Eκει Στον Βορρά...

[afrodite 894]

Γκρινιαζω για τις ανηφόρες ε; Ε λοιπον εχτες δοκίμασα τα ορια μου. Την εφαγα την ανηφόρα με το κουταλακι που λένε.

 

Εχω εναν τρελο φίλο τον James. O τυπος δεν παιζεται. Ειναι σε αλλο επιπεδο. Μαραθωνοδρομου. Φετος πηγε στη Γαλλια κι ετρεξε εναν αγωνα GTJ200. 185km τα εβγαλε σε 15 ωρες. Οπως λέει η αφίσα "Η μακρυτερη διαδρομή του κόσμου" (σε ελευθερη μεταφραση)

 

 

Μια μερα του ζητησα να παμε μαζι για σκι για να δει πως τα παω και να μου διορθωσει τα λαθη μου. Τι το έκανα; Ο τυπος ειναι τρελός. Με εβαλε να κανω την αγαπημενη μου διαδρομη αλλα απο την ανάποδη. Η αγαπημενη μου περιλαμβανει αρκετες κατηφορες, 3 ανηφορες καλες, μια καλη κατηφορα και κανα δυο αλλες ανηφορες μεχρι να φτασω στην τελευταια γερη κατηφορα που πιανω τα 30χλ αμα λαχει. Το αντιστορφο οπως καταλαβαινετε σημαινει ΑΝΗΦΟΡΑ! Τιποτα το διασκεδαστικο. Τραβα για να εχεις. Το τι βρισίδι του έριξα. Το ποσες φορες του ειπα πως τον μισω. Μεχρι και σαδιστη τον εβγαλα. Μου ειπε οτι πρεπει να γνωρισω την φιλη του να κανουμε παρέα σκι γιατι κι εκεινη γκρινιαζει οταν παει μαζι του. Ουτε εκεινη μπορει να τον ακολουθησει, παρολο που ειναι σε καλο επιπεδο. Ειναι αυτη η οποια μου εδειξε μερικα κολπα τις προάλλες. Να 'ναι καλα.

 

Λαμανω ενα μήνυμα εχτες στο φατσοβιβλιο απο τον Τζειμς που μου ελεγε πως θα πηγαιναν το απογευμα για σκι με τη φιλη του και αν θελω να παω μαζι τους. Τον ρωτησα με τη μια αν θα ειναι σαδιστικη η διαδρομη για να ξερω τι θα αντιμετωπισω. Μου ειπε πως θα ειναι και η Μουριελ μαζι (η φιλη του) και δεν ειναι σαδιστρια.

Ωραια λεω, θα ειναι χαλαρη διαδρομη. Χαχαχαχα. Που να ξερα.... μας κοροιδεψε και τις δυο. Ανηφορα και παλι ανηφορα. Στην ουσια ανεβηκαμε ενα βουνο και μετα απλα το κατεβηκαμε. Ανεβηκαμε περιπου 400μετρα.

Δεν μπορω να πω πως το απολαυσα. Το μονο που χάρηκα ειναι οτι κατάφερα να το ανεβω ολο με σκειτ. Μεχρι προχτες αναρωτιομουν πως ανεβαινουν τις ανηφόρες. Τωρα είδα πως μπορώ κι εγω. Μπορει να μην παω γρηγορα οπως το ζευγαρι, αλλα με τον δικο μου ρυθμο τις βγαζω. Ειναι θεμα τεχνικης δυναμης και μετα αντοχης. Δυναμη στα ποδια αλλα και στα χερια. Τα μπατον κανουν τη μιση δουλεια.

 

Εδω ειναι η διαδρομη μου

 

https://www.endomondo.com/workouts/495112508/2524639?country=gr

 

 

[giannis-ski 4,870]

respect !

[afrodite 894]

Εχει καταντησει εθιστικο. Εικοσι μερες συνεχόμενα κανω σκι. Και δεν τις εχω καταγραψει ολες με το εντομοντο. Σημερα ειπα να ξεκουραστω. Οχι οτι ειμαι κουρασμένη, απλά φοβαμαι μη γινει κανας τραυματισμος απο κοπωση και τραβιεμαι μετα. Αλλα πως να κατσω μέσα οταν εξω εχει βγαλει εναν ηλιο ΝΑ, και βλεπω στο σαιτ οτι εχουν φρεσκοπατησει τις διαδρομες; Αν δεν παταγανε ΔΕΝ θα πηγαινα. Τωρα το χιονι ειναι ανοιξιατικο. Κοκκαλο το πρωι σουπα μετα. Στο κοκκαλο τραβαμε ζορια οι σκέιτερς, ειδικα αν απο την προηγουμενη μερα το εχουμε/εχουνε οργωσει. Δεν γινεται να κανεις μετα ετσι. Πρεπει να στρωθει, αλλιως ειναι επικυνδινο. Μια φορα που πηγα ετσι γυρισα οπως οπως πισω, μες τα νευρα.

Οποτε πηγα και εκανα την κλασσική μου διαδρομή των 12χλ. Αλλα ειπα πως θα το παω χαλλλαρά. Ουτε ζορι, ουτε βιαστικά ουτε τιποτα. Λιγο να επικεντρωθώ στην τεχνική και χαλλλλλαρα. Οντως χαλαρα το πηγα. Μεχρι και διαλείμματα εκανα να πιω νερο και να ξεμουδιασω. Το πως εγραψε το ενδομονδο 9.9χλμ/ω εγω δεν ξερω (ρεκορ για τη διαδρομη μου).... χαλασμενο θα ειναι. Περιεργο. Αν δεν το πηγαινα χαλαρά ποσο θα κατεγραφε άραγε;

Τωρα που το σκεφτομαι καλυτερα, βρηκα γιατι εγραψε 9.9χλμ εστω και χαλαρα. Το κοκκαλο χιονι ειναι πιο γρηγορο γιατι γλιστρας πιο ευκολα. Ενω την προηγουμενη φορα που ειχα καταγραψει 8.5χλμ/ω ηταν γιατι τοτε το χιονι ηταν μαλακο σουπε αρα και αργο. Ειπα κι εγω εγινα ξαφνικα η σουπερ σκιερ που κάνει και επιδώσεις;

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Το καλοκαίρι θα εισαι φέτες!

[afrodite 894]

Είμαι ήδη. Απλά θα παραγίνω.

[afrodite 894]

Μετά απο πολυ καιρό ήρθε η ώρα για να γράψω. Τι να πω και απο που να αρχίσω; Πως να ξεκινησω το γράψιμο; Ειναι και θέμα έμπνευσης (περα απο ελευθερο χρόνο). Ας παιξουμε με τις λέξεις λοιπόν μπας και γίνει κάποια αρχή.

Διακοπές

Εδω διακοπεύουμε τον μήνα Ιούλιο. Και για τους Νορβηγους οι διακοπες ειναι κατι το ιερό. Θεμα συζητησης και κουτσομπολιου "Που θα πάτε διακοπες;" ή "που πηγατε διακοπες και πως τα περάσατε;" (συμβαίνει σε ολον τον κοσμο αυτο βεβαια). Οσοι δεν έχουν εξοχικο (στο βουνό ή στη θάλασσα) ταξιδευουν κυριως προς τον Νοτο. Ελλαδα, Ισπανια (τα δυο φαβορι κράτη) Ιταλια αντε ισως και Γαλλια. Τωρα ακουσα απο γνωστη πως πολλοι σκανδιναβοι καταληξαν στην Τουρκια. Εμ βεβαια μας φαγανε τα capitals control. Τοσο πολλοι λεει που της κοπελιας που πηγε δεν της έκανε αισθηση πως εχει φυγει απο τη Νορβηγια. Παντου ακουγε Νορβηγικα. .

Εγω κατεβηκα Ελλάδα φυσικα και ο Θεός Αίολος μου έκανε τη χάρη αυτη τη χρονια και φυσαγε κάθε μέρα. Ελιωσα στο γουινσερφ. Ειναι το μονο που μου λειπει εδω στη Νορβηγια. Οχι οτι δεν κανουν γουινσερφ εδω. Απλά χρειαζομαι αυτοκινητο για να κουβαλάω τον εξοπλισμο. Το οποιο δεν έχω. Δεν πειράζει, αυτη η έρμη η αποθηκη εχει γεμισει με σκι, σνοουμπορντ, ποδηλατα ... α και ενα πατινι. Ποσα αλλα να αντεξει; Με αρκετα συναναστρέφομαι.... απο επιλογές σκιζουμε.

Δοξα τω Θεο λοιπον χόρτασα γουινσερφ. Κάθε μερα. Απο τις 30 μερες που ημουν Ελλάδα δεν έκανα τις 7. Καλό ρεκορ!!

Οταν εσεις πηγαίνατε εγώ γυρνουσα.

Οχι καλέ δεν σας ειρωνευομαι. Απλά οταν στην Ελλάδα ολοι ξεκινάνε τις διακοπές (πρωτο τσουρμο πριν τον 15αυγουστο καιι το δευτερο μετα) εγω επιστρέφω Νορβηγια. Oh yes. Επεστρεψα πισω. Επειδη αρχισα κατευθειαν δουλεια δε μου κακοφάνηκε. Ομολογω πως μετα απο ένα μηνα απουσιας μου ειχε ληψει η Νορβηγία. Μου ειχαν ληψει οι δραστηριοτητες μου. Οταν εφτασε το σαββατοκυριακο έπρεπε κάτι να κάνω. Μου προτεινε μια φιλημου πεζοπορια στη Mørkonga. Ειχε ακουσει για αυτο το μέρος και ήθελε να το δοκιμάσει. Εγω ειχα πάει πριν 2 χρόνια με τη σπιτονοικοκυρά μου και ήξερα τι σημαινε η Μørkonga. Απιστευτη κλιση που ξεκινάει με το καλημέρα. Σε σημειο που ανεβαινεις με τα 4. Η πεζοπορια καταλληγει ορειβασία (και οταν κατεβαινεις μετα αν δεν επιλέξεις αλλη διαδρομη γινεται ραπέλ).

Στην ουσια η Μορκονγκα ειναι μια χαράδρα (με κλίση). Στην κορυφή της απολαμβανεις τη θέα (φαγητο και νερο αν θέλεις). Βγαζεις τις απαραίτητες φωτογραφίες και το διασκεδάζεις όσο μπορείς. Τοσο κόπο εκανες άλλωστε. Αν εισαι αρκετα μαζόχας (οπως εμεις) και θες και αλλο καταληγεις σε μια λίμνη που στα αριστερά της βλέπες τον επόμενο στόχο σου. Την κορυφη Gyrihaugen. Υπάρχει πινακιδα που σου λέει, μαλλον σε προειδοποιεί πως εχει πολλη κλιση. Κι εκει μετράς τις δυνάμεις σου, να παω να μην παω να παω να μην πάω. Φυσικα go for it. Ετσι αποφάσησε η παρέα. Φυσικα συχτιρισαμε αλλά στο τέλος η θέα σε αποζημιώνει.

The beginning

Δειγμα απο την κλίση λιγο πριν φτασουμε στη χαράδρα

Ποιος ειπε οτι ήταν εύκολο;

Η αρχή της χαράδρας

Το τελευταίο κομμάτι της χαράδρας

Να σημειωσω πως η αναβαση της χαράδρας και φυσικα η κατάβαση της ειχε αλλον εναν βαθμο δυσκολιας. Επειδη τις προηγουμενες μερες ειχε βρεξει υπηρξε νερό. Νερο + πετρες= γλιστράς

Και οταν κατεβαίνεις τη χαράδρα κάνεις σχεδον ραπέλ (μιας και κρεμιεσαι απο το συρμα) και μαζι κανεις και τον σταυρό σου και οτι αλλες προσευχές ξέρεις.

Αυτο το σημείο ήταν και το πιο δυσκολο και επικίνδυνο θα έλεγα. Γιατι το καναμε; δεν ειχαμε αυτο το σκοπό φυσικά. Απο αλλου ειχα σχεδιάσει να επιστρέψουμε. Αλλα; Υπηρξε ενας 3ος στην παρέα που αποφάσησε να κανει του κεφαλιου του και να εξαφανιστει χωρις ειδοποίηση (του ηρθε να τρέξει ειπε). Και τον χάσαμε. Το κινητό του δεν ειχε σήμα. Ρωταγαμε περαστικους αν ειδαν καποιον με το παρουσιαστικο του να περνάει. Ευτυχως τον ειχαν δει. Οποτε αναγκαστικα επιστρεψαμε απο τη χαράδρα γιατι φανταστηκαμε (και πολυ σωστα) οτι απο κει θα κατεβηκε μιας και τον αλλο δρομο δεν τον ηξερε (εγω τον ηξερα). Για να μη χαθουμε λοιπόν εντελώς αναγκαστηκαμε να ριψοκινδυνεψουμε εξαιτιας του. Περα απο τις προσευχες το τι βρισιμο του εριχνα, που ελεγα πως αν τον βρω θα τον σκοτωσω.

Κλεινω λοιπον την παρένθεση και συνεχίζω την αφηγηση και τις φωτογραφιες. Ειχαμε μηνει λοιπον στη κορυφη της χαράδρας. Εκει εγινε η πρωτη στάση και η ληψη των φωτογραφιων.

Η θέα.

Ειχα καιρο να κανω πεζοπορία. Ειναι και η ολη φάση που βρίσκεσαι μεσα στη φύση. σε συναρπάζει. Ενιωσα πραγματικά πως βρίσκομαι "σπίτι μου". It is always good to be back. Στην επόμενη φωτογραφία ειναι όλο το feeling.

Ηθελα να το βροντοφωνάξω I am back!!!!!

Φυσικα δεν ελειψαν οι σέλφι φωτογραφίες

Και ξεαφνικά εκει που καθόμουν και χαζευα το τοποιο και το απέραντο χάος, ενας τύπος - πετουμενο περασε απο μπροστα μου. Και πολυ κοντα θα έλεγα. Μεχρι να βγαλω τη φωτογραφική απομακρίνθηκε αρκετα.

Συνεχισαμε την πορεια μας προς την κορυφη Gyrihaugen (μην επαναλαμβάνομαι). Οριστε η θέα απο την κορυφη. Πιο πανω δεν είχε.

Κατα την επιστροφή, αφου ειχαμε ξεπεράσει τον σκοπελο χαράδρα και επέστρεψε το χαμόγελο στα χείλη μας (και η καρδιά στη θέση της) σαν καθε πεζοπόρος που σέβεται τον εαυτό του τρώει μια ξεγυρισμένη τούμπα. Καταλλήγει σε μια πολλη άβολη θα έλεγα και γελοία θέση. Και αφου συνειδητοποιει πως οκ ολα καλα, ολα ειναι στη θέση τους οπως πριν, δινει την εντολη για την απαραιτητη φωτογραφια. Ετσι για να αποθανατησει τη στιγμη.

Ποδηλαταδες

Ενας αλλος τροπος να απολαυσεις τη φυση ειναι το ποδηλατο. Κι επειδη βαρεθηκα το ποδηλατο στην ασφαλτο αποφασησα να πηγαινω στο βουνο. Νομιζα πως θα ειναι πολυ κουραστικο αλλά κατα περιεργο τρόπο το τρεκινγκ ποδήλατο ανταποκρίνεται πολυ καλυτερα σε χωματοδρομο απο οτι σε άσφαλτο. Ενω στην ασφαλτο μου βγαινει η γλωσσα να κανω πχ 5 χιλιομετρα, στο βουνο εκανα εχτες 15χλμ πληρης αναβαση (ναι ηταν αρκετα μαζοχιστικο) και αλλα 15χλμ καθοδος και ημουν μια χαρα. Κουραστηκα δεν μπορω να πω αλλά οχι οτι πεθανα κι ολας. Παντως αν ημουν σε ασφαλτο αυτο δεν θα το ειχα καταφερει. Μπορει να φταινε τα λαστιχα. Απο την αλλη αν παρω πιο "λεια" θα κερδισω την ασφαλτο αλλα θα υστερω στο βουνο. Προς το παρων γουσταρω το βουνο οποτε δεν αλλαζω τιποτα. Για ασφαλτο εχω αμα θελω.

Πως απο παιδι της θαλασσας εχω καταντησει του βουνου.... αυτο ειναι μια αλλη απορια. Αλλαζουν τα γουστα οταν γερνας;

[Olga 6,796]

μπραβο Αφρο! αντε, και στο ορεινο τρεξιμο τωρα

[giannis-ski 4,870]

δεν θα διαφωνησω με την Oλγα, αλλα, βρε Αφροδιτη, γραψε και κατι για καμμια ταβερνουλα με
Kjøttkaker, Fårikål , Sild, η εστω Pinnekjøtt .... και τελος παντον... ισως καποια ενδιαφερουσα φιαλη akevit ?

 

Edited August 18, 2015 by giannis-ski

[leonidastria 4,307]

Τι φύση...!!! Πολυ ωραία περιγραφή !!!

Sent from my WP using Tapatalk

[afrodite 894]

Oλγα δεν τρεχω ουτε στην ασφαλτο (μονο για να προλαβω λεωφορειο ή μετρο) και θα τρεξω στα κατσαβραχα??? Α πα πα πα.... Αυτα τα αφηνω για σενα

 

Γιαννη-σκι απο ολα αυτα που εγραψες δεν τρωω τιποτα. Aυτα που βρισκουμε στα σαλεδακια οταν φτανουμε κορυφη ειναι βαφλες με μαρμελαδα ή κρεμα (οχι σαν τις βαφλες της Δωδονης), kanelboler (ντονατς κανελας... το αγαπημενο μου) διαφορα αλλα τσουρεκοιδη (καμια σχεση με τσουρεκι πολιτικο) αντε και αν εισαι τυχερος κανα κεικ σοκολατας. Απο ροφηματα νερο, κοκακολα πορτοκαλαδες....

[giannis-ski 4,870]

men det er en stor synd ...

[afrodite 894]

Snakkker du norsk? Så bra

[giannis-ski 4,870]

Dessverre ikke! kun ved hjelp av oversetteren.

 

[afrodite 894]

Ειπα κι εγω. Χαχαχα

[afrodite 894]

Kikutstua. Ήταν ο ποδηλατικος μου στόχος. Ειχαμε προσπαθησει την προηγουμενη εβδομαδα με τη σπιτονοικοκυρά μου αλλά δεν το καταφέραμε. εχει θεμα με την πλάτη της, και το ποδηλατο της ειναι παλιο και βαρυ.... Αλλα το ειχαμε κανει και μαζοχιστικά. Ξεκινησαμε απο το σπιτι και καναμε 15χλμ συνεχόμενης ανηφόρας. Ε δε βγαινει....

Οποτε για σήμερα είπα να κλέψω λίγο. Θα το πηγαινα μεσω κολοπετινίτσας (που λέει ο λόγος) για να γλιτώσουμε έστω τα 5χιλιομετρα ανηφόρας. Αν ξεπερναγαμε το bjornholet τα πραγματα θα ήταν πιο εύκολα μετα μεχρι το Kikutstua. οχι πολύ αλλά τελος πάντων λιγο πιο ευκολα.

Ο καιρος ήταν τέλειος, η παρέα ορεξάτη, το τοπίο ως συνήθως υπέροχο. Για να το διασκεδάσουμε μετράγαμε τις λίμνες που περνάγαμε (μερικες τις φωτογράφισα). Συνολο 7 εκ των οποιων ενα φράγμα, μια λιμνη με ποσημο νερό (για αυτο και απαγορευεται το κολυμπι εκει) και οι υπόλοιπες κλασσικες λίμνες. Στην Kikutstua εχω φτασει και με σκι. Βεβαια απο αλλη διαδρομη και κοβουμε δρόμο διασχίζοντας τη λίμνη. Τωρα καναμε τον κυκλο αναγκαστικα. Συνολο μεχρι το σπιτι μου 43χλμ υψομετρικη διαφορα 426 μετρα. Βγαλαμε το μεροκαματο για σημερα, νομιζω πως έχασα 2 κιλά πλακα πλακα. Τωρα που το εκανα και αυτο πρεπει να βρω αλλες διαδρομές.... πφφφ.

 

 

http://www.sports-tracker.com/workout/afroditekeraki/a2imc28oges98lj5

[afrodite 894]

Cycling Sognsvann - Movatn- Maridalvannet

Το πήρα πολύ ζεστά το θέμα με το ποδήλατο. Η αλήθεια ειναι οτι μέχρι να χιονίσει δεν εχεις και πολλές επιλογές. Ή πεζοπορία ή ποδήλατο. Τωρα αμα βρεις αλλα σπορ ενδιάμεσα.... εγω εχω να πω το εξης. Το σκι αντοχής, για τη Νορβηγια μιλάμε, είναι το καλύτερο απο όλα. Ολα τα άλλα ειναι απλα υποκατάστατα ετσι για να εχεις κάτι να κανεις και να διατηρεισαι σε φόρμα. (οκ και το σκι καταβασης και το σνοουμπορντ μια χαρα ειναι, τωρα μιλάμε απο άποψη γυμναστικής-ενδυνάμωσης κλπ). Και η μεγάλη μου αγαπη οπως ξερετε ειναι το windsurfing αλλά.... ειπαμε για Νορβηγια μιλάμε.

 

Περιμένω πως και πως λοιπόν τα σαββατοκυριακα για να διοργανωσω βόλτες. Ευτυχως οι τυποι εχουν βγαλει ενα προγραμμα με χάρτη και διαδρομες που μπορεις να φτιάξεις τη δικη σου διαδρομη και σου λεει τα υψομετρικα τις αποστασεις κλπ. Οποτε διαλεγεις που θες να φτάσεις; Τι αποσταση θα διανησεις; Ποσες ανηφορες εχει η διδρομή; Ποσο μαζόχας είσαι; Σε τρώει ο πισινος σου;

 

Την προηγουμενη εβδομαδα που πηγαμε στην Kikutstua καναμε 43χλμ. Γλυκαθηκα απο την αποσταση και ειπα να κανω και αυτο το ΣΚ μια μακρινη διαδρομη. Ββαλα μπρος το προγραμμα, ειδα τα υψομετρικά του, ειδα οτι θα εχει καλες ανηφόρες, αλλά αλλο να το βλέπεις στο πισι και αλλο η πραγματικότητα.

 

Διαδρομή Sognsvann -Movatn- Mardalvannet. Ολα αυτα ειναι λίμνες. 32 χλμ συν οτι παραπανω κάνω μεχρι να φτασω σπιτι μου. 38 βγηκαν στο συνολο. Αλλα!!!! Ήταν τα πιο δυσκολα ποδηλατικα χιλιομετρα που εχω κάνει εως τώρα. 16 χιλιομετρα συνεχόμενης ανηφόρας!!!! Μου βγηκε η γλωσσα εως το πάτωμα. Εφτασα στα ορια μου. Εν το μεταξυ θελαμε να κανουμε μια στάση να φαμε να πιουμε να ξεμουδιάσουμε. Λεμε ας κανουμε τη σταση στη Movatn. Τρομάρα μας θέλαμε και ειδυλιακο τοπιο για να φαμε.... Φτανουμε στη λιμνη τι καλα, αλλα δε μας αρεσε. Ηταν και ο σταθμος του τραινου εκει τι να σου αρεσει... Αντε λεμε παμε παρακάτω να βρουμε καλυτερο κομματι. Ελα που δε βρίσκαμε... Που θα σταματησουμε παιδια;;; Ε μαλλον λεμε στη Μαρινταλ λιμνη. Φτανουμε και σε αυτη αλλα πάλι δεν βρισκαμε το ιδανικο σημειο και συνεχιζαμε. Ετσι πως το πηγαιναμε στο τελος θα τρωγαμε τα σαντουιτς στο σπιτι μας. Καποια στιγμη βρισκω ενα ξέφωτο ειχε και παγκακια και με πολυ δημοκρατικο τροπο τους λέω εδω θα φαμε. Δεν πηγαινε αλλο, τα ποδια μου δεν τραβαγανε. Ελα ομως που και σε αυτο το κομματι ατυχοι ήμασταν. Δεν προλαβαμε να καταπιουμε την τελευταια μπουκια και τσουπ αρχισε να βρεχει. Μια μπορα που θα περναγε ήταν αλλα ικανη να σε κανει μουσκεμα. Το τι διαολια έριξα δε λεγεται. Οπως οπως τα μαζέψαμε και οπου φυγει φυγει. Ειχα αντιανεμικο και αδιαβροχο τζακετ μαζι αλλα τωρα να εχεις φαει τις ανηφορες με το κουτάλι και στο τελος να γίνεσαι και παπί δε λέει. Οποτε τα μπογαλακια μας και σε αλλη παραλία.... ε σπιτι εννοουσα.

Τωρα ποναω σε ολο μου το σωμα αλλά ειναι αυτο που λέμε πονάω αλλά μου αρέσει. Αν αυριο τα ποδια μου δουλεύουν (τωρα δεν.... με το ζορι ανεβαινω 5 σκαλια) θα παω και αυριο ποδηλατο. Βρηκα διαδρομη και φαινομενικα θα ειναι ευκολη. Στη πραξη θα το δω αυριο αν πάω.

 

Το τέλιο ειχε γινει το προηγουμενο ΣΚ.Το Σαββατο εκανα τα 43 χλμ οπως είπα προηγουμενος. Την Κυριακη ηξερα οτι το απογευα θα ειχα να διαιτητευσω αγωνα ποδοσφαίρου. Αλλα μεχρι τοτε κατι επρεπε να κανω εστω και απλο. Πετυχα τη σπιτονοικοκυρα μου και μου ειπε πως εχουν σκοπο να πανε ποδηλαταδα. Ξερω πως εχουν αργό ρυθμο δεν το ζορίζουν αλλά βγαζουν αποστάσεις. Θα το κραταγαν και στα ορια της πόλης οποτε ειχα την ευχαίρια να φυγω με δημοσια συγκοινωνια για να προλάβω να ειμαι στον αγωνα. Οποτε λεω ερχομαι κι εγω για ξεμουδιασμα. Πηραμε και μαγιο μπας και βουτιξουμε στη λιμνη ή εστω ηλιοθεραπεια. στην ουσια διασχισαμε ολο το Οσλο απο τη μια ακρη εως την αλλη. 23χιλιομετρα για μένα. Ειχαμε τοσο ζεσταθει που χωρις δευτερη σκεψη βουτηξα στη λιμνη και ας μη μου αρεσουν οι λιμνες (δε μπορω να κολυμπω και να μη βλεπω τι βρισκεται απο κάτω μου...εχω ενα θεματακι σε αυτο). Ειχα ομως ζεσταθει τοσο πολυ που ουτε που σκεφτηκα τις "φοβιες" μου. Βεβαια οταν βουτηξα ουρλιαξα. Ηταν τόσο παγωμένη που με τη μια μουδιασαν τα ποδια μου και στη συνέχεια ολο το κορμι μου. Οσο και να κουνιομουν το μουδιασμα δεν εφευγε. Στο τελος ηταν σαν να μου ειχαν κανει αναισθησία οποτε αφου δεν ενιωθα τιποτα συνεχισα να κολυμπω. Αντεξα κανα 10λεπτο;;; Ηταν σαν να κολυμπαγα στη θαλασσα στην ελλαδα το καταχειμωνο. Βγηκα εκατσα στον ηλιο να στεγνωσω, επαθα και μια οροστατικη υποταση ετσι για να ολοκληρωθει το γλυκό. Ειδα τα παντα να κουνιουνται.... εκανα 5 λεπτα να συνέλθω αντε να φαω το κολατσιό μου και οπως όπως να φυγω να προλαβω τον αγωνα (εφτασα 5 λεπτα πριν ξεκινησει. Με το που μπηκα σφυριξα τη σεντρα. Τοσο καλα). Η αληθεια ειναι πως μου την έσπασε που επρεπε να φυγω. Ηταν τοσο ωραια. Δεν το απολαυσα οσο έπρεπε. Και απο οτι μου ειπε η Μερετε, ξαναβουτηξαν μετα και δεν ηταν τοσο παγωμενα και κολυμπησαν περισσοτερο. Μαλλον μας φανηκε τοσο παγωμενη γιατι ήμασταν ζεστοι απο την ποδηλασία. Καλά ήταν παντως...εστω και για όσο κρατησε. Απλα σαν αχορταγη που ειμαι θέλω περισσότερο. Ενταξει εκεινη τη μερα τα ειχε ολα. Ποδηλατο κολυμπι τρεξιμο μετα για 70 λεπτα (παρακαλαγα να τελειωσει). Τριαθλο το έκανα....

 

Ηθελα να το κανω και τώρα, το κολυμπι εννοω, αλλα ο καιρος μας τα χαλασε. Ισως αυριο; Θα δειξει.

 

Φωτογραφιες απο τη σημερινη μέρα

 

[afrodite 894]

Νορβηγοί + οδήγηση σημειώσατε 2

Νορβηγοί + οδήγηση σημειώσατε 2

Οδηγώντας στην Ελλάδα από τα 18 κι έχοντας συνηθίσει τον ελληνικό τρόπο οδήγησης κι ελληνική νοοτροπία, παρατηρώντας τους Νορβηγούς απλά σε κάνει και γελάς. Σήμερα παρατηρούσα έναν Νορβηγό να προσπαθεί να παρκάρει. Τον έκανα πραγματικά χάζι κι αυτό γιατί ήξερα πως θα γελάσω . Είμαι κακιά το παραδέχομαι. Οι άνθρωποι εδώ έχουν συνηθίσει την άπλα. Απλά μην τους στριμώξεις. Ο σύνηθες τρόπος παρκαρίσματος ειναι με “την μούρη” γιατί απλά έχουν πάντα άπλετο χώρο παρκαρίσματος. Έτσι και τους βάλεις να παρκάρουν στου Ζωγράφου/ Κυψέλη/Χολαργό κ.α. θα πάθουν κρίση πανικού, μη σου πω εγκεφαλικό. Μετά από πολύ καιρό, είδα κάποιον να προσπαθεί να παρκάρει με την όπισθεν μεταξύ δύο αυτοκινήτων. Ώπα λέω, εδώ είμαστε. Καιρό έχω να το δω αυτό. Αν είχα παρέα ίσως και να το έπαιζα σε στοίχημα. Ήμουν σίγουρη πως θα το κερδίσω. Και φυσικά δε βγήκα χαμένη. Μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω.... αφού ήθελα να του φωνάξω “παρ' το αλλιώς”. Τίποτα αυτός εκεί, μπρος πίσω μπρος πίσω λες και το αυτοκίνητο θα το σκεφτόταν από μόνο του πως πρέπει να στρίψει το τιμόνι αλλιώς. Δεν το έχουν οι άνθρωποι, δεν το έχουν. Ένα μήνα (και λιγότερο) στο κέντρο της Αθήνας χρειάζονται και θα το αποκτήσουν.

Conservative way οf driving

Μιλάμε για τή βαρεμάρα. Πολλή καταπίεση. Αυτό το άγχος να τσεκάρω το όριο οδήγησης, εδώ μου κάθεται. Μέχρι και την προσπέραση που έκανα σε ένα φορτηγό που απλά δεν το ήθελα μπροστά μου με τα φόβου καρδιάς την έκανα. Όχι η προσπέραση εύκολη ήταν, δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Μή μου έρθει κανα μπιλέτο στο γραμματοκιβώτιο για speed limit φοβάμαι. Ναι αναγκάστηκα να το πατήσω το γκάζι και να το πάω στα 110χλ/ω (Όριο 100χλμ/ω σε εθνική οδό). Ναι γελάτε, αλλά ακόμα πληρώνω την κλίση που έφαγα το καλοκαίρι γιατί ξεπέρασα το όριο ταχύτητας των 50 χλμων για 7χλμ παραπάνω!!!!!

Από την άλλη όμως έχουν τα λιγότερα ατυχήματα και τα λιγότερα θανατηφόρα ατυχήματα δεν ξέρω για τον κόσμο όλο, αλλά ας πούμε στην Ευρώπη. Δεν το έχω ψάξει στατιστικά. Και σήμερα πρέπει να το παραδεχτώ κι ας γκρινιάζω, αυτή η συντηρητική οδήγηση με γλίτωσε από χειρότερα κακά. Μέσα σε τούνελ θα γινόταν τρελό ατύχημα με πρωταγωνίστρια εμένα και έναν τρελό μεθυσμένο οδηγό. Ή μεθυσμένος ήταν (από τον τρόπο που οδηγούσε) ή τσακωνόταν με τον συνοδηγό του ο οποίος πρέπει να του τράβηξε το τιμόνι προς το μέρος μου ή τον πήρε ο ύπνος την ώρα που οδηγούσε. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση..... Ο τύπος άλλαξε λωρίδα (από αριστερή στην μεσαία που ήμουν εγώ) περνώντας σχεδόν από πάνω μου. Δεν υπήρχα, αόρατη ήμουν. Το πως δεν ακούμπησαν οι λαμαρίνες και δεν με εμβόλισε τύχη είχα. Βασικά έπαιξε ρόλο το γεγονός του ότι δεν έτρεχα (λόγο της συντηρητικής οδήγησης) και είχα τον χώρο και τον χρόνο να πάω λίγο προς τα δεξιά και να κόψω λίγο ταχύτητα για να περάσει ο μαλάκας. Ο οποίος έριξε και κάτι οχτάρια μπροστά γιαυτο και πιστεύω πως ήταν μεθυσμένος. Για να καταλάβετε άλλαξε λωρίδα μπαίνοντας στη δικιά μου από το ύψος της πόρτας μου και συνεχίζοντας διαγώνια μπροστά μου!!!! Δεν υπήρχα για αυτόν! Άγιο είχαμε σας λέω.... Αυτό πραγματικά δεν το έχω ξαναδεί. \

Αν ήμουν Ελλάδα θα είχα ρίξει τα βρισίδια μου, τις μούτζες και τα φάσκελα μου. Για μια ώρα θα τον έβριζα μέχρι να ηρεμίσω που μπορεί και να μην ηρεμούσα και θα συνέχιζα να τον βρίζω και τούμπαλιν. Αλλά δεν το έκανα. Αυτό κι αν είναι σοκαριστικό για τα δεδομένα μου. Δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά Είπα μόνο “αν είναι δυνατόν!!!” (και νομίζω πως δεν ολοκλήρωσα τη φράση μου) η Μερέτε τα έπαιξε και φώναξε “Μα είδες τι έκανε; Είναι δυνατόν να μπει έτσι στη λωρίδα μας;Σχεδον πέρασε από πάνω μας; Θα μας χτύπαγε” Ηρέμισε μόνο βλέποντας την αντίδραση μου. “Πρέπει να είναι μεθυσμένος” της είπα. “Τύχη είχαμε και γρήγορα αντανακλαστικά”

Δεν ξέρω ίσως και αυτός ο συντηρητικός τρόπος οδήγησης να με ηρεμεί. Να είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας. Υπό άλλες συνθήκες δε θα αντιδρούσα έτσι. Με ξέρω... θα είχα μεγάλο θυμό που κάπου θα ήθελα να τον εκτονώσω.

Εδώ όλα κυλάνε αργά. Δε χρειάζεται να τρέξεις. Πας με 90 και δεν τρέχει τίποτα. So what? Δεν υπάρχει η αγχώδης οδήγησης της Αθήνας. Που όλοι τρέχουν και σε παρασέρνουν. Ακόμα και η προσπέραση που έκανα στο φορτηγό αχρείαστη ήταν. Θα μπορούσα και να μην την κάνω. Απλά την έκανα γιατί ήθελα να βλέπω το τι γίνεται μπροστά. Μου έκοβε τη θέα. Δεν το έκανα επειδή πήγαινε αργά. Με 90 ή 100 πήγαινε. Χρειάστηκα να πιάσω τα 110 για να τον προσπεράσω. Και ξαναγύρισα στα 90 μετά.

Roundabouts

Κάθε φορά αυτοί οι κόμβοι.... που όλο ξεχνάω πως αυτοί που είναι μέσα στον κόμβο έχουν προτεραιότητα και όχι εγώ που μπαίνω (όπως στην Ελλάδα).... Προς το παρών την έχω γλιτώσει τη στραβή. Και πολλές φορές στο τσακ.... Που θα πάει, θα μάθω. Βεβαια οδηγωντας μια φορά στο τόσο δυσκολα συνηθιζεις. Δεν εχω αυτοκινητο, δεν το χρειάζομαι στο Οσλο. Η συγκοινωνια ειναι αρκετα καλη. Οδηγάω μονο οταν θελει η Μερετε να την παω κάπου. Και μια δυο φορές μου το έχει δανεισει όταν το ειχα χρειαστεί.

Αυτα με τους τρελονορβηγους οδηγους.

 

[Χρήστος Λάππας 25,408]

Αυτή η Ελληνική πατέντα που προτεραιότητα έχει όποιος μπαίνει στον κόμβο (με πιο συνηθισμένο αποτέλεσμα να μπουκώνει το roundabout) είναι πραγματικά να τραβάς τα μαλλιά σου.

[afrodite 894]

υπαρχει και χειρότερη.... κομβος 4ων εισόδων στα Καλυβια Αττικης με παντου ΣΤΟΠ.... κι εκει ολοι καθονται και κοιτανε ο ενας τον αλλον. Ποιος θα κανει το πρωτο βημα;;;; Αν θελαν να διοθωσουν οι συγκοινονιολογοι τη βλακεία τους έπρεπε να βαλλουν το σημα παραχωρηση προτεραιότητας και όχι το ΣΤΟΠ.

[MAC 1,032]

Αυτή η Ελληνική πατέντα που προτεραιότητα έχει όποιος μπαίνει στον κόμβο (με πιο συνηθισμένο αποτέλεσμα να μπουκώνει το roundabout) είναι πραγματικά να τραβάς τα μαλλιά σου.

 

Δεν είναι ελληνική πατέντα, αλλά εισαγόμενη.

Κάποτε κι εδώ ίσχυε ότι προτεραιότητα έχει ο κινούμενος επί της πλατείας, νομίζω ότι άλλαξε με την είσοδό μας στην τότε ΕΟΚ, για να προσαρμοστούμε με τα πρότυπά της.

Το σκεπτικό είναι ότι προτεραιότητα έχει πάντα ο ερχόμενος από δεξιά, αποτέλεσμα είναι πράγματι πολλές φορές να μπουκώνει η πλατεία.

 

Όσο για τα roundabout θα έπρεπε να έχουμε πολύ περισσότερα, διότι το σκεπτικό τους είναι να μην υπάρχουν οι φονικές αριστερές στροφές. Δυστυχώς οι Έλληνες οδηγοί είναι τόσο ανεγκέφαλοι, που μόλις δουν κάτι τέτοιο βρίζουν το μελετητή που "τους έβαλε να λύσουν σταυρόλεξο στο δρόμο, αντί να τα αφήσει όλα όπως ήταν" όπως ειπώθηκε κάποτε ...

[MAC 1,032]

υπαρχει και χειρότερη.... κομβος 4ων εισόδων στα Καλυβια Αττικης με παντου ΣΤΟΠ.... κι εκει ολοι καθονται και κοιτανε ο ενας τον αλλον. Ποιος θα κανει το πρωτο βημα;;;; Αν θελαν να διοθωσουν οι συγκοινονιολογοι τη βλακεία τους έπρεπε να βαλλουν το σημα παραχωρηση προτεραιότητας και όχι το ΣΤΟΠ.

 

Που να δεις το magic roundabout στο Swindon

 

https://www.youtube.com/watch?v=t8ClwohD4Ug

 

https://en.wikipedia.org/wiki/Magic_Roundabout_(Swindon)

 

Το πέρασα κάποτε, ευτυχώς οδηγούσε άλλος ...

[leonidastria 4,307]

Ποιος υπερλαμπρος εγκεφαλος το σκεφτηκε αυτο...

[afrodite 894]

Αν δεν ειδατε την τελευταια εκπομπη του world party Tv show στον Αλφα αξιζει να τη δείτε. Προορισμος νησια Svalbard Νορβηγιας και εχει και λιγο από Οσλο. Ειναι ωραιο να βλέπεις το μερος που ζεις και συχνάζεις στην τηλεοραση και να αναγνωριζεις τις τοποθεσίες. Μεχρι και το νοσοκομειο στο οποιο κατελληξα κι εγω πριν ενα χρονο για να αποκτησω τα 10 ράμματα στο ποδι μου είδα. Ειδα και το Σβαλμπαρντ και μου φτάνει πο το είδα στην Τιβι.... δεν νομιζω οτι θα πάω και απο κοντά. Στο μερος που οι πολικες αρκουδες ειναι περισσότερες απο τον άνθρωπο. Και οι ανθρωποι κυκλοφορουν με καραμπινες για προστασια.

 

Η πλάκα ειναι οτι τα πέτυχα τα παιδια στα γυρίσματα. Ήταν η φαση που έβγαινα απο μια καφετερια. Πέρασα ακριβως πισω απο τον καμεραμαν. Δεν είχα ξαναδει την εκπομπη κι ας παιζει λεει 3 χρονια στην τηλεοραση. Την ειδα πρωτη φορα σημερα κατα τυχη. Βασικα φιλες στο φβ ποσταραν την εκπομπη. Για αυτο και δεν τον αναγνωρισα, ετυχε και να μη μιλησουν εκεινη την ωρα, ετσι και ακουγα ελληνικα θα σταματαγα. Και ισως να με βλέπατε και στην τηλεοραση χαχαχα.... κριμα. Που να το φανταστω, νομιζα οτι ήταν καποια νορβηγικη εκπομπη ή ρεπορταζ Γρρρ

[afrodite 894]

Hyttatur ut på tur ut i natur

Με άλλα λόγια η Μερέτε μου ανακοίνωσε προχθές πως σκέφτεται να κανουμε εκδρομη στο βουνο στο εξοχικό της. Αυτη τη στιγμη την περιμένω μήνες. Ειμαι αφάνταστα χαρούμενη, μετράω τις μέρες. Θα πάω στο σημείο που κάθε φορά θέλω να πετάξω τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να μη γυρίσω πίσω. Θελω να μείνω εκει για πάντα!!!!! Εκει στην άγρια φύση, οπου δεν έχουμε ρεύμα (μπαταρια γεννήτρια), δεν εχουμε τηλέφωνο. Για να επικοινωνισουμε ή να μπουμε στο ιντερνετ πρέπει να σκαρφαλώσουμε στη κορυφή του βουνού. Νερό απο το πηγάδι (προνομιούχα που το έχει). Τουαλέτα...εχμμμ...εχει εναν θρόνο οπως το αποκαλώ για να το κοροϊδέψω με μια τρύπα και απο κάτω κάτι σαν άχυρα. Αρνούμε πεισματικά να το χρησιμοποιήσω. Με ενοχλει η μυρωδιά και η σκέψη πως κάποιος -δηλαδή η Μερέτε- μετα θα πρεπει να παει να μαζέψει την όποια παραγωγή μου. Εχω τη δικιά μου τρύπα έξω στη φύση δεν ενοχλώ κανέναν. Εχω σημαδέψει το σημείο μου σαν τα σκυλιά. Η Μερέτε γελάει κάθε φορά μαζι μου, οχι οτι κι εκείνη χρησιμοποιεί το θρόνο. Το Νο1 έξω και το Νο2 μέσα ή αν δεν θέλει να καθαρίζει μου εχει πει που πηγαίνει για το χοντρό. Εχει κι εκείνη τη δική της τρυπα.

Μετράω τις μέρες για το ΠΣΚ σαν τους φυλακισμένους. Οι καταραμένες δεν περνάνε γρήγορα και φυσικά οταν πάω εκεί θα περάσουν σα νεράκι και ουτε που θα καταλαβω το πότε θα βρεθώ πάλι στην πόλη και πισω στη ρουτίνα μου. Ηθελε να προσκαλέσει και την απο πάνω νοικάρα αλλά τελικα δε θα μπορέσει να έρθει, έχει άλλα πλάνα. Μάλλον οι δυό μας θα είμαστε, δε με πειράζει καθόλου. Ο άντρας της θα πάει εκδρομη με τη μηχανη και θα εχει και την ευθύνη να ταΐζει τις γάτες.

Το πλάνο ειναι την Παρασκευη να πάω στη δουλεια με το αυτοκίνητο της ωστε να γλιτώσω τον χρόνο της αναμονής με τη συγκοινωνία. Ενω όλη η συγκοινωνια του Οσλο ειναι ρολόι, η γραμμή 32 ειναι η μόνη που έχει ακαθόριστα ωράρια. Εχω τυχει να περιμενω και μισή ωρα. Μου θυμίζει τη συγκοινωνία του Παπάγου. Το λεωφορείο φάντασμα. Ο σκοπος ειναι να φυγουμε όσο πιο νωρίς γίνεται γιατι τωρα βραδιάζει στις 7. Μη φτάσουμε νυχτα. Ισως φυγω και νωρίτερα απο τη δουλειά. Θα δούμε.

 

Η φωτογραφία είναι από το πκαλοκαίρι του 2014. Πλάκα πλάκα από τότε έχω να πάω. Κακώς πολύ κακώς, θα την μαλώσω.

[afrodite 894]

Ηytta tour 2015

 

 

 

Η μερα του ταξιδιου εφτασε. Πραγματικα μέτραγα τις μερες και τις ωρες. Το προγραμμα σύμφωνα με τη Μερετε ελεγε αναχώρηση στις 6 το απογευμα για να μη φτασουμε βραδυ. Θα έπαιρνα το αυτοκινητο της να παω στη δουλεια για να προφτασω να ειμαι σπιτι οσο πιο νωρις γινεται. Φυσικα το προγραμμα που ειχαμε φτιαξει στο μυαλό μας δεν εγινε. Στις 5 που γυρισα ειχε ραντεβου με καποιον για τη δουλεια της και στις 6 που τελειωσε πηγαμε για ψωνια στο σουπερ μαρκετ αντι να φυγουμε για το βουνο.... Ηταν ετοιμες να πανε και με τα ποδια στο σουπερ μαρκετ αλλά τους προτεινα να παμε με το αυτοκινητο. Ευτυχως γιατι τα ψωνια στο σουπερ μαρκετ ήταν λες και θα γινοταν πόλεμος. Αδειάσαμε το μαγαζι. Σχεδον. Υπερβολικη η Μερετε ως συνήθως. Παρε αυτο να παρουμε και αυτο....το αν θα τα τρωγαμε ολα αυτα 3 γυναικες σε δυομιση μέρες είναι άλλο θέμα. (για την ιστορια γυρισαμε αρκετα πραμματ πισω). Τελικα στις 7 ξεκινησαμε, είχε ήδη νυχτωσει το πλανο να μη φτασουμε νυχτα πηγε κατα.... Και το χειροτερο ειναι οτι καναμε το ταξίδι σε τρισήμιση ωρες αντι για 2 αντε 2,5.... Και αυτο γιατι ειχαμε 2 στασεις, και ειχε ομιχλη με δύσκλη ορατότητα. Επισης πηγαινα by the book ακολουθώντας τα ορια ταχυτητας και ας γκρινιαζε η Μερετε. Με κορόιδευε που πήγαινα σαν κότα Της ειπα αν σου ερθει το μπιλετο θα το πληρωσεις ολο εσυ. Ειχαμε και τις πλακες μας στη διαδρομή. Λεγαμε στην Ελισαβετ πως να εδω εχει μια λιμνη, βασικα της δειξαμε όλες τις λιμνες ασχετα που δεν ειδε καμια γιατι ειχε σκοτάδι. Εμεις παντως το χρεος μας ως ξεναγοι το κάναμε. Βεβαια μετα αρχίσαν το δουλεμα σε μένα. Να κοιτα τι ωραια επιγραφη εχει εκι πανω.... δεν μπορω οδηγω. Α ναι σωστα... Αχ κοιτα ποσο εντονα ειναι τα αστρα, να η μεγαλη αρκτος. Τα νευρα μου εγω που δεν μπορουσα να δω. Χα χα χα τα γελια οι αλλες δυο.

 

Με τα πολλά φτάσαμε κατα τις 10. Εγινε ενας άθλος για να μεταφερουμε τα πραμματα στο σπιτι γιατι ειχε σκοταδι και δεν εβλεπα τιποτα. Η Μερετε με την Ελισαβετ είχαν φακο κεφαλής, εγω δεν είχα. Υπηρχε ενας χεριου αλλα κουβάλαγα πράμματα στο χερι. Not a good idea. Το πως δεν εφαγα τα μουτρα μου τυχερή ήμουν. Αφου τακτοποιηθήκαμε, αναψαμε το τζάκι αρχίσαμε το μαγείρεμα. Κατι απλο και γρήγορο μιας και ειχαμε τσιμπήσει χοτ ντογκ στη διαδρομή. Σαλατα με λουκανικα.... Τα οποια ήταν τοσο πικαντικα που δάκρυζα. Δεν αντεχω τα καυτερά φαγητά με τίποτα. Ημουν τόσο κουρασμενη συν τα 2 ποτηρακια κοκκινου κρασιου που ήπια κι ας μην το συνηθίζω, στις 02:30 που πεσαμε για υπνο ξεράθηκα.

 

Το επόμενο πρωί φτιαξαμε το πρωινο (english breakfast) και τα σαντουιτς για τη πεζοπορία ντυθήκαμε κι έξω απο την πόρτα. Την πεζοπορία της ημέρας την ήξερα μιας και την έχω κάνει αρκετες φορές. Αυτη τη φορα η ξενάγηση έγινε στην Ελισαβετ (η απο πανω νοικαρισα). Ο καιρος ήταν τέλειος για την εποχη. Ηλιος και 5-6 βαθμους θερμοκρασια. Νομιζαμε πως θα εκανε κρυο και ειχαμε φορεσει τρια layers ρουχων που στην πορεία τα βγαζαμε. Τα ξαναφορεσαμε οταν φτασαμε κορυφη και κατσαμε να φάμε και να κοιμηθούμε. Ω ναι.... ειχε φερει μια προβια ταρανδου οπου τη στρωσαμε κατω και την πέσαμε. Ειχαμε την τυχη να μη φυσαει καθολου οποτε ο ηλιος τα ρουχα και η προβιά μας κράτησαν ζεστες. Οταν αρχισε να ψυχραίνει σηκωθηκαμε και πηραμε το δρομο της επιστροφής.

 

Στο σπίτι αρχησε το πάρτι απο νωρίς. Κοκκινο κρασι εγω, ασπρο η Μερέτε και μαγείρεμα. Τα κοριτσια ανελαβαν το να φτιαξουν το κυριως πιατο που περιελάμβανε μανιταρια με σως, λαχανικα στην κατσαρολα, και αρνισια παιδακια στο τιγανι (ξενέρα). Αν ειχε σχαρα θα τα πέταγα στο τζάκι. Εμενα μου ήρθε φλασιά και ανελαβα να φτιάξω πατάτες στη χόβολη. Δεν το ειχα ξανακανει και ειχα μια αγωνια.... εφτιαξα και μια ωραια σως... Μια χαρα. Μεχρι να γινει το φαγητο είχα κατεβασει 3 ποτήρια κρασι. Αλλο ένα την ωρα που τρώγαμε, ειχα αρχισει να ζαλίζομαι. Και μετα για να περάσει η ώρα είπαμε να παίξουμε χαρτιά. Ελα ομως που την είχα ακούσει. Προσπαθησα να δειξω στην Μερετε το πως παιζεται το 21 και ουτε μια απλη μαθηματικη πραξη δεν μπορουσα να κανω. Κου κου.... Μπα της λεω δεν γινεται... Αλλα συνέχισα να πινω. Το πρωτο παιχνιδι που τους εδειξα ήταν η “αγωνια” αλλα δεν ενθουσιασε το κοινο. Και τότε η Μερετε μας έμαθε το queen of spades (αν λεγεται έτσι... ουτε που ξέρω). Εγω να μη μπρώ καθόλου. Οσο και να με βοηθάγανε τα κορτιστια ήμου τοσο ζαλισμενη που τα εκανα θαλασσα . Εχασα παταγωδώς. Μα να μη μπορω να ξεχωρισω τον βαλε απο την νταμα; Και οτι η νταμα είναι ανώτερη του βαλέ; Με την καμία. Ντίρλα σας λεω. Επεσε το γελιο της αρκούδας. Το διαλύσαμε στις 03:30 το πρωι. Και αυτο γιατι σκεφτηκαμε πως αν το συνεχισουμε θα χασουμε την αυριανη ημέρα.

 

 

 

Το πρωι ξυπνησα με χανγκοβερ. Παρόλο που φαγαμε καλο πρωινο το στομαχι μου ένιωθε πως ειναι άδειο. Ξενυχτι + ποτό+ παζοπορία = δεν παίζει. Ειπαμε να κανουμε μικρη διαδρομή μιας και ειχαμε το ταξίδι της επιστροφής. Η μικρη διαδρομή ναι μεν ήταν μικρή αλλά τη νιωσαμε μεγάλη. Καναμε 2 παυσεις ενδιαμεσα, και στη μια το ρίξαμε στη σοκολάτα. Να παρουμε ενέργεια. Η τελευταια παυση ήταν όλα τα λεφτά. Φαγαμε και το ρίξαμε στον υπνο. Πρεπει να κοιμηθηκα μια ωρα. Μεχρι και που ροχάλισα. Κοροιδευα τη Μερετε που ροχάλιζε αλλα τελικά κι εγω δεν πήγα πισω. Με το ζορι με ξυπνήσανε δεν ήθελα με τιποτα να σηκωθω. Αφηστε με εδω μη με ξυπνατε. Ήταν τόσο ωραιος αυτος ο ύπνος. Πρωτη φορα ευχαριστηθηκα ύπνο. Ακομα τον θυμάμαι.

 

Κατεβηκαμε απο το βουνο και έπρεπε να πακεταρουμε και να φυγουμε. Το προγραμμα έλεγε να φυγουμε κατα τις 6 για να ειναι μερα και να δει η Ελισαβετ τις λίμνες που δεν ειδε την Παρασκευη. Χα χα...είπαμε προγραμμα; Εδω γελάμε. Φυγαμε στις 7 και το στοιχημα ήταν να φτάσουμε νωρίς. Φοβόμασταν οτι θα το κάναμε παλι 3 ωρες αλλά αυτη τη φορά το πάτησα το γκαζι. Πολλές φορές ξεπέρασα τα ορια ταχυτητας. Απλά προσεχα που ήταν οι κάμερες κι εκει εκοβα ταχυτητα. Τωρα αν μου ξεφυγε καμια θα φανεί στο γραμματοκιβωτιο της Μερέτες. Ελπιζω πως όχι. Ήμουν τόσο κουρασμενη που δεν ειχα την υπομονη να πηγαίνω σαν κοτα. Ήθελα να φτασω σπιτι σε λιγοτερο απο 3 ωρε. Επισης δεν ήθελα να με πάρει ο ύπνος στο τιμόνι. Με δυσκολια κράταγα τα μάτια μου ανοιχτα. Και ξαφνικά επικρατησε μια περιεργη ησυχία στο αυτοκινητο. Κοιταω δεξια, η Μερετε ζζζζζζζζ χρρρρ ζζζζζ. Κοιταω στον καθρεφτη και η Ελισαβετ ζζζζζζ χρρρρ ζζζζ..... Κοιταω κι εμενα.... πολυ θα ηθελα κι εγω να εκανα ζζζζζ χρρρρρ ζζζζ.... Φτου γαμωτο λεω.... τωρα Αφροδιτη εισαι μονη σου κοιτα να μην χαθείς και κοιτα να μη σε παρει ο υπνος στο τιμόνι. Το ζζζζζ χρρρρ ζζζ κρατησε για μια ωρα. Η Μερετε ξυπνησε λίγο πριν φτάσουμε σπιτι. “welcome back sleeping beauty” της ειπα “βοηθα λιγο τωρα με τις ταμπελες για να μην χαθω μεσα στο Οσλο”. Οσο κι αν μας φανηκε απιστευτo, καναμε τη διαδρομη σε δυο ωρες και ένα τεταρτο. Θα το καναμε και σε λιγοτερο απο 2 ωρες αν στο σημειο που τους πηρε ο υπνος (μια ωρα εξω απο το Όσλο) δεν ειχε κινηση. Εκει που ειχα μεση ωριαια ταχυτητα 100χλμ/ω αναγκαστικα να το πηγαινω με 60χλμ/ω. Πιο ύπνος δεν γίνεται.

 

Περάσα τόσο όμορφα. Τόσο χαλαρά. Ξεφυγα απο τη ρουτινα της καθημερινότητας. Ξέφυγα από τις διάφορες σκέψεις που με προβληματίζουν τον τελευταίο καιρό. Πήρα μια ανάσα. Βρέθηκα στο μέρος που λατρεύω με πολλη καλη παρέα. Πάντα περνάω καλά με τη Μερέτε. Η επόμενη μέρα με βρήκε με μια γλυκιά μελαγχολία. Που ήμουν εχτες και που βρίσκομαι σήμερα. Μεχρι την επόμενη φορά.

Until the next time.