Eκει Στον Βορρά...

[afrodite 894]

Στη πρωτη φωτογραφια που εχει την περιφραξη απεναντι φαινονται κατι σπιτια ειναι η πολη του Οσλο.

 

Δες τη φωτο εγω ειμαι στη βορια πανω πλευρα της λιμνης και απο κατω ειναι η πολη.

[afrodite 894]

[afrodite 894]

http://youtube.com/watch?v=zpf8MfQm8rY

 

Παρτε μια γευση απο τον Βορρα. Μακαρι να επαιζε σε full HD....

[afrodite 894]

Hikking at Bærumsmarka

 

 

Εχω καιρό να γράψω και αυτο γιατι μου λείπει η έμπνευση, ο λόγος και η αιτία. Σήμερα όμως ειχα ανάγκη να βρεθώ στο δεύτερο μου σπίτι, στο βουνό, να αδειάσω λίγο το κεφάλι μου απο τις σκέψεις που με τριγυρίζουν. Ενα χαρούμενο διάλειμα στην αγκαλιά της μητέρας φύσης.

 

 

Ενα hikking group στο facebook είχε σκοπό να κανει πεζοπορία στο δάσος του Bærum (Bærumarka). Το ραντεβού ηταν στις 11 το πρωι στη σταση του λεωφορειου που θα μας πήγαινε στην περιοχή. Το προηγούμενο βραδυ ομως πήγα στο σπίτι ενος φίλου μου που μένει στο Roa, ενα χωριό μια ωρα μακριά απο το Οσλο, να τον βοηθήσω να φτιάξει pancakes. Βασικά δεν τον πολυβοήθησα μιας και τα εκανε ολα μόνος του, απλά του έκανα παρέα. Αν ήθελα να προλάβω τη πεζοπορία την επόμενη το πρωι έπρεπε να πάρω το τραίνω των 08:33, στις 10:00 θα ήμουν σπίτι μου και στις 10:20 επρεπε καπάκι να φύγω για να ειμαι στις 11:00 στο σημείο συνάντησης. Μαλιστα απο τη προηγουμενη τους ειχα παρακαλεσει να μεταφέρουμε την ωρα του ραντεβου από 10:15 στις 11:00 για να μη πάω με τη ψυχή στο στομα. Ευτυχως τα παιδιά ήταν ευέλικτα και είπαν οκ.

 

Πρωινό ξύπνημα στις 07:45 (ναι ναι Σαβατο πρωι ξυπνησα με ξυπνητηρι μαμωτο). Δε ξερω τι με επιασε, ισως να φταίει και το φαι που εφαγα το βραδυ, αλλά ξυπνησα με στομαχικές κράμπες. Εφτιαξα πρωινό να φάω μπας και ηρεμίσει το στομαχι μου αλλά.... Ευτυχως που μπορω΄και αναγνωρίζω τη στιγμή που μου έρχεται λιποθυμία. και εχω γλιτώσει αρκετά ατυχήματα. Ένιωσα τα πρώτα σημάδια του προλυποθημικού επεισοδίου και οπως ήμου έτρεξα να βρω κρεβάτι. Το να εβγαινε απο το μπανιο το παιδι και να με εβρισκε τεζα στο πάτωμα δε θα ήταν και ότι καλύτερο για αυτόν. Και αντε να του εξηγώ εγω μετά "α μην ανησυχεις ήμουν έτοιμη να λυποθημισω αλλα τώρα ολα καλα". Χαμπάρι δεν πήρε. Τωρα το γιατί παραλίγο να λιποθυμήσω; Εχω παρατηρίσει τα τελευταία χρόνια πως αυτή ειναι η αντίδραση μου στον έντονο πόνο. Πεφτει η πίεση κατακόρυφα μαζί κι εγώ. Συνήθως συμβαίνει εαν τυχει κι εχω εντονο πόνο στην κοιλιά όταν έχω περίοδο. Ευτυχως δεν το έχω καθε μήνα (δε θα το άντεχα). Αλλά να το πάθω και με εναν απλό στομαχόπονο; Δεν το περίμενα. Ευτυχώς ολα περασαν γρήγορα. Για το μονο που ανησυχούσα ήταν μη μου χαλάσει τη πεζοπορία.

 

8:30 ήμουν στο σταθμό του τραίνου και το τοπίο ήταν ομιχλώδες. Εντελώς spooky. Αντίκρισα αυτό

 

<a href="http://4.bp.blogspot.com/-CfGAyXsR3Zo/VB2zWHPA6pI/AAAAAAAAA9o/NJBP56QNEu8/s1600/20140920_082309.jpg" imageanchor="1" style="text-decoration: none; color: rgb(221, 119, 0); margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;">

 

Και ήθελα να δω και τη περιοχη πως είναι.... τιποτα δε μπορουσα να δω. Και απο οτι μου ειπε ο Βινς υπάρχουν και χειρότερες μέρες που η ομίχλη ειναι πιο παχιά. Τωρα ήταν καλα.... ντοινγκ!!!! Δε φτανει που μένει στη μέση του πουθενα.... Τον ιδιο δεν τον πειραζει μιας και ποτέ δεν ειναι σπιτι. Λογο δουλειάς ταξιδευει συνέχεια. Το σπιτι το βλέπει πολύ σπάνια. Εγω πάντως δεν θα αντεχα να μενω εκει. Το βραδυ καθομουν με μια αλλη φιλη του (ναι υπηρχε και αλλο ατομο στο σπιτι). η οποια ειναι και αυτη παιδι της πόλης οπως εγω και μετράγαμε αυτοκινητα στο μπαλκόνι. Οποτε πέρναγαν πανω απο δυο αυτοκίνητα το θεωρουσαμε οτι εχει πολυ τράφικ η περιοχη. Είδαμε και 2 ανθρώπους να περπατανε. Μεγαλεία!!! Υπήρχε ένδειξη ζωής στο χωριό. Ειχε και μια πιτσαρία απο κάτω. Αραγε έχει πελάτες;;; Τεσπα πάμε παρακάτω...

 

Στο τρένο με πήρε ο υπνος και ευτυχως που με ξύπνησε η διπλανη μου που ήθελε να κατεβει στη στάση γιατι αλλιώς θα βρισκόμουν στον τόπο συνάντησης μια ωρα πριν. Με το που είδα οτι ειμαστε στο Oslo S πετάχτηκα να βγω έξω. Ουτε τα παπούτσια μου δε κατάφερα να φορέσω σωστα. Σχεδον ξυπόλητη βγήκα. Πάλι καλά. Με τα πολλά εφτασα σπίτι μου αλλά δεν είχα και πολλή όρεξη να πάω στην εκδρομή. Ισως η αδιαθεσία, ίσως το οτι ακόμα νύσταζα και προτιμούσα το κρεβάτι μου εκείνη τη στιγμη... λιγο έλειψε να το ακυρώσω. Στα πρόθυρα ήμουν. Το μονο που με κράτησε ηταν το φιλότιμο. Τους αλλαξα το προγραμμα και μετα εγω δε θα πήγαινα; Δεν λέει.... Οπως ήμουν λοιπόν, εφτιαξα τα σαντουιτς μου για το βουνό, τάισα τα γατιά (πληθυντικός γιατι η Μερετε λείπε και κάνω catsitting....ταιζω τα γατια της) και πηρα τους δρόμους. Τρώγοντας θα μου ερχόταν η όρεξη, και χίλιες φορές καλύτερα στη φύση παρά σπιτι.

 

Το σχέδιο της εκδρομή ήταν να ξεκινήσουμε απο το åsterud να φτάσουμε στο Nygård οπου έχει ενα σαλέ για φαι και ξεκούραση και να γυρνουσαμε πίσω. 9 χιλιομετρα συνολο. Τα σχέδια είναι ομως για να καταστρατηγούνται. Θα φτάσω και σε αυτό.

 

Εδω ειναι η αρχή του δάσους. Ενα μεγάλο λιβάδι και μετα μπαινεις στο ζουμί.

 

 

 

 

Με το που μπήκαμε στο δάσος αντικρίσαμε ένα μίνι πάρκο περιπέτειας για τα πιτσιρίκια. Πάντα ήθελα να δοκιμάσω κάτι τέτοιο. Και σήμερα μου δώθηκε η ευκαιρία. Μπορω να πω οτι δεν ήταν και εύκολο, σε αρκετά σημεία με δυσκόλεψε, Μπορώ να πω οτι και φοβήθηκα πως θα πέσω. Ευτυχώς δεν ήταν πολυ ψηλα, οπότε και να έπεφτα μόνο η υπερηφάνεια μου θα χάλαγε. Στη φωτο διακρίνουμε και την πεζοπορική μου παρέα. Ημασταν πολύ ιντερνάσιοναλ. Δυο απο Βιετναμ, μια απο Λιθουανία, μια απο Ουγγαρια κι εγώ απο Ελλάδα.

 

 

 

Οταν τελείωσε η ώρα του παιδιού, συνεχίσαμε την πορεία μας.

 

 

 

 

 

 

Λιγο πριν φτάσουμε στο σαλέ πετύχαμε και το νεκροταφείο δέντρων. Εδω εχουν ένα συνηθειο οταν κοβουν τα δέντρα να μη τα μαζεύουν αλλά να τα παρατάνε εκει που τα κόψανε. Αφήνουν μετα τη φύση να συνεχίσει το έργο της. Δε ξερω αν ειναι σωστό ή λάθος (εμενα μου χαλαει την αισθητική του τοπιου παντως) και αν γινεται ετσι παντου σε ολες τις χώρες. Οκ τα κλαδακια θα αποσυντεθούν με τον καιρό και θα γινουν λίπασμα, αλλά οι κορμοι; Ποσο καιρο θα χρειαστεί;

 

 

Με το που βγήκαμε απο το δάσος συναντήσαμε το σαλέ. Στάση για φαί νερο τουαλέτα και ξεκουραση.

 

 

 

 

 

 

 

Το εσωτερικό του σαλέ. Η μυρωδιά του καμένου ξύλου στο τζάκι σου άνοιγε την όρεξη

 

 

 

Εγω βρήκα μια φίλη να φωτογραφηθώ. (δυστυχώς δεν ειναι ζωντανή και πολυ φοβάμαι πως ειναι βαλσαμωμένη Το ίδιο και τα υπόλοιπα ζωάκια που διακοσμούν το σαλέ. Βίκινγκς και φιλοζωία δύο εντελώς διαφορετικές έννοιες. Μη σχολιάσω για το γουναρικό.... αυτο έκανα πως δεν το βλέπω ) )

 

Το σαλέ απο μακριά.

 

 

 

 

Μετά το διάλειμα συνεχίσαμε την πορεία μας. Η ομάδα δεν είχε όρεξη να γυρισει πίσω οπως προβλεπόταν. Ηθελε και κάτι παραπάνω. Βρηκαμε εναν χάρτη και αποφασίσαμε να πάμε μεχρι την κορυφη του βουνου που λέγεται Brukollen και μετα να γυρίσουμε πίσω.

 

Στο δρόμο έγινε και το θεικό, βρήκα ταμπέλα που οδηγούσε στην Ακρόπολη. Δεν το πίστευαν τα ματια μου αυτό που έβλεπα. Το τι γέλιο έριξα. Δε μπορεί κάποιος μου κάνει πλάκα. Πηγαμε να δουμε την Ακρόπολη, φυσικά οδηγουσε σε ενα σπίτι. Μπορεί και αυτος που το έχει να ειναι Ελληνας, και το ονομασε Ακρόπολη. Ή μπορεί να ειναι Νορβηγος και να γνωρίζει τι σημαίνει Ακρόπολης στα ελληνικά (Το άκρο της πόλης) και να έβγαλε έτσι την hytta του. Ποτέ δε θα μάθουμε.

 

 

Κι εδώ ειναι το σαλέ στο Brukollen, οπου κάναμε και δεύτερη σταση να πάρουμε και μια ανάσα.

 

Η θέα απο την κορυφή. Απλ'α μαγεία.

 

 

 

Μετα καταστρατηγήσαμε για 2η φορά το αρχικό πλάνο και ενω είχαμε πει οτι θα γυρίζαμε πίσω απο τον δρομο που ανεβήκαμε ειπαμε να πάρουμε ενα αλλο μονοπάτι οπου θα μας οδηγουσε στο Φόσουμε και θα παίρναμε απο κει το λεωφορείο για την πόλη. Μονο 5 χιλιομετρα μεχρι το Φόσουμ. Εκεί την πατήσαμε, και ίσως ετανιώσαμε για την επιλογή μας. Οχι γιατι δεν ηταν ομορφη η διαδρομή αλλά οταν φτάσαμε ας πουμε στον πολιτισμό μας είπαν καποιοι πεζοπόροι πως σπανια περνάει το λεωφορειο (εδικά Σαββατο) και θα πρέπει να πάμε μεχρι τον σταθμό του μετρό με τα πόδια. Το οποιο συνεπάγεται 3 περισσότερα χιλιομετρα στα ήδη κουρασμένα ποδαράκια μας.

 

Μετά από όλο αυτο επεσα τέζα στο κρεβάτι μου που ονειρευόμουν απο το πρώι. Ουτε φαί δεν έφαγε.... ετσι όπως ήμουν.

 

Αλλά ωραία πέρασα! Αυτο να λέγεται. Αντε και στο επόμενο ΣΚ.

 

http://oslomylove.blogspot.no/2014/09/hikking-at-brumsmarka.html

[yannisnm 734]

Καλά, όσο περνάει ο καιρός, δείχνεις εντελώς Νορβηγή

[afrodite 894]

Καλά, όσο περνάει ο καιρός, δείχνεις εντελώς Νορβηγή

 

Αλήθεια; Απο που το συμπεραίνεις;

[spider 2,124]

Μπραβο ρε Αφρο, να περνας παντα καλα εκει στα ξενα και να μας ταξιδευεις με τις φωτο σου!!!

[yannisnm 734]

 

Αλήθεια; Απο που το συμπεραίνεις;

Απ την φωτογραφία με την Αλεπού και την προσαρμογή στους ρυθμούς των Νορβηγών

[afrodite 894]

Exω την ικανοτητα να προσαρμόζομαι γρήγορα στο νεο περιβαλλον, σαν τον χαμαιλέοντα. Για αυτο και η μετακόμιση δε με πείραξε/επηρέασε καθόλου. Τη Νορβηγια την αγάπησα πολύ πριν πατησω το πόδι μου στη χώρα, μου αρεσε σαν χωρα και ο τρόπος ζωηες τους ειναι πολυ κοντά στα δικά μου δεδομένα. Οκ μου τη σπαει λίγο ο εγωκεντρισμός τους, δε ξερω αν ειναι η σωστή λέξη. Ειναι πολυ κλειστοί άνθρωποι, δεν ανοιγονται ευκολα, περπατας στο δρομο δεν ακους καλημέρα (εκτος και αν σε ξερουν) ή στο μετρό ειναι ολοι στον κοσμο τους ή παιζουν με το κινητό τους. Μόνο στο βουνο θα τους δεις πιο χαλαρους και θα σε χαιρετισουν και θα σου πιασουν τη κουβέντα.... οταν βρεθουν στη πολη κατεβαζουν παλι τα στορια. Εισαι πια αορατος για αυτους. Αλλά το δέχομαι ως διαφορετική κουλτουρα απο εμας τους μεσογειακους.... εχουμε μαθει αλλιως εχουν μαθει αλλιως.

 

Πέρα απο την αλεπου που ηταν πια διακοσμητικο στοιχειο, σημερα στη σταση του λεωφορειου ενα ελαφακι περασε το δρομο μπροστα μου.... δις. Μια φιλη μου το ειδε στην αυλη της πρωι πρωι, αλλα δε μενει στο Οσλο.... δεν πιανει.

Edited September 21, 2014 by afrodite

[PhaethonF1 7,386]

Αχ και τελευταία χάζευα τους χάρτες να στήσω ένα road trip για εκεί πάνω...

 

[afrodite 894]

εννοεις να ανεβεις βολτα με το αυτοκινητο (ή να νοικιασεις.

 

Η διαδρομη ως το Nordcap ειναι λεει τελεια, το Λοφοτεν αξιζει να το δεις; Α και η διαδρομη Οσλο Μπεργεν ειναι λεει πανεμορφη (ειδικα με τραινο)

[yannisnm 734]

Ιδανικό ταξίδι η διάσχιση από νότο προς Βορρά, όνειρο παιδιόθεν!

[afrodite 894]

Πεζοπορία Skansebakken-oppkuvenn (25χλμ)

 

 

 

 

Τι να πω για την επομενη πεζοπορία μου; Απο που να αρχίσω και που να τελειώσω. Ξεκίνησε με όλες τις καλες προοπτικές...

 

 

Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

 

 

Πέρσι η παρέα μου ήταν η Μερέτε με τον φίλο της. Φετος ομως μου την έχουν κοπανήσει. Μια με το να πηγαινουν μόνοι στο εξοχικό τους, μια βόλτα με τη μηχανή... κάθε σαββατοκύριακο μου την κοπανάνε. Οπότε κι εγώ ψάχνω παρέα για πεζοπορία απο διάφορα γρουπάκια στο facebook. Το γρουπάκι της προηγούμενης εβδομάδας ήταν πολύ καλό. Περάσαμε πολύ ωραία. Αυτο το ΣΚ ομως δεν έδειξαν ενδιαφέρον για πεζοπορία. Μεχρι που ένας ειπε οτι την Κυριακη σκοπεύει να πάει πεζοπορία οποιος θέλει ακολουθεί. Ώπα λέω εδώ είμαστε (τι το ήθελα...).

Εγερτήριο πρωί πρωι (μεγάλη η χάρη του που έβαλα ξυπνητήρι Κυριακάτικα στις 8 το πρωι) και συνάντηση στο σταθμό του μετρό στη Majorstuen. Ο τύπος ήταν από Γαλλία, και τα αγγλικά του ναι μεν ήταν καλα για γάλλος αλλά ηταν αυτα τα αγγλικά με το ζζζ. Διζ ιζ ζπάρτα.... ε δε θα κολλήσουμε τωρα στο οτι το σ το προφέρει ζ....πάμε παρακάτω λέω. Η βόλτα είχε προειδοποιήσει πως θα ήταν μακρινή.... το πόσο μακρινή δεν το είχε διευκρινίσει βέβαια, το άφησε στη φαντασία μου.

Φτάσαμε με το λεωφορείο στην αφετηρία της διαδρομής στο Skansebakken . Την ειχε κανει και περσι απο οτι μου είπε και του ειχε αρέσει. Ωραιο μου ακούγεται. Προορισμός το Oppkuvenn. Οντως μεχρι να φτασουμε το τοπίο ηταν υπέροχο. Δεν ήξερα τι να πρωτοφωτογραφίσω.

 

Ενα μικρό δείγμα απο αυτά που είδα

 

<a href="

http://2.bp.blogspot.com/-3KoTqGkpNZM/VCxC9ohfjTI/AAAAAAAABAI/254ws46lk94/s1600/20140928_100355.jpg" imageanchor="1" style="text-decoration: none; color: rgb(221, 119, 0); margin-left: 1em; margin-right: 1em;">

 

 

 

 

 

 

Αυτο ειναι μιρμιγκοφωλιά . Ειδαμε πολλές και τεράστιες. Και ρίχνουν πολλη δουλειά οι μικροί μας αρχιτέκτονες.

 

Η διαδρομή όντως ήταν μακρινή. Μεχρι την κορυφη του Oppkuvenn ήταν 12 χιλιόμετρα. Και πολλή ανηφόρα. Το δε τελευταίο χιλιόμετρο μας φάνηκε 10. Ότι μας κοροιδεύαν οι τύποι που κάναν τη χιλιομέτρηση είναι σίγουρο. Ειχα το endomondo στο κινητό, το οποίο έγραφε 12 χιλιόμετρα και όχι 11 όπως έγραφαν αυτοί. Στη κορυφή είχαν φτιάξει ένα ξύλινο παρατηρητήριο για να ανέβεις να δεις τη θέα μιας και απο κάτω τα δέντρα την κρύβανε. Εριξα τη γνωστή γκρίνια του στιλ "Δε μου φτάνει που έκανα 12 χιλίομετρα για να έρθω μέχρι εδώ, τώρα πρέπει να ανέβω και σκαλιά;;;;"

 

 

 

Η θέα απο το παρατηρητήριο

 

 

Ειχε αρχίσει να φυσάει, ημουν ιδρωμένη και ψιλοκρύωνα οπότε τον άφησα τον Γάλλο απάνω να ρεμβάσει και εγώ κατέβηκα κάτω να βρω κάπου που να κόβει τον αέρα.... το να κρεβατωθώ δεν παίζει.

Και ήρθε η ώρα της επιστροφής. Αλλα 12 χιλιόμετρα μέχρι κάτω. Και εκει άρχισε η πρώτη πράξη του δράματος. Μου χάλασε όλη τη διάθεση και την όλη φάση της εκδρομής. Κανουμε τα πρώτα 2 χιλιόμετρα κατηφορικά αυτή τη φορά. Όσοι κάνουν πεζοπορία ξέρουν πως σε αυτη τη φάση τα γόνατα την ακούνε πολλή άσχημα. Περσι είχα προβλήματα με το αριστερό μου γόνατο, σήμερα άρχισε και το δεξί να σκούζει. Και ήταν μόνο η αρχή... ειχα αρχισει να ανησυχω για το αν θα καταφέρω να φτάσω σπίτι όρθια.

Αλλά η πρώτη φάση του δράματος δεν ήταν τα πόδια μου. Όχι... δεν ήταν αυτό... τώρα έρχεται το καλό.

 

Φτάνουμε λοιπόν που λέτε, σε μια κολόνα που ειχε 2 πινακίδες. Η μια έλεγε : Skansebakken ( απο εκεί που ξεκινήσαμε δηλαδη) προς τα αριστερα 10.5 χιλιόμετρα . Η άλλη πινακίδα έδειχνε προς τα δεξια και σημαινε να πάμε 4 χιλιομετρα προς ενα σημείο και απο κει θέλαμε αλλα 10 χιλιομετρα για να φτάσουμε στο σημείο που ξεκινήσαμε, δηλαδη συνολο αλλα 14 χιλιόμετρα. Προσέξτε, είχαμε ήδη κάνει 12χλμ για να ανέβουμε και 2 χιλιόμετρα για να φτάσουμε στην πινακίδα. Ποιος λογικός και νοήμον άνθρωπος θα διάλεγε τη μακρινή εκδοχή;; Εεεεε;;;;; Οέοο;;; Εγω ειμαι ο λογικός και νοήμον ανθρωπος που διάλεξα τη short version. Ο τρελός ο Γάλλος ήθελε την μακρινή εκδοχή. Κι εκεί άρχισε το πανηγύρι. Ανένδοτος ο τύπος "οχι εγώ θέλω να πάω απο εκει". Ανένδοτη κι εγω και τα πόδια μου. Αποκλείεται στη φάση που είμαι να βγάλω αλλα 14 άγνωστα χιλιόμετρα. Και τι μου λέει; Οκ πηγαινε εσυ απο κει κι εγω θα παω απο κει. ΣΟΚ!!!! Κανονας πεζοπορίας Νο1 δεν αφήνεις τον συνοδοιπόρο σου μονο του στο βουνο οτι και να γίνει. Φαγαμε μιση ωρα να τσαλωνόμαστε για το που θα πάμε. Και ο τυπος ειχε τη πρόθεση να με αφήσει μόνη, δεν υποχωρουσε με τίποτα. Κι επειδή το κουράσαμε το θέμα και είχα αρχίσει ήδη να φορτώνω, γυρισα και έφυγα. Μονη στο βουνο και στο δάσο, σε ένα άγνωστο τοπίο εχοντας μπροστα μου να κάνω 10 βασανιστικά χιλιόμετρα. Το τι καντήλια του εριχνα δε λέγεται. Μου χάλασε όλη την εκδρομή. Ο φοβος και ο τρόμος οτι θα χαθώ. Και ποιος θα με βρει; Κανεις δεν ξέρει που βρίσκομαι, ούτε καν εγώ.

Αυτό που έπρεπε να κάνω είναι να ακολουθώ τις μπλε σημανσεις στα δεντρα ή στους βράχους, και όποια πινακίδε έγραφε Skansebakken. Ελα όμως που οι μπλε σημάνσεις σταμάτησαν και υπήρχαν μονο οι κόκκινες. Οι κοκκινες ειναι τα μονοπάτια του σκι (οταν έχει χιονι). Δεν ειναι τόσο συχνες όσο οι μπλε. Ειχα μπλέξει και σε κατι βατα με νερο, χωθηκα μεσα στα νερα εγινα μουσκεμα... να ψαχνω να βρω το μονοπάτι και αν ειναι σωστό....φρίκη. Με τα πολλά βγήκα σε εναν δρόμο. Οκ λέω, εδω μπορεί να βρω και κάποιον άνθρωπο, να ρωτησω βρε αδερφέ παμε καλα για την πόλη; Ευτυχως βρηκα εναν μπαμπά με τα 3 του παιδια να ανεβαίνουν με ποδήλατο. Δεν ηξεραν α μου πουν αν το μονοπατι θα με οδηγησει στο Skansebakken αλλα ο δρόμος σιγουρα γιατι από κει ερχόντουσαν.

 

Ωραία διαλεγουμε τη σίγουρη εκδοχή του δρόμου. Ηταν και πιο ξεκούραστος για τα πόδια μου.... Απο την άλλη ομως θα έκανα παραπάνω χιλιόμετρα.... συνέχισα λιγο στο δρόμο μέχρι που βρήκα το μονοπάτι απο το οποίο ανεβήκαμε. Το μονο που ειχα να κάνω ειναι να ακολουθησω τα βηματα μας απο την ανάποδη. εκει ειχα αρχίσει να ηρεμώ. Ήξερα το που βρίσκομαι τερμα το άγχος. Η πινακίδα έλεγε 6 χιλιόμετρα. 6 φρικιαστικα χιλιόμετρα. Ειχα και την γκομενα του endomondo να μου λεει καθε φορα το ποσα χιλιομετρα εχω κάνει και σε ποσο χρονο. Αλλες φορες μου σπαει τα νευρα που την ακουω, τωρα ήταν βάλσαμο. Καθε φορα που έσκουζε ήξερα οτι ειχα μειωσει κατα ενα χιλιομετρο την απόσταση. Ειχα αρχίσει να κουράζομαι σε σημείο εξάντλησης. Οταν ειχα να κανω άλλα 4 χιλιόμετρα μονο τα κλάματα που δεν έβαλα.... εκει ειπα να κανω ενα διαλειμα. Αλλα με το που έκατσα είδα εναν παππού 80 χρονών να κατηφορίζει. Ωπα λέω άνθρωπος.... σηκω και ακολούθα. Ο τύπος ζωή να εχει και για την ηλικία του, με αφησε πίσω. Με τιποτα δεν μπορουσα να τον ακολουθησω στη φάση που ήμουν. Γυριζε ομως ο καλούλης και κοιταζε το που βρισκόμουν και αν ακολουθώ... Αντε προχώρα αφροδίτη, περπάτα δεν έχεις άλλη επιλογή... Ξαφνου βλέπω εναν ανθρωπο. Τον ρωτάω πόσο έχω ακόμα για το Σκανσεμπάκεν; Εναμιση χιλιόμετρο μου λέει.... Ενάμιση....Όχι ενα, αλλά ενάμιση....Κοιτάω το ενδομόντο πόσα γράφει για να υπολογίσω το πότε θα κράξει η γκόμενα να ξέρω για να πανηγυρίσω.....Αμ έλα που το ενάμιση χιλιόμετρο ήταν μέχρι τη είσοδο/έξοδο του μονοπατιού. Τσάμπα το πανηγύρι. Μεχρι να πάω στη στάση του λεωφορείου ήθελα άλλο ένα χιλιόμετρο!!! Εκει έφυγε ένα δάκρυ.... πως θα βγαλω αλλο ένα χιλιόμετρο;;;;; Σκάσε και προχωρα Αφροδιτη....

Όταν ειδα τη στάση μόνο που δεν την αγκάλιασα. 25 χιλιόμετρα εγραψε το μηχάνημα. 25 συνολικά χιλιόμετρα!!!! Και τα μισα μόνη στο άγνωστο.... Δεν ξαναζώ αυτη την εμπειρία!!!! Και δε νομίζω να ξαναδιαλέξω να κάνω 25 χιλιόμετρα.... 15 ειναι καλά... 25 βαράνε τα λάδια στα γόνατα. Οταν εφτασα σπίτι ουτε τις σκάλες δεν μπορούσαν να κατέβω. Δε λυγιζαν τα γονατα.... πόνος. Για να κοιμηθώ; μαλάξεις. Ευτυχως την επόμενη μέρα ήμουν καλά. Περπάταγα. Και λύγιζαν τα γόνατα.

 

 

Απολογισμός εκδρομής; ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΛΑ

[yannisnm 734]

Δεν λες που δεν ήταν κάνας τρελός να σε ψάχνει ο Χάρρυ Χόλε

 

[afrodite 894]

Παλι καλα να λες.... ποιος ειναι ο Χαεευ χολε?

[panchristo 6,271]

Διάβασα διαγωνίως το κείμενο σαν να το σκάναρα και μου φάνηκε ήδη τρομακτική η εμπειρία.

 

Πάλι καλά που σαι καλά χωρίς τραυματισμούς ή άλλα ατυχήματα.

Κι ευχαριστούμε για τις διηγήσεις και τα πανέμορφα τοπία!

[yannisnm 734]

Ήρωας , νορβηγός αστυνομικός του Jo Nesbo

[afrodite 894]

Διάβασα διαγωνίως το κείμενο σαν να το σκάναρα και μου φάνηκε ήδη τρομακτική η εμπειρία.

 

Πάλι καλά που σαι καλά χωρίς τραυματισμούς ή άλλα ατυχήματα.

Κι ευχαριστούμε για τις διηγήσεις και τα πανέμορφα τοπία!

 

Ήταν πίστεψε με. Η ψυχουλα μου το ξέρει περισσότερο. Μιλαγα στον εαυτό μου σε 3 γλώσσες ελληνικά, αγγλικά και νορβηγικά για να μου κάνω παρέα. Το αποκορύφωμα ήταν οταν σκόνταψα στα βάτα κι έπεσα και χτυπησα τα γονατα μου σε ενα ξυλο και εγινα μες στις λάσπες και μπηκαν και νερά στα παπούτσια μου. Και βρεγμένη και δαρμένη. Ευτυχως μονο μελανιες αποκόμισα. Και οταν στα τελευταία 4 χιλιομετρα που το σωμα πια ειχε παραδώσει το μονο που έλεγα ήταν "jeg må fortsette videre" = πρεπει να συνεχίσω παραπέρα. Δεν εχεις καμία άλλη επιλογή.

 

Η πλάκα ειναι οτι ειχα κανονισει με εναν φιλο μου την επομένη μερα να του κλεισω ραντεβου για καθαρισμο δοντιών αλλά έπρεπε να του επιβεβαιωσω τη Δευτερα την ώρα. Και λαμβάνω μήνυμα στο κινητο που μου έλεγε να μην τον ξεχάσω αυριο. Ναι αμα καταφέρω να βγω απο το δάσος σήμερα θα σε δω αυριο έννοια σου.

 

Ποτέ ξανά! Η επόμενη εξορμιση με αγνώστους στο βουνο θα ειναι με πάνω απο 2 άτομα. Τουλάχιστον αν ο ενας θελει να κανει του κεφαλιού του να μου μείνει ο άλλος.

Edited October 4, 2014 by afrodite

[afrodite 894]

Θα γράψω ορισμένα πράματα για το "πως βρίσκουμε δουλειά στη Νορβηγία" ή αλλιώς "τι πρέπει να κάνουμε για να βρούμε δουλειά στη Νορβηγία" "ποιο είναι το κλειδί της επιτυχίας" (αυτό πολύ τρέντι ακούγεται). Θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε χώρα, απλά εγώ βρίσκομαι Νορβηγία. Περίπου τα ίδια ισχύουν και για Γερμανία, Γαλλία κλπ

 

Καιρός να γράψω για αυτό το κομμάτι γιατί σίγουρα ενδιαφέρει πολλούς και σίγουρα περισσότερο από το "σε ποια εκδρομή πήγε σήμερα η Αφροδίτη."

 

 

 

 

Νο1 κλειδί

 

 

 

Είναι Η ΓΛΩΣΣΑ!!!

 

 

 

Τα Νορβηγικά. Τα πράματα στον εργασιακό τομέα έχουν δυσκολέψει πολύ, δεν είναι όπως πριν 5 χρόνια. Η μισή Ευρώπη της κρίσης έχει έρθει Νορβηγία και ψάχνει για δουλειά. Στις οικοδομικές εργασίες ως επί το πλείστον είναι Πολωνοί. Μπαρ σερβιτόροι ξενοδοχεία κλπ Σουηδοί. Υπερέχουν κι ολας γιατί η γλώσσα είναι παρόμοια σχεδόν. Τώρα για να ελέγξουν λίγο το μεταναστευτικό τους θέμα ζητάνε παντού να ξέρεις νορβηγικά, και μάλιστα να έχει και πτυχίο. Ακόμα και καθαρίστρια να θες να δουλέψεις ζητάνε τη γλώσσα (λες και θα μιλάς με τη σφουγγαρίστρα νορβηγικά). Κι όμως ναι η γλώσσα χρειάζεται και όσο πιο καλό είναι το επίπεδο σου τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχεις για να βρεις δουλειά. Και αν το σκεφτείς ακούγεται πολύ λογικό. Κι εμείς στην Ελλάδα με τους ξένους αυτό δεν κάναμε; Εντάξει πτυχίο δεν τους ζητήσαμε αλλά οι άνθρωποι αναγκάστηκαν από μόνοι τους να μάθουν ελληνικά για να μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί τους.

 

Οι Νορβηγοί σε αντίθεση με άλλες χώρες ως δεύτερη γλώσσα έχουν τα αγγλικά μιας και τα μαθαίνουν απ τα 6 τους. Θα πετυχεις γιαγιούλα 80 χρονών να σου μιλάει άπταιστα και με σωστή προφορά αγγλικά. Αλλά τα μιλάνε στον ελεύθερο χρόνο τους και όχι στον εργασιακό τους. Βέβαια υπάρχουν δουλειές όπως στα πετρέλαια, μηχανικοί, ΙΤ κλπ όπου εκεί μιλάνε αγγλικά. Σε οποιονδήποτε άλλο τομέα όπου έχεις να εξυπηρετήσεις ανθρώπους (πωλήτριες, γιατροί, νοσοκόμες κλπ) εκεί τα Νορβηγικά είναι must.

 

Επίσης αν θες να αφομοιωθείς στη χώρα καλό θα είναι να μάθεις τη γλώσσα γιατί αλλιώς θα νοιώθεις πάντα ξένος. Θα βγεις πχ σε κανα μπαράκι με Νορβηγούς όπου οκ οι άνθρωποι όταν θα σου απευθύνουν τον λόγο θα σου μιλήσουν αγγλικά. Όταν όμως θα μιλήσουν μεταξύ τους και θα αστειευτούν θα το κάνουν στα Νορβηγικά κι εσύ θα είσαι εκεί και θα κοιτάς αμήχανα ψάχνοντας να βρεις ποιο είναι το αστείο. Ή αν είσαι στη δουλειά στο lunch break επειδή θα είναι χαλαροί θα αρχίσουν να μιλάνε νορβηγικά κι εσύ θα νιώθεις ότι είσαι στην απέξω. Και στο τέλος θα τρως μόνος σου.

 

Μου έτυχε το εξής κουλό. Δίνω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι παίζει. Γενικά οι νορβηγοί είναι πολύ κλειστοί άνθρωποι. Από κοινωνικότητα μηδέν. Μόνο στο βουνό είναι πιο χαλαροί, και θα σε καλημερίσουν και θα σου πιάσουν τη κουβέντα και τραλαλι τραλαλό. Στην πολη είσαι εντελώς αόρατος (εκτός και αν τους ρωτήσεις κάτι, γενικά αν κάνεις εσύ το πρώτο βήμα αυτοί θα ανταποκριθούν. Αλλιώς στην κοσμάρα τους). Εμείς πχ στο μετρό ή στο τρένο αν είμαστε μόνοι και βαριόμαστε μπορεί να πιάσουμε την κουβέντα με τον διπλανό μας άνετα. Έχουμε άλλη κουλτούρα.

 

Είμαι στο τρένο λοιπόν μια μέρα και πραγματικά ήμουν στις μαύρες μου. Δεν είχα όρεξη ούτε την απλή καλημέρα να πω, ήμουν μη του μιλάτε του παιδιού αφήστε το να κλάψει (είχα φρεσκοαπολυθεί κι ολας οπότε καταλαβαίνετε. Περίεργες σκέψεις πέρναγαν από το μυαλό μου). Κι έρχεται και κάθετε δίπλα μου ένας Νορβηγός που πραγματικά ήταν η εξαίρεση του κανόνα. Τρελά επικοινωνιακός, Ήθελε να μιλήσει για το οτιδήποτε. Και πραγματικά βρήκε τη μέρα που όχι μόνο δεν ήθελα να μιλήσω, αλλά ούτε καν να προσπαθήσω να καταλάβω τη διάλεκτο του (ναι έχουμε και από αυτά τα καλά) και το τι σκατά λέει. Του λέω ότι θες να μου πεις στα αγγλικά γιατί δεν τα πάω καλά με τις διαλέκτους. Με ρώτησε από περιέργεια από που είμαι στα αγγλικά και μετά έβγαλε τον σκασμό για το υπόλοιπο ταξίδι.. Το οποίο στη προκειμένη στιγμή με βόλεψε.

 

 

 

Κλειδί επιτυχίας Νο2.

 

 

 

Νορβηγική εμπειρία. Δεν μπα να είχα 12 χρόνια εμπειρίας στο βιογραφικό μου ως οδοντίατρος στην Ελλάδα; Αυτό δεν έλεγε τίποτα απολύτως, πιστέψτε με. Όσες αιτήσεις έκανα, επέστρεψαν πίσω με αρνητική απάντηση. Έκανα 1 χρόνο σχεδόν να βρω δουλειά Απέκτησα το πρώτο κλειδί επιτυχίας τη γλώσσα και κατάφερα να βρω με τα πολλά την πολυπόθητη δουλειά. Τώρα το βιογραφικό μου γράφει ότι έχω δουλέψει στη Νορβηγία ως οδοντίατρος. Χάνω αύτη την πολυπόθητη δουλειά μετά από 6 μήνες (πως και γιατί μην τα ρωτάτε... ) κι εκεί που λέω "άντε τώρα να βρω δουλειά, περίμενα 1 χρόνο να βρω αυτή που έχασα πόσο θα μου πάρει για να βρω άλλη;" Κι όμως, τη μια μέρα απολυόμουν και την επόμενη ήμουν σε άλλο ιατρείο για δουλειά (προσωρινή δουλειά όπως αποδείχθηκε αλλά ήταν τόσο χάλια το περιβάλλον που ούτε που στεναχωρήθηκα. Χάρη μου έκανε ο τύπος), Και με το που ελευθερώνομαι από αυτή τη δουλειά και , μετά από 2 μέρες τσουπ πρόταση για δουλειά και μάλιστα στο αντικείμενο μου ως οδοντίατρος.

 

 

 

Κλειδί επιτυχίας Νο3

 

 

 

Γερή υπομονή και επιμονή, τρελές αντοχές και γερό στομάχι. Αυτό πιο πολύ είναι συμβουλή και όχι κλειδί επιτυχίας.

 

Με ρώτησαν τις προάλλες αν έχω βιώσει ρατσισμό. Η απάντηση μου ήταν πως έχω βιώσει επαγγελματικό ρατσισμό και όχι «φυλετικό» . Στην πρώτη δουλειά με εξαπάτησαν νομίζοντας πως επειδή είμαι ξένη δε θα τους κυνηγήσω. Αμ δε… Στη δεύτερη δουλειά με εκμεταλλεύτηκαν όσο δεν πάει, και όταν έφτασε η συζήτηση στο θέμα αύξησης μισθού ο τύπος ήθελε να μου δώσει ψίχουλα του στυλ αν θέλω να δώσω περισσότερα μπορώ να προσλάβω έναν Νορβηγό που δεν έχει θέμα με τη γλώσσα. Και χάρη σου κάνω που σου δίνω την ευκαιρία να δουλέψεις ως οδοντίατρος κάτι που άλλοι δεν στο έχουν προσφέρει. Ο τρίτος σχεδόν τα ίδια και χειρότερα, και αυτός όχι μόνο ψυχούλα λόγο γλώσσας αλλά θέλει και να μη με πληρώσει για τις υπηρεσίες μου. Αλλά δεν ξέρει με ποιον έχει να κάνει. Νομίζω πως έχω τον μαλακομαγνίτη. Δυστυχώς εφόσον δεν ξέρουμε τη γλώσσα, μας βαράνε παλαμάκια κι εμείς πρέπει να χορέψουμε και να πούμε και ευχαριστώ και από πάνω. Ο δρόμος της μετανάστευσης δεν ήταν ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα. Και η Νορβηγία δεν είναι η γη της επαγγελίας όπως πολλοί νομίζουν. Η εκμετάλλευση ισχύει δυστυχώς σε όλες τις χώρες, σε όλους τους τομείς, γιατί να διαφέρει και η Νορβηγία;

 

Θα με ρωτήσεις γιατί υπομένω όλα αυτά; Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν αξίζει. Ακόμα δεν έχω βρει την απάντηση. Είμαι στο «νομίζω πως ναι»…. Κάποια στιγμή ίσως φτάσω στο 100% αυτής της απάντησης και να απολαύσω τους κόπους μου. Το εύχομαι. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι μαθαίνω και ωριμάζω. Για κάποιον «που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι» που λένε, όλα αυτά θα του φαντάζουν καραμέλες και θα γελάει (ίσως). Εγώ μέχρι τώρα ζούσα σε προστατευμένο περιβάλλον. Ζούσα με τους γονείς μου, είχα τη δική μου δουλειά και όχι κάποιον παπάρα πάνω από το κεφάλι μου να μου λέει τα κουλά του. Τα περί εκμετάλλευσης στον εργασιακό τομέα μόνο από φίλους μου τα είχα ακούσει και από την τηλεόραση. Τώρα βγήκα από το καβούκι μου και τα ζω κι εγώ στο πετσί μου. Μαθαίνω όμως και μαθαίνω γρήγορα. Και πραγματικά αυτός ο ενάμισης χρόνος με έχει «μεγαλώσει» κατά πολύ. Ίσως έπρεπε να το κάνω νωρίτερα… νεότερος έχεις περισσότερες αντοχές.

 

 

Επίσης άλλη μια διαπίστωση. Οι Νορβηγοί είναι τρομερά τεμπέληδες. Εμείς σε αντίθεση με ότι πιστεύουν οι ξένοι για μας, είμαστε δουλευταράδες. Τώρα γιατί ως χώρα πάμε κατά διαόλου, και μια χώρα σαν την Νορβηγία που σε όλους τους τομείς είναι τα ζώα μου αργά είναι άλλο θέμα. Ας είναι καλά το πετρέλαιο και η σωστή οικονομική πολιτική τους. Έτσι λοιπόν και άμα εσύ ως Έλληνας που έχεις μάθει να σκίζεσαι στη δουλειά πας και κάνεις τα ίδια κι εδώ, την έβαψες. Θα φας παρατήρηση από τους εργαζόμενους στο αφεντικό με τη μια. Τους χαλάς τη πιάτσα. Γιατί είναι και κομπλεξικοί συν τις άλλης και δεν πρέπει να νοιώθουν ότι εσύ είσαι πιο καλός από αυτούς.

 

Από το μπλογκ μου

http://oslomylove.blogspot.no/2014/10/blog-post.html

[afrodite 894]

βρήκα την καταλληλη φωτογραφία

 

[panchristo 6,271]

Καταπληκτικά τα δύο παραπάνω πόστ ειδικά αυτό του κειμένου.

Πολύτιμη γνώση και εμπειρία από μια άλλη γωνιά του κόσμου συμπυκνωμένη όσο πρέπει αλλά και γλαφυρή στη περιγραφή.

 

Κουράγιο εκεί στα ξένα (μιας και σπίτι είναι όπου βρίσκεται η καρδιά σου και το μυαλό σου - νομίζω Ελλάδα και surf σωστά?).

 

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία.... (εγώ προσωπικά σε θαυμάζω και σε ζηλεύω για το βήμα που έκανες)

[afrodite 894]

Ειναι σκεψεις, σκεψεις που τρέχουν στο μυαλό μου και πρεπει να τις καταγράφω. Πολλά ερωτηματικά. Η ψυχολογια μου ανσανσερ. Πολλες φορες αναρωτιέμαι, ως πότε; Αξίζει; Μήπως το πείσμα μου μου βγαίνει σε κακό αντι για καλό; Η ιστορία θα το δείξει. Τιποτα δεν είναι εύκολο, και ο καθένας με τη τύχη του. Αλλά πραγματικά ο δρόμος προς τον στόχο μου ειναι η εικόνα που ανέβασα.

Ο πατέρας μου λέει "μην απογοητεύεσαι. Όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει πάντα μια καλύτερη." Κι έχει δίκιο. Τωρα μου άνοιξε μια πόρτα από το πουθενά.... Να το παίξω ελεύθερος επαγγελματίας (μξε συναίτερο στα κέρδη βέβαια αλλά δε πειράζει). Βέβαια η όλη υπόθεση είναι ένα ρίσκο. Αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσω. Μπορει να πετύχει μπορεί και όχι. Θα μου πεις αυτος δεν ήταν ο στόχος σου; Ναι, αυτος ήταν αλλά όχι απο τόσο νωρίς. Αλλά θα το κάνω.... εχω μάθει να κολυμπάω στα βαθιά. Ισως βρω και μια δεύτερη δουλειά για να σιγουρέψω οτι θα εχω να πληρώσω το νοικι μου και το φαγητό μου.

[Χρήστος Λάππας 25,407]

βρήκα την καταλληλη φωτογραφία

 

 

[afrodite 894]

σωστο κι αυτο

[Olga 6,796]

Αφροδιτη διαβασα την περιπετεια σου! Και εμενα μου εχει τυχει να ειμαι μονη μου για πολύ ωρα μεσα σε δασος. Στην αρχη φοβήθηκα, τωρα νομιζω ότι περισσότερο φοβαμαι στην πολη περιτριγυρισμένη από ανθρώπους και όχι στη φύση

Χθες το βράδυ χάθηκα στο Αλσος Συγγρου – ένα μερος οπου τρεχω 10 χρονια. Ειχε βραδιάσει και από την περιμετρική διαδρομη που κανω συνήθως μπήκα στα μονοπατια για να γλυτώσω χρόνο και εχασα τον προσανατολισμό μου μεσα στη νύχτα. Για 5’ φοβήθηκα, δεν έβλεπα πουθενα φωτα

Την Κυριακη παλι ετρεξα στον αγωνα της alpamayo και επειδη ημουν από τους τελευταιους ετρεξα μονη μου ΟΛΗ την διαδρομη..λιγο παραπανω από 5 ωρες. Μερα μεσημέρι βεβαια και στην Παρνηθα αλλα και παλι…ακουγα διαφορους θορύβους στα μονοπάτια και μου εχει πει φιλος ότι συνάντησε μια μερα αγριογούρουνο. Νααα μου πηγε

Συνεχισε τις εκδρομες στο βουνο, μονο κερδισμένη θα βγεις!!!! Και βαλε μας παντα τετοιες ομορφες περιγραφες, μαζι με φωτο

φιλια