Την επόμενη μέρα είχαμε προγραμματίσει τον… «ναό», το Chamonix. Είχα ξαναπάει, αλλά με χιονοθύελλα και δεν είδα τίποτα. Αυτή τη φορά μας περίμενε με καταγάλανους ουρανούς και ζέστη.
Ό,τι και να πει κανείς για το Σαμονί είναι πολύ λίγο για να περιγράψει το μέρος. Δεν γίνεται να κοιτάξεις προς τα πάνω και να μην ανατριχιάζεις με την επιβλητικότητα του Mont Blanc. Το χιονοδρομικό που πήγαμε (το Brevent είναι ένα από τα τρία, που δεν συνδέονται) δεν είναι τίποτα το Ιδιαιτερο με τις συνθήκες που το πετύχαμε, αλλά η θέα είναι από άλλο πλανήτη:
Στο Brevent είχαμε και ένα μικροατυχηματακι. Ακούω πίσω μου ένα φίλο να φωνάζει ότι έπρεπε να είχα στρίψει, στρίβω απότομα χωρίς να ελέγξω, και πέφτει πάνω μου το θωρηκτό Ποτέμκιν που ήταν ακριβώς δίπλα μου (α.κ.α.Στάθης! ?)
Τι γίνεται όταν 90 κιλά πέσουν με καμιά 50αριά χλμ/ώρα πάνω σε 62 κιλά σταματημένα; Ouch!
Τον νόμο του Μέρφυ τον ξέρουμε ετσι; Ε, το Chamonix ήταν το μοναδικό μέρος που δεν είχα βγάλει ασφάλεια (οι Γάλλοι ζητούσαν +20€, ίσως γιατί το πεδίο προσφέρεται για ατυχήματα). Όπως και να έχει, και αφού αρνηθήκαμε την βοήθεια των τραυματιοφορέων που ήρθαν αμέσως ("Is he always so white?"), μετά κόπων και βασάνων συνέχισα στο σκι, σαν παράλυτος σε φανάρι.
Το χωριό του Chamonix δεν είναι σαν τα άλλα. Έχει κουλτούρα. Ορειβατική, χιονοδρομική. Το χωριό και το βουνό είναι ένα, το νιώθεις. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς.
Η υπέροχη οικοδέσποινα μας μας περιμένει στο Yens και αποφασίζω ότι δεν έχω τον χρόνο να περάσω ωρες στο νοσοκομείο για να δουν τον ώμο μου που με σφάζει χωρίς να έχει την τσίπα να σεβαστεί την μοναδικότητα του μέρους και την λαχτάρα μου να το φωτογραφίσω. Μπαίνω στο πρώτο φαρμακείο και ζητάω το πιο δυνατό παυσίπονο που έχουν (αυτό with hindsight αποδείχτηκε λάθος).
υπάρχουν διάφοροι τρόποι να κινηθείς. Εμείς απολαύσαμε τον πιο premium!
Το βράδυ στο Yens πνίγω τον πόνο μου σε παραδοσιακό Ελβετικό Φοντύ:
(συνεχίζεται)