Leaderboard

Όλοι εμείς οι φίλοι του Γιάννη, του Θανάση κ του Πάνου πονάμε βαθιά για την απώλειά τους. Οι φίλοι μας προσπάθησαν να λύσουν τον τελευταίο άλυτο γρίφο της αναρρίχησης στα Ελληνικά βουνά. «Τη Στύγα» Μια δύσκολη αναρρίχηση σε ένα δύσκολα προσβάσιμο πεδίο. Αυτοί ήταν οι φίλοι μας, οι άνθρωποι για τα δύσκολα. Σε τέτοιες προσπάθειες πρέπει να αποδεχτείς τον αντικειμενικό κίνδυνο. Για να σκαρφαλώσεις την Στύγα πρέπει να παραβλέψεις κάποιες παραμέτρους και να προσηλωθείς σε κάποιες άλλες. Όταν κάποιος κάνει αθλητισμό στο βουνό -αναρρίχηση ή σκι- σε υψηλό επίπεδο έχει καταλάβει ότι το μοντέλο είναι χαοτικό, δεν μπορεί ευκολά να υπολογίσει τις παραμέτρους, κατανοεί ότι η ασφάλεια είναι σχετική και ότι τίποτα δεν είναι απολυτό. Όλοι εμείς οι φίλοι του Γιάννη, του Θανάση και του Πάνου που κάνουμε αθλητισμό στη φύση το ξέρουμε καλά και κατανοούμε την προσπάθειά τους. Το ίδιο φαίνεται να κάνουν και οι κοντινοί συγγενείς τους, που μας παροτρύνουν να συνεχίσουμε να κυνηγάμε το όνειρο, το άπιαστο, την υψηλή δυσκολία, μας λένε να σκαρφαλώσουμε κάθε «Στύγα» του μυαλού μας. Τι νομίζετε; Δεν πονάνε αυτοί που έχασαν τα παιδιά τους και τους συντρόφους τους περισσότερο από εμάς; Δε θα επιθυμούσαμε άλλο θάνατο για τους φίλους μας, θα θέλαμε να μείνουν για πάντα στα βουνά που αγάπησαν. Θρηνούμε που έφυγαν νωρίς. Είχαν να μας προσφέρουν ακόμα πολλά τόσο στο βουνό, στη φύση και στα σπορ που τόσο πολύ αγαπάμε να κάνουμε όσο και στην καθημερινότητά μας. Χάσαμε την αιχμή του δόρατος μας. Την avant-garde της αναρρίχησης. Δεν είμαστε πολλοί. Είμαστε λίγοι κ μας κοστίζει η όποια ελάχιστη απώλειά και εδώ άξαφνα χάσαμε πολλούς μαζί. Χάσαμε τους ανθρώπους που μας ενέπνεαν. Δεν έκαναν κάποιο λάθος. Μέσα στο τέλμα και τη μετριότητα της καθημερινότητας που μας διέπει, αυτοί παρέμειναν προσηλωμένοι στους υψηλούς στόχους. Δεν έχουμε θυμό προς κανέναν, ούτε προς τους ίδιους, ούτε προς την αδυναμία του κράτους να παρέχει διάσωση. Εξ άλλου ήταν οι ίδιοι οι φίλοι τους που πήγαν στο βουνό για να τους πάρουν. Έτρεξαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας που βρίσκονταν, παράτησαν ότι σημαντικό έκανε ο καθένας τους για να τους φέρουν πίσω. Εδώ κ χρόνια κάνουμε την αυτοκριτική μας και βελτιωνόμαστε. Φροντίζουμε να είμαστε παρούσες κ παρόντες στα σημαντικά δρώμενα του βουνού και της καθημερινότητας. Τα διαπιστευτήρια είναι σκόρπια παντού, στα βουνά κ στους χώρους που ζούμε και δραστηριοποιούμαστε. Γι’ αυτό, δε μπορούμε να δεχτούμε την κριτική στο ατύχημα από μέτριους και ημιμαθείς, πάνω σε δανεικές φωτογραφίες, με κείμενα που βρίθουν από ανακρίβειες και πρόχειρες γενικότητες. Θρηνούμε για τους φίλους μας. Θα μας λείπουν συνεχώς. Οπού κ αν πάμε θα υπάρχει κάτι να μας τους θυμίζει. Άφησαν το στίγμα τους παντού. Υποστηρίζουμε και αμυνόμαστε των επιλογών τους να προσπαθήσουν για το δύσκολο, το άπιαστο, το όνειρο, τη Στύγα. Παραμένουμε στο πλευρό των φίλων μας και των επιλογών τους. Παραμένουμε στο πλευρό των γονιών, των συντρόφων, των οικογενειών των φίλων μας. Πονάμε και θρηνούμε την απώλειά τους. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε ότι κάναμε παρέα μαζί τους. Οι φίλοι και σχοινοσύντροφοι των χαμένων συντρόφων μας Γιάννη, Θανάση, Πάνου ΕΟΣ Πατρας 02/2022 Το κείμενο συντάχθηκε αρχικά από τον φίλο και σχοινοσύντροφο Νίκο Χατζή. https://www.facebook.com/eospatras12/posts/384623283474870

Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Αυτά που συμβαίνουν εδώ, συμβαίνουν και αλλού, ίσως λιγότερο στην Γαλλία, Αυστρία κτλ, αλλά συμβαίνουν. Προφανώς και δεν συγκρινόμαστε, ούτε καν τους πλησιάζουμε, ούτε σε οργάνωση, ούτε σε εξοπλισμό, ούτε σε μέσα, ούτε ενδεχομένως και σε γνώσεις... Τα παραδείγματα είναι πολλά. Και προφανώς οι αριθμοί είναι διαφορετικοί, κάτι που προφανώς επηρεάζει. Αν στην Ελλάδα με το βουνό πχ ασχολούνται 1000 άνθρωποι, στην Αυστρία το νούμερο είναι πολλαπλάσιο. Και κάτι πολύ σημαντικό που ξεχνάμε: είναι εντελώς διαφορετική μία διάσωση σε ανοιχτό βουνό, έπειτα ενδεχομένως από χιονοστιβάδα, και εντελώς διαφορετική πχ σε μία αναρρίχηση. Άλλα τα μέσα που χρειάζονται, άλλες οι γνώσεις, άλλα όλα. Και μιας και ανέφερες χώρα της Αμερικανικής ηπείρου, πρόσφατο και τρανταχτό παράδειγμα, ο θάνατος του Corrado "Korra" Pesce, πριν 20 μέρες περίπου, στην Παταγονία. Ένας απ' τους πιο γνωστούς και καλούς αναρριχητές της γενιάς του. Αυτοί που προσπάθησαν να κάνουν διάσωση, ήταν άλλοι αναρριχητές, μιας και το ελικόπτερο δεν μπορούσε να προσεγγίσει, λόγω σημείου και καιρού. Στο τέλος κατάφεραν και έσωσαν τον έναν απ' τους δύο της ομάδας, αφήνοντας τον Pesce "πίσω". Μία δύσκολη απόφαση που αν συνέβαινε εδώ θα λέγαμε να πέσει η κυβέρνηση και το κράτος. Αν θέλετε ψάξτε την ιστορία. Στο μόνο που συμφωνούμε όλοι είναι ότι πρέπει να δημιουργηθεί εξειδικευμένη ομάδα διάσωσης. Χλωμό να γίνει απ' το κράτος. Εύκολο, θεωρώ, από ιδιώτες, αλλά δύσκολο να συντηρηθεί σε βάθος χρόνου. Κάτι όμως πρέπει να γίνει. Είμαστε στο 0, ας πάμε έστω στο 10, δεν είναι ανάγκη να φτάσουμε το 100 με το καλημέρα.

Ωραία ήταν στα Καλάβρυτα σήμερα , μετά από σχεδόν δύο χρόνια ( οκ νόμιμα και με λιφτ.....) Δύο πράγματα με εντυπωσίασαν Ότι ανοιξε στις 8,30 και έκλεισε στις 4. Νόμιζα ότι τα καλά και μεγαλύτερα και ακόμα πιο σούπερ χιονοδρομικά κλείνουν στις 3 . Προφανώς είναι πολύ πίσω τα Καλάβρυτα σε σχέση με τις μοντέρνες τάσεις . Ότι είχε τέλειο στρώσιμο χωρίς ραφές . Πάλι προφανώς είναι πολύ πίσω διότι τα καλά και μεγαλύτερα και πιο σούπερ χιονοδρομικά βάζουν ραφές που είναι τις μόδας. Τα άλλα ήταν όπως τα άφησα . Η τα αγαπάς ή τα μισείς .

(Άσχετο με το τραγικό συμβάν) Ήμουν πάνω την Πέμπτη και την Παρασκευή που πέρασαν και έχω μιαν απορία: στην αφετηρία του κάθε αναβατήρα υπάρχουν μικρές πινακίδες όπου αναφέρονται οι ώρες λειτουργίας του. Πχ, στον αναβατήρα Ερμής έγραφε 8:30, ενώ στον αναβατήρα Στύγα έγραφε 9:30. Ξέρει κανείς αν ισχύουν αυτές οι ώρες; Επίσης, τελείως πληροφοριακά, να αναφέρω τα εξής: 1) ανάβαση Στυγάς (χωρίς στάση): 15 λεπτά (πριν μερικά χρόνια είχα μετρήσει 13 λεπτά...) 2) ανάβαση Άρτεμης (χωρίς στάση): 4,5 λεπτά 3) ανάβαση Αχιλλέας (με λίγες στάσεις λόγω "επισκεπτών" - μάλλον θεωρούμαι "μόνιμος κάτοικος") : 9 λεπτά. Να σημειώσω επίσης ότι έχει ανοίξει μια σύντομη πίστα από τη κορυφή Στύγα που παρακάμπτει τη στροφή μετά το τηλεσκόπιο (δε μιλάω για τη Φοίβη που ήταν και αυτή ανοικτή) και ότι η πίστα Αρμονία ήταν άψογα πατημένη (και κρίμα που δεν τη χρησιμοποιούν περισσότεροι χιονοδρόμοι). Παρ'όλο που υπήρχε αρκετός κόσμος για καθημερινές, οι "απαιτητικές" πίστες (Φοίβη, Αντιγόνη, Ειρήνη) ήταν κατά κανόνα άδειες. Αναρωτιέμαι δηλαδή ποιο είναι το ποσοστό χιονοδρόμων που χρησιμοποιεί μόνο τις πίστες Νεφέλη και Δανάη και τι έχει να γίνει αν ανεβάσουν το τριπλάσιο κόσμο στην κορυφή (με εξαθέσια καρέκλα).

Και το κλασικο βιντεακι απο την εκδρομη μας

Κάθε χρόνο πληρώνω γύρω στα 30 χιλιάρικα σε φόρο σαν φυσικό πρόσωπο . Χωρια η ασφάλιση μου , χωριά η ιδιωτική μου ασφάλιση. Λιγωτεροι μετακλητοι και σύμβουλοι. Λιγωτερες διαφημίσεις με λίστα ή χωρίς λίστα Περισσότεροι διασώστες και ελικόπτερα . Είναι απλό , δεν θέλει ιδεολογικές παρωπίδες. Ας μπει η αγορά ελικοπτέρων και το οργανόγραμμα μια αρχικής ομάδας ορεινής διάσωσης. Αλλωστε ο πρωθυπουργός μας, λέει ότι ζούμε σε μια ωραία χώρα . Χώρα που πεθαίνει κόσμος στα βουνά από έλλειψη διασωσης δεν είναι ωραία . Ο ίδιος κάνει ορειβατικό σκι παρέα με τους καλύτερους οδηγούς βουνού. Αν γίνει κάτι πως θα το αντέξει ότι αυτόν θα τον σώσει ελικόπτερο επειδή απλά είναι πρωθυπουργός ;

Ναι, η Οίτη να έχει μηδενική συνεισφορά. Όπως και μια σειρά άλλα μέρη στην Ελλάδα. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε τη πατρίδα μας. Να εξαιρεθούν όλα τα ψηλά βουνά καθώς και τοποθεσίες όπου το αυξημένο αιολικό δυναμικό (και η φτηνή γη) δεν μπορεί με τίποτα να ισοφαρίσει τη καταστροφή του περιβάλλοντος και τη ζημιά από το άνοιγμα αυτών των θηριωδών δρόμων που είναι απαραίτητοι για το κτίσιμο αυτών των τεράστιων εγκαταστάσεων. Δε με ενδιαφέρουν όλοι αυτοί που λένε ότι οι ανεμογννήτριες είναι άχρηστες Όλα αυτά που διαβάζαμε φέτος το καλοκαίρι ότι η αστάθεια στη παραγωγή δεν έσωσε από τα τερτίπια του Πούτιν ούτε χωρες με μεγάλο δυναμικό παραγωγής. Εγώ θέλω αν είναι δυνατόν όλες μας οι ενεργειακές ανάγκες να καλύπτονται από τον αέρα, από τα κύματα, κλπ. Αλλά όχι καταστρέφοντας βουνά που καθορίζουν την ταυτότητά μας. Το παρελθόν μας και ίσως το μέλλον μας αν τα αφήσετε στην ησυχία τους. Όχι καταστρέφοντας αδίστακτα εμβληματικές τοποθεσίες συνδεδεμένες με τη συλλογική μνήμη και απέραντους αρχαιολογικούς χώρους όπως είναι η Όχη στην Ν. Εύβοια. Που έκτισαν και συνεχίζουν να κτίζουν ανεμογενήτριες μια φτυσιά από ένα μνημείο (το δρακόσπιτο). Πρέπει δηλαδή τα λαμόγια να κτίσουν και στην Ακρόπολη για να ξυπνήσουμε; (λαμόγιο ουδέτερο (κακόσημο) που επωφελείται εξαπατώντας κι έπειτα αποχωρεί. Η πράξη στο σύνολό της αποκαλείται λαμογιά) Και τέλος πάντων αν με τον τρόπο που υποστηρίζουν όλοι αυτοί που γκρινιάζουν χρειάζονται περισσότερες ανεμογεννήτριες, ε τότε ας χρειαστούν. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι τα κέρδη θα είναι πολλαπλάσια από άλλες πηγές. Ακόμη και μετρώντας τα όλα με το χρήμα. Θα μας κάνετε να πούμε χίλιες φορές ο λιγνίτης και τα πυρηνικά παρά η καταστροφή που αντιμετωπίζουμε. Εγώ τουλάχιστον είμαι ένα βήμα από το να το πω. Και αν το ακούς από μένα και πολλούς άλλους σαν κι εμένα, για τους οποίους η προστασία του περιβάλλοντος είναι σε πρώτη προτεραιότητα, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθείς τι κάνεις και για ποιούς δουλεύεις. Να μου επιτρέψεις να σου πω και κάτι ακόμη. Περίμενα την αντίδρασή σου καθώς οι τοποθετήσεις σου για το θέμα φώναζαν πάντα επαγγλματική διαστροφή. Είναι ολοφάνερο ότι δεν μπορείς να δεις πέρα από αυτό που σου δίνει το ψωμί σου. Μου θυμίζει έντονα η στάση σου, τη στάση παπάδων (και των πιο προοδευτικών) όταν η συζήτηση αγγίζει την εκκλησία, και αστυνομικών όταν η συζήτηση φτάνει σε αυθαιρεσίες συναδέλφων τους. Η άκριτη συναδελφική υπεράσπιση και τα εξώφθαλμα μονόπλευρα και γελοία (κυριολεκτικά) επιχειρήματα, είναι πάντα σε πρώτη γραμμή. Ίσως λοιπόν θα έπρεπε να αποφεύγεις τη συμμετοχή σε συζητήσεις για ανεμογεννήτριες, γιατί ειλικρινα σου λέω, σε προσβάλλουν οι θέσεις σου, και είναι κρίμα γιατί έχω καλή εικόνα.

Καλό είναι όσοι απολαμβάνουν την φιλοξενία άλλων κρατών όσο αφορά την ορεινή διάσωση να κρατήσουν κάποιο μέτρο στους αφορισμούς τους. Κάτι ξέρουν όσοι έχουν πάθει στα ελληνικά βουνά και έχουν σωθεί από θαύμα . Ζητάμε 10 για να γίνει το ένα. Και όσοι νομίζουν ότι με τα λεφτά τους θα σωθούν....ότι θα έρθει η ιδιωτική ασφάλεια με ελικόπτερο στο βουνό να τους σώσει, ότι έτοιμη θα είναι η εντατική με ανθοδεσμες.... Ε καλά..... Ας κουβαλάνε καλού κακού μια αλουμινοκουβερτα μαζί. Ούτε γάζα δεν θα βρούνε.

Σήμερα 13/2 Πηγάδια. Ασθενή χιονόπτωση το πρωί, τίποτα το ιδιαίτερο. Σε λειτουργία μόνο τα συρόμενα, εκτός το παλιό της κορυφής. Η θερμοκρασία στους 0 βαθμούς με ομίχλη. Οπότε οι πίστες (κεντρική και παράδεισος) άντεξαν λίγο. Πολύ καλό πάτημα και οι πρώτες καταβάσεις με τα λίγα εκατοστά νέο χιόνι ήταν γρήγορες με καλό κράτημα. Μια φορά μπήκα μέσα στα δέντρα αλλά επειδή το χιόνι ήταν υγρό και βαρύ δεν το ξανά επιχείρησα, δεν ήθελα στενή επαφή με καμία οξιά. Έχουν και το κακό συνήθειο να μην κάνουν στην άκρη. Μετά ανάβαση με φώκιες στην κορυφή της καρέκλας. Σχετικά εύκολη ανάβαση με μερικά δύσκολα σημεία που είχε σκληρό χιόνι κάτω από λίγο φρέσκο, ειδικά σε απότομα σημεία. Στο συρόμενο της κορυφής δεν έχει τα πιατάκια όπως και οι καρέκλες στον εναέριο αναβατήρα. Δεν γνωρίζω εάν βάλουν τα πιατάκια. Κρίμα γιατί τελικά στην κορυφή έχει αρκετό χιόνι. Είναι σε διάφορες ανακατεμένες στρώσεις και πρέπει το πάτημα να είναι ιδιαίτερα απαιτητικό. Το κτίριο της κορυφής παρατημένο δύο χρόνια, εξωτερικά με αρκετές φθορές. Τελικά ο καιρός μου έκανε την χάρη και άνοιξε. Η μαύρη όλη για εμένα. Άξιζε η ανάβαση για μια και μόνο κατάβαση. Μετά άλλες δύο φορές στο συρόμενο όπου εκτίμησα την αργή καρέκλα γιατί τα γόνατα πονούσαν. Εντύπωση μου έκανε η ύπαρξη πολλών για ορειβατικό σκι.

Ο Ελληνικός Σύλλογος Τουριστικής Χιονοδρομίας προσκαλεί όλα τα μέλη και τους φίλους του στην καθιερωμένη κοπή πίτας, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022 και ώρα 13:00, στο Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων, στο chalet στην βάση του χιονοδρομικού με δώρα για τους τυχερούς που θα κερδίσουν το φλουρί.