Εν τω μεταξύ, οι καλές χρονιές γίνονται όλο και πιο σπάνιες. Μας απομένουν οι μέτριες, οι κακές, και οι άθλιες χρονιές σαν την φετινή.
Με τα Ελληνικά χιονοδρομικά να είναι στημένα εκεί που δεν έχει χιόνι, από χρονιά σε χρονιά να προσφέρουν ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ αντί για μεγαλύτερο πεδίο στους χιονοδρόμους και λιγότερους αναβατήρες, με την παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας να μας δείχνει ότι η σεζόν γίνεται ολοένα και συντομότερη, με 8 φορές στις 10 χαμένες τις γιορτές, ε δεν νομίζω να θέλει και πολύ για κάποιον να αγανακτήσει. Εγώ τουλάχιστον μετά από 30 χρόνια που βλέπω τα ίδια και τα ίδια και το μόνο που αλλάζει να είναι μια διολίσθηση προς το χειρότερο, απλά έχω βαρεθεί να προσπαθώ.
Και τι να προσπαθήσω; Να πείσω το Ελληνικό κράτος με τις 1000 διαφορετικές εμπλεκόμενες υπηρεσίες φορείς και δήμους ότι το Χ.Π. Παρνασσού πρέπει να αναπτυχθεί στα σημεία και υψόμετρα του βουνού που κρατούν χιόνι γιατί το να το καταλάβουν μόνοι τους, να συνεννοηθούν, να συμφωνήσουν και να το κάνουν, είναι πυρηνική φυσική;
Κουράστηκα, πραγματικά.