louis

Την Κυριακή μάλλον έκανα κι εγώ το τελευταίο σκι για φέτος... Οι θερμοκρασίες δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για το επόμενο Σκ, ούτε για ορειβατικό, καθώς η ποιότητα του χιονιού δεν θα είναι η κατάλληλη. Παρότι έκανα πίστα, διασκέδασα και αιτία ήταν το σκι τεστ και τα πολύ ευχάριστα για αυτές τις συνθήκες σκι. Θα γράψω πιο αναλυτικά τις εντυπώσεις μου στο σκι τεστ... Φυσικά και η παρέα με τα παιδιά συμβάλλει πολύ στο πως περνάς στο βουνό. Αφού μαλάκωσε το χιόνι και κολλούσε, τότε είπα να πάω να βρω το χαμένο σκι μου. Περπατήσαμε με τον Zox και τον Ηλία από την κορυφή του Ηρακλή μέχρι την Αρνόβρυση και μετά κατεβήκαμε με τα σκι με τον Στάθη και ο Ηλίας πήγε να μας μαζέψει με το αυτοκίνητο στη Φτερόλακκα. Είχε πολύ χιόνι ακόμα, μέχρι το ρέμα πήγαινες με τα σκι σχεδόν και αφού ψάξαμε και κατέβηκα σε τρία σημεία στο ρέμα με τα πόδια, είδα ότι δεν φαίνεται πουθενά σκι ακόμα. Τρεις πιθανότητες σκέφτομαι... Είναι ακόμα θαμμένο ψηλά, έχει πέσει στο ρέμα η κάπου ανάμεσα και είναι μέσα στο χιόνι, η το βρήκε κάποιος και το πήρε. Ελπίζω να βρεθεί και παρακαλώ αν το βρήκε κάποιος να το παραδώσει η να επικοινωνήσει μαζί μου στο 6973778977, καθώς το άλλο έχει βρεθεί. Στην επιστροφή στη Φτερόλακκα είδα ότι υπάρχει ακόμα πολύ χιόνι στα περισσότερα λούκια και η Σαχάρα είναι γεμάτη. Ο δρόμος είχε 1 μέτρο χιόνι και σπρώχνοντας βγήκαμε σχεδόν μέχρι το τέλος της 10. Αφού τελειώσαμε το σκι μετά κατεβήκαμε με τον Ηλία και τον Χρήστο το μονοπάτι 22, μέχρι το Πολύδροσο, με τα ποδήλατα, ολοκληρώνοντας μια πολύ όμορφη μέρα με κρύα μπίρα... Αν έβρισκα και το σκι θα ήμουνα πολύ κοντά στην ευτυχία, αλλά και πάλι αυτό δεν είναι ικανό, να μετριάσει μια πολύ ευχάριστη μέρα στο βουνό με φίλους...

Τα περισσότερα σκι τεστ είναι ελλειπή, πολλές φορές χρηματοδοτούμενα κάτω από το τραπέζι από τις εταιρίες και σαφώς υποκειμενικά, όσο κι αν γίνονται από αρκετούς τέστερς... Κάτι λένε όταν συμφωνούν τα περισσότερα έντυπα, αλλά και πάλι απέχουν από το να χαρακτηριστούν αντικειμενικά, γιατί τέτοιος όρος στο σκι μάλλον δεν υπάρχει... Αν δεν δοκιμάσεις ποτέ δεν ξέρεις αν σου πάει και σου ταιριάζει κάποιο σκι, απλά τζογάρεις και ελπίζεις να συμφωνήσεις με τους δοκιμαστές, που μπορεί να είναι πολύ διαφορετικοί από σένα σε πολλούς, αν όχι σε όλους τους τομείς. Το Powder για παράδειγμα, δεν κάνει ακριβώς τεστ, αλλά παρουσίαση των κύριων χαρακτηριστικών των σκι, ανάλογα με τις διαστάσεις τους, το φλεξ και τα υλικά. Ποτέ δεν θα δώσει βαθμολογία και ποτέ δεν θα πει ότι αυτό το σκι είναι καλύτερο από το άλλο. Διαφορετικό ναι, θα προτείνει και ένα εύρος χρήσης και αυτό ήταν. Οι βαθμολογίες είναι επιεικώς ανόητες, μέχρι ύποπτες.

Το Freeride, όπως και κάθε μορφή του σκι (όλα σκι είναι εν τέλει), εξελίσσεται... Αυτό που έκαναν παλιά, τις δεκαετίες 70 και , όλοι μαζί, Γάλλοι, Αμερικάνοι, Αυστριακοί, Καναδοί, Σουηδοί, Νορβηγοί, Ιταλοί, Ελβετοί, ακόμα και Βρετανοί, το πήραν και το έφτασαν εκεί που είναι τώρα. Οι Αμερικάνοι απλά το προμοτάρισαν πιο πολύ και σε συνδυασμό με την γλώσσα απλά "φαίνονται", λίγο πιο πολύ, καθώς ο παγκόσμιος ιστός και τύπος "παίζουν" στα Αγγλικά... Ο Dominique Perret, όταν πρωτοπήγε στην Αλάσκα, πριν από 8-10 χρόνια, έπαθε πλάκα από τον τρόπο που κατέβαιναν οι γνωστοί τότε πρωτοπόροι της περιοχής (πολλοί ήταν Αμερικανοί) και έφυγε ομολογώντας, ότι δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό που του "συνέβει", για να επιστρέψει τον άλλο χρόνο με πιο κατάλληλο εξοπλισμό και εμπειρία. Την περιγραφή του, που συνέκρινε το σκι με ελεύθερη πτώση και πτήση, την είχε δημοσιεύσει το Powder πριν από χρόνια. Στο Chamonix, πριν από 10 χρόνια, γίνονταν χαμός από τα fat σκι και τα 8 τελευταία χρόνια επεκτάθηκαν (καθόλου τυχαία), παντού, όπου υπάρχει τερέν και θέμα χρησιμοποίησης τους. Στη La Grave, είναι πλέον σπάνιο να βρεις σκι κάτω από 100mm μέση, όταν έχει ρίξει έστω και 5 πόντους φρέσκο χιόνι. Στο Chamonix, που είναι η "Μέκα", του σπορ στην Freeride έκδοση και ας πούμε και στην "extreme" (πολύ αδόκιμος όρος) έκδοση, βλέπεις σκι που δεν θα τόλμαγες να σκεφτείς να φορέσεις ποτέ... Τι σημαίνει τελικά αυτό; Μήπως είναι μια παγκόσμια μόδα και μια παλαβομάρα τύπου αυτοκινήτων 4Χ4 και έχει τρελαθεί ο κόσμος; Μήπως μεγαλώνει το ego του χρήστη και αυξάνει τη λίμπιντο του η μήπως τρελένονται τα κορίτσια από τα φαρδιά σκι και πέφτουν σαν τα σύκα στο αντίκρυσμα τους; Τίποτα απ' όλα αυτά, απλά τα σκι αυτά στις κατάλληλες συνθήκες δουλεύουν και στέλνουν το καβαλάρη τους σε άλλες πρωτόγνωρες αισθήσεις. Αν αμφιβάλλει κάποιος, ας κοιτάξει τι χρησιμοποιούν οι οδηγοί βουνού που κάνουν σκι σε ότι πιο δύσκολο υπάρχει, χωρίς να είναι σπονσοραρισμένοι και να πηδάνε από ύψη χωρίς αύριο για την σπονδυλική στήλη και την ζωή την ίδια. Και μιλάω για Ευρωπαίους, για το τι γίνεται στη "γειτονιά " μας, στις Άλπεις... Τα αγωνιστικά σκι και τα σκι με πλάτος μικρότερο γενικά από 80mm είναι για πατημένα χιόνια και δεν μπορούν να νοηθούν σαν freeride ski, ούτε καν με την ευρεία έννοια του όρου, παρότι μπορούν να πάνε σε όλα τα τερέν, αλλά με πολλούς συμβιβασμούς. Μην είμαστε αρνητικοί, για όλα υπάρχει θέση και τα σκι με μέση γύρω στα -90mm είναι πολύ χρήσιμα σε παλιά χιόνια, και σαν ορειβατικά και τα χρησιμοποιώ πολύ συχνά κι αυτά, αλλά όταν έρχονται εκείνες οι μέρες με τα φρέσκα, ανεξαρτήτως ποσότητας και ποιότητας το φαρδύ υπερέχει, όπως και να το κάνουμε. Το πως έχει ο καθένας στο μυαλό του το freeride, είναι σχετικό (υποκειμενικό), αλλά τα εφόδια του πως το κάνεις καλύτερα, εξελίσσονται όπως είπαμε και είναι αντικειμενικά, όσο και να αντιστεκόμαστε για διάφορους λόγους ο καθένας, σε αυτά...

Όταν κάποιο σκι σου το κάνει αυτό, τότε μάλλον είναι κοντό για σένα... Το ιδανικό θα ήταν στο 185 νομίζω, αλλά δεν το βγάζει, επομένως το 188 είναι μάλλον το πιο σωστό, αν και χάνεις λίγο σε ευελιξία... Πάντως εγώ που τον είδα τον Πάνο με αυτά τα σκι, ήταν καλύτερος στο εκτός πίστας απ' ότι με τα Outlaw...

Όλοι οι παλιοί διάλεγαν από τα σκι που ήδη υπήρχαν και τις πιο πολλές φορές έκαναν σκι με τα σκι ελεύθερης κατάβασης σε 223cm μήκος... Οι επόμενες γενιές αθλητών, δημιούργησαν μετά από πολύ επιμονή και πολλές παρακλήσεις στις εταιρίες τα δικά τους σκι επιτέλους, που ήταν κατάλληλα πλέον για να εκτοξεύσουν το άθλημα σε νέα επίπεδα. Μέχρι τότε τα σκι κατασκευάζονταν με στόχο τα πατημένα χιόνια με υλικά και που δεν συγκρίνονται με τα σημερινά. Πλέον έχουμε τρομερές δυνατότητες επιλογής, αν ανέβαινε η απόδοση με σκι γιγαντιαίου σλάλομ, τότε θα τα χρησιμοποιούσαν όλοι, αλλά δεν... Μην μπερδεύουμε τα λάχανα με τα δέντρα...

Δεν κάνω συμβιβασμούς στην τεχνική μου με τα fat σκι, παρά μόνο στην πίστα (σε απότομη πίστα πάνε μια χαρά τα Scott με 101 μέση, τα άλλα με 125 είναι ειδικά σκι είπαμε), σε bumps και πολύ σκληρά χιόνια. Αν οι συνθήκες είναι τέτοιες, παίρνω τα Rossignol με 88mm μέση, καθώς τα αγωνιστικού τύπου σκι τα θεωρώ περιττή πολυτέλεια για το είδος του σκι που κάνω. Φυσικά όταν είναι όλα "μπετόν" δεν θα με χάλαγαν, αλλά σπάνια είναι παντού παγωμένα τα εκτός πίστας. Σε καταστάσεις πούδρας και γενικά χιονιού με ενδοτικότητα τα φατ σκι μου επιτρέπουν να "γράφω" όλες τις στροφές με ότι ταχύτητα θέλω, χωρίς πηδήματα και άλλα τέτοια χαριτωμένα του παρελθόντος, απλά στρίβεις όπως στην πίστα, με μικρές τροποποιήσεις ανάλογα το χιόνι (κρούστα, crud, σούπα κλπ). Οι συμβιβασμοί είναι δεδομένοι σε μικτές συνθήκες, κάπου θα κερδίσεις, κάπου θα χάσεις. Φέτος στις Άλπεις, είχε πολύ variable συνθήκες χιονιού...ξεκινάω λοιπόν με τα 125 σε τρομερή κρούστα, παγωμένα tracks και σε κρουστιασμένα bumps... Παρότι τα κατάφερνα και δεν έπεφτα, δεν αντλούσα καμιά ευχαρίστηση και δυσκολευόμουν πολύ να κάνω στροφές σωστές, καθώς τα φαρδιά σκι δεν είχαν καλό πάτημα στα ανακατωμένα παγωμένα. Ο οδηγός είχε 90mm μέση και ήταν σε λίγο καλύτερη κατάσταση αν και ασταθής κι αυτός , ενώ όλοι οι άλλοι έπεφταν ανεξαρτήτως σκι. Αργότερα κατεβαίνοντας πιο κάτω το χιόνι μαλάκωσε, εγώ ήμουνα στο στοιχείο μου και ο οδηγός έπεσε, καθώς βούλιαζαν τα σκι του στο βαθύ υπόστρωμα κάτω από την λεπτή πλέον κρούστα. Πιο κάτω παγωμένες τραβέρσες και στενά περάσματα με bumps και δέντρα, πάλι γύρισαν τα πράματα. Θέλω να πω ότι σε μεγάλα βουνά ότι και σκι να πάρεις σε κάποια σημεία θα ευχόσουν να είχες κάποιο άλλο. Οι συνθήκες αλλάζουν πολύ με το υψόμετρο, την έκθεση και το χρόνο, ειδικά την Άνοιξη... Επιλέγοντας ένα "μέσο σκι" για το τερέν που κάνει ο καθένας, πάλι συμβιβασμό κάνουμε, καθώς πουθενά δεν είναι το ιδανικό, ενώ επιλέγοντας τα άκρα, κάπου θα ευχαριστηθείς και κάπου θα προβληματιστείς. Με το 101 μέση βρήκα ότι έκανα τους λιγότερους δυνατούς συμβιβασμούς για εκείνη την εβδομάδα, καθώς το συγκεκριμένο σκι έχει και μέταλλο και απορροφά τους κραδασμούς πολύ καλύτερα από το 125 και αρκετή πλευστότητα έχει και μακρύ και σταθερό είναι και λογική ακτίνα στροφής έχει (24,5μ) και στην ελάχιστη πίστα που πατάμε είναι αξιοπρεπέστατο... Σημαντικό ρόλο λοιπόν παίζει και η κατασκευή (υλικά) ενός σκι, εκτός από τη γεωμετρία... Κρατήστε τον πίνακα, κακό δεν κάνει σε γενικές γραμμές, αλλά και πάλι θα πρέπει να εξετάζουμε πολλά ατομικά κριτήρια όταν κάποιος θα θέλει να επιλέξει σκι, δηλαδή και πάλι θα πρέπει να το αναλύουμε σε πιο προσωπικό επίπεδο. Αν θέλει ο Λούης, ο Πάνος, ο Χρήστος, ένα σκι για πούδρες, δεν σημαίνει ότι όλοι πρέπει να πάρουν αυτό το σκι, καθένας έχει τα γούστα του, το επίπεδό του, το στυλ του και το τερέν που αγαπάει, άρα θα πρέπει να συνυπολογίσουμε κι άλλες παραμέτρους, αλλιώς ο πίνακας θα ισοπεδώσει την διαφορετικότητα και όλα τα παραπάνω...

Ο πίνακας κατηγοριοποιεί τα σκι σύμφωνα με τις κατά πλάτος διαστάσεις τους και μόνο (και μάλιστα μόνο σε ένα σημείο) και επαναλαμβάνω δεν έχει βάθος χρόνου, ούτε παρελθόν... Μόνο ενδεικτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί, χοντρικά δηλαδή και θα πρέπει πάλι να υπολογίσει κανείς, τα υλικά κατασκευής των σκι, το φλεξ (διαμήκη και στρεπτική σκληρότητα και πως κατανέμεται αυτή), το μήκος, το είδος του σκι που κάνει, το που κάνει σκι και την ταχύτητα με την οποία το κάνει. Δύο σκι με παρόμοιες διαστάσεις, μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά, το ένα να επιπλέει καλά στην πούδρα και το άλλο να κρατάει στον πάγο. Μεγάλο ρόλο στη συμπεριφορά παίζει και το πως στενεύει ένα σκι από την μύτη στη μέση (προοδευτικά η απότομα, με καμπύλη η ίσια), που έχει το sidecut, έχει η δεν έχει γυριστές ουρές, τι camber έχει (αν έχει) και πάρα πολλοί άλλοι παράγοντες, που ο πίνακας αγνοεί. Η ακαμψία ενός σκι, σαν ακριβής όρος, δεν έχει να κάνει με το πόσο φαρδύ είναι το σκι, αλλά κυρίως με τα υλικά κατασκευής και το πάχος του σκι. Απλά ένα σκι φαρδύ θα πρέπει να είναι και πιο παχύ για να έχει την ίδια στρεπτική ακαμψία με ένα στενότερο, πράγμα που ανεβάζει και το βάρος. Η τελική παραμόρφωση, σε χιλιοστά ας πούμε, είναι λίγο μεγαλύτερη στο φαρδύ, δεδομένου ότι είναι παντού φαρδύτερο και σε ουρά και σε μύτη. Σε αντίθετη περίπτωση ισχύει το ανάποδο, καθώς πολλά σκι έχουν σχετικά στενή μέση και πολύ φαρδιές κουτάλες και ουρές (βλέπε τη σειρά Metron της Atomic ας πούμε). Η στρεπτική παραμόρφωση των άκρων σε αυτή την περίπτωση είναι μεγαλύτερη στο σκι με τη στενή μέση, όταν έχουμε να κάνουμε με τα ίδια υλικά και τρόπο κατασκευής... Τώρα η αδράνεια στο φαρδύ σκι, είναι γεγονός, αλλά... Αδράνεια στην πίστα ναι, στα bumps ναι, στα σκληρά χιόνια εκτός πίστας ναι και τέλος. Στις υπόλοιπες μαλακές συνθήκες εκτός πίστας, ακόμα και σε ανοιξιάτικες, οργωμένες μεσημεριανές πίστες, η αδράνεια είναι δευτερεύουσας σημασίας. Όταν δεν κάνουμε carving στροφές (ναι υπάρχει και αυτή η δυνατότητα στο σκι και είναι εξίσου χρήσιμη) και χρησιμοποιούμε το rebound από τα σκι μας για να τοποθετηθούμε στην επόμενη στροφή, τότε η ταχύτητα εναλλαγής είναι η ίδια, ανεξαρτήτως πλάτους μέσης. Μπορούμε επίσης να κάνουμε κανονικό carving και να χρησιμοποιούμε το rebound για εναλλαγή (transition) των σκι μας στον αέρα, χωρίς χρονοκαθυστέρηση. Σε στροφές pivot, σε jump turns και σε pedal turns (στροφές που γίνονται σε πολύ απότομες πλαγιές και λούκια), δεν τίθεται καν ζήτημα αδράνειας... Δοκιμάστε σκι, συγκρίνετε και αποφασίστε...

Το μέσο σκι που λέω είναι το μέσο σκι του καθενός... Δηλαδή υποκειμενικό, όπως πρέπει... Όσο για τον πίνακα για τα σκι, μου είναι αδιάφορος, τον παρουσιάζουν κάθε χρόνο αλλαγμένο τα διάφορα περιοδικά ανά τον κόσμο και είναι πολύ προσωρινός... Πριν από δύο χρόνια θα έλεγε άλλα και σε άλλα δύο χρόνια, θα λέει άλλα... Πριν από πέντε χρόνια λέγαμε σκι πούδρας, αυτά που είχαν φάρδος από 85mm και πάνω, ενώ τώρα από 95 και πάνω, για να μην πω από 105 και πάνω. Πριν από 10 χρόνια το φαρδύτερο fat ήταν 85mm στη μέση. Δεν υπάρχει απόλυτη αντιστοιχία σε φάρδος μέσης και ακτίνας στροφής και πολύ σύντομα θα δούμε κι άλλα υποτίθεται "παράδοξα"... Rocker, μεταβλητές γεωμετρίες και μεταβλητές ακτίνες στροφής, ανακατεύουν την τράπουλα και κάνουν την επιλογή του σκι πολυσύνθετη. Σίγουρα δεν υπάρχει ένα σκι για όλες τις δουλειές, αλλά παίζει πολύ και το τι κάνει ο καθένας και τι ακριβώς ζητάει από το σκι. Ο κόσμος, καθώς θα ανεβαίνει το επίπεδο, θα δοκιμάζει σκι και θα αποφασίζει. Το ότι όλο και πιο πολλοί πηγαίνουν σε φαρδύτερα σκι και βελτιώνουν το σκι τους εκτός πίστας, κάτι λέει, τουλάχιστον για την τάση του τι θέλει να κάνει ο κόσμος. Όταν πολλοί σκιέρ μέσου επιπέδου, δοκιμάζουν φαρδιά σκι και τα ευχαριστιούνται σε αρκετές συνθήκες, είναι σημαντικό. Πριν από τρία χρόνια όταν έλεγα για τα fat σκι, οι περισσότεροι τα αντιμετώπιζαν τουλάχιστον με σκεπτικισμό και τα "εξοστράκιζαν" από την Ελλάδα και τώρα έχουν πολλοί, ακόμα κι αυτοί που τα θεωρούσαν "άχρηστα" και μάλιστα τα κάνουν σκι όχι μόνο σε βαθιά χιόνια, αλλά ακόμα και σε ανοιξιάτικο firn... Μην κοιτάτε πίνακες και λίστες και μην ακούτε τυποποιημένες εκφράσεις και γενικότητες για ακτίνες στροφής και μήκη σκι. Δοκιμάστε διάφορα σκι σε όσο το δυνατόν πιο πολλές συνθήκες και αποφασίστε τι ταιριάζει σε εσάς και όχι σε όλους... Αυτά προς το παρόν, γιατί προβλέπω να έχουμε και αντίλογο...

Ένα σκι για να βγάλεις συμπέρασμα πρέπει να το δοκιμάσεις αρκετές φορές, ειδικά αν δεν έχεις μεγάλη εμπειρία στα φαρδιά σκι, στην αρχή σου φαίνονται "μαούνες" η τουλάχιστον "κάπως περίεργα"... Πρέπει να εξοικειωθείς μαζί τους, να τα εμπιστευτείς, να τα γωνιάσεις πολύ, να τα αφήσεις να τρέξουν κλπ. Ένα σκι που πάει καλά εκτός πίστας θα πάει καλά και στις σούπες της πίστας, απλά τα ανακατωμένα χιόνια της μεσημεριανής πίστας, θέλουν καλό πάτημα και πίεση, σε σχέση με το πιο ανάλαφρο στυλ που θέλει η απάτητη σούπα. Ας τελειώνουμε κάποια στιγμή με τον όρο all around σκι...Απλά δεν υπάρχει η είναι πολύ σχετικός. Το δικό μου around και της παρέας μου, όπως και αρκετών άλλων εδώ μέσα και αλλού, μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό από το δικό σου και οι συμβιβασμοί που κάνουμε γέρνουν υπέρ του εκτός πίστας, ενώ από την περιγραφή σου, εσύ κάνεις κυρίως πίστα και part time εκτός. Το δικό σου λοιπόν μέσο σκι (καλύτερος όρος από το all around) και πολλών άλλων, είναι κάποιο με μέση 70-80mm, ενώ το δικό μου και επίσης αρκετών άλλων είναι πλέον το 90-100mm, ανάλογα τα γούστα και τις δυνατότητες... Για "ειδικό" σκι έχω (η μάλλον είχα γιατί τα έχασα σε μικρή χιονοστιβάδα και ακόμα ψάχνουμε να βρούμε το ένα από τα δύο) ακόμα πιο φαρδύ με 125mm μέση, το οποίο είναι όντως ειδικό... Θα το περιγράψω σε ξεχωριστό θέμα όταν (άμα) βρώ και το άλλο, αν και πρόλαβα να το κάνω μόλις 4 μέρες, 2 στις Άλπεις και 2 στον Παρνασσό... Στην ερώτηση ποιο σκι να πάρεις, θα σου απαντήσω εύκολα, να πάρεις το 70άρι, γιατί αυτό θα σε καλύψει (εσένα όχι όλους), στο 90% του σκι που κάνεις. Όταν θα έχει πούδρες ελαφριές, κανένα πρόβλημα, μια χαρά πάνε με λογικές ταχύτητες, όταν έχει βαθιά χιόνια πάλι αν έχεις κάποια βασική τεχνική θα το παλέψεις και σε πιο δύσκολες καταστάσεις αμφιβάλλω αν θα βγεις εκτός πίστας (όπως κάνουν άλλωστε οι περισσότεροι), επομένως δεν χρειάζεσαι κάποιο φαρδύτερο σκι, που αν δεν έχεις καλή τεχνική, θα σε δυσκολέψει σε παγωμένα και σκληρά, σε bumps (που να τα βρεις βέβαια στην Ελλάδα), και γενικά θα σε πιέζει να πηγαίνεις σε απότομα, για να μπορέσεις να το γωνιάσεις επαρκώς, για να αποδόσει... Στις πούδρες βέβαια θα περνάς πολύ ωραία, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα τις βρεις... Πριν από 12 περίπου χρόνια το "πουδροσκί" μου είχε φάρδος 67,5mm και θυμάμαι πήγαινα αξιοπρεπώς σε βαθιές πούδρες 60-70cm στο St Anton... Γενικά για μένα υπάρχει ο "χρυσός κανόνας" της επιλογής, με πιο σκι κάνεις πιο συχνά και ευχαριστιέσαι στις περισσότερες συνθήκες; Ε, με αυτό να πας και χαμένος δεν θα βγεις... Το πολύ πολύ νοίκιασε ένα φαρδύτερο εκείνες τις μέρες που πραγματικά θα κάνουν τη διαφορά. Εγώ κάνω το αντίθετο, παίρνω τα φαρδιά και νοικιάζω στενότερα αν πραγματικά χρειάζεται (πρέπει να έχει να χιονίσει πολύ καιρό), πράγμα που έξω μου έχει συμβεί 2 μέρες όλα αυτά τα χρόνια... Η κρίση και η απόφαση λοιπόν είναι θέμα από ποια οπτική γωνία βλέπει ο καθένας το σκι του και γενικός κανόνας για συγκεκριμένες διαστάσεις σκι δεν υπάρχει...

Heliski... Φώκιες και ποδάρια...

Ναι... Στην τσέπη μας... Αλλά αδιαφορώ, εδώ πληρώνουμε τα πανηγύρια, τα φαγητά και τα ποτά κάθε πολιτικάντη και κάθε ανόητης και άχρηστης φιέστας και θα μας πειράξει η δωρεάν διάσωση;

Για ποιον μιλάς; Αν αναφέρεσαι σε μένα, εγώ δεν τα είδα ακριβώς έτσι τα πράγματα... Είδα το βράχο, είδα τις επιλογές και ήξερα ότι θα περάσουν οριακά οι ουρές, αλλά θα περάσουν. Η επιλογή να πάω δεξιά ήταν προκαθορισμένη, γιατί με το χιόνι που είχε θα έπιανα σίγουρα τα 100χλμ και οι κραδασμοί ήταν μεγάλοι, για να το ρισκάρω, έτσι προτίμησα τα βραχάκια δεξιά. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές παίρνουμε ρίσκα, αλλά αυτά εξαρτώνται και από το επίπεδο και από το πόσο το έχεις ξανακάνει και πόσες φορές. Είναι γεγονός αυτό που λέει ο Fidelio, ότι από μικρός φαίνεται τι θα γίνεις μεγάλος, αν καταφέρεις να φτάσεις εκεί. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουνα ένας αδρεναλινομανής και πήδαγα και έτρεχα και βούταγα από βράχια, χωρίς να λογαριάζω και πολύ τις συνέπειες. Απλά δεν τις σκεφτόμουν σαν ενδεχόμενο. Μεγαλώνοντας κάνοντας οικογένεια και συσσωρεύοντας καταπονήσεις ετών από πτώσεις σε σπορ, με προβληματάκια σε μέση, αυχένα και ώμους, μετρίασα κάπως την επιθετικότητα μου, αλλά και πάλι είμαι "τολμηρός" και μάλλον για την ηλικία μου αρκετά. Ο φόβος δεν φεύγει ποτέ (ευτυχώς, αλλιώς την είχαμε "βαμμένη"), απλά υπερισχύει η αποφασιστικότητα. Εκείνη τη στιγμή που πηδάς δεν μπορείς να σκεφτείς το νοσοκομείο, το θάνατο, τα παιδιά σου, γιατί τότε απλά δεν θα το έκανες... Η αίσθηση του να είσαι στο όριο και να ξέρεις ότι με το παραμικρό λάθος είσαι παρελθόν, είναι μοναδική, όσο και μακάβρια, αλλά δεν υπάρχει υποκατάστατο... Οι άνθρωποι σαν τον Shane είναι αδύνατο να κάνουν αλλιώς, γιατί μάλλον θα ήταν δυστυχισμένοι... Δεν είναι θέμα χρημάτων ακριβώς και μάλιστα σε κάποιον που έφτασε τα 40, έχει αρκετά χρήματα και ξέρει πολύ καλά τι τον ευχαριστεί και τι όχι. Ειδικά αυτός, το γονίδιο το είχε από τον πατέρα του, που ήταν από τους πρώτους παράτολμους σκιέρ που έχουν περάσει... Ναι πίεζε τα όρια, αλλά ήταν και καταρτισμένος και υπολόγιζε καλά αυτά που έκανε. Ο θάνατος του προήλθε από κακή λειτουργία εξοπλισμού και όχι από υπερβολή...Το ίδιο θα μπορούσε να πάθει ένας πιλότος, ένας οδηγός αυτοκινήτου, ένας ποδηλάτης και ένα σωρό άλλοι άνθρωποι, που τρέχουν και πετάνε και κολυμπάνε και όχι μόνο... Γεια σου Shane Εσύ έφυγες αλλά το πνεύμα σου παραμένει και συνεχίζει να μας δίνει τροφή και δύναμη... Χαιρετίσματα στον Doug και τα άλλα παιδιά, που έφυγαν στα βουνά...

Η ομοιόμορφη καμπύλη των σκι μπορεί να γίνει και με ορισμένες δέστρες (όπως η Look, η Rossignol και η Marker στα turntable μοντέλα τους), που έχουν μικρό footprint (οι βίδες εφαρμογής της δέστρας στο σκι, είναι κάτω από τη μπότα σχεδόν) και μεγάλο floating, δηλαδή μετακινείται το πίσω μέρος αρκετά ώστε να επιτρέπει ομαλά τόξα στο διαμήκη άξονα του σκι. Το κύριο χαρακτηριστικό των plates είναι ο μεγαλύτερος μοχλός, που μεταφράζεται σε μεγαλύτερη πίεση και καλύτερο edging (γώνιασμα), αλλά και σε μεταφορά της πίεσης στον διαμήκη άξονα πιο μπροστά με αποτέλεσμα μεγαλύτερη πίεση στην μύτη του σκι και στην ουρά κατά την έξοδο της στροφής, όταν πιέζουμε το πίσω μέρος της μπότας. Το ύψος του Plate δεν είναι ακριβώς για λόγους ασφαλείας (αν και παίζει αρκετά κι αυτό), γιατί στα κοινά σκι υπάρχουν plates και δέστρες με πολύ μεγαλύτερο ύψος από 40mm. Σε συνθήκες αγώνων αυτός ο μοχλός σε συνδυασμό με απόλυτη γεωμετρία των σκι, ταχύτητας και ειδικά λιμαρισμένα σκι στις 86 μοίρες, καθιστούσε το μεγάλο ύψος του plate επικίνδυνο και ναι πάνω από αυτό το όριο (συνυπολογίζοντας και το ύψος της σόλας της μπότας και της δέστρας) είχαμε πολύ μεγάλο ανασήκωμα του πατήματος του πέλματος σε σχέση με την επιφάνεια του χιονιού και βέβαια συχνούς τραυματισμούς... Γι αυτό και η FIS έφτιαξε σωστά κατά τη γνώμη μου κανονισμό, που περιορίζει το συνολικό ύψος τοποθέτησης του πέλματος. Στα φαρδιά σκι εκτός πίστας, που κινούνται σε χιόνι που ενδίδει και το σκι μπαίνει μέσα, δεν θέλουμε την απόλυτη εφαρμογή της δύναμης, αλλά την δυνατότητα διόρθωσης, απόσβεσης αλλά και πληροφόρησης των συνθηκών του χιονιού. Όσα λιγότερα παρεμβάλλονται μεταξύ του ποδιού μας και του χιονιού, τόσο καλύτερη αίσθηση έχουμε και τόσο πιο έγκαιρα θα αντιδράσουμε, χωρίς την απολυτότητα του plate. Το σημείο πίεσης του σκι μεταφέρεται λίγο πιο πίσω, πράγμα που επιτρέπει καλύτερη καμπύλη του μπροστινού μέρους του σκι, ώστε να μην βυθίζεται και κολλάει το σκι στα βαθιά χιόνια, στις κομμένες πούδρες και στο crud και οι προσγειώσεις από άλματα και drops είναι πολύ πιο σίγουρη, χωρίς να υπάρχει ο αυξημένος κίνδυνος ανατροπής προς τα εμπρός. Είναι σαν να έχουμε λίγο rocker παραπάνω όπως έχουν πολλά σύγχρονα fat σκι. Επίσης ένα "χαμηλό" σκι ντριφτάρει και πιβοτάρει καλύτερα σε στενά λούκια και σε bumps, γι αυτό και στο freestyle σκι και στα bumps δεν βλέπουμε plates και δέστρες με λιφτερ. Έχω δει μεγάλη διαφορά από τα ορειβατικά με υπερυψωμένη δέστρα και με κανονική χαμηλή alpine, στο ίδιο ακριβώς σκι και με τις ίδιες μπότες. Το συνηθίζεις το παραπάνω ύψος, σε κάποιες συνθήκες με σκληρά η σφιχτά χιόνια βοηθάει κιόλας, αλλά τις περισσότερες φορές στα μαλακά είναι μειονέκτημα, έστω και μικρό... Η Marker Duke έχει επίσης ένα κάποιο ύψος, αλλά είναι πιο χαμηλή κατά 1 περίπου πόντο (9mm για την ακρίβεια), από την Fritschi Freeride Plus και σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη ακαμψία της έχει διαφορά σε αίσθηση και μια χαμηλή αγωνιστική δέστρα ακόμα πιο πολύ...

Σκληρό το χιόνι την Κυριακή (δεν μαλάκωσε καθόλου εκτός πίστας), αλλά κράταγε, οπότε μπορέσαμε να κάνουμε κάποια απότομα λούκια, με "σχετική" ασφάλεια... Η παρέα του Πέτρου και της Ελένης πολύ καλή, πρέπει να κατέγραψαν τα πάντα με βίντεο, παρότι ο αέρας δεν βοήθησε για να απολαύσουμε τη μεταμόρφωση του χιονιού σε φιρν (τι φυσάς βρε Αέρα... ), αλλά περάσαμε καλά με το βουνό άδειο από κόσμο. Δυστυχώς τα πιο πολλά λούκια του Δία έχουν αποκοπεί, καθώς οι είσοδοι τους έχουν βράχια, αλλά με λίγο βράχινγκ τα κάναμε... Ο Ηλίας, παρότι Αθηναίος είναι στην ομάδα του Αγρινίου 10 χρόνια τώρα και ο Αλκιβιάδης part time... Η ομάδα του Αγρινίου τείνει να γίνει "διεθνής" , καθώς σε αυτή μετέχει και ο Θόδωρος,που είναι Αθηναιοσουβαλιώτης και πολύ συχνά την επισκέπτεται και ο Πάνος (Nickel)...

Φυσικά συμφωνώ και να πω, ότι όταν προτείνουμε σκι για πούδρες, το προτείνουμε για πούδρες, όχι για τη πίστα η για σκληρά χιόνια. Μπορεί κάποιος να πάρει και ένα σκι για εκείνες τις μέρες που έχει φρέσκα χιόνια, (πάρα πολλές φέτος στην Ελλάδα), για να κάνει με μεγαλύτερη ασφάλεια και μοντέρνα τεχνική σκι και εκτός πίστας, χωρίς να πηδάει σαν λαγουδάκι συνέχεια... Δεν σημαίνει ότι με αυτά τα σκι θα πάει και θα κάνει Περικλή, ας πάρει τα άλλα του... Κατευθυντήριες γραμμές για αγορά σκι δεν δουλεύουν κατά τη γνώμη μου (καθένας είναι ξεχωριστή περίπτωση) και δεν μας αφορά σε αυτό το μέρος, εδώ μιλάμε για το εκτός πίστας σκι και πότε να το τολμήσει κάποιος... Αν νομίζετε ότι πρέπει να γίνει, κάντε το, αλλά αλλού, μην φεύγουμε από το θέμα μας...

Αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν τρως...που λέει και η παροιμία... Δεν υπάρχει άνθρωπος που έμαθε σκι και δεν έπεσε εκατοντάδες φορές εκτός πίστας...και μάλιστα ακόμα πέφτει και εξελίσσεται. Εντάξει είπαμε να προσέχουμε, αλλά μην τα μπερδεύουμε, αν δεν τολμήσουμε σκι δεν μαθαίνουμε. Όποιος νομίζει ότι έμαθε και δεν πέφτει, προφανώς δεν πιέζει τα όρια του καθόλου και είναι σε χρόνιο πλατώ, κάτω των δυνατοτήτων του. Μην μπερδεύουμε την ασφάλεια με την τόλμη. Μερικοί δεν τολμούν και είναι πολύ λιγότερο "ασφαλείς", από πολλούς τολμηρούς... Πάνω από τους μισούς τραυματίες εδώ μέσα τους βρήκε σε άσχετη φάση, χωρίς να ρισκάρουν, καθόλου σχεδόν... Εγώ λέω πως θα γίνουμε καλύτεροι... Τα πλαίσια του υπολογισμένου ρίσκου, είναι πολύ σχετικά, ανάλογα με τον κάθε άνθρωπο... Το πόσο θα τολμήσει ο καθένας εξαρτάται και πάλι από το επίπεδο του και τα γονίδια του. Κάντε δυναμικό σκι με πλήρη συγκέντρωση, αυτό είναι το "μυστικό" και πηγαίνετε για σκι εκτός πίστας με καλύτερους, ώστε να πιέζεστε. Μην ξεχνάμε ότι το σκι εκτός πίστας είναι κάτι σαν ομαδικό σπορ και έχουμε ανάγκη την παρέα μας. Ακόμα και σε γκρέμια να πηγαίνουμε μόνοι, θα πρέπει κάποιος να μας βλέπει και να μπορεί να μας βοηθήσει αν χρειαστεί... Αυτά και τα ξαναλέμε...

Όλες οι δεξιότητες καλλιεργούνται ταυτόχρονα... Αφού κάποιος έχει κοντρόλ στη πίστα, μπορεί να δοκιμάζει και εκτός, να βλέπει να κενά του και να τα διορθώνει πηγαίνοντας ξανά στη πίστα και μετά και πάλι εκτός. Έτσι προχωράμε και εξελίσσουμε την τεχνική μας, η οποία περιλαμβάνει αρκετές τεχνικές. Βλέπω πολλούς να έχουν μεγάλα κενά τεχνικής και να μην πατάνε καλά εκτός πίστας, αλλά να μπορούν να κάνουν λουπ, 360 και μεγαλούτσικα άλματα και ντροπ. Μην παρασύρεστε και κρίνετε από ένα επιμέρους στοιχείο την τεχνική και κάποιου άλλου και τη δική σας, δείτε τη συνολική εικόνα και τη δυνατότητα να κάνει κάποιος σκι σε όλες τις συνθήκες και σε δύσκολα χιόνια. Στη πούδρα με τα σύγχρονα σκι πάνε όλοι, σημασία έχει πως πάνε και κυρίως πως πάνε σε σούπες βαθιές, crud, κρούστες, bumps κλπ συνθήκες πέρα από τις ιδανικές. Γι αυτό αν δείτε ότι δεν σας βγαίνει η στροφή σε εκείνο το "παλιόχιονο", τότε χρειάζεται κι άλλη δουλειά στη πίστα και μετά ξανά στα δύσκολα... Η πτώση είναι το διαβατήριο για καλύτερο σκι...τολμήστε...

Όσο και καλός σκιέρ να είναι κάποιος, δεν σημαίνει αυτόματα, ότι είναι και καλός δάσκαλος... Σίγουρα κάτι μαθαίνουν στην Γυμναστική Ακαδημία παραπάνω, σε μεθόδους διδασκαλίας, προσέγγισης και ψυχολογίας, που είναι απαραίτητα για να μπεις στον τρόπο σκέψης και αντίληψης του μαθητή, ώστε να μπορέσεις να τον βοηθήσεις πραγματικά να βελτιωθεί. Φτάνουν αυτά θα μου πείτε; Όχι, κατά τη γνώμη μου, χρειάζεται και γνώση του σκι και εμπειρία σε προσωπικό επίπεδο πέρα από τις ώρες διδασκαλίας σε μαθητές. Θα έπρεπε να περνάνε όλοι, οι έχοντες την ειδικότητα του σκι, από έξτρα τεστ και διαπίστευση των ικανοτήτων τους (ατομικά και διδακτικά). Δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται, αλλά προφανώς δεν είναι αρκετό, γι αυτό και βλέπουμε αυτό το επίπεδο τεχνικής κατάρτισης σε πολλούς "δασκάλους"... Νομίζω ένα κλιμακωτό σύστημα που να σε ανεβάζει βαθμίδες σιγά σιγά, κάθε φορά που θα εξετάζεσαι, είναι μάλλον το πιο σωστό. Δεν μπορεί μετά από 4-5 χρόνια σαν δάσκαλος να κάνεις μέτριο σκι, δεν είναι σωστό και σημαίνει ότι δεν το γουστάρεις και δεν το "έχεις"... Πέρα όμως από το πόσο καλός σκιέρ είμαι, ποτέ δεν θα δίδασκα στα πρώτα βήματα τα παιδιά μου. Θα τα εμπιστευόμουν σε κάποιον(κάποια), που θα είχε ένα καλό μέσο όρο ικανότητας στο σκι (κι ας είναι κατώτερη από τη δική μου) , αλλά πάνω απ' όλα αγάπη γι αυτό που κάνει και γνώσεις διδακτικής και ψυχολογίας, ώστε να μπορέσει να πιάσει το "σφυγμό" σε κάθε παιδί ξεχωριστά. Δεν μαθαίνουμε όλοι το ίδιο και δεν λειτουργούν όλα τα tip σε όλους. Αυτή είναι λοιπόν η δουλειά του δασκάλου και όχι να κάνει το καλύτερο σκι στο βουνό... Μπορεί να το κάνει αυτό κάποιος που δεν έχει σπουδάσει το αντικείμενο; Πιθανόν αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρος, ειδικά στην Ελλάδα, επομένως θα προτιμούσα κάποιον από τα ΤΕΦΑΑ, η κάποιον από πιστοποιημένη σχολή του εξωτερικού. Σε προχωρημένο επίπεδο τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά και εκεί κυριαρχεί νομίζω ο μιμητισμός, επομένως θα διάλεγα έναν που να κάνει πολύ καλό σκι, ώστε ο μαθητής να αντιγράφει κινήσεις και κόλπα, που είναι απαραίτητα για σκι ανεβασμένου επιπέδου. Σίγουρα όμως υπάρχουν και πάλι δάσκαλοι από τα ΤΕΦΑΑ, που πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άλλοι πιστοποιημένοι, που είναι εξίσου καλοί, μπορεί και καλύτεροι, ανάλογα το πάθος και το ταλέντο του καθενός... Θα έπρεπε κάθε δύο-τρία ας πούμε χρόνια, όλοι οι δάσκαλοι (ανεξαρτήτου εκπαίδευσης), να πηγαίνουν κάπου στο εξωτερικό, όπου θα εκπαιδεύονται ξανά και θα τεστάρονται και θα ενημερώνονται σε νέες τεχνικές και στο σκι και στη διδασκαλία. Δεν μπορεί να έγινες δάσκαλος το 70 η το και να μην έχεις επιμορφωθεί ποτέ ξανά. Το σκι αλλάζει συνέχεια και πάντα πρέπει να είμαστε επίκαιροι και στην τεχνική και στον εξοπλισμό αν θέλουμε να είμαστε καλοί, αλλιώς θα γίνουμε ρετρό... Σε πολύ προχωρημένο επίπεδο δεν χρειάζεται ο δάσκαλος με τη μορφή που όλοι ξέρουμε, αλλά ειδικοί προπονητές, βίντεο και αθλητές η οδηγοί βουνού με καλές γνώσεις στο σκι, που θα ασχοληθούν με λεπτομέρειες και θα μας βοηθήσουν με μικρά κολπάκια, να ανέβουμε σε ακόμα πιο υψηλό επίπεδο εντός και εκτός πίστας... Αυτοί που παίρνουν δάσκαλο στην Ελλάδα είναι κυρίως οι αρχάριοι και σπάνια μερικοί μέσοι χιονοδρόμοι, επομένως εκεί πρέπει να δώσουμε βάση και πολύ λιγότερο στο υψηλό επίπεδο...

Ναι κατεβήκαμε χωρίς ραπέλ... Πάρε και τα σκι σου σε φάση ανάπαυσης...

Υπάρχει ωραίο βίντεο, αλλά θέλει μοντάρισμα... Υπομονή...

Την περασμένη εβδομάδα η παρέα μου κι εγώ, πήγαμε σε ένα αγαπημένο μέρος που είχαμε πάει ξανά πριν από 5 χρόνια και είχαμε δει τις φοβερές δυνατότητες για σκι εκτός πίστας που έχει... Δεν θα το ονόμαζα ακριβώς χιονοδρομικό, καθώς πάνω απ' όλα είναι ένα τεράστιο βουνό με μόλις 3 λιφτ. Στην τωρινή κορυφή του στα 2980μ υπάρχει όμως σύνδεση με το διπλανό χιονοδρομικό, το Gressoney, το οποίο με τη σειρά του συνδέεται με το Champoluc, δημιουργώντας ένα μέρος με τρεις κοιλάδες, με αρκετά λιφτ, πολλές καλές πίστες με μεγάλες κλίσεις και πολύ καλό στρώσιμο, αλλά πάνω απ' όλα ένα αχανές εκτός πίστας τερέν με θέα στο δεύτερο ψηλότερο συγκρότημα των Άλπεων, το Monterossa και υψομετρικές διαφορές της τάξης των 2000μ. Στα πλην η μη λειτουργία του ψηλού λιφτ Pounta Idren στα 3260μ, το οποίο θα αντικατασταθεί με άλλο σύγχρονο, που θα δίνει ακόμα καλύτερη σύνδεση με τα ήδη υπάρχοντα και ο αέρας στα ψηλά που έκλεινε κάποιες φορές τα ψηλά λιφτ, αλλά δημιουργούσε και ανεμόπουδρα στα υπήνεμα... Αυτό το μειονέκτημα μας έδωσε βέβαια τη δυνατότητα να κάνουμε μια εξαιρετική κατάβαση, χωρίς κόσμο, καθώς η πρόσβαση με 2 περίπου ώρες περπάτημα, δεν είναι για όλους. Το χωριό φοβερά ήσυχο και με 2-3 καταπληκτικά μπαράκια, σε έκανε να αισθανθείς ότι είσαι αλλού και όχι σε ένα από τα συνηθισμένα υπερεμπορικά θέρετρα, με φασαρία και ουρές. Κοιμίζει μόλις 500 άτομα και είναι τέλος κοιλάδας, άρα πολύ ήσυχο και από κίνηση αυτοκινήτων... Η φετινή χιονοκάλυψη, ήταν απλά εκπληκτική και οι συνθήκες χιονιού καλές έως πολύ καλές με πούδρα μέχρι 40cm, αλλά και βαριά χιόνια, κρούστες, ανεμοδαρμένα και γενικά όλα τα είδη, μέχρι και βαθιές σούπες στα χαμηλά προσήλια. Μπορώ να γράφω για ώρες, αλλά δεν έχει νόημα, θα παραθέσω απλά μερικές φωτό, υπάρχουν και άλλες που δεν μαζεύτηκαν ακόμα, όπως και βίντεο από κάμερα κράνους και χειρός, που θα χρειαστούν κάποιο χρόνο για επεξεργασία. Ελπίζω σύντομα να ανεβάσω και βίντεο, ειδικά της κεφαλής, το οποίο δίνει άλλη αίσθηση, κίνηση και οπτική γωνία των πραγμάτων. Θέα από το σπίτι στο χωριό... Χαρακτηριστικό σπίτι Valser Ανεβαίνοντας για κάποιο colouir Keep going... Στην είσοδο του colouir Το couloir όπως φαίνεται από τα 2000μ Προς άλλα κόλπα... Τραβερσάρωντας Ο Θοδωρής ακολουθεί Η είσοδος της Malfata...στην κόψη αριστερά. Μια ώρα μετά κατεβαίνοντας ακόμα...στο πάνω τμήμα κάναμε 1200μ υψομετρική...first tracks με πούδρα 30-40cm!!! Η Monterossa από το ελικόπτερο... Από το ελικόπτερο... Βγαίνοντας με τα σκι σε ένα χωριουδάκι Στάση για ζυμαρικά... Τραβερσάρωντας για άλλη μια κατάβαση Πουδροχαρά...

Ο Χρήστος (Λάππας), έχει βελτιωθεί πολύ... Τον είδα πριν 2 εβδομάδες να κάνει σκι στην 6 (τον παρακολούθησα κρυφά από το καρεκλάκι) και πάταγε πολύ καλά. Νομίζω πως έφυγε από το περσινό πλατώ και ανέβηκε σκαλί τεχνικά (στη πίστα τουλάχιστον). Μπράβο Χρήστο, προχώρα έτσι και βάλε το ίδιο πάτημα και εκτός πίστας. Και κάτι που δεν μαθαίνεται εύκολα (και το έχεις σε καλό βαθμό), είναι το καλό γλίστρημα. Θα ξεπεράσεις πολλούς, υποτίθεται καλύτερους τεχνικά, σύντομα... Με κερνάς όποτε θες...

Μπα υπάρχει και το Βελούχι που απλά δεν παίζεται... 20€ για τρία λιφτ εκ των οποίων τα δύο για αρχάριους... Ο Άνεμος λειτουργεί σπανίως φέτος και μόνο τα Σκ. Τουλάχιστον των Φώτων που είχα πάει για τρεις μέρες δεν δούλεψε καθόλου. Τις καθημερινές μόνο τα δύο baby... Πάντως το θέμα δεν είναι πόσα λιφτ και πόσα πατημένα τμήματα πίστας δίνει ένα κέντρο, αλλά πόσο ωφέλιμο τερέν και τι συνολική υψομετρική και ανάπτυγμα. Αν βάλει ας πούμε το Μέτσοβο η το Περτούλι 15 συρόμενα παράλληλα, των 150 μέτρων, θα πρέπει να πάει το αντίτιμο 35€; Το ανάγλυφο και η έκταση του βουνού είναι ο σημαντικότερος παράγοντας επιλογής για προχωρημένους και πάνω χιονοδρόμους, το κόστος νομίζω περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ο Παρνασσός με 6 λιφτ, 3 σε κάθε πλευρά (άντε και το αυγό), δίνει διπλάσιο τερέν από οποιοδήποτε άλλο χιονοδρομικό στην Ελλάδα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα και δεν θα μπορούσε να γίνει και καλύτερος. Ο Χελμός έρχεται μετά αλλά είναι όλα προφανή και ορατά, έχει καλό tree skiing όμως, αλλά η λειτουργία του επηρεάζεται πιο πολύ από τον καιρό. Κάντε σκι, όπου θέλει ο καθένας, για τους λόγους που θεωρεί σημαντικούς ο καθένας, αλλά μην "παντρεύεστε" τα κέντρα. Τα χιονοδρομικά είναι ένα μέσον για να κάνουμε σκι (όχι το μοναδικό), αλλά το σκι είναι πάνω από τα χιονοδρομικά και τα μικροσυμφέροντα. Θα προτιμούσα να βλέπω περισσότερα θέματα για το σκι, παρά για τα χιονοδρομικά. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, για να αποκτήσουμε την παιδεία γύρω από το σκι και το επίπεδο για να "συζητάμε" όμορφα, με επιχειρήματα και χιούμορ και να μην δείχνουμε σαν πολιτική συζήτηση της τηλεόρασης μας... Αυτά και καλό σκι σε μια πραγματικά καλή χρονιά από άποψη χιονιού...

αααααααααααααααααααααααααααααααααα πραγματική πούδραααααααααααααααααααα!!!!!!! Βρε άθλιοι μόνοι σας βρε;;;;;;; Ντροπή σας... Αν μας έλεγαν ότι ήταν χιόνια από Γιούτα θα το πίστευαν όλοι... Γι αυτό σας λέω μην μασάτε από διαφήμιση με τα χιόνια της Αμερικής, η Ευρώπη τα έχει όλα... Μόλις γύρισε ο φίλος μου ο Ηλίας από Παρκ Σίτυ και Γιούτα και μου είπε σιγά τα χιόνια, και στην Ελλάδα κάνουμε τέτοια την ώρα που χιονίζει. Εκεί απλά κρατάνε παραπάνω (αλλά σιγά, τα σκίζουν μέχρι εκατοστού). Κάντε μια freeride συνάντηση στο Kozuf να έρθουμε οι νότιοι για πάρτι....

Για να καρβάρεις σωστά τα fat σκι θέλεις ταχύτητα και κυρίως κλίση, γιατί με την αδράνεια που έχουν λόγω πλάτους είναι πολύ δύσκολο να τα βάλεις σε στροφές μικρής και μεσαίας ακτίνας έγκαιρα... Στον Περικλή και σε αντίστοιχης κλίσης πίστες δεν μπορείς να γείρεις το σώμα και να τα γωνιάσεις αρκετά, γιατί η πίστα τελειώνει πριν πάρεις τις επιθυμητές ταχύτητες, αλλά στο Βάκχο, στον Ηρακλή και στην 6 καρβάρεις μια χαρά, με κλίσεις που θα ζήλευαν ακόμα και σκι πίστας. Με τα Scott τουλάχιστον με 101 μέση πάω μια χαρά σε απότομες πίστες. Θα δοκιμάσω και τα πιο φαρδιά μου και θα σας πω σε καμιά δεκαριά μέρες. Ένα άλλο που παρατήρησα με διάφορα σκι που έχω κάνει, είναι ότι τα fat ski πάνε καλύτερα στα σκληρά χιόνια αν είναι καρφωμένα με μια δέστρα με λίγο λίφτερ, παρά με κάποια εντελώς χαμηλή. Στις πούδρες η χαμηλή είναι λίγο καλύτερη σε αίσθηση, αλλά οι διαφορές είναι μικρές. Η Marker Duke σου επιτρέπει να πας παντού σαν μια αγωνιστική σχεδόν δέστρα και έχει και κάποιο ύψος που βοηθάει τα φαρδιά σκι στο κάρβινγκ στα πιο σκληρά χιόνια...