγά μη το άφηνε και η Τζάνετ

Εγω: " Με παράτησε μονη στο δάσος να γυρίσω πισω και εκανα 10 χιλιομετρα μόνη σε ενα αγνωστο τοπίο χωρις να ξέρω τον δρόμο." Και φυσικά εξιστόρησα όλο τον Γολγοθά που πέρασα εκείνη την ημέρα

Με το που το άκουσε αυτο η Τζάνετ έγινε πυρ και μανία. Του έριξε ενα χέσιμο (με τα συγχωρήσεως) που δε λέγεται. Βασικά του είπε οτι είναι απαράβατος κανονας στην ορειβασία (και όχι μονο) ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΜΟΝΟ ΠΙΣΩ. Ακομα και αν ένοιωθε πως αυτο το ατομο τον καθυστερεί, δε μπορει να ακολουθησει στο ρυθμό του κλπ μενεις μαζι του μεχρι το τέλος και απλά την επόμενη φορά δε ξαναπας μαζι του. ΤΕΛΟΣ.

Απο τη μια αισθάνθηκα ασχημα για το παιδι γιατι με το που έκατσε τον πιάσαμε από τα μούτρα και οι δύο, αλλά έπρεπε να ξεκαθαριστει το ζήτημα. Και κατάλαβε το λάθος του και οτι έκανε λάθος. Αυτο του το αναγνωρίζω.

Ξεκινήσαμε λοιπόν για τη βόλτα μας. Προορισμος ενα σαλέ στο σαλε Sandbakken. Άγνωστος ο αριθμός των χιλιόμετρων. Εγώ είχα την αγωνία να μη με πιάσει πόνος στα γόνατα. Ειχαν αρχίσει απο την αρχή να με τσιμπάνε. Αλλά προσάρμοσα το βήμα μου έτσι ωστε να ζεσταθεί καλά η μέση μου και τα γόνατα μου και να μην τα πιέζω και πολύ. Βασικά έκει έχω καταλήξει, στο οτι το πρόβλημα με τα γόνατα μου προέρχεται από τη μέση μου. Και ίσως οταν περπατάω δεν το κάνω σωστα και φορτίζονται τα γονατα περισσότερο.

Ο Γάλλος λοιπόν ήταν ξενέρωτος (το είχα καταλάβει και απο τη προηγουμενη φορά) και η ολη φάση θα γινοταν καταστροφική αν δεν αναλάμβανα δράση. Χρησιμοποίησα το αστείρευτο χιούμορ μου που με διέπει στις δύσκολες ώρες. Βοήθησε και το γεγονός οτι βρήκα ανταπόκριση στο χιούμορ μου απο την αλλη κοπέλα (απο τον Γάλλο δεν.... με την καμία. Δεν το είχε. ) και έγινε χαμός. Το τι γέλιο ρίξαμε δε λέγεται. Στα δε τελευτάια χιλιομετρα προς το σαλέ, εκει που είχε αρχίσει η κούραση να εμφανίζεται σε όλους, τους λέω "αν βλέπετε πως δε σας μιλάω δεν είναι οτι δε σας πάω και γίνομαι αντικοινωνική. Είμαι σε ρομπότ φάση, εχω βάλη την ταχύτητα και απλώς προχωράω." Και λέει η Τζάνετ, "οσο δηλαδή η διάθεση σου ειναι καλή είμαστε σε σωστό δρόμο, αν όχι Huston we have a problem? " Ακριβώς της λέω.... "Τοτε πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να σε έχουμε σε καλή διάθεση" Και τοτε η τρέλα έγινε χειρότερη....μεχρι που με επιασε το μπεμπεδίστικο και αρχισα να κανω σα μωρό (νορβηγόπουλο μωρό) και αυτό έγραψε ιστορία. Επεσαν απίστευτες ατάκες.... (την επόμενη μου τα επαναλάμβανε στο facebook chat και ακομα γελούσαμε). Ειμαι απίστευτη ώρες ώρες. Η αλήθεια ειναι οτι οποτε τα βρίσκω σκούρα ή είμαι χάλια ψυχολογικά, μου βγαίνει ένα απίστευτο χιούμορ μαζί με αυτοσαρκασμο. Μπορεί να πετάξω απίστευτες ατάκες που θα μας κάνουν να κλαίμε απο τα γέλια.

Και γιατί είχαμε κουραστεί τόσο πολύ; Ειχα ενεργό το gps (endomodo traker) και οταν τελικά φτασαμε στον στοχο το κοντερ είχε γραψει 12 χιλιομετρα!! (φυσικά είχαμε να υπολογίσουμε και τα χιλιομετρα του γυρισμού). Ενω είχα πάρει μαζι μου σάντουιτς, εκανα τη παρασπονδια και πηρα μια θεσπέσια βάφλα με μαρμελάδα (εδω οι βαφλες δεν εχουν καμια σχεση με τις γνωστες ελληνικες βάφλες) και μια κοκα κολα. Μετα απο τοσα χιλιομετρα ήθελα λιγο γλυκό να μου ανεβασει λιγο το ζάχαρο

 

Και η θαλπωρή του τζακιου ήταν όλα τα λεφτά.

 

Βεβαια πριν μπουμε στο σαλέ, εγώ και η Τζανετ κάναμε το εξής θεϊκό. Ως σαν γνήσιες ξανθιές είδαμε το κτηριο

 

 

και θεωρήσαμε πώς όλο αυτό το οίκημα είναι το σαλέ. Και απλά ανοίξαμε τη πρώτη πόρτα και μπηκαμε, οχι ακριβώς μπήκαμε, μπουκάραμε μέσα. Σα να μη τρέχει τίποτα.Μεχρι που ένας σκύλος είχε την αντίθετη άποψη και τα αφεντικά του μας είπαν να πάμε δίπλα, αλλά ευχαρίστως μπορουμε να μεινουμε και να βοηθήσουμε με το να πλύνουμε τα πιάτα. Είχαμε μπει σε σπίτι!!!!!! Ναι το κάναμε και αυτο!!! Οπως όπως φύγαμε και μπήκαμε στο σωστό σαλέ και φυσικά δεν είπαμε τί έγινε στον Γάλλο.... Με τόσα που άκουσε απο μας τι γνώμη θα σχημάτιζε στο τέλος;;; Ουτε που με ενδιαφέρει προσωπικά χαχαχα Αλλά σε μια εκδρομή κάτι τέτοια ειναι που σου μένουν. Οι γκάφες, τα αστεία ο χαβαλές. Αλλιώς θα μέναν μόνο τα χιλιόμετρα και η κούραση στο τέλος. Και πραγματικά με τον χαβαλέ που κάναμε τα 12 χιλιόμετρα και τα άλλα 10 της επιστροφής, δε μας φάνηκαν καθόλου. Εντάξει στον γυρισμο απειλουσα την Τζανετ πως αν δεν μου βρει γρήγορα το Mortensud (εκει που θα περναμε το μετρό για τα σπιτια μας) δε θα γυρίσει σώα στο σπίτι της.

Αυτη ηταν η σημερινή εκδρομή. Τα ειχε όλα. Αποδειχθηκε πετυχημένη. Βασικά την κάναμε πετυχημένη. Και το κυριότερο βρήκα μια νέα φίλη με την ίδια τρέλα με μένα. Και ναι θα ξαναπάμε μαζί πεζοπορια πρωτα ο Θεός την Κυριακή, ακόμα και αν βρέχει. Και ναι τα γόνατα μου δεν με πονέσαν καθόλου!!!! Καθόλου μα καθόλου, και πολύ χάρηκα για αυτό.

Μερικες ακόμα φωτογραφίες απο τη διαδρομή.

[afrodite 894]

Χωρίς λόγια.... απλά απολαύστε. (κι εγω προς το παρων μονο οφθαλμολουτρο μπορω να κάνω)

 

[afrodite 894]

Θα το γράψω εδώ γιατί έτσι και το γράψω στο φατσοβιβλιο θα κατηγορηθώ οτι "θαβω" τη μάνα μου δημόσια. Εδώ τουλάχιστον θα μείνει μεταξύ μας... Επειδη ειμαι εξωστρεφής άνθρωπος θέλω να πω τον πόνο μου αλλιως θα σκάσω (εξωστρέφια=γκρινια ). Η σκηνή που θα περιγ΄ραψω θα μπορούσε να παιχτεί άνετα σε θεατρική παράσταση....

 

Επεισόδειο Νο1 τόπος Οσλο,

Πρωταγωνιστές εγω και η μάνα μου.

Τοπος εξέλιξης του επεισοδίου καφετέρια Esspresso house.

 

Τιγκα η καφετέρια η οποια ειναι σλεφ σερβις. Βρίσκουμε με τα δυσκολίας ένα τραπέζι να κάτσουμε. Πάω και στεκομαι στην ουρα για να παραγγειλω τους καφέδες. Ξαφνικά τη βλέπω να σηκώνεται απο το τραπεζι που την πάρκαρα και να ψάχνει για άλλο. Φυσικά δε βρίσκει και ως φυσικο επακολουθο το ενα και μοναδικο τραπεζι καπαρώθηκε απο άλλους. Ειχα ηδη αρχίσει να μετράω από μέσα μου. Βρισκει ενα μερος να κάτσουμε, στο παραθυρο και ας το πουμε "στα όρθια" (αβολες ξυλινες καρέκλες που απλά ειναι να πιεις τον καφε και να φύγεις κι οχι να κατσεις να απολαύσεις). Πάω τους καφέδες κι επειδη ήξερε πως εγω θα την έκραζα αρχισε τον αντιπερισπασμό. Τα έβαλε με εναν κακομοιρο νεαρο που είχε πιασει ενα τραπέζι για δυο ατομα με ωραιες πολυθρονιτσες μονος του, κι επεινε τον καφε του και επειδη ηταν μονος επαιζε με το κινητο του (τα γνωστα σε κανα φατσοβιβλιο θα ηταν). Ευτυχως που η δικιά μου δεν ήξερε τι έκανε ο νεαρος. Δεν τα ειχε βαλει μαζι του γιατι επνιγε τη μοναξια του στο φατσοβιβλιο, αλλά γιατι ειχε πιασει ενα τραπεζι μονος του και επαιζε με το κινητο. Ήθελε να τον σηκώσει κι όλας και να τον διώξει για να κάτσουμε εμεις. Μη σας πω οτι πηγε κι έκατσε μαζί του στην άλλη πολυθρόνα. Σηκωθηκε οταν καταλαβε απο το βλέμα μου οτι εγω δε θα καθόμουν εκεί..... Συνέχισα να μετράω εγω.

 

"Κοιτα κατάσταση. Εχει πιασει ενα τραπέζι μονος και ντιγκι ντιγκι στο κινητό του."

"Και τι θες να κάνουμε; Να πάμε να τον σηκώσουμε και να τον πετάξουμε έξω για να κατσουμε εμεις;;"

"Ναι, εγω αμα ήμουν μαγαζάτορας αυτο θα έκανα. Αφου δεν κανει τίποτα, με το κινητο του παιζει"

"Σοβαρά; Μήπως να διωξουμε και τη κοπελίτσα δίπλα που πινει τον καφέ της και έχει το λάπτοπ; Δεν κανει τιποτα. Ή μηπως εκεινον τον κύριο που διαβαζει την εφημερίδα του; Κι αυτός δεν κάνει τίποτα..."

 

"Και γιατί ρε μάνα για να εχουμε ενα καλο ρώτημα σηκώθηκες απο το τραπέζι με τις πολυθρόνες για να κάτσουμε εδώ στα όρθια;" Οχι που θα το γλίτωνε....

"Δε μου άρεσε, ηταν χωμένα και δεν είχαν έρθει να μαζέψουν τα ποτηρια των προηγούμενων. Εγω δε μπορώ να πινω τον καφέ μου έτσι...." Ναι αν δεν ρίξουν και ενα σφουγγαρισμα, ξεσκόνισμα διπλη φασίνα εμεις καφε δεν πινουμε.

"Και τωρα που θα τον πιουμε αβολα και στα όρθια ειναι μια χαρά ε; Σου αρέσει;"

"Ναι, τουλάχιστον ειναι καθαρά".

Τα νευρα μου τα χαπια μου κι ενα ταξι να φύγω.....

κατα τα αλλα εβγαλε τη διαγνωση πως πάσχω απο κατάθληψη και οτι με τιποτα δεν ειμαι ευχαριστημένη. @#%$%$.... Κουρασμένη και τα νευρα μου είχα αφου με είχε φτιάξει πρωι πρωι... (ειχαν προηγηθει και αλλα καλά, πριν τον καφέ. Αυτο ηταν το κερασάκι στην τουρτα).

 

Επεισοδιο Νο 2.

Ιδια καφετερια. Ιδιοι προταγωνιστες.

 

Τα γνωστά, πιάσε τραπεζι που να σου αρέσει κι εγω θα παω να παραγγείλω. Πιάνει.

- Σου αρέσει;

-Ναι.

Ωραια λέω...δε θα εχουμε θέματα.... (ΧΑ)

 

- Πάω τουαλέτα κοιτα τα πράματα μεχρι να έρθουν οι καφέδες. Οκ λεω...

 

Και ξαφνικά ακουω μια φωνη απο πάνω..."Αφροδιτη φερε τα πραματα εδω βρήκα να κάτσουμε καλύτερο τραπεζι"

- Εισαι σίγουρη οτι ειναι καλά εκει;;; Ρωταω η αμοιρη... έπρεπε να σιγουρευτω.

​- Ναι μου κάνει με μια εκφραση στο προσωπο της απο αποδείκνυε το ποσο καλη επιλογη έκανε. Ωραια λέω, το έχουμε. Πάω τους καφέδες και βρίσκω το περίφημο τραπέζι της επιλογής της (η κυρια είχε χωθει στην τουαλέτα). Μένω κάγκελο εγώ....λέω δεν μπορει!!! Δεν μπορεί να το ζω αυτο. Μου κάνει πλάκα!!!! Το τραπεζι το φοβερο που διαλεξε και με εβαλε να κανω ολοκληρη μετακομιση ήταν αυτο το ΙΔΙΟ που ειχε απορήψει προχτες. Αυτο που το θεωρουσε χωμένο και βρώμικο, που και σήμερα πάλι βρωμικο ήταν!!!!!

Ερχεται η κυρία και φυσικά δεν μπρούσα να το αφήσω έτσι.... κακως θα μου πείτε. Ε δε μπορουσα!!

"Δε μου λες; Πλάκα μου κάνεις; Προχτες αυτο δε σου άρεσε και σημερα σου αρέσει;"

-"Τοτε ήταν βρώμικο"

Της ρίχνω ένα βλέμμα κοιτάει το τραπέζι, αναγνωρίζει τη μαλακία (σορρυ) που είπε αλλά ως εγωίστρια που δεν το παραδέχεται παίρνει τα πράματα της γυρίζει τη πλάτη και πάει και κάθεται στην ιδια θεση που κατσαμε προχτες. Στα όρθια.!!!!

Το μέτρημα προχτες δεν είχε καμία επιτυχία. Ολες οι "θεραπείες" αποτυγχάνουν παταγωδώς όταν έχεις να κάνεις με τη μάνα μου.... Απλά πηρα παλι τα πράματα και πήγα. Αν ελεγα τιποτα θα με εβγαζε πάλι οτι έχω καταθλιψη, ενω στη πραγματικοτητα απλά είμαι έξαλλη!!!!

Δεν ζω ενα δράμα αλλά ζω το ανέκδοτο με το κουλουρι. Αν δεν το ξέρετε να σας το πω.

 

 

Συμπέρασμα; Δεν ξαναπάω σε αυτη την καφετέρια!!!

[afrodite 894]

Και μιας και ειχα ορεξη για γράψιμο, παρακάτω είναι μια εκδρομη που έκανα εχτες. Για καποιο λογο δε με αφηνει να κανω copy paste...... οποτε παρτε το link,

 

http://oslomylove.blogspot.no/2014/12/sunday-hikking-to-srskogen-211214.html

 

[afrodite 894]

Trysil ski resort. Snowboard 2015

Η πιο γρήγορη απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου, στιγμιαία θα έλεγα.

Επέστρεψα σπίτι και σε ένα γκρουπάκι στο facebook κάποιος είχε αναρτήσει ένα ποστ που έλεγε πως αυτός και η γυναίκα του σκοπεύουν να πάνε σε ένα χιονοδρομικό αύριο (Το Trysil) κι έχει 2 θέσεις ελεύθερες στο αυτοκίνητο του. Δεν ζήταγε να μοιραστεί τα έξοδα (βενζίνη διόδια) μιας και αυτοί έτσι κι αλλιώς θα πηγαίνανε λέει, παρέα θέλανε. Δεν ήθελα και πολύ όπως καταλαβαίνετε, και του έστειλα μήνυμα. Δυστυχώς είχαν προλάβει άλλοι την ευκαιρία. Επειδή όμως είχα ήδη ξεσηκωθεί κοίταξα να δω πως μπορούσα να πάω μόνη και να τους συναντούσα στο χιονοδρομικό. Καλό το σνοουμπορντ/σκι αλλά με παρέα είναι ακόμα ωραιότερο. Είχε skibus που έφευγε από τον κεντρικό σταθμό του Όσλο στις 7:00. Και μάλιστα το εισιτήριο του χιονοδρομικού ερχόταν 100 κορώνες φθηνότερα με το skibus. Το πρόβλημα μου όμως ήταν το πώς θα έφτανα στον κεντρικό σταθμό του Όσλο στις 7 το πρωί από το σπίτι μου που η πρώτη γραμμή του μετρό περνάει στις 07:30 τα Σαββατοκύριακα. $%%#$^. Η μόνη λύση που είχα ήταν να περπατήσω από το σπίτι μου 2 χιλιόμετρα (φορτωμένη με τον σάκο του σνοουμπορντ και τις μπότες - ζυγίζουν 12 κιλά από μόνα τους) μέχρι έναν σταθμό του μετρό οπού θα με πήγαινε στη στάση των λεωφορείων. Είχα κουραστεί και μόνο με τη σκέψη του εγχειρήματος.

Αργότερα όμως λαμβάνω ένα μήνυμα από το παιδί που θα πήγαινε στο ΧΚ πως υπάρχει θέση στο αυτοκίνητο τους (ακυρώθηκαν οι άλλοι για καλή μου τύχη) και πως θα ερχόταν να με πάρει από το σπίτι μου στις 6 το πρωί. Χαρά εγώ…. Μικρού παιδιού. Γλίτωσα και τον ποδαρόδρομο πρωί πρωί.

Ετοίμασα τα πράγματα μου για το πρωί να είναι έτοιμα. Αισθάνθηκα όπως τότε που πήγαινα Παρνασσό με την παρέα μου. Η χαρά μου ήταν τόσο που από την υπερένταση δεν με έπιανε ο ύπνος. Κατάφερα να με πάρει ο ύπνος στις 01:00 το πρωί και έπρεπε να ξυπνήσω στις 05:00. Δε βαριέσαι…. Μια χαρά θα περάσω έλεγα. (που να ΄ξερα)

Να πω πως το χιονοδρομικό απέχει 210 χλμ από το Όσλο (όσο και ο Παρνασσός), βρίσκεται στην περιοχή του Lillehamer όπου εκεί βρίσκονται και άλλα 2-3 μεγάλα χιονοδρομικά. Έχουν διοργανωθεί και Ολυμπιακοί αγώνες σε αυτά (και στο Τrysil).

Ορίστε ο χάρτης του.

Και ξυπνάω που λέτε το πρωί, ετοιμάζομαι με την ησυχία μου τρώω το πρωινό μου χαλαρά κι ωραία. Τα παιδιά θα επερχόντουσαν δέκα λεπτά αργότερα από αυτή που μου είχαν πει. Δε βαριέσαι, ποιος βιάζεται; Κατά τις 06:05 βγήκα έξω στο δρόμο να τους περιμένω, κι εκεί που καθόμουν και απολάμβανα την ησυχία της νύχτας ακούω ένα ΜΙΑΟΥ. Μπα λέω δε θα άκουσα καλά ιδέα μου είναι. Μετά από λίγο ξανά ΜΙΑΟΥ. Και ήταν γνωστό ΜΙΑΟΥ. Η Μπήλλιω ήταν αλλά που ήταν δεν ήξερα. Αρχίζω τα ψψιψψιψιιι και περνώ απάντηση ΜΙΑΟΥ. Ωραία λέω αρχίσαμε διάλογο. Μα που βρίσκεται; Ξανακάνω ψιψιψιψι…. ΜΙΑΟΥΥΥ. Πιο σπαραχτικό. Η καρδιά όρχησε να σφίγγεται. Άρχισα να ακολουθώ τον ήχο. ΨΙΨΙΨΙψι;; ΜΙΑΑΟΥΥΥΥΥ…. Και ξαφνικά την βλέπω μέσα σε μια αυλή (είχε περάσει και τον δρόμο απέναντι) 3 σπίτια μακριά από το δικό μου. Η αυλή είχε φραχτη από συρματόπλεγμα και δεν μπορούσε να βγει από κει. Χριστέ μου να την βγάλω από κει και μετά θα την σφάξω. Άρχισε να κλαίει, ήθελε να έρθει κοντά μου. Να σου ήρθαν και τα παιδιά…. Παρκάρετε εκεί τους λέω γιατί πρέπει να μαζέψω τη γάτα μου, έχω πρόβλημα. Και να μην ξέρω τι να κάνω. Να πηδήξω το φράχτη; Να σκάψω λαγούμι; Κατευθύνομαι προς την πόρτα του κήπου το οποίο ήταν και το πιο συνετό αλλά πάνω στον πανικό που να σκεφτείς λογικά; Κλειστή!! Ε φυσικά κλειστή θα ήταν…. Και τι να κάνω να την ανοίξω; Ξαναγυρίζω πίσω να δω που είναι η Μπήλλιω. Δεν ήταν εκεί που την άφησα, μα που είναι; Γυρίζω πίσω να δω και είδα ένα μαυρόασπρο γατί να τρέχει στο δρόμο προς το μέρος μου. Η Μπήλλιω! Με είχε ακολουθησει φαίνεται μέσα στην αυλή και βρήκε το άνοιγμα στην πόρτα και βγήκε έξω…. Πάλι καλά που είναι και έξυπνη. Άρχισα να την καλώ προς το μέρος μου. Έλα Μπήλλιω μου, έλα. Άρχισα να την οδηγώ προς το σπίτι μου αλλά αυτή από την τρομάρα της μπήκε στην αυλή άλλου σπιτιού (δεν είχε πόρτα αυτή). Προσπάθησα να τη πλησιάσω για να την πιάσω αλλά δεν μου καθόταν έφευγε. Βγήκα από το σπίτι και πήγα στην δική μου αυλή και την φώναζα από κει. Το απέναντι σπίτι είχε ξύλινο φραχτη ο οποίος είχε ανοίγματα και ήξερα πως χωραγε να περάσει ανάμεσα τους. Ευτυχώς που στις έξι το πρωί δεν πέρναγαν αυτοκίνητα. Πέρασε τον δρόμο και μπήκε τρέχοντας στην αυλή μου και πήγε στο σπίτι μου όπου και την έβαλα μέσα. ΟΥΦΦΦΦΦ…. Επέστρεψε η καρδιά μου στη θέση της. Δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω ξέροντας πως η μικρή ήταν εκεί έξω αβοήθητη. Σίγουρα θα έβρισκε από μόνη της τον τρόπο να γυρίσει πίσω. Όπως μπήκε θα έβγαινε. Αλλά έμοιαζε και η ίδια μόνη και αποπροσανατολισμένη. Τέλος καλό όλα καλά, τώρα μπορούσα να κάνω το ταξίδι μου χωρίς άγχος και αγωνία.

Το ταξίδι θα διαρκούσε 3 ώρες (τα όρια ταχύτητας είναι ως γνωστόν πολύ χαμηλά και εδώ τα ακλουθούμε θέλουμε δε θέλουμε) , θα φτάναμε 09:00 με το άνοιγμα του χιονοδρομικού. Όποτε πήγαινα Παρνασσό ταξίδευα με ήλιο, εδώ ταξιδεύαμε με το φεγγάρι επάνω ακόμα. Ήταν και σχεδόν γεμάτο. Καθώς πλησιάζαμε αγωνιούσαμε για την ποσότητα του χιονιού. Δεν είχαμε δει καθόλου χιόνι…. Λέμε δεν μπορεί, στο χιονοδρομικό θα έχει. Η ιστοσελίδα του χιονοδρομικού έλεγε 60εκ χιόνι κατάσταση πολλή καλή (ναι μη βράσω…. Μήνυση για ανακρίβεια στις ενημερώσεις τους θέλουν. ) Όταν ξεπρόβαλλε το βουνό όντως το είδαμε χιονισμένο. Ωραία λέμε… έχει χιόνι.

Φτάσαμε 9:00 ακριβώς, παρκάραμε, ντυθήκαμε και πήγαμε να βγάλουμε τα εισιτήρια.

Φωτογραφίες απο τη βάση

 

Είχε αρχίσει να ξημερώνει πια. Ανεβήκαμε στο πρώτο λιφτ όπου και είδαμε την ανατολή του ηλίου πίσω από το βουνό.

Καιρικές συνθήκες ιδανικές. Είχε -1 καθαρό ουρανό και θα είχε ηλιοφάνεια όλη μέρα. Τι πιο τέλειο να χιονοδρομείς με ήλιο; Όλα μια χαρά μέχρι που είδαμε από κάτω από το καρεκλάκι μας να περνάνε οι πρώτοι χιονοδρόμοι. Και ακούσαμε τον φρικιαστικό θόρυβο του πάγου κάτω από τα πέδιλα τους. Ένα μεγάλο ΩΧ σχηματιστικέ στα πρόσωπα μας. Οκ τους λέω, δε θα πάμε σε αυτή τη πίστα έτσι; Θα πάμε στις άλλες. Ναι λες και οι άλλες θα είχαν διαφορά, που να ξέρα….

Αυτό που έζησα ήταν τρομακτικό. Οι χειρότερες συνθήκες που έχω αντιμετωπίσει στη χιονοδρομική ζωή μου. Από πίστα παγωμένη εως γυαλί θα έλεγα. Στην ουσία είχε 59 πόντους ΠΑΓΟ και 1 πόντο τεχνητό χιόνι από πάνω. Η επικινδυνότητα στο μεγαλείο της. Να μη ξέρεις που να στρίψεις. Να φοβάσαι να επιταχύνεις γιατί οκ τώρα είσαι σε χιόνι και έχεις γκριπ αλλά μετά βρίσκεσαι στον πάγο του καλλιτεχνικού πατινάζ και μόνο με παγοπέδιλα μπορείς να περπατήσεις και όχι με σανίδι του σνοουμπορντ. Οι σκιέρ έχουν μεγαλύτερο αβαντάζ στον πάγο από εμάς. Πραγματικά ακόμα και η πράσινη πίστα είχε γίνει μαύρη. Αισθάνθηκα σαν αρχάρια! Δε ξέρω πόσες τούμπες έφαγα αλλά έχω δυο κωλομέρια (σορρυ κι ολας) μωβ από μελανιές. Ούτε να κάτσω δεν μπορώ σήμερα.

Καταφέραμε να φτάσουμε στην βάση μετά από πολλές δυσκολίες. Ατελείωτη η διαδρομή, και αυτή τη φορά ήταν εφιαλτικά ατελείωτη. Μας είπε ένας λιφτιέρης να πάμε από την άλλη πλευρά του βουνού στις άλλες πίστες όπου εκεί τα πράγματα ήταν λέει καλύτερα. Έπρεπε να διανύσουμε βέβαια το μισό βουνο για να φτάσουμε αλλά αυτό δε μας χάλαγε. Θέλαμε να το γνωρίσουμε όλο άλλωστε. Την κορυφή βέβαια ούτε που θα την αγγίζαμε.

Οταν λέω κορυφή εννοώ το καραφλό κομμάτι του βουνου στη φωτογραφία.

Αν ήταν παγωμένα στα κατώτερα στρώματα, στα ανώτερα που δεν είχε δέντρα και θα το είχε ξυρίσει όλο ο αέρας; Φαινόταν ξυρισμένο το χιόνι έτσι και αλλιώς. Ούτε που να το σκεφτώ…. Προσπαθήσαμε να φτάσουμε στην άλλη πλευρά του βουνού όπως μας είπαν αλλά δεν τα καταφέραμε. Είχαμε κουραστεί , όχι από το snowboard, αλλά από το άγχος και τις πτώσεις. Είπαμε ακόμα και οι πράσινες πίστες (που δεν είναι πίστες αλλά μονοπάτια) είχαν γίνει μαύρες. Μαρτύριο είχε καταντήσει. Είπαμε να κάνουμε κάτι και να το ευχαριστιόμαστε. Είχα τόσο χαλαστεί που αναπολούσα το λαγκρεν μου. Να καθόμουν σπίτι μου στη ζέστη μου και όχι εδώ. Πρώτη φορά με έκανε να νιώσω τόσο μα τόσο χάλια που να μη θέλω να ξανακάνω σνοουμπορντ. Μιλάμε για τόσο χάλια.

Αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε σε μια πίστα που την είχαμε δοκιμάσει το πρωί και φαινόταν τουλάχιστον καλύτερη από τις άλλες. Πάνω κάτω την ίδια πίστα μόνο και μόνο για να νιώσουμε ότι κάναμε και κάποια απόσβεση των χρημάτων μας. Οι περισσότεροι εκεί είχαν μαζευτεί το είχαν πάρει χαμπάρι και άλλοι. Προσπάθησα να τη χαράξω στο μυαλό μου, να μάθω τα κομμάτια του πάγου ώστε να τα αποφεύγω. Μιλάμε για ΤΟΣΟ καλά. Στο τέλος κουράστηκα να έχω πια αυτό το άγχος και τα παράτησα. Πήγα στο σάλε και κάθισα να ξεκουραστώ. Ο Παύλος θα έκανε άλλες 2 βόλτες, η γυναίκα του τα είχε παρατήσει προ πολλού καθόταν στο αμάξι. Η κακομοίρα αυτή κι αν είχε φάει τις σαβούρες της ζωής της. Είναι και αρχάρια…. Θα το θυμάται για καιρό αυτό που πέρασε. Εδώ θα το θυμάμαι εγώ….

Θα κάτσω να παρακολουθώ τον καιρό στα χιονοδρομικά. Έτσι και δεν χιονίσει εγώ δεν ξανανεβαίνω. 18 Ιανουαρίου έχει τσάμπα σκιπας σε όλα τα χιονοδρομικά της χώρας. Το σπονσοναρει αυτό το Έιβεντ μια εφημερίδα τους. Είναι μια καλή ευκαιρία για να ξανακάνω σνοουμπορντ αλλά μόνο αν χιονίσει…. Ελπίζω να μην πάει χαμένη.

 

Αναρτήθηκε από Afrodite στις 8:53 π.μ.

 

[agavalas 1,000]

Πόσο σε νιώθω ,

 

Μια φορά .. στο Seefeld στο Rosshutte .. είμαι εκεί 08:45

πρώτο καρεκλάκι ,χαρά εγώ ..όλα κοτλέ από κάτω .. δεν είχε ούτε ίχνος ..

 

Τι κοτλέ? ...σαγρέ ήταν ..πάγος χαραγμένος .. δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε να πλαγιολισθένω ανεξέλεγκτα σε όλες τις κατευθύνσεις μέχρι και 360 έκανα και συνέχισα να τσουλάω !!!!

 

μετα κόπο και βασάνων κατέβηκα στην βάση .. άνευ πτώσεως ..

 

Ναι έλα μου όμως που και όλος ο χώρος απέναντι από την βάση που είχε μαγαζιά και καφέ ήταν ενας πάγος

πάρε μια ξάπλα εκεί ..προσγειώθηκα πάνω στα σκι .. τις επόμενες ημέρες έκανα σκι με διάστρεμμα στο δεξιό χέρι !!!

 

και μια απο τα ίδια στο Σαλε στον Παρνασό ..πάλι γλίστρημα πέσιμο πάνω στα σκι .. 2 πλευρά σπασμένα ..

Έκτοτε αποφάσισα οτι στον πάγο ..,μπορεί ναι μεν να μην το ελέγχο 100% αλλά με τα σκι στα πόδια μου δεν έχω πέσει !!!!!!!!

[Turms 2,694]

οι φωτο σε ξεγελανε παντως...

[afrodite 894]

Ναι γιατι διαλεξα να φωτογραφισω τα ελαχιστα καλα κομματια.

[afrodite 894]

Δευτερος χειμώνας στο Οσλο. Περιμενα πως και πως το χιονάκι. Περσι μας εκανε τσιγκουνιες, αλλα και φέτος δεν πάει πισω. Οτι ριχνει ρίχνει αλλα μετα κοπανάει μια βροχη και μας τα χαλάει όλα. Δε μπορουμε να χαρουμε λιγο το ασπρο βελουδο και μετα ανεβαζει θερμοκρασιες και μας φερνει τον πάγο (μιλάω για την πόλη βεβαια). Στο θεμα του πάγου πραγματικα δεν το εχω ξαναζήσει αυτο το πράμμα. Το να περπατησεις στο δρομο πραγματικα προκειται για επικινδυνες αποστολες. Το τι ζεμπεκιες εχω ριξει, τι πιρουετες εχω κανει δε λέγεται. Ακολουθω τη τακτικη περπάτημα του πιγκουινου αλλα πολλες φορες ουτε και αυτη πιανει. Θα μου πεις γιατι δεν πας να παρεις καρφια για τα παπουτσια. Αρνουμε (ηλιθιως βεβαια) πεισματικα, εγω αλογο να βαλω πεταλα δεν γινομαι!!!!! Προς το παρων μονο μια τουμπα εχω μετρισει οποτε καλα ειμαι.

Δεν ξερω αν μπορειτε να δειτε το βιντεο που βρηκα στο φατσοβιβλιο, και θα καταλαβαιτε τι ζω

 

https://www.facebook.com/video.php?v=10155122558700006&pnref=story

 

Στο θεμα μας τωρα. Φετος εχω μπει πιο δυναμικα στο σπορ. Θελω να το βελτιωσω οσο περισσοτερο μπορω. Αγορασα δικα μου πεδιλα γιατι της σπιτονοικοκυρας μου ειναι παλια και βαριά. Επισης βρηκα σε προσφορα μποτες με ενισχυση στον αστραγαλο γιατι θέλω να μεταπηδησω στο skating. Το βρισκω πιο γρηγορο και πιο συναρπαστικο. Δυστυχως εχει περιορισμους κι επισης απαιτει πολυ καλη φυσικη κατάσταση. Πρεπει να κανεις σκειτ συνεχεια, δεν μπορεις να τσουλισεις οπως στο λαγκρεν πχ αν εχεις κουραστει ή βαρεθει. Επισης απαιτει να εχουν προετοιμασει/πατησει το χιονι. Σε φρεσκαδουρες δεν πάνε (ή αν πανε πρεπει να εχεις γερα ποδια) ενω το κλασσικο παει παντου. Βεβαια δε θελει κερωματα. Αυτο ειναι πολυ σημαντικο γιατι πραγματικα ειναι μεγαλη σπαζοκεφαλια το τι κερι θα χρησιμοποιησεις. Και αν βαλεις λαθος κερι σου εχει μ@μισει τη μέρα (με το συμπαθειο). Το εζησα και αυτο την προηγουμενη εβδομαδα και ημουν ετοιμη να παρω τα σκι και να τα πεταξω στα σκουπιδια. Δεν εκανα εγω το λαθος, απλα εκεινη την ημερα οτι κερι και να εβαζες ήταν λάθος. Δεν υπηρχε το σωστο. Μου θυμισε βορρια σπηλιαδοτο στην Αναβυσσο που σπας το κεφαλι σου για το τι πανι θα βαλεις και στο τελος καταλαβαινεις πως οποιο νουμερο και να βαλεις θα ειναι λαθος. Ετσι και εδω. Μα να μημπορω να βρω ενα αθλημα για τους συνταξιουχους; Ολα τα ζορικα να με κυνηγάνε; Να υπαρχει ενα πεδιλο που να κανει τα παντα, και ενα κερι για ολες τις χρησεις;;; Τοση επιστημη πια; (εδω που τα λεμε το κερωμα ειναι επιστημη κι ετσι κερδιζονται πρωταθληματα και ολυμπιαδες. Στην περσινη Ολυμπιαδα η Νορβηγικη ομαδα δεν τα πηγε καλα λογο λαθους κερωματος και ο ειδικος που αναλαμβανει το κερωμα απολύθηκε).

Επρεπε να το ζησω και αυτο απο οτι φαίνεται. Εφαγα μια μουφα μερα στο σνοουμπορντ που συχτηρισα, επρεπε να συχτιρισω και στο σκι. Ειχε ριξει φρεσκο χιονι. Χαρα που εκανα.... θερμοκρασια εξωτερικη -2 με -3. Λεω θα βαλω μπλε κερι (που ειναι για θερμοκρασιες -1 με -7) και αν χρειαστει θα βαλω το μωβ απο πανω (θερμοκρασια γυρω στο 0). Πετυχαινουμε εναν ειδικο (τρομαρα του) στη βαση που με ρωτησε τι κερι εβαλα. Μπλε του ειπα. οχι δεν ειναι για μπλε αλλα για μωβ. Εκανα δυο βηματα να δω αν ειχε δικιο και δεν ειχα καθολου γκριπ. Δεν μπορουσα να σπρωξω με τιποτα. Οκ θα βαλω το μωβ. Δεν ειδα και καμια τεραστια διαφορα αλλα μπορουσα καπως να σπρωξω. Οσο περναγε η ωρα ομως ενιωθα περιεργα κατω απο τα πεδιλα. Στην αρχη εριξα το φτεξιμο στο οτι ειναι καινουρια. Καποια στιγμη ομως σταματησα να τσουλαω εντελως. Δεν πηγαινε... τα βγαζω και τι να δω; Ενας τοννος χιονι κολλημένος κατω απο το πεδιλο. Ειχα δει τους αλλους να ξινουν τα πεδιλα τους αλλα νομιζα πως απλα θελαν να κερωσουν. Αντε αρχισα κι εγω να ξινω το χιονι απο το πεδιλο. Κανω με τα πολλα ενα χιλιομετρο (και πολυ ειπα) ξανα φρενο. Ξαναβγαζω ξαναξινω. Στα τελευταια 500 μετρα δεν τα εξισα, τα πηρα στο χερι και τα εκανα περπατωντας. Ε μα ποια!!!

 

Τρωμε πινουμε ξειδρωνουμε ξεκουραζομαστε τελος παντων γιατι ξινο μας βγηκε η ολη ιστορια. Μας βλεπει ενας και ρωταει τι κερι βαλατε; Μπλε και μωβ λεμε....οχι εχει θετικες θερμοκρασιες ειναι για κοκκινο!!!!! Ντοινγκ!!! Μπλε μωβ τωρα κοκκινο; το πεδιλο μου ουτε ουρανιο τοξο να ήτανε. Αντε να τον ακουσουμε τον τυπο (αλλος τζιτζιφιογκος απο κει) βγαζε κερια βαλε αλλα -το κοκκινο. Οχι χιλιομετρο που εκανα με το μωβ!!! Στα δυο μετρα παρε ενα φρεναρισμα. Βγαζω πεδιλο τετραπλασια ποσοτητα χιονιου απο κατω. Και οχι τιποτα αλλο αλλα ειχαμε 6 χιλιομετρα να κανουμε για να φτασουμε στη βαση. Το ενδεχομενο να τα περπατησω οπως πριν δεν επαιζε με την καμια. Μας βλεπει ενας σοβαρος Νορβηγος που ξιναμε και αφριζαμε και σταματησε να μας βοηθησει. Αυτον δεν τον βριζω, αυτος ηξερε τι ελεγε. θα βαλετε μπλε τωρα. Τρεχα βαρα το κεφαλι στον τοιχο.Του ειπαμε τι παθαμε με τα κερια και μας ειπε ναι το πρωι ηταν για μωβ και οχι κοκκινο, αλλα τωρα που εφυγε ο ήλιος (ο ποιος;; εδω γελαμε) και εχει πεσει η θερμοκρασια θελει μπλε. Μπλε μπλε. Θα διαφωνισω εγω μαζι σου; Σπιτι μου θελω να παω. Βαζω το μπλε και χανω εντελως το γκριπ, οπως και το πρωι. Μπρος ηθελα να παω, πισω πηγαινε το πεδιλο. Κλοτσαγα χοροπηδαγα, τιποτα. Ευτυχως που αρκετη διαδρομη ήταν κατηφορικη κι εκει τσουλαγα γρηγορα (ε ναι αφου ηταν σαν να μην εχω κερι απο κατω). Οταν ερχοταν το ισωμα εκει αφριζα. Απλα περπαταγα με τα σκι απο κατω. Δεν εκανα σκι. Και αυτο δεν ειναι σκι. Tην διαδρομη απο το σαλε μεχρι τη βαση την κανω συνεχεια γιατι μου αρεσει και ειναι της ταξεως 40 λεπτων αντε 1 ωρα αν εχει κοσμο; Ε την καναμε σε δυο ωρες, Η παρεα μου το μετρισε με Gps.Δυο ωρες ακριβως. Ξεφτιλα!!! Αυτη η μερα μας αφησε ψυχολογικο τραυμα. Μονο οι φωτογραφιες που βγηκαν μας αποζημιωσαν. Το μονο καλο που βγηκε απο ολη την μερα ηταν το τοπιο που αντικρισαμε και οι λιγες φωτογραφιες που μας το θυμιζουν.

 

 

Την επομενη μερα κομματια ημουν αλλα λεω ας ξαναδοκιμασω. Ηθελα να κανω τεστ ντραιβ τα καινουρια πεδιλα. Ειπα και να δωσω αλλη μια ευκαιρια στο σκι. Επειδη ημουν κουρασμενη ειπα να κανω μια μικρη διαδρομη. Αποφασισμενη για μπλε κερι και να μην ακουσω κανεναν. Ειχε βγαλει και ηλιο.... ολα ηταν θετικα. Φτανω απανω κουμπωνω πεδιλα κανω ενα βημα, δουλευουν. Μπορω να σπρωξω.... τι καλα. Το κερι δουλευει.... τα πεδιλα δουλευουν (οχι σαν εχτες). Μια χαρα. Φτανω στο σαλε που ειχα βαλει στοχο. Ειχε τοσο κοσμο που δεν εκανα διαλειμα εκει. Ηπια λιγο νερο πηρα μια ανασα και μετα κοιταξα να δω πως θα γυρισω πισω. Βρηκα τις πινακιδες και διαλεξα την πορεια μου. Δεν την ειχα ξανακανει τη διαδρομη..... Αποδειχθηκε σκετο διαμαντι. Ολο κατηφορα!!! Το αγαπημενο μου. Χωρις πολυ κοσμο, μωρα, σκυλια ελκυθρα πτωματα αρχαριων..... Μια απολαυστική κατηφορα. Τα πεδιλα λειτουργουσαν αψογα. Αυτο ηταν!!! Γυρισα πισω με το χαμογελο στο στομα!!!

 

Μερικες σκορπιες φωτογραφιες τωρα

 

Edited February 1, 2015 by afrodite

[MakisM 3,965]

Υπαρχουν και τα πεδιλα με τα λεπια που δεν χρειαζονται κερι... για μας τους Νοτιους που δεν εχουμε την κουλτουρα του κεριου απο τα γενοφασκια μας. Δεν χρειαζεται να εισαι απολυτη σε ολα...

[Olga 6,796]

φοβερες φωτογραφιες Αφροδιτη! συνεχισε το σκι, αν και αυτο με τα 100 ειδη κεριων μου φανηκε υπερβολη! παλαια πως κανανε δηλαδη?

[afrodite 894]

Mακη μου ειπανε να μην παρω τα waxless σκι γιατι δεν πανε γρηγορα και εγω θελω να ανεβω επιπεδο και οχι να μεινω πισω. Οποτε στη σπαζοκεφαλια... τι να κανουμε.

[Turms 2,694]

χμ..εχω την εντυπωση οτι και στο skating παιζει κερωμα κλπ

βεβαια δεν ασχοληθηκα καθολου γιατι 1. βαριεμαι, 2, δεν εχω χωρο, 3. προτιμω να κερωσω σανιδες παρα αυτα...

 

αλλα αυτο με το χιονι να κολαει απο κατω το εζησα και εγω...διαπιστωσα ομως οτι ειναι πιο πολυ θεμα τεχνικης παρα κεριου...ισως κανω λαθος...εχω και απο περσυ να κανω langlauf...

[afrodite 894]

και στο skate παιζει κερωμα αλλα ειναι το ιδιο κερωμα που κανουμε και στα σανιδια/σκι (λιωσιμο κεριου και ξυσιμο με ξεστρα) γιατι πρεπει να γλιστραει.

Το κερωμα στα κλασσικα ειναι διαφορετικο. Απλα βαζεις κερι τοπικα (χωρις λιωσιμο) στο σημειο που παταει το πεδιλο στο χιονι (οσο πιανει η δεστρα και λιγο πιο πανω) και μετα το τριβεις με κατι που μιαζει με γυαλοχαρτο. Το υπολοιπο σκι που δεν εχει τετοιο κερι το εχεις κερωσει με τον κλασσικο τροπο απο πριν για να γλιστραει. Αλλα αυτο δεν το κανεις καθε φορα.

Επιστημη σου λεω....

[Turms 2,694]

εμενα μπελας μου φαινεται

ηδη εχω ενα σωρο κλαπατσιμπαλα για το σανιδι ... φαντασου να μαζεψω αλλα τοσα για το langlauf

 

ασε που το κλασικο δεν μου αρεσε...το skating εινια ολα τα λεφτα....

[afrodite 894]

Και μενα μου αρεσει οπως το βλεπω να το κανουν οι αλλοι. Με τραβαει πιο πολυ. Για αυτο θα προσπαθησω να το μαθω εστω με τα κλασσικα πεδιλα, ισα να μαθω την κινηση. Και του χρονου να ειμαι καλα πρωτα ο Θεος, θα παρω σκειτ. Αλλα αλλο να το βλεπεις και αλλο να το κανεις. Οσες φορες το εχω προσπαθησει τα μουτρα μου εχω φαει....

[giannis-ski 4,870]

αν και δεν έχω κάνει ποτε langlauf-ski ( και ούτε πρόκειται όπως φαίνεται )

αλλα λέω τώρα....μήπως να δώσεις και μια ευκαιρία σ αυτά που είπε ο μάκης

με τα λέπια από κάτω ? δεν μπορείς να νοικιάσεις κάπου ?

[MakisM 3,965]

Τα waxless ειναι αργα, αν κανεις πρωταθλητισμο. Δεν ενοχλουν στο να ανεβασεις επιπεδο (να κανεις τις κινησεις σωστα, να μαθεις να στριβεις καλυτερα κλπ). Αν η φιλη σου με τα κερωμενα σκι ανεβει το λοφο 2 δευτερολεπτα νωριτερα, δεν τρεχει και κατι. Εγω τις μονες διαφορες τις ειδα σε κατηφορα που εξελισσεται σε ισιωμα, οπου με την φορα που εχεις τα waxable πανε λιγα μετρα πιο μακρυα απο τα waxless.

 

Ολγα, σε μια περιοχη +2 με -5 και χιονι πουδρα, φρεσκο, χθεσινο, παγωμενο, παγωμενο/ξαναλιωμενο, στον ηλιο, στη σκια.. μπορει να θελεις και 30 ειδων κερια...

 

Απο το -5 μεχρι το -15 extra blue μετα πρασινο και καπου στο -20κατι ασπρο. Χωρια που δεν εχεις δουλεια να εισαι εξω με -30... Παναγια μου...

 

Πανω απο τους +2 βαλε waxless. Αλλιως μ@λακιζεσαι για τη χιονοδρομικη political correctness με klisters. (Προτροπη του αφεντικου μου, επι λεξει...)

[afrodite 894]

Οπως λες " Εγω τις μονες διαφορες τις ειδα σε κατηφορα που εξελισσεται σε ισιωμα, οπου με την φορα που εχεις τα waxable πανε λιγα μετρα πιο μακρυα απο τα waxless." ..... εγω για να πηγαινω γρηγορα στην κατηφορα που εξελίσσεται σε ισωμα το θελω αλλα και για το ισωμα.... Οι ανηφορες δε με ενδιαφερουν, θα παω με τον ρυθμο μου.

 

Κι ενας αλλος λογος επιλογης που πηρα waxable ειναι για να κανω λιγο skate ή εστω πως λεγεται freeski....Με τα αλλα δεν μπορω. Θελω να μαθω τη κινηση και μετα να παρω σκειτ (αν μου αρεσει και αν εχω τις αντοχες που χρειαζεται) αλλιως θα συνεχισω το τουρινγκ με τα κλασσικα.

 

 

Επισης αν η φαση παιζει για κλιστερ, προτιμω να κατσω σπιτι μου

Edited February 2, 2015 by afrodite

[MakisM 3,965]

Οκ! Κανε ο,τι καταλαβαινεις...

[afrodite 894]

Την γρίπη μου μέσα #$@#$

Μια κοπέλα διοργάνωσε νυχτερινο cross country ski υπο το φως της πανσέληνου εχτες με το αναλογο φαγοποτι διπλα σε φωτια (μεχρι και λυκο ακουσανε αν και μπορεί να ήταν τραινο αυτο που ακουσανε και οχι λυκος). Οταν πρωτοδιαβασα για την εκδήλωση το πρωτο πραμμα που ειπα ήταν αντε καλε που θα παω, να ποπυντιάσω και να πάθω και καμια πνευμονια;;; Που να φανταστω οτι το πουντιασμα θα το είχα έτσι και αλλιως χωρις να εχω πάει? Δεν έτρωγα σκατα την ωρα που το έλεγα; Τουλάχιστον θα ειχα ευχαριστηθει την εμπειρια.... Εβλεπα τις φωτογραφιες το πρωι και ζηλεψα το ομολογώ.

 

 

[afrodite 894]

Ήταν θέμα χρόνου να κάνω την τρέλα.

Ο καιρος έχει αρχίσει να χαλάει (με την ενοια να ζεσταίνει) και να εχει θετικες θερμοκρασιες με βροχες κλπ. Αυτο που είδα φέτος ήταν πάγος. Πολύ πάγος!!! Τετοιο πράμμα δεν έχω ξανασυναντήσει. Περσι δεν το γνωρισα γιατι δεν χιονισε και τόσο. Μια που χιονισε και μια που το ελιωσε. Φετος έχει κανει πολλες φρεσκαδουρες. Το σικουελ παει ως εξης. Χιονι (τι καλα) μετα πάγος, μετα λιγο ψιλοβροχο ισα να το κανει γυαλι (παντου) και εκει που λες τουλαχιστον το ελιωσε και θα φυγουν οι πάγοι και θα περπαταμε σαν ανθρωποι, τσουπ ξανα χιονι (τι καλα για το θεμα του σκι) φτου και απ την αρχη. Αυτο γινεται συνεχεια. Ενα πρωι που ηθελα να παω στη δουλεια είχα καθισει στα σκαλια και αντίκρισα το εξης θέαμα.

 

 

Πραγματικα εκατσα 10 λεπτα και σκεφτόμουν το σχέδιο διαφυγής!!! Πως θα κατέβω το παγοδρόμιο;; Το σχέδιο ήταν να φτασω σε εκεινη την αριστερη λουρίδα χιονιου. Μονο έτσι θα γινοταν. Και αυτη η λουρίδα κράτησε μονο μια μέρα μιας και ολοι απο κει πήγαμε. Την επόμενη μερα πάει και αυτη. Δοκιμασα να κατεβω απο τον πάγο αλλα πραγματικά με πήρε ο κατήφορος χωρις φρένο!!! Δεν ειχε σταματημο. Τελικά η Μερετε εριξε μια λωριδα χαλικι ειδικο οπου πατας πανω και τουλάχιστον δε γλιστρας τόσο. Αλλιως ειχα σκεφτει απο παγοπεδιλα

 

εως

 

Στο θεμα μας τωρα που δεν ειναι ο πάγος αλλά το χιονι.

 

Ειχα ξενερωσει ολη τη βδομαδα που εβλεπα να βρεχει να εχει καλο καιρο και να λιωνει το χιονι. Εβλεπα και τα προγνωστικα καιρου που ολο στο + ειναι, καμια χιονοπτωση στον ορίζοντα. Φοβηθηκα πως θα κρέμαγα τα σκι στην αποθηκη πολυ νωρις. Θα μου πεις στο λοφο-βουνο θα εχει χιονι. Ναι αλλά τι χιονι; Τι κερι βαζεις; Αποφευγεις το Κλίστερ; ΟΧΙ. Α εμαθα πως το κλιστερ εχει και αυτο χρωματικες αποχρωσεις....@#%$%. Ειναι που ειναι αηδια πρεπει να σπαζοκεφαλιάζεις και με αυτο.... Κλιστερ no way. Πραγματικα μου ερχόταν να ξεθάψω το ποδήλατο απο την αποθήκη (αν και ειχα επιφυλαξεις με τον παγο στο δρόμο). Τι σκατοάθλημα ειναι αυτο που διάλεξα; Να πρεπει να λύσεις σαραντα γρίφους για να πας να κανεις αυτο που σε ευχαριστεί; Ειναι δυνατόν; Er det mulig? Που λένε και οι νορβηγοι.

Ετσι λοιπόν τα πηρα στην κράνα και πηγα και πήρα σκι για skate ( ειναι λετοτερα ελαφρυτερα με διαφορετικο κάμπερ - ετσι λέγεται;- απο τα κλασσικα σκι). Θα μπορουσα να επερνα τα waxless σκι αλλα αυτα ειναι αργα και εγω θελω ταχυτητα. Ανεβαινω που ανεβαινω τις ανηφορες να μην απολαυσρω τις κατηφορες; Δεν ειχα σκοπο να αρχισω φετος το σκειτ, το ειχα προγραμματισει για του χρόνου. Αλλα τα σχεδια ειναι για να αλλάζουν. Τερμα οι σπαζοκεφαλιές, τερμα το χαζοκέρωμα, και τερμα το τι σοι χιονι θα συναντήσω. Τα κερώνεις αλλα με τον τρόπο που κερώνεις τα σκι καταβάσεων και τα snowboard. Σιδερο, ξέστρα το σπιτι μετα μπορδέλο και όλα τα καλα.... my old habit (οχι το μπορρδέλο, προς Θεού). Το θεμα ειναι να γλιστράει (το σκι)!.

Εψαξα το site μαγαζιου να δω προσφορες, τιμες κλπ... αλλά αποφάσισα να παω η ιδια στο μαγαζι (και πολυ καλα έκανα) γιατι απο το σαιτ δεν εβγαζα ακρη.

Ημουν πραγματικα πολυ τυχερή σε αυτο το θέμα. Επεσα στη μερα που "σκοτωνανε" τα προιοντα. Ριξανε τις τιμες στον χιονοδρομικο εξοπλισμο στα 50-60% για να τον διώξουν ετσι ωστε να φέρουν την καινουρια σοδιά. Λεω στον υπάλληλο να μου βρει το πιο φθηνο πεδιλο που έχει. Και μου εδειξε δυο πεδιλα. Το ενα της Rosingol το οποιο ήταν βαρυ και το αλλο της Madhus. Το Madhus κάρμπον περικαλώ. Ουτε ενα κιλο δε ζυγίζει μαζι με τη δέστρα. Θα μου πεις τωρα θες και καρμπον; Λες και θα δεις διαφορά; Η διαφορα στην τιμή ήταν 40 ευρω!!!!!! Δεν θα εκανα τσιγγουνιες για 40 ευρω. Φυσικα πηρα το καλο κομμάτι. Απο οτι διάβασα ειναι αγωνιστικο πεδιλο (Μαριτ ετοιμασου σου ερχομαι.... ειδικα φετος που αφησες τα χρυσα μεταλια για τις αλλες κοπέλες. Σε εχω. ) αλλα κανει και για βολτες. Ειδα επισης την κανονική τιμη του πεδιλου στην αγορά και μου έπεσε το σαγόνι. Αν δεν υπήρχε η εκπτωση δεν υπηρχε περιπτωση να δωσω τόσα λεφτά για κατι τετοιο. Πετυχημένη αγορά.

 

Ρωτησα τον υπάλληλο τι διαδικασιες χρειαζεται και μου είπε κερωμα με ειδικα κερια gliders. Μου προσεφερε να μου το κερωσουν οι ιδιοι με το αζημίωτο φυσικα. Τον ρωτησα ποια ειναι τα συνεργα κερώματος; Και οταν μου τα εδειξε ειδα οτι τα εχει η Μερέτε σπιτι (να ειναι καλα η γυναίκα) και του λέω μονο το κερι χρειάζομαι. Μα εχει πολλη φασαρια η διαδικασια ενω εδω... (τη δουλεια του προσπαθουσε να κανει ο ανθρωπος) Ξερω την φασαρία του κάνω. Θα το κανω η ιδια. (εδω ολοκληρο σνοουμπορντ κέρωνα, στις οδοντογλυφίδες θα κόλλαγα; Με το σνοουμπορντ κανεις μπρατσα. Οι οδοντογλιφίδες 2 λεπτα δουλεια, Ποιο πολυ ωρα κανεις για να καθαρίσεις μετά)

 

Κερωσα λοιπον και τσουπ στο βουνό. Δεν ειχα κανεναν να μου δειξει πως γίνεται το σκειτινγκ. Κατι βιντεο στο youtube που ειχα δεις και αυτα που βλεπεω να κανουν οι άλλοι. Στα βιντεο φαίνονται τοσο απλα τα πραμ,ατ, μα τόσο απλά. Στην πραγματικότητα; Καμία σχέση. Ουτε βήμα δεν μπορουσα να κανω. Να βλεπω τα πιτσιρικια και να θελω να τα φάω. Εγω; Για γέλια. Η κινηση ειναι απλή. Ειναι σαν το πατιναζ και τα ρολερ μπλειντς τα οποια ξέρω να κάνω. Αλλα να μη μπορώ να το κανω με τα σκι;;; Εν το μεταξυ στην προσπάθεια μου να κανω σκειτ ειχα απομακρινθεί αρκετα και η μονη λυση ήταν να φτασω στην κορυφη οπου μετα η επιστροφή θα ηταν 80% κατηφορα (την οποια την έχω). Το θέμα βεβαια ήταν το πως θα φτασω στην κορυφή. Στο ισωμα κατι ψιλοκαταφερνα, στην ανηφορα ομως προβλημα. Εκει που η κλασσικη τεχνικη υπερτερει, στο σκειτ ετσι και δεν ξερεις να κανεις σκειτ την πάτησες. Ή ψαροκοκκαλο αν ειναι μικρη η ανυφόρα ή αρων τον πεδιλων σου και περιπατει. Σε ενα αλλο που υστερει το σκειτ ειναι στο θέμα της "πιστας". Αν εχεις φρεσκο χιονι και δεν εχει πατηθει απο το μηχανημα που φτιαχνει τα τρειλς, σκειτ δεν έχει (εκτος και αν εχεις πολυ δυνατα πόδια). Συνηθως τα φτιαχουν και εχει και application που σου λεει ποιες διαδρομες εχουν προετοιμασει και το ποτε. Αλλα υπάρχουν και περιπτωσεις που "ξεχνανε" να φτιαξουν μερικες, ειδικα αν δεν ειναι πολυσυχναστες. Η διαδρομη της επιστροφης αποδειχθηκε οτι δεν ειναι και πολλη της μοδας= απατητη. $%%^%^%

 

Το τι συχτιρισμα έριξα δε λέγεται. Αφου καποια στιγμη αρχισα να μετανιωνω για την αγορα και τοολο θεμα του σκειτ. Βεβαια μετα ήρθε και η φωνη της λογικης στο μυαλο μου "Μα Αφροδιτη ειναι δυνατον να σκεφτεις πως με το που θα βαλεις τα πεδιλα στα ποδια σου ως δια μαγειας θα μαθεις τοσο ευκολα την τεχνικη και θα οργώσεις το βουνο; Ειναι δυνατον;" Αυτο εξισορρόπησε την κατασταση στο μυαλό μου.

Αφου λοιπον εκανα την μαλακια, και φυσικα απο τα λαθη μας μαθαίνουμε κατεστρωσα σχέδιο Β. Γυρισα σπιτι και ειδα ξανα οτι βιντεο κυκλοφορει και αποφασισα να αφιερωσω ολη τη βδομαδα ή σχεδον όλη, στο να μαθω την τεχνική. Στο κατω κατω ετσι δεν εμαθα να κανω σνοουμπορντ; Απο ενα βιντεακι εκμαθησης (ο Μακης το ειχε αναρτησει στο φορουμ) και δοκιμες στο σαλονι ή στο ιατρειο (χωρις το σανιδι φυσικα) και μετα στις πιστες (μετα απο αμέτρητες τουμπες). Ετσι και τώρα ολο το βράδυ περπαταγα στο σπιτι κάνοντας σκέιτ, μεταφορα του βαρους απο το ενα ποδι στο άλλο. Καθομαι στη σταση του μετρο και κανω την κινηση του σκειτινγκ. Με κοιταει ο κοσμος καλά καλα, αλλα τι με νοιαζει; Τους σκαω ενα χαμογελο, χαμογελάνε και αυτοι...

Σημερα πηγα στο βουνο αποφασισμενη να θυσιασω την βόλτα, και να διαλεξω ενα σημειο στο οποιο θα πηγαινω πανω κατω μεχρι να μαθω αυτο το πραμμα. Πανω κατω.... τιποτα αλλο. Εκει, σχολείο. Εν το μεταξυ σημερα αποφασισε να ξαναχιονίσει. Με τον πονο μου παίζει. Βεβαια απο οτι ειδα ολοι ειχαν προβληματα με το κέρωμα τους. Ηταν ακριβως σαν εκεινη τη τραγικη μέρα που ειχα αντιμετωπισει και θελω να ξεχασω. Ολοι ξηνανε το χιονι απο τα πέδιλα ή ξανα κερωνανε.... ή βριζανε. Πολλοι γυρισαν πισω άδοξα..... Σκειτ παιδακια.... ολα αυτα θα μου ειναι παρελθόν σε λιγο.

Μιαμιση ωρα αντεξα αυτο το πανω κάτω. Κάηκαν τα ποδια μου (ήταν ήδη καμμένα απο εχτες). Το σπιτικο σκειτ εκανε δουλειά. Καταφερα να προχωρησω αρκετες φορες με σκειτινγκ. Ειναι θεμα να βρω τον ρυθμο. Προς το παρων 4 βηματα κανω και μετα τα χάνω. Λιγο να βρω το ρυθμο και το ταιμινγκ και να εμπιστευτω την ισορροπια στο ενα ποδι. Το αριστερο τα πάει καλα (αφου ειμαι αριστεροχειρ) το δεξι εχει προβλημα. Δεν το εμπιστεύομαι με αποτελεσμα να μεταπηδω πιο γρηγορα απο οτι πρεπει στο αριστερο πόδι κι εκει χανεται ολο το παιχνιδι. Pas mal είμαι ευχαριστημένη και με αυτο το λιγο που κατάφερα.Τα 4 βήματα θα γίνουν περισσότερα. Δεν υπαρχει περιπτωση να μην το μάθω, με ξερω ειμαι αρκετα πεισματάρα. Ειναι να μη μου μπει στο μυαλο. Το θέμα ειναι να το μαθω γρήγορα γιατι ποσο ακομα θα εχουμε χιονι; Μην το μάθω και μετα περιμενω τον επομενο χειμωνα για να κανω.

 

Ε ρε τρελα που κουβαλάω.

 

 

 

 

 

Edited March 1, 2015 by afrodite

[afrodite 894]

Τριτη μέρα προσπάθειας και ειχαμε επιτυχία!!!! Το εχουμε το εχουμε.... Και freeskate εκανα, και σκειτ μαζι με τα μπατον... και απο ολα. Καλα το στυλ εξακολουθει να ειναι Μr Been αλλα θα διορθωθει στην πορεια. Και μικρες ανηφορες καταφερα να ανεβω (αγκομαχώντας) τις μεγάλες δεν τις εχω ακομα, δυστυχως. Εκει ζοριζομαι. Μεχρι και βόλτα εκανα, ξεθαρεψα.

 

μερικα συμπεράσματα:

1) Γιατι με δυσκολεύει; Ειναι θέμα εγκεφάλου. Δυο χρονια που κανω σκι εχω μάθει τα ποδια ευθεια, κλειστα και παραλληλα. Τα χέρια εναλαξ συγχρονισμος με τα ποδια- αντιθετο χερι αντιθετο ποδι. Εδωσα μαχη για να τα κανω αυτα μιας και ειμαι το πιο ασυχρονιστο ατομο στον κόσμο. Αυτο το coordination δεν το έχω. Τωρα καλούμαι να κάνω total erase σε ολα οσα έμαθα. Τα ποδια ανοιχτα διαγωνια, και το χτυπημα με το μπατον ειναι με τα δυο τα χερια (double pole|) και μάλιστα θελει συγκεκριμενη χρονικη στιγμη, οχι ξεκάρφωτα (4-5 τεχνικές με τα μπατον αναλογα στο τι θες να κανεις. Να ανεβεις ανηφορα; Να πας γρήγορα στην ευθεία. Αντε πες τα στον εγκεφαλο μου αυτα. Αντε να τον εκπαιδευσεις πάλι. Πολλες φορες σημερα ανεπαίσθητα επιασα τον εαυτο μου να χτυπάει τα μπατον εναλάξ. Διπλο μπατον Αφροδιτη, διπλό μπατον!!

 

2)Το σκειτ θέλει γερά χέρια, γερα ποδια και γερά πνευμονια/αντοχή. Απο την τριάδα μονο το γερά πόδια έχω και αυτο με επιφύλαξη. Δε βαζω και το χέρι μου στη φωτια. Ποσες φορές σταματησα για να ξαποστάσω. Πάνε οι εποχές που έκανα 15-20χιλιομετρα και το υπερηφανευόμουν. Τωρα 5 έκανα και αυτα μου φάνηκαν για 20. Στο πηγαινε ειχε και κατηφορα αρκετη οποτε εκλεψα λίγο. Στο γυρνα βεβαια η κατηφορα εγινε ανηφορα κι εκει κλάταρα. Αν στο κλασσικο σκι ιδρωνα τωρα με το σκειτ λιώνω. Συμπέρασμα; Εμπλεξα σε δυσκολες εξισωσεις. Αλλα ως μαζόχας, μου αρέσει.

 

Η Μαριτ ειναι ακομα ασφαλής. Δεν κινδυνευει να της πάρω τα χρυσα μετάλια για φέτος. Το χιονι σημερα σουπα. Δε μετανιωσα καθολου που δεν ανεβηκα με τα κλασσικα. Λυπόμουν τους αλλους που αλλαζανε κερια. Βασικα βαζανε το κλιστερ. Το αγαπημενο μου. Απο την αλλη βεβαια με λυποντουσαν αυτοι που με βλέπανε να αγκομαχω στις ανηφορες. Πόσοι με ρωτησανε αν τα σκι μου ειναι απο αυτα χωρις κερι;;;;

Δεν βλέπω να μενει το χιονι για πολυ στο βουνο της γειτονιας μου και μάλλον θα πρεπει να ψαχνω πιο βορειες περιοχες για να κανω σκι πριν τα κρεμασω στην αποθηκη. Ελπιζω να προλάβω να μαθω σκειτ μεχρι τοτε ωστε να απολαμβανω τις βόλτες. Αλλιως η συνεχεια τον Δεκεμβρη (Μα timing που βρηκα κι εγω να αλλαξω άθλημα)