Leaderboard

Πολύ πιο σταθερό το χιόνι από τα αναμενόμενα . Το ποσό ασχετοι με χιονοδρομικά είναι οι συνταξιούχοι ομοτρσπεζοι της παρακρατικής επιτροπής ελέγχου του χκπ φαίνεται απλά από το ότι κλείνει στις 3. Και όσο πάμε για άνοιξη τόσο πιο πολύ θα φαίνεται η ασχετοσυνη τους. Σκέψου και να μην ήταν επιτυχημένοι και στον τομέα τους ..... Με συνταξιούχους άσχετους προκοπή δεν γίνεται . Πάρτε επαγγελματικά στελέχη να σας ξεστραβωσουν. Ανθρώπους επιτυχημένους στον χιονοδρομικό χώρο με περγαμηνές . Όχι.....ότι βρούμε μπροστά μας και ότι κάτσει .

Το Σάββατο ήταν η τελευταία μέρα σκι και αποφασίσαμε να πάμε στο Gstaad καθώς είχα ακούσει τα καλύτερα (για το χωριό!). Το χιονοδρομικό που πήγαμε (έχει διάφορα, αλλά δεν συνδέονται) ήταν σχετικά μικρό, αλλά με πολύ ωραίες κλίσεις και φανταστικά τοπία. Το πρόβλημα ήταν ότι είχε ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ουρές σε κομβικά λίφτ, με αποτέλεσμα να πρέπει να περιμένεις πάνω από 15 λεπτά. Το χωριό του Gstaad είναι από τα πιο όμορφα των Άλπεων: Δεν έβρισκα πουθενά θέση και το άφησα μες τη μέση για δυο λεπτάκια ? Στο σπίτι μας περιμένει πεντανόστιμο ?παραδοσιακό Ελβετικό γεύμα, όπως κάθε βράδυ: Την Κυριακή δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε σκι. Έχουμε κλείσει ραντεβού για rapid στο Morz, πολύ κοντά μας, και σχεδιάζουμε να πάμε να φωτογραφίσουμε την Γενεύη, την οποία ακόμα δεν έχω αξιωθεί να δω. Φεύ! Το Ελβετικό δημόσιο έχει κάποιο πρόβλημα στο online σύστημα και περιμένουμε με τις ώρες να πάρουμε το χαρτί για να μπορέσουμε να ταξιδέψουμε. Από το να τρώω τα νύχια μου που χάνω τη Γενεύη, αποφασίζω να κάνω μερικά κλικ στο Morz, στην ίδια λίμνη βλέπουν άλλωστε! Αποχαιρετούμε τις Άλπεις Και 2,5 ώρες μετά μας καλωσορίζει η Αθήνα Ήταν μια απίστευτη εκδρομή με τοπία και χωριά που δεν θα ξεχάσω ποτέ, φανταστικό σκι με καταπληκτική παρέα και τους πιο απίθανους οικοδεσπότες που θα μπορούσε να έχει κανείς. Τι υπέροχο πράγμα να είσαι χιονοδρόμος και να κάνεις σκι με καλούς φίλους (το γράφω και χαμογελούν και τα μουστάκια μου)! Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Στάθη και την Charlotte δίχως τους οποίους αυτή η εκδρομή δεν θα είχε γίνει ποτέ, αλλά και σε όλη την απίθανη παρέα που έκανε αυτές τις 10 μέρες τόσο ξεχωριστές!

Την. Παρασκευή το πρόγραμμα είχε La Clusaz. Από όλα τα χιονοδρομικά που πήγαμε, ήταν αυτό που με εντυπωσίασε λιγότερο. Παρόλα αυτά το ψηλό του κομμάτι είναι μεγάλο, ενδιαφέρον και αρκετά απαιτητικό, ενώ συμπαθητικό είναι και το χωριό: Στην επιστροφή κάναμε μια μικρή παράκαμψη για να φωτογραφίσουμε το ‎⁨Vufflens-le-Château⁩. (συνεχίζεται)

Το επόμενο πρωί αποχαιρετήσαμε ένα μέλος της συντροφιάς που επέστρεψε στην Αθήνα και ξεκινήσαμε για την Megeve: Σπάνια ένα χιονοδρομικό με εκπλήσσει τόσο ευχάριστα και τόσο πολύ, αλλά η Μegeve το κατάφερε. Πίστες αεροδρόμια, φανταστικό πάτημα, υπέροχα αλπικά τοπία, πάρα πολλά δέντρα, όμορφο χωριό. Ένα εξαιρετικό χιονοδρομικό για διακοπές εβδομάδας. Και βέβαια από την megeve βλέπεις το Mont Blanc και το aiguille du midi! Την Πέμπτη εγώ είχα μάθημα μέσω zoom και έπρεπε να είμαι στο Yens στις 5, οπότε αποφασίσαμε να κάψουμε την μέρα και να κάνουμε μια χαλαρή βόλτα στη Λωζάνη: (συνεχίζεται)

Το χρονικό ενός ατυχήματος Χελμός 5-6/2/2022 Στις 5/2/2022 το πρωί κατά τις 07.30 έφτασε στο Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων μια σχοινοσυντροφιά (αναρριχητική παρέα) αποτελούμενη από τους Γιάννη Τορέλι, Θανάση Σωτηρόπουλο και Παναγιώτη Τέκο. Και οι τρεις είναι ιδιαίτερα έμπειροι και ικανοί αναρριχητές, ενώ ειδικά ο Τορέλι ήταν ένας από τους πιο δραστήριους και ικανούς ορειβάτες στην Ελλάδα. Σκοπός τους ήτανε να διερευνήσουν τη δυνατότητα αναρρίχησης στα παγωμένα Ύδατα Στυγός. Γι αυτό το σκοπό προωθήθηκαν στην απόληξη του εναέριου αναβατήρα ¨Στύγα¨. Από εκεί κινήθηκαν προς τη θέση Μαυρόλιμνη ακολουθώντας όμως πιο κατακόρυφη πορεία (ντιρέκτ) κοντά στους παγοκαταρράκτες για να έχουν, προφανώς, καλύτερη οπτική παρατήρηση. Ο καιρός ήταν γενικά ζεστός (+7 C), η ορατότητα όμως ήταν κακή. Από τα επί τόπου ευρήματα και τις εκτιμήσεις των Οδηγών Βουνού που προσέγγισαν εκ των υστέρων τον τόπο του δυστυχήματος όλα δείχνουν ότι οι ίδιοι οι αναρριχητές έκοψαν (πυροδότησαν) τη χιονοστιβάδα κατά την κάθοδο τους η οποία τους παρέσυρε ανεξέλεγκτα σε γκρεμό άνω των 100 μέτρων, όπου και έχασαν τη ζωή τους, σύμφωνα με τις ιατροδικαστικές εκθέσεις από τα χτυπήματα της πτώσης. Ο επικεφαλής πιστέρ του ΧΚΚ κ. Μαγκλάρας ανησύχησε όταν οι αναρριχητές δεν είχαν δώσει σημεία ζωής μέχρι τις 17.00 το απόγευμα. Επικοινώνησε με τον Σωτηρόπουλο αλλά ενώ το τηλέφωνο χτυπούσε αυτός δεν απαντούσε. Εν μέσω συνεχιζόμενης ανησυχίας και μέσω επικοινωνίας του Μαγκλάρα με τον επικεφαλής πιστέρ του ΧΚΚ για το βραδινό σκι, δυο άτομα του ΧΚΚ κατά τις 21.30 βρέθηκαν στην κορυφή της Στύγας προσπαθώντας να επικοινωνήσουν με τους αναρριχητές ή να δουν σημάδια τους. Μετά την αποτυχία επαφής και αφού ενημερώθηκε ο Δ/ντής του ΧΚΚ κ. Αλέξης Άγριος, οι αναρριχητές κηρύχθηκαν επίσημα αγνοούμενοι και ξεκίνησε η προβλεπόμενη διαδικασία έρευνας και ανεύρεσης. Σε μια ακόμα προσπάθεια, κατά τις 24.00 το βράδυ ο υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων του ΧΚΚ κ. Κοτιλέας Γιάννης, ο συνεργάτης του ΧΚΚ Ζέτος Κώστας και ο Μαγκλάρας ξαναβρέθηκαν στην κορυφή Στύγα πάλι προσπαθώντας να δουν κάποια σημάδια από τους αναρριχητές, αλλά μάταια. Ταυτόχρονα, δυο μέλη της ΕΟΔ Αττικής (Ελληνική Ομάδα Διάσωσης. Αποτελεί αυτοτελή οργανισμό, συνεργαζόμενη με τη μητρική ΕΟΔ) τα οποία βρίσκονταν στο χιονοδρομικό, ενημέρωσαν το αρχηγείο τους και ζήτησαν συνδρομή ατόμων. Μέσω αυτής της διαδικασίας κλήθηκε για βοήθεια ο Οδηγός Βουνού Νίκος Λαζανάς, μέλος του ΣΕΟΒ (Σωματείο Ελλήνων Οδηγών Βουνού) και της ΕΟΔ Αττικής που προσέτρεξε προς βοήθεια. Ταυτόχρονα ο Λαζανάς έστειλε μήνυμα προς κάθε ΟΒ που θα ήταν διαθέσιμος για να συνδράμει. Ο Λαζανάς ξεκίνησε από την Αθήνα στις 03.00 το πρωί. Τα δυο μέλη της ΕΟΔ (δυστυχώς διαφεύγουν τα ονόματα τους) κατέβηκαν από το ΧΚΚ και προσήλθαν στο χωριό Περιστέρα από όπου ξεκίνησαν να περπατάνε προς τα Ύδατα Στυγός από δύσκολο και βραδύ μονοπάτι. Ο Ν. Λαζανάς έφτασε στο χωριό Μεσορρούγι στις 05.30 περίπου και ενημερώθηκε για τα γεγονότα και την πορεία των δυο εθελοντών. Λίγο αργότερα προσήλθαν δυο μέλη της ΕΟΔ Αττικής. Οι τρεις ξεκίνησαν προς τα Ύδατα Στυγός με σκοπό κάποια στιγμή να ενωθούν με τα άλλα δυο μέλη που έρχονταν από το χωριό Περιστέρα. Στην αρχή του μονοπατιού συνάντησαν κλιμάκιο της ΠΥ Ακράτας που ήταν ήδη εκεί χωρίς να επιχειρεί, ίσως περιμένοντας οδηγίες. Οι τρεις αφού αντάλλαξαν τρόπο επικοινωνίας με τον επικεφαλής αξιωματικό του κλιμακίου συνέχισαν το περπάτημα προς τη χαράδρα. Γύρω στις 07.00 –κι αφού είχαν περπατήσει ελάχιστα- τηλεφώνησε ο κ. Νεκτάριος Παρμάκης, υπεύθυνος ασφαλείας του ΧΚΚ και ζήτησε από το Λαζανά να μην επιχειρήσει από κάτω αλλά να προσέλθει στο χιονοδρομικό και να ηγηθεί μιας ομάδας της 6ης ΕΜΑΚ για να διεξάγουν την έρευνα από το πάνω μέρος ακολουθώντας την πορεία των αναρριχητών. Πράγματι ο Λαζανάς παρουσιάστηκε στο ΧΚΚ στις 07.30 και εκεί ο διοικητής της ΕΜΑΚ του ζήτησε να ηγηθεί των αντρών της ΕΜΑΚ για να ερευνήσουν προς τη Στύγα. Οι άντρες της ΕΜΑΚ είχαν μια στοιχειώδη εκπαίδευση στο χειμερινό βουνό η οποία γινόταν εκείνη την περίοδο από τον επίσης Οδηγό βουνού κ. Ποταμούση Γιάννη. Ο Λαζανάς πρότεινε στο διοικητή της ΕΜΑΚ (τον οποίο χαρακτήρισε πολύ θετικό άνθρωπο) ότι θα κινούνταν γρηγορότερα με τα σκι ενώ με τα πόδια θ αργούσαν. Έτσι κανονίστηκε να συγκροτηθεί μια ομάδα από τους Μαγκλάρα, Ζέτο και Λαζανά και εξόρμησαν προς το σημείου καθόδου των αναρριχητών, ώρα 09.00 το πρωί. Οι άντρες της ΕΜΑΚ ακολούθησαν αλλά λόγω επικινδυνότητας του πεδίου (ήταν παγωμένο) σταμάτησαν σ ένα σημείο ενώ οι υπόλοιποι τρεις συνέχισαν με τα σκι μέχρι ενός σημείο όπου το πεδίο ήταν ακόμη πιο απότομο και πολύ παγωμένο οπότε και συνέχισε μόνος του ο Λαζανάς, με κραμπόν-πιολέ. Κατεβαίνοντας διαπίστωσε ότι εκεί είχε κοπεί νωρίτερα μεγάλη χιονοστιβάδα που κατέληξε στον πάτο της χαράδρας. Κατεβαίνοντας λίγο ακόμα μέχρι το χείλος της χιονοστιβάδας και κατοπτεύοντας την περιοχή είδε σημάδια από υλικά και χρώματα που παρέπεμπαν σε αδιάβροχο τζάκετ. Εκεί ο Λαζανάς τράβηξε φωτογραφίες τις οποίες κοινοποίησε στο ΧΚΚ και στο διοικητή της ΕΜΑΚ. Αυτές τις φωτογραφίες διαμοίρασε η πυροσβεστική προς τα ΜΜΕ χωρίς ν αναφέρει την προέλευση τους (photo cradits)! Το πρώτο ελικόπτερο προσέγγισε την περιοχή γύρω στις 10.00 κάνοντας βόλτες αρχικά πολύ ψηλά και μακριά από το σημείο κατάληξης της χιονοστιβάδας. Σε συνεχή επικοινωνία με τον υπαρχηγό της ΠΥ ο Λαζανάς ζήτησε να τον προσεγγίσει το ελικόπτερο και να τον αγκιστρώσει στο συρματόσχοινο από το βίντσι του ώστε να τον κατεβάσει μέσα στη χαράδρα. Ο υποδιοικητής του είπε ότι αυτό ήταν θέμα του κυβερνήτη. Λίγο αργότερα το ελικόπτερο πλησίασε το Λαζανά, άνοιξε την πόρτα του, ο Λαζανάς τους ζήτησε να επιβιβαστεί ή να αγκιστρωθεί στο βίντσι αλλά αντί αυτών το πλήρωμα του ζήτησε να τους υποδείξει που έπρεπε να κοιτάξουν για τα θύματα, όπως κι έγινε. Για ώρα το ελικόπτερο έφερνε γύρες και κατέβαινε σιγά σιγά και πολύ προσεκτικά προς το σημείο πτώσης. Ο Λαζανάς ξαναζήτησε από τον υπαρχηγό της ΠΥ αν το ελικόπτερο θα μπορούσε τουλάχιστον να πάρει άτομα από το ΧΚΚ εξοπλισμένα με κατάλληλα υλικά και να κατεβάσει αυτούς στη χαράδρα, αλλά πάλι η απάντηση ήταν ότι το ελικόπτερο δεν μπορούσε να κατέβει στη χαράδρα λόγω καιρικών συνθηκών (έντονες πιέσεις του αέρα). Τότε ο Λαζανάς τους είπε ότι ο ίδιος μπορούσε να κατέβει με τα πόδια στη χαράδρα αλλά κάτι τέτοιο θα ήτανε μάταιο χωρίς τη βοήθεια άλλων ατόμων. Σημείωση: σύμφωνα με το Λαζανά, δεν φαινόταν στην επιφάνεια κάποιο σώμα, οπότε έκρινε ότι δεδομένου του χρονικού διαστήματος που είχε περάσει από την ώρα που πιθανότατα είχε εκδηλωθεί η χιονοστιβάδα, δεν υπήρχαν ελπίδες για να βρεθούν ζωντανοί οι τρεις ορειβάτες. Με το ελικόπτερο ουσιαστικά ΑΝΙΚΑΝΟ να προσφέρει κάτι άλλο εκτός από φωτογραφίες η επιχείρηση έρευνας και προσέγγισης από την πάνω πλευρά, εγκαταλείφθηκε γύρω στις 12.00-12.30. Τις φωτογραφίες, τις παρατηρήσεις και τα εμπειρικά ευρήματα του Λαζανά επιβεβαίωσαν και οι φωτογραφίες από το ελικόπτερο και αυτές από ένα drone το οποίο είχε απογειωθεί γι αυτό το σκοπό. Ταυτόχρονα ό Λαζανάς είχε δεχθεί τηλεφώνημα από έναν ακόμη Οδηγό Βουνού, τον Γιώργο Βουτυρόπουλο, ο οποίος ενώ ήταν καθ οδόν για τα Γιάννενα άλλαξε πορεία και επέστρεψε, με κατεύθυνση τα Καλάβρυτα και σκοπό να βοηθήσει επιχειρώντας από την κάτω πλευρά, από το χωριόΜεσορρούγι. Έτσι έληξε η επιχείρηση από το ΧΚΚ και όλοι κατευθύνθηκαν προς το Μεσορρούγι. Αντιστοίχως μεταφέρθηκε η όλη επικοινωνία της ΠΥ προς τον Βουτυρόπουλο μιας και ο Λαζανάς δεν επιχειρούσε πλέον. Να σημειωθεί εδώ, ότι η πλειονότητα των Οδηγών Βουνού που διέμενε στην Αθήνα ή σε κοντινά μέρη ήταν απασχολημένη σε άλλα ορεινά συγκροτήματα της χώρας. Ο Βουτυρόπουλος έφτασε στο Μεσορρούγι γύρω στις 12.00 της Κυριακής και μαζί με τρία μέλη από το Αλπινιστικό κέντρο της ΕΟΟΑ (πρόκειται για ορειβάτες υψηλού επιπέδου που εκπαιδεύονται από Οδηγούς Βουνού και Εκπαιδευτές σε ένα πρόγραμμα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας και Αναρρίχησης) κατευθύνθηκε προς το τόπο του συμβάντος. Εκείνη τη στιγμή στην περιοχή δεν ήταν κανένας παρά μόνο δυο άτομα (από τους τέσσερεις) της ΕΟΔ Αττικής που είχαν κινηθεί προς τα Ύδατα Στυγός αλλά γύρισαν πίσω όταν έφθασαν σε ένα σημείο όπου είχε εκδηλωθεί παλαιότερη χιονοστιβάδα οπότε και φοβήθηκαν να συνεχίσουν ή πήραν εντολή από το συντονιστή τους να γυρίσουν. Σημείωση: τόσο ο Λαζανάς όσο και ο Βουτυρόπουλος είναι εξαιρετικοί γνώστες του πεδίου μιας κι είχαν σκαρφαλώσει ή κάνει σκι αρκετές φορές εκεί. Και οι δυο δήλωσαν εξαρχής ότι μια προσπάθεια προσέγγισης και κυρίως αποκομιδής θα έπρεπε να γίνει από το Μεσορρούγι και όχι από πάνω. Αρχικά η ομάδα του Βουτυρόπουλου ακολούθησε τα βήματα των ατόμων της ΕΟΔ με τους οποίους διασταυρώθηκαν, όταν εκείνοι επέστρεφαν. Οι τέσσερεις τους (ο Βουτυρόπουλος και τα τρία μέλη του Αλπινιστικού κέντρου) προχώρησαν παραπέρα και εκεί που το μονοπάτι γίνεται απότομο κι επικίνδυνο το ασφάλισαν εξοπλίζοντας το με σταθερό σχοινί για να διευκολύνουν την πρόσβαση όσων θα ακολουθούσαν. Κατόπιν συνέχισαν και κατέβηκαν στο τόπο απόθεσης της χιονοστιβάδας όπου μετά από ενδελεχή έρευνα ανακάλυψαν το πρώτο σώμα θαμμένο από το χιόνι. Αφού βεβαιώθηκαν ότι ήταν νεκρός, προχώρησαν και ανακάλυψαν τα επόμενα δυο σώματα σε απόσταση περίπου 200 μέτρων. Με επίπονες προσπάθειες ξέθαψαν τα θύματα και στις 15.00 το πρώτο σκέλος της επιχείρησης, αυτό της ανεύρεσης δηλαδή, είχε ολοκληρωθεί! Στην επόμενη φάση έφτασε στο Μεσορρούγι ο Βοηθός Εκπαιδευτής Αναρρίχησης της ΕΟΟΑΑλ.Κωνσταντινίδης με τρία ακόμα μέλη του Αλπινιστικού κέντρου της ΕΟΟΑ εκ των οποίων το ένα ήταν παράλληλα και έμπειρο μέλος της ΕΜΑΚ (Αρης Γεωργόπουλος) και ακολούθως κλιμάκιο της ΕΜΑΚ με ερπυστριοφόρο το οποίο μετέφερε προσωπικό και υλικά μέχρι το τέλος του χωματόδρομου. Απ εκεί και πέρα, όλοι περπατούσαν μέχρι να φθάσουν στο σταθερό σχοινί. Ο Κωνσταντινίδης με τα τρία ακόμα μέλη του Αλπινιστικού κέντρου τοποθέτησαν επιπλέον σταθερά σχοινιά και αγκυρώσεις για την ακόμη καλύτερη και ασφαλέστερη πρόσβαση. Η ομάδα της ΕΜΑΚ προσέγγισαν μέχρι του σημείου που τελείωνε το σταθερό σχοινί (τέλος του ήδη εγκατεστημένου συρματόσχοινου που όμως είχε θαφτεί στο χιόνι). Από το τέλος του συρματόσχοινου κατέβηκαν προς τις αποθέσεις της χιονοστιβάδας κυρίως έμπειροι ορειβάτες (ΟΒ, εκπαιδευτές και μέλη του αλπινιστικού κέντρου) και μόνο δυο άτομα της ΕΜΑΚ και ένας της ΕΟΔ. Με συντονισμό ενεργειών κυρίως από τον Γεωργόπουλο (ο οποίος δεν ήταν σε υπηρεσία στην ΕΜΑΚ εκείνη τη στιγμή) τα φορεία με τα σώματα έφτασαν κάτω από το συρματόσχοινο και εκεί ανελκύθηκαν επάνω με τη συμμετοχή αρκετών ατόμων της ΕΜΑΚ, της ΕΟΔ (διαφόρων περιοχών) και του Κωνσταντινίδη. Για τη δράση αυτή ζητήθηκαν από τον υπαρχηγό της ΠΟΥ, από το Βουτυρόπουλο και τον Γεωργόπουλο, φωτογραφίες που να απεικονίζουν την κατάσταση. Από σεβασμό προς τους νεκρούς συντρόφους φωτογραφίες πάρθηκαν μόνο από το γενικότερο πεδίο. Απ όταν τα φορεία ανέβηκαν στο συρματόσχοινο/σταθερό σχοινί, άρχισε η μεταφορά τους αρχικά μέχρι το ερπυστριοφόρο και μετά στο χωριό, όπου παρελήφθησαν οι σωροί από τους αρμόδιους. Όλοι όσοι βρέθηκαν στην επιχείρηση (πάνω και κάτω) έδωσαν το 100% των δυνάμεων τους και γι αυτό η επιχείρηση από το Μεσορρούγι τελείωσε τόσο γρήγορα (τηρουμένων των αναλογιών) και με ασφάλεια. Μακάρι να ήταν διαφορετικά τα πράγματα αλλά το βουνό είναι σκληρό. Υποθέτω ότι η ορειβατική κοινότητα οφείλει ένα ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους. Σκέψεις-συμπεράσματα: • Για ακόμα μια φορά αναδείχθηκε το θέμα ότι τα ελικόπτερα που διαθέτει το κράτος ΔΕΝ είναικατάλληλα για διάσωση, πραγματική διάσωση σε βουνήσιο πεδίο και όχι αποκομιδή από ομαλό πεδίο. • Προφανώς οι χειριστές των ελικοπτέρων δε μπορούν να τεθούν υπό κρίση καθότι τα εργαλεία που χειρίζονται είναι ακατάλληλα για τέτοιες (και πολλές άλλες) περιπτώσεις και επομένως η εκπαίδευση τους ΔΕΝ είναι προς αυτή την κατεύθυνση. • Είναι εξίσου προφανές ότι μια ελικοδιάσωση εκτός του ότι σώζει ζωές, μειώνει τον κίνδυνο που διατρέχουν οι ίδιοι οι διασώστες ή το επικουρικό προσωπικό που επιχειρεί στη διάσωση. • Η ΕΜΑΚ απαρτίζεται από εξαιρετικά φιλότιμα παλληκάρια οι οποίοι όμως στο βουνό έχουν επιχειρησιακά και ατομικά όρια που δεν τους επιτρέπουν να ενεργήσουν παντού με αποτελεσματικότητα και ασφάλεια. Οι διοικητές τους έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν αυτό, αλλά απέχουμε πολύ ακόμα από την περίοδο της στενής συνεργασίας και αναγνώρισης. Αντιθέτως, ο κάθε φορέας ευλογάει πολύ τα γένια του αμελώντας να αναγνωρίσει τους πραγματικούς κύριους συντελεστές τέτοιων επιχειρήσεων. Στις ανακοινώσεις της ΠΥ δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά στους ανθρώπους που ανέλαβαν το κύριο καθήκον της έρευνας και διάσωσης. • Η ΕΟΔ, οποιασδήποτε περιοχής είναι πολύτιμοι συνεργάτες και άτομα με περίσσιο αλτρουισμό, όμως οι επικεφαλής των πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι εθελοντές τους όσο φιλότιμο και θέληση προσφοράς κι αν έχουν, έχουν περιορισμένες δυνατότητες που τους επιτρέπουν ΜΟΝΟ να είναι επικουρικοί σε μια διάσωση και ότι ακόμα και οι ίδιοι κινδυνεύουν αν βρεθούν σε δύσκολο περιβάλλον. Το να ερίζουν δυο ομάδες της ΕΟΔ ποια είχε τα περισσότερα άτομα στη βοήθεια της διάσωσης (που δούλεψαν όλοι) είναι εντελώς τραγικό. Καλύτερα ας αναλογιστούν όλοι μέχρι που μπορούσαν να φτάσουν επιχειρησιακά και να κτίσουν συνεργασίες. • Οι Οδηγοί Βουνού είναι άτομα ποικιλοτρόπως εκπαιδευμένα με ΤΕΡΑΣΤΙΑ εμπειρία σε δύσκολες καταστάσεις και μπορούν να δράσουν υπό καθεστώς πίεσης με μέγιστη ασφάλεια και αποτελεσματικότητα. Κυριολεκτικά βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά όπως μαρτυρούν άπειρες περιπτώσεις. • Οι Οδηγοί Βουνού διαθέτουν εθελοντικά τις ικανότητες τους και συνεργάζονται ανιδιοτελώς με την ΕΜΑΚ σε επιχειρήσεις διάσωσης. Αντίστοιχα το ίδιο κάνουν και με όλες τις εθελοντικές ομάδες διάσωσης. • Οι Οδηγοί βουνού εκπαιδεύουν το προσωπικό της ΕΜΑΚ στα αντικείμενα τους και έχουν μαζί τους μια καλή σχέση συνεργασίας που όμως χάνεται στα υψηλά κλιμάκια της ΠΥ. • Τα όσα διαδραματίστηκαν στο Χελμό, όσον αφορά στις δυνατότητες και ικανότητες διάσωσης που μπορεί να παρέξει το κράτος, θυμίζουν με απόλυτη ακρίβεια τα όσα έγιναν στην περίπτωση του δυστυχήματος της «Ν» στις 04-03-2006 στα Βαρδούσια όρη (περιοχή τραβέρσας) και στην περίπτωση της σωρού του αναρριχητή «A.H.B.» στις 06-03-2010 επίσης στα Βαρδούσια (τέλος τραβέρσας), όπου δυστυχώς πάλι όλη η εργασία (εντοπισμός και μεταφορά) έγινε από Οδηγούς Βουνού και συμμετέχοντες σχολών ορειβασίας που βρέθηκαν κατά τύχη στο ίδιο βουνό. Δηλαδή, μετά από 16 ολόκληρα χρόνια δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτε, καμία πρόοδος όσον αφορά στη διάσωση με χρήση ελικοπτέρου. Γεγονός που επιβεβαιώθηκε πλέον εις διπλούν και με τον πρόσφατο δυστύχημα του Ε. Θεοχαρόπουλου στα Τζουμέρκα. • Το ΧΚΚ μεριμνά όχι μόνο για την ασφάλεια των χιονοδρόμων του αλλά και όλων των επισκεπτών του βουνού. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτό νοιάζονται σε προσωπικό βαθμό για κάθε έναν που είτε χιονοδρομεί ή περπατά ή σκαρφαλώνει. Απόδειξη γι αυτό είναι οι συνεχείς εκπαιδεύσεις (τυπικές και άτυπες) που κάνουν τα στελέχη του και οι στενές συνεργασίες που έχει το ΧΚΚ με το ΣΕΟΒ, την ΕΟΟΑ, την ΕΟΔ και άλλους φορείς. • ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη του ορεινού τουρισμού αν δεν υπάρξει οργανωμένη ελικοδιάσωση κατά το πρότυπο των αλπικών χωρών. Τρανό, δυστυχώς, παράδειγμα η αποκομιδή θύματος από τη περιοχή της Τύμφης (κορυφή Λάπατος 31-01-2013) όπου εκεί που ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ οι υπηρεσίες του κράτους και η πολύ-προβεβλημένη ΕΟΔ , τα κατάφεραν ένας έμπειρος πιλότος με έναν Οδηγό Βουνού- διασώστη της Air Zermatt με ένα ερασιτεχνικό ελικόπτερο που οδήγησε για πρώτη φορά. Αυτό κάτι λέει. Το θέμα είναι υπάρχουν ώτα ευήκοα; ΣΣ 1. Ο συντάκτης του άρθρου ενδέχεται να έχει κάνει ακούσια μικρά, άνευ ουσίας, λάθη καθώς βασίστηκε σε προφορικές μαρτυρίες, παρόλα αυτά η αλληλουχία των γεγονότων είναι αυτή που παρουσιάζεται, με το χρονικό αυτό να έχει συνταχθεί με διασταύρωση στοιχείων βάσει περιγραφών πολλών ατόμων που συμμετείχαν σε όσα συνέβησαν, την Κυριακή 6-2-2022. ΣΣ 2. Οι σκέψεις και τα συμπεράσματα βαρύνουν τον γράφοντα και μόνον Χρήστος Μπελογιάννης Γενικός Γραμματέας του ΣΕΟΒ (Σωματείο Ελλήνων Οδηγών βουνού) Διεθνής Οδηγός Βουνού UIAGM https://www.facebook.com/HellenicMountainGuidesAssociation/posts/4526281827482228

Την επόμενη μέρα είχαμε προγραμματίσει τον… «ναό», το Chamonix. Είχα ξαναπάει, αλλά με χιονοθύελλα και δεν είδα τίποτα. Αυτή τη φορά μας περίμενε με καταγάλανους ουρανούς και ζέστη. Ό,τι και να πει κανείς για το Σαμονί είναι πολύ λίγο για να περιγράψει το μέρος. Δεν γίνεται να κοιτάξεις προς τα πάνω και να μην ανατριχιάζεις με την επιβλητικότητα του Mont Blanc. Το χιονοδρομικό που πήγαμε (το Brevent είναι ένα από τα τρία, που δεν συνδέονται) δεν είναι τίποτα το Ιδιαιτερο με τις συνθήκες που το πετύχαμε, αλλά η θέα είναι από άλλο πλανήτη: Στο Brevent είχαμε και ένα μικροατυχηματακι. Ακούω πίσω μου ένα φίλο να φωνάζει ότι έπρεπε να είχα στρίψει, στρίβω απότομα χωρίς να ελέγξω, και πέφτει πάνω μου το θωρηκτό Ποτέμκιν που ήταν ακριβώς δίπλα μου (α.κ.α.Στάθης! ?) Τι γίνεται όταν 90 κιλά πέσουν με καμιά 50αριά χλμ/ώρα πάνω σε 62 κιλά σταματημένα; Ouch! Τον νόμο του Μέρφυ τον ξέρουμε ετσι; Ε, το Chamonix ήταν το μοναδικό μέρος που δεν είχα βγάλει ασφάλεια (οι Γάλλοι ζητούσαν +20€, ίσως γιατί το πεδίο προσφέρεται για ατυχήματα). Όπως και να έχει, και αφού αρνηθήκαμε την βοήθεια των τραυματιοφορέων που ήρθαν αμέσως ("Is he always so white?"), μετά κόπων και βασάνων συνέχισα στο σκι, σαν παράλυτος σε φανάρι. Το χωριό του Chamonix δεν είναι σαν τα άλλα. Έχει κουλτούρα. Ορειβατική, χιονοδρομική. Το χωριό και το βουνό είναι ένα, το νιώθεις. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η υπέροχη οικοδέσποινα μας μας περιμένει στο Yens και αποφασίζω ότι δεν έχω τον χρόνο να περάσω ωρες στο νοσοκομείο για να δουν τον ώμο μου που με σφάζει χωρίς να έχει την τσίπα να σεβαστεί την μοναδικότητα του μέρους και την λαχτάρα μου να το φωτογραφίσω. Μπαίνω στο πρώτο φαρμακείο και ζητάω το πιο δυνατό παυσίπονο που έχουν (αυτό with hindsight αποδείχτηκε λάθος). υπάρχουν διάφοροι τρόποι να κινηθείς. Εμείς απολαύσαμε τον πιο premium! Το βράδυ στο Yens πνίγω τον πόνο μου σε παραδοσιακό Ελβετικό Φοντύ: (συνεχίζεται)

https://www.protothema.gr/blogs/xr-i-stefanadis/article/485932/ean/ ".... Βασιλιάς Φίλιππος ο Β’ της Μακεδονίας: Αν κερδίσω τον πόλεμο, θα είστε σκλάβοι για πάντα. Σπαρτιάτες: Εάν......"

Σειρά μου να γκρινιάζω ....υπέροχη μέρα και είναι κλειστή η Άγκυρα .... Δραμα .... Sent from my iPhone using Tapatalk

Μια εκδρομή που ξεκίνησε για 6 μέρες (4 σκι) καθώς ήταν των αδυνάτων αδύνατο να πάρω περισσότερες μέρες άδεια, εξελίχτηκε σε... 10 μέρες όταν λόγω της κακοκαιρίας στην Ελλάδα έμειναν τα σχολεία κλειστά! ? φτάνοντας στην Ελβετία συνειδητοποιήσαμε ότι είχε να χιονίσει πάαααρα πολύ καιρό: Η βάση μας -όπως και τις δυο προηγούμενες φορές- ήταν 45 λεπτά από την Γενεύη και ο στόχος να απολαύσουμε όποια χιονοδρομικά σχετικά κοντά μας είχαν καλύτερο καιρό. Τελικά είχαμε και τις 10 μέρες ηλιοφάνεια, οπότε απλά διαλέγαμε κυρίως με κριτήριο να δούμε όσα περισσότερα γινόταν στα οποία να μην έχουμε ξαναπάει. Η κλασική στάση πάνω από το Montreux, χωρίς καπνό πάνω στο νερό και φωτιά στον ουρανό! Πρώτα πήγαμε στο Verbier, το οποίο βρήκα καταπληκτικό και του χρωστάω μια ακόμα επίσκεψη: Την επόμενη μέρα εμπιστευτήκαμε την σταθερή αξία του Portes du Solleil: Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε φυσικά μια κατάβαση στον «Ελβετικό τοίχο», αν και φέτος δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικός. Μας περίμενε με παγωμένα bumps σε μέγεθος αυτοκινήτων στο απότομο κομμάτι (90% κλίση) Το δε Αvoriaz πάντα ξεχωριστό! Την επόμενη μέρα είχαμε αποφασίσει να πάμε στο Saas Fee. Επειδή όμως είναι πολύ μακριά από την Γενεύη κλείσαμε δωμάτιο στο Saas Grund. Η θέα από το παράθυρο μου το βράδυ ήταν... καλούτσικη! Το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε για το χιονοδρομικό. Το χωριό είναι car free οπότε αφήνεις το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ και παίρνεις ηλεκτρικό "ταξί", ή λεωφορείο. Μετά παίρνεις μια γόνδολα, άλλη μια γόνδολά, ένα υπόγειο φενίκιουλαρ και ανεβαίνεις στο θεό. Πάνω από 3500 μέτρα και τα μπατον έχουν κοκκαλώσει # Τι συγκλονιστικά τοπία ήταν αυτά ρε παιδιά; Τι τεράστιες πίστες; Τι τέλειο χιόνι; (συνεχίζεται)

polla like....

Ζήλεψα........μετά από πολύ καιρό :-)

Η αλήθεια είναι ότι αυτό που βλέπεις και νιώθεις στο Chamonix δεν υπάρχει αλλού. Αυτό , που βλέπεις τους ορειβάτες με τα σχοινια τους και τα μποντριε και όλο τους το εξοπλισμό να πίνουν μπύρες μετά το βουνό είναι αξεπέραστο.... Σε κάνει να θες να τα παρατήσεις όλα και να μετακομίσεις εκεί....

Σιγουράκι θα έλεγα. Αλλά μη κολλάς με τη Στύγα. Πάρε την άγκυρα και λιώσε όλη μέρα. Αν κάνεις εκτός, κάνε τραβέρσα προς τα δέντρα και κάνε σκι δίχως αύριο..