Δυστυχώς ήρθε η ώρα του γυρισμού. Εδώ η σεζόν φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της και συνήθως τα ξενοδοχεία κάνουν ένα μικρό διάλειμμα. Μερικά ένα μήνα,αλλά δύο ανάλογα την χρονιά. Και αυτό το κάνει πολύ δύσκολη εποχή να ψάξεις για δουλειά , ιδιαίτερα σε αυτήν την covid χρόνια που όλα λειτουργούν κάπως μουδιασμενα. Το ίδιο συνέβαινε και με το ξένοδοχειο που δουλεύω, που μου είχε ήδη προσφερθεί μόνιμη θέση, αλλά η διοίκηση αποφάσισε να μην ανοίξει για την καλοκαιρινή σεζόν. Περιμένουμε να δουν εάν θα επιστρέψει το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ (που φέτος γίνεται στη Σιγκαπούρη) και μετά θα παρθούν αποφασεις για το πότε και εάν θα ανοίξουν. Δεδομένου ότι εδώ το κόστος ζωής είναι πολύ υψηλό και μετά από μια πολύ καλή επαγγελματική πρόταση που μου έγινε ,πήρα την απόφαση να επιστρέψω για μερικούς μήνες και αμέσως μόλις ξαναβρεθεί κάτι να ξανάεπιστρεψω στην Ελβετία. Γυρνάω βέβαια με μισή καρδιά, καθώς δεν έχω καμία όρεξη να αντιμετωπίσω ξανά ελληνικά αφεντικά και την ελληνική πραγματικότητα που προφανώς είναι πολύ χειρότερη από εδώ. Τουλάχιστον εδώ κάνεις την βόλτα σου άνετα , χωρίς sms και ανούσια πράγματα.
Όμως μερικές φορές πρέπει να συμβιβάζεσαι και μου δίνει δύναμη το ότι σίγουρα θα επιστρέψω.
Ο χειμώνας μου εδώ ήταν απλά μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Τόσο επαγγελματικά ,αλλά και σε επίπεδο ανθρώπων. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν είχα σκεφτεί ότι θα δούλευα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, περιτριγυρισμένο από βουνά, δουλεύοντας με ανθρώπους πραγματικούς επαγγελματίες που χαίρεσαι να δουλεύεις για αυτούς. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο που ακολούθησαν το πάθος τους για τα βουνά και το πάθος τους να προσφέρουν υψηλή ποιότητα υπηρεσίες... Όπως και εγω...
Στο βουνό είχα 34 καταπληκτικές μέρες. Άλλες μόνος, άλλες με καταπληκτική παρέα. Άλλες με διαστημικες πούδρες, άλλες με καταπληκτικες , ποιοτικές πίστες, άλλες με σκληρά , όμορφα ανοιξιάτικα χιόνια.Όλες με ήλιο ( εκτός από τις 2 τελευταίες που καιγομουν που φεύγω). Ποτέ δεν πιεστηκα να ανέβω. Τις επέλεξα όλες τις μέρες. Οι περισσότερες στο Parseen . Ομως πολλές ήταν οι μέρες που πηδαγαμε από το Parsenn στο Madrisa και από το Rinenhorn στο jakobshorn.
Φεύγω από δω χαμογελαστός , αφού για μερικούς μήνες έζησα αυτό που χρόνια σκεφτόμουν αλλά δεν τολμούσα. Κυρίως γιατί έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν είμαι δυνατός σαν χαρακτήρας για μια τέτοια αλλαγή και ικανός σαν επαγγελματίας για να δουλέψω σε τέτοιο υψηλό επίπεδο. Τώρα ξέρω ότι είμαι...
Σας ευχαριστώ για την παρέα.Εύχομαι σε όλους καλή συνέχεια και σε λίγο καιρό ελπίζω να είμαι ξανά εδώ να σας μπαίνω στο μάτι με τις αναρτήσεις μου....