Ποιος εκ τω έσω να κινήσει τα λιμνάζοντα νερά και να αλλάξει τα δεδόμενα και το αντίστοιχο "πάμε και όπου βγει"? Οι εργαζόμενοι με ολιγόμηνες συμβάσεις από εργολάβο που με το τέλος της σύμβασης θα ψάχνουν για μεροκάμματο για να βγάζουν τα προς το ζην? Και που με την πρώτη ευκαιρία θα στραφούν σε ένα άλλο επάγγελμα, ικανό να τους προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα, διότι από χόμπι λίγοι εργάζονται. Πότε επένδυσε η ΕΤΑΔ σε εκπαίδευση προσωπικού για θέματα λειτουργίας αναβατήρων, διάσωσης και αν μη τι άλλο, δημιουργίας μίας δεξαμενής εργαζομένων που δύνανται να κάνουν εισηγήσεις στους επόμενους διοικούντες οι οποίοι αλλάζουν με τάχιστους ρυθμούς? Εδώ ακόμα και οι διευθυντές μετράνε πολύ λίγες σαιζόν ο καθένας στη θέση αυτή. Πόσο κάθησε ο Χονδρός? Πόσο ο Πλαστήρας? Με τα καλά τους και τα λάθη τους. Ούτως ή άλλως όποιος ενεργεί κάνει και λάθη. Σε ποιον μεταφέρθηκε η τεχνογνωσία των προηγουμένων και οι εμπειρίες τους, προκειμένου να υπάρξει συνέχεια και να μην ζούμε τη μέρα της μαρμότας? Σε λίγο (αν όχι ήδη), τα στελέχη του ιδιοκτήτη θα ασχολούνται με τις παραλίες. Σε όλους τους οργανισμούς γίνονται αλλαγές κάποιων στελεχών , αλλά τουλάχιστον ο κορμός είναι σταθερός. Εδώ δεν έχουμε καμία σταθερότητα και μάλιστα τις τελευταίες ημέρες σκέφτομαι έντονα μήπως είναι αυτή η γενεσιουργός αιτία των περισσοτέρων.
Στο ΧΚΠ αυτοί που εμφανίζουν τη μεγαλύτερη σταθερότητα είναι κάποια λίγα στελέχη και εμείς οι χιονοδρόμοι. Άπαντες με τα καλά τους και τα στραβά τους.
Edit : Για να συσχετίσω και τα προηγούμενα γραφόμενα, εδώ δεν έχουμε φαινόμενα δημοσιοϋπαλληλικίστικης νοοτροπίας - είμαι δ.υ. και εμφανίζω και ιδιαίτερη ευαισθησία ως προς την οριζοντοποίηση και την εκ των προτέρων ενοχή - αλλά φαινόμενα βαβέλ.