Leaderboard

όταν στο Μετερίζι "φαίνετε" έτοιμο, φανταστείτε τι θα γίνεται στην κρέμαση ... και περιμένουν κι άλλο ... γκρρρ απο το fb του χκ

Καλησπέρα σε όλους. Σημερα είχα σκοπό να πάω στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που γίνεται εδώ για να σας μεταφέρω την ατμόσφαιρα ενός τέτοιου event και επίσης δεν έχω βρεθεί ποτέ σε κάτι παρόμοιο και πάντα ήθελα τόσα χρόνια ποθ το έβλεπα στην τηλεόραση . Έτσι ξύπνημα πρώι πρώι και κατευθείαν για έκει καθώς είναι ακριβώς πίσω από το κτίριο που μένω 'ομως πρός μεγάλη μου έκπληξη με ενημέρωσαν ότι οι αγώνες θα διεξαχθόυν χωρίς θεατές λόγο covid. Έτσι και παρά τη απογοήτευση μου είπα να κάνω την βόλτα μου δίπλα ακριβώς στην λίμνη κάτι που τελικά με αποζημίωσε πλήρως αφοού το σκηνικό γύρω από την λίμνη είναι ονειρικό. Ειδικά για έναν λάτρη του χειμώνα και της φύσης. Μέσα στο χωριό είναι ολοφάνερο οτί ο κόσμος είναι πολύ περισσότερος αφού βλέπεις κόσμο παντού και τα π'αρκινκγ είναι όλα γεμάτα , πράγμα που με επιβεβαιώνει την στάση μου να μήν ανεβαίνω για σκί σκ .( Ούτε στην Ελλάδα το τόλμαγα. Κανα δύο φορές που ανέβηκα με τήν....... το μετάνοιωσα οικτρά). Και άμα δεν μπορώ να πάω για σκί κάπως βαρίεμαι. Η αλήθεια είναι ότι ανυπομονώ να ξεκινήσω δουλεία γιατί όσο και να είναι ωραίος ο τουρισμός, η δουλεία μου είναι αυτό που με χαρακτηρίζει , με βάζει σε πρόγραμμα και με βοηθάει να βάζω σε τάξη την ζωή μου.Είναι το σημείο αναφοράς μου που γύρω του χτίζω τα όσα θέλω να κάνω. Και όντας σε μία δουλεία τα τελευταία 16 χρόνια που έδινα την ψυχή μου κάθε μέρα , νιώθω κάπως περίεργα να κάθομαι για σχεδόν ένα μηνα τώρα. Πόσο μάλλον τέτοια εποχή που για τα ζαχαροπλαστεία είναι High season και δούλευα απανωτά 12 -14ωρα.Όπως και να χει σε μερικές μέρες ξεκινάω και όλα θα στρώσουν.Τώρα μερικές φωτό απο τα πέριξ τις λιμνης απο εχτές και προχτές....

Χριστοφορε στον παράδεισο είσαι, άσε τα λιφτ που σε περιορίζουν και σε ξενερώνουν και φόρα φώκιες, με τόσες κορυφές και τόσο χιόνι γύρω σου, θα νιώσεις την απόλυτη ελευθερία!

Λίγο πριν αρχίσει η βροχή σήμερα:

Οι εικόνες γύρω μου είναι τόσο όμορφες . Παντού χιονισμένες κορυφές. Η ψυχή μου αγαλιάζει . Κάνω τουριστικό snowboard (ας μου επιτραπεί ο όρος) περνοντας την ώρα μου να θαυμάσω και να συνδεθώ με τα γύρω μου... Τι όμορφο συναίσθημα να σε περιβάλουν χιονισμένα βουνά έτσι? Η από εδώ πλευρά έχει κάπως πιο απότομες πίστες και ας πούμε κάπως λιγότερο κόσμο ... Βέβαια και εδω πολλά λιφτ πιστες είναι ακόμη κλειστά.. Στα εκτός έχει πολύ πράμα απέραστο ,αλλά παντού γύρω μου υπάρχουν σημάδια από μικρές χιονοστιβάδες και το περνω ως απάντηση στην ερώτηση "να το τολμήσω"?

Courchevel (FRA) AL WC W GS 12/12/2020 Val d'Isere (FRA) AL WC M SG Κυριακή 13/12: Courchevel (FRA) AL WC W GS Run 1: 10:30 Run 2: 13:30 GRT Val d'Isere (FRA) AL WC M DH 11:30 GRT

Spaghetti alle vongole το ονομάζουν οι Ιταλοί. μακαρονια, ένα διχτάκι vongole 2 σκελίδες σκόρδο λίγο μαιντανο ελαιολαδο ένα ποτήρι καλό άσπρο κρασί ...e basta!

μην συγκρινετε την χρονια αυτη με αλλες προηγουμενες...δεν υπαρχει μετρο συγκρισης... καταρχην ειναι τα μονα ανοικτα σε ολες τις Αλπεις κ πολλοι σκεφτονται ας παω σημερα γιατι απο αυριο οπιος ξερει....

Ε, ναι... δε θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. 2020 είσαι αφού. Από τις κάμερες και την υγειά μας να 'χουμε.

Και μερικές μέσα από το τρένο . Η θέα από όπου και να κοιτάξεις είναι καταπληκτική... Το πρόλαβα στο τσακ. Μια μέρα που θα κάτσω μπροστά μπροστά θα βγάλω φωτό...

Όμως κατά τις 9 μησι άρχισα να νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά. Ψιλοζαλιζομουν και ένιωθα ναυτία όμως το χιόνι ήταν τόσο καλό που δεν ήθελα να χάσω στιγμή. Όμως κάποια στιγμή ζαλιζομουν πολύ και έτσι είπα να κάτσω να φάω κάτι να πιω ένα ζεστό να ζεσταθώ και συνεχίζω πιο μετά απόφαση που αποδείχτηκε σωτήρια αφού μετά από λίγο επανήλθα . Όμως στις πίστες γινόταν ήδη χαμός , φοβόμουν μην πέσει κανείς πάνω μου ,δεν είχα και κράνος και έτσι το έριξα στο τουρισμό κι πήγα να δω το κομμάτι του klosters...

Λοιπόν σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες να ανέβω μια μέρα για μια αναγνωριστική. Περίμενα όμως μην έβρισκα παρέα γιατί δεν ήθελα να ανέβω μόνος. Μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι τον τελευταίο καιρό με μετακομίσεις κτλ έχω χαλάσει του κόσμου τα λεφτά και εντάξει ας περιμένω λίγο δεν χάθηκε ο κόσμος... Όμως μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι το νόημα όλης αυτής της μετακόμισης μου ήταν ακριβώς αυτό .. το να μην τα παρασκεφτομαι τα πράγματα και να ζω με τον τρόπο που θέλω και έχω φανταστεί για μένα. Έτσι η απόφαση πάρθηκε , το ξυπνητήρι μπήκε στις 6 μησι και 8 παρά 5 ήμουν απέξω απο ταλιφτ σαν παιδάκι μικρό. Που θα του έδιναν ντο δώρο του...(το γεγονός ότι δεν είχα παρέα τελικά δεν πολύ μέτρησε. Έτσι και αλλιώς μια και δυο έχω ξεκινήσει μόνος για Παρνασσόκαλαβρυτο? Και με 6 ώρες πήγαινε έλα. Εδώ που είναι απέναντι θα μασαγα?) Εννοείται πως το βράδυ δεν πολυκοιμηθηκα. Δεν ξέρω γαι εσάς. Αλλά εγώ πάντα την προηγούμενη που πάω για σκι δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Δεν ξέρω γιατί... Αγωνία .;, Ανυπομονησία ; Όπως και να χει μόλις το ξυπνητήρι χτύπησε σηκώθηκα και με συνοπτικές διαδικασίες οξω από την πόρτα. Πάντα μου αρέσει να είμαι από τους πρώτους στο βουνό. Για να αποφεύγω προφανώς τους Ούννους αλλά και να απολαμβάνω το ήσυχο τοπίο και την άθικτη κοτλαδουρα...?. Επίσης ήθελα να αποφύγω τα πλήθη μέσα σε καμπίνες κτλ λόγω covid αλλά στο παρά 2 σταματάει αστικό λεωφορείο και βγαίνουν από μέσα καμία 50 άτομα και ξενερώνω.... Έλεγχος για άτομα μέσα στο τρένο για την κορυφή δεν υπήρχε παρά μόνο η προτροπή να μπαίνουν μόνο 25 άτομα ανά βαγόνι .Άστα βράστα. Έπιασα μια γωνιά, έχωσα την μούρη μου στο μπουφάν , και ο θεός βοηθός...

Καλημέρα σε όλους από το πανέμορφο Pasrenn

Και λίγο θέα από το δωμάτιο μου.... σήμερα κατάλαβα ότι οι περσίδες ανοίγουν μέχρι πάνω....

Καλησπέρα σε όλους σας. Ύστερα από πολλά χρόνια σκέψης και αναβολής αποφάσισα να κυνηγήσω ένα όνειρο που είχα από την αρχή της καριέρας μου ή καλύτερα από όταν ξεκίνησα το snowboard και είναι να ζήσω και να δουλέψω στο εξωτερικό και εάν αυτό είναι δυνατόν σε ένα μέρος που να είναι καθαρά χιονοδρομικό. Ναι... Προφανώς και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για ταξίδια και όνειρα, αλλα περίμενα πολλά χρόνια για την κατάλληλη στιγμή και τελικά κατέληξα ότι δεν υπάρχουν κατάλληλες στιγμές. Μόνο η επιθυμία μας να ζήσουμε με τον τρόπο που θέλουμε ή ονειρευτηκαμε. Έτσι μετά από μερικούς μήνες που έψαχνα δουλειά παρουσιάστηκε μια ευκαιρία στο σε ένα πολύ γνωστό ξενοδοχείο στοDavos. Και την άρπαξα. Και τώρα είμαι στο αεροδρόμιο... ( Που by the way γίνεται πανικός) περιμένω την αναχώρηση τις πτήσης μου για Ζυρίχη γεμάτος όμορφη γλυκιά αγωνία μα και κάμποσο άγχος για αυτό το καινούργιο ξεκίνημα. Μέσα από αυτό το thread θέλω να προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί με την πάρεα του snowclub αυτή την εμπειρία που είμαι σίγουρος ότι θα ενδιαφέρει πολλούς και θα έχουν να μου προτείνουν ιδέες. Έτσι θα προσπαθώ όσο γίνεται και προλαβαίνω ( μην ξεχνάτε ότι πάω στο Davos για δουλειά αρχικά) να μεταφέρω την εμπειρία να ζεις να εργάζεσαι και να σκιαρεις στη Ελβετία εν μέσω covid . Εύχομαι σε όλους να έχουμε ένα ασφαλή χειμώνα...

Χριστοφορε στον παράδεισο είσαι, άσε τα λιφτ που σε περιορίζουν και σε ξενερώνουν και φόρα φώκιες, με τόσες κορυφές και τόσο χιόνι γύρω σου, θα νιώσεις την απόλυτη ελευθερία! Γρηγόρη έχω μυηθεί στην μαγεία του ορειβατικού (splitboard). Εκτιμουσα πάντα το τι υπάρχει έκτός χιονοδρομικών και κυρίως την ησυχία . Οι ελάχιστες εξορμήσεις μου (κυρίως Παρνασσο) έχουν γίνει με όδηγο που τον εμπιστευόμουν πλήρως οπότε μέχρι να βρώ κάποιον που να τον εμπιστέυομαι δεν θα το επιχειρίσω. Επίσης σε προηγούμενο πόστ ανέφερα το πόσες χιονοστιβάδεσ είδα και όντας κάπως χέστης καταλαβαίνεις ......

Απίθανες φωτογραφίες! Τι μέρος!

Τρίτη είναι η μέρα να..... ρισκάρετε το 300αρι :-)

Κατά τις 12 ο κόσμος είναι πλέον υπερβολικός και για να κάνω τον τουριστα αναγκάζομαι να μπαίνω σε καμπίνες ανά 4 , πράγμα που με φοβίζει πολύ (είμαι εδώ για δουλειά πρέπει να προστατέψω και εμένα αλλά και τους συναδέλφους μου) και αφού όλες οι πίστες είναι οργωμενες περνω τον κατήφορο για το χωριό. Και αφού έχω νοικιάσει από την κορυφή αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ξαναπαρω το τρένο για κάτω πράγμα που δεν με χαλάει καθόλου καθώς τα πόδια είναι εμφανώς κουρασμένα από τα βουναλακια στις πίστες. Μπορείς να κατέβεις μέχρι το χωριό σε μια πολύ ωραία κοκκινιμαυρη διαδρομή που ακόμα δεν είναι επίσημα ανοιχτή, αλλά πολύ κατεβαίνουν ... Γενικότερα η μέρα ήταν καλή για πρώτη μέρα μετά από τόσους μήνες. Όσο κόσμο και να είχε πουθενά δεν περίμενα πάνω από 2 λεπτά αλλά ο κόσμος ήταν πολύς για τα γούστα μου και η φυσική μου κατάσταση θέλει δουλίτσα . Δεν ξέρω πότε θα ξαναανεβω γιατί θέλω τα σκι που θα κάνω φέτος να είναι κυρίως ποιοτικά και όχι ποσοτικά και θα προσπαθήσω να επιλέγω τις μέρες πολυ προσεκτικά , και από εδώ και πέρα και μέχρι και μετά τις γιορτές λογικά θα έχει πολύ κόσμο... Ειδωμεν...

Στην ουσία στο κομμάτι του Pasrenn έχει ανοίξει μόνο η κεντρική πίστα που προφανώς παει όλος ο κόσμος και γαζωνονται τα πάντα εν ριπή οφθαλμού....

Εδώ το τρένο (κάτι σαν οδωντοτος όμως με συρματόσχοινο) που σε ανεβάζει από το dorf στην κορυφή του parsenn. Εντυπωσιακό θέαμα μέσα στις πίστες. Παρατηρήστε την ώρα και το πώς είναι οργωμενες οι πίστες..

Τελικά βγήκα από τους πρώτους. Έτρεξα να πάρω το κρατημένο μου σανίδι από βραδυς... Και βουρ.. όμως τα πάντα ήταν περασμένα ?

Aν αναρωτιέστε μήπως είμαστε όλοι εντελώς γκαντέμηδες που ύστερα από χρόνια μέσα Δεκέμβρη και Χριστούγεννα θα έχουν μπόλικο χιονάκι τα χιονοδρομικά και δεν θα μπορούμε να πάμε λόγω Covid...ναι είμαστε

Εδώ ένας όμορφος θάλαμος βπου μπορείς να κάτσεις να διαβάσεις.... Με το κρύο βέβαια.....

Σε ευχαριστώ πολύ για την στήριξη και συμβουλές σου. Προσπαθώ να έχω ανοικτό μυαλό και χαμηλές προσδοκίες. Πως το είπε ο Βούδας νομίζω? Η προσδοκία είναι η μητέρα της απογοήτευσης?. Anyway όσο μπορώ να βοηθήσω τον σύλλογο είμαι παραπάνω από πρόθυμος..

Νοικιάζω ορεινές ελιές, καταυλακιώτικες... Έχουν και γιόμα... ?

Εδώ είναι το ξενοδοχείο που θα δουλεύω τους επόμενους μήνες . Για μένα η συγκεκριμένη αλυσίδα ήταν στόχος από τον καιρό που είχα επισκεφτεί σαν μαθητής το ξενοδοχείο τους στην Αθήνα αλλά ποτέ δεν πίστευα οτι εγώ μπορώ να δουλέψω σε ένα τέτοιο ξενοδοχείο . Αλλά μέσα μου με έτρωγε και σκεφτόμουν ότι αυτός ο τρόπος ζωής δεν με γεμίζει. Ο φόβος της αλλαγής είναι μεγάλος και όταν δεν έχεις και πολύ αυτοπεποίθηση καταλήγεις να ζεις μια ζωή που δεν θελεις και να μην προσπαθείς καν να την αλλαξεις. Όμως κάποια στιγμή βρήκα μέσα μου τα καλά, δημιουργικά κομμάτια του εαυτού μου και να που τώρα κάτι που σκεφτόμουν πριν σχεδόν 20 χρόνια ακατόρθωτο για μένα τώρα γίνεται πραγματικότητα...

«Νοσταλγώ το ωραίο μου σπίτι στο Ναγκάνο Ναγκάνο που λόγω πανδημίας δεν μπορώ να πάω. Μα πιο πολύ νοσταλγώ την αγαπημένη μου Lexus. Ελπίζω τα Χριστούγεννα να καταφέρω να βρεθώ εκεί και φυσικά να ταξιδέψω λίγες ώρες με το αγαπημένο μου αυτοκίνητο στην απερίγραπτη γαλήνη του Μιναμιμάκι !!!»

Μια ζωή πετυχαίνω τα πιο εκπληκτικά ηλιοβασιλέματα στα πιο άκυρα μέρη...