Το ατύχημα συνέβει λίγο πριν φτάσει η γόνδολα στον τερματικό σταθμό. Πολύ λίγα μέτρα μακριά και οι επιβάτες ήταν ήδη έτοιμοι για αποβίβαση. Κάπου εκεί έσπασε το συρματόσκοινο έλξης. Η καμπίνα πλέον στηριζόταν στο κεκλιμένο συρματόσκοινο (διά της βαρύτητας) και δίχως να την συγκρατεί οτιδήποτε ξεκίνησε να κατεβαίνει επιταχυνόμενη, καθώς το συρματόσκοινο έγινε η μοναδική ράγα στήριξης, δηλαδή έγινε ο μοναδικός κατηφορικός δρόμος μέχρι το σημείο εκτροχιασμού (σαν μια τσουλήθρα). Σε ταχήτητα η καμπίνα ξεπέρασε τα 100 χιλιόμετρα την ώρα. Έφτασε στον πυλώνα στήριξης που είναι περίπου 400 μέτρα πιο κάτω και όπως είναι τα συρματόσκοινα σε όλα τα λιφτ, λειτούργησε σαν ράμπα άλματος και κάπου εκεί εκτροχιάστηκε και έπεσε από ύψος άνω των 50 μέτρων. Η κάθοδος διήρκησε περί τα 14 δευτερόλεπτα. Μέχρι αυτό το σημείο, η πορεία της γόνδολας έχει πλήρως καταγραφεί από τις κάμερες ασφαλείας. Στην συνέχεια έπεσε στο έδαφος και συνέχισε την κάθοδο άλλα 300 μέτρα μέχρι να σταματήσει σε ένα δέντρο. Ανασύρθηκαν 13 θύματα και επέζησαν 2 παιδιά, που το ένα υπέκυψε λίγο αργότερα. Αυτό που σώθηκε βρέθηκε στην αγκαλιά του πατέρα του που πιστεύεται ότι αυτό το έσωσε.
Η Leitner που έχει αναλάβει την συντήρτηση δήλωσε ότι όλες οι προγραμματισμένες συντηρήσεις έγιναν σωστά και χωρίς παρατυπίες. Θεωρείται ότι το λιφτ είχε προβλήματα τον τελευταίο ενάμιση μήνα. Εϊχαν απενεργοποιήσει το φρένο έκτακτης ανάγκης, πιστεύοντας ότι δεν θα υπήρχε περίπτωση να κοπεί το συρματόσκοινο έλξης και αυτό δεν έγινε για πρώτη φορά την ημέρα του ατυχήματος. Προφανώς η συσκευή του φρένου, προκαλούσε τριβές εμποδίζοντας την κίνηση της καμπίνας, για αυτό και απενεργοποιήθηκε. Η χρήση σφικτήρα για την απενεργοποίηση του φρένου, επιτρέπεται μόνο κατά τις εργασίες συντήρησης και σε καμία περίπτωση όταν μεταφέρονται άτομα ως επιβάτες και εδώ ο κανονισμός είναι αυστηρός. Έτσι η "μαμά" εταιρεία Leitner θέλει να μυνήσει την εταιρεία συντήρησης, την Leitner Νοτίου Τυρόλου. Η Leitner (δεν έχω καταλάβει αν ειναι η "μαμά" εταιρεία), ανέθεσε στις 30 Απριλίου τον έλεγχο των φρένων σε άλλη ανεξάρτητη εταιρεία (δεν ξέρω ποια-προφανώς είχαν ήδη εμφανιστεί προβλήματα) και το πόρισμα της που έλεγε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα μεταβιβάστηκε στις 3 Μαΐου στην Leitner, ενώ δεν αναφέρθηκαν στην συνέχεια άλλα λειτουργηκά προβλήματα. Εν τούτοις την παραμονή του ατυχήματος είχαν αναφερθεί καθυστερήσεις. Τον Δεκέμβριο είχε γίνει άσκηση λειτουργίας του φρένου εκτάκτου ανάγκης που ήταν πετυχημένο. Και όσοι ήταν μαζί μας στο St. Moritz, έγιναν μάρτυρες ενός ανάλογου περιστατικού τυπικού ελέγχου, καθώς στην καμπίνα που ήμασταν μέσα έγινε μια προσομοίωση ελέγχου φρεναρίσματος (προφανώς υπάρχει διακύμανση στις δοκιμές που γίνονται και καταγράφονται αν οι χρόνοι απόκρισης είναι ικανοποιητικοί ή αν ο εξοπλισμός πλησιάζει τα όρια συντήρησης).
Συνελήφθησαν ο δ/της της εταιρείας εκμετάλλευσης, ο ιδιοκτήτης και ο τεχνικός δ/ντης.
Σημείωση: Αυτό είναι το αλάνθαστο κριτήριο της λογικής "έλα μωρέ, τώρα θα συμβεί;". Κάπως έτσι έγινε με το πυρηνικό δυστύχημα στην Ιαπωνία, όπου μετά από μερικές δεκαετίες λειτουργίας, ποτέ δεν χρειάστηκε να λειτουργήσει το εφεδρικό σύστημα ψύξης του αντιδραστήρα. Και τότε που χρειάστηκε δεν λειτούργησε. Και πότε χρειάστηκε; Όταν έγινε το τσουνάμι. Ποιο τσουνάμι; Αφού είχαν προβλέψει προστασία έναντι ενός τσουνάμι που συμβαίνει κάθε μερικές εκατοντάδες χρόνια. Όμως ήρθε το τσουνάμι της χιλιετίας. Με την αντίστοιχη πυρηνική καταστροφή..