Με τρώει να γράψω εδώ και καιρό...
Άντε, να το ρίξω, έτσι για να υπάρχει γραμμένο και αυτό.
Έχω κάνει σαιζόν σε ελληνικό χιονοδρομικό με 30+ μέρες. Διαμονή σε δίχωρο, επιπλωμένο, με τζάκι 220€ το μήνα. Ενοικιασμένο για τη σαιζόν (4 μήνες). Ετήσιες με 160€ το άτομο. Άδειες (2 ξεχωριστές, εβδομαδιαίες), Σ-Κ, αργίες & ρεπό με έβρισκαν στο χιονοδρομικό. Και 10 σερί έχω γράψει. Δε το βαρέθηκα. Δε βαριέμαι να κάνω ski. Ακόμα και στην ίδια πλαγιά, κι ας είναι και 300 μέτρα η πίστα.
Το budget μου, τα τελευταία χρόνια, δε με βγάζει για εξωτερικό. Πια δε με βγάζει ούτε για εσωτερικό... Αλλά αν ήταν να διαλέξω σε εκείνη τη σαιζόν ή σε μια εβδομάδα Άλπεις, τις 30+ μέρες θα διάλεγα, κι ας ήταν μόνο «Θέτις».
Δε θέλω να πείσω κανένα σας. Γενικώς, τα «vs» δε μου αρέσουν. Είναι αλήθεια, όμως ότι οι περισσότεροι Έλληνες χιονοδρόμοι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το πόσο τυχεροί είμαστε που κάνουμε, αυτό το χαρακτηρίστε το με όποιο κοσμητικό επίθετο θέτε, ski / snb στην Ελλάδα. Μια χώρα λίγο πάνω από την Αφρική, που την γνωρίζουν για τα «islands», αλλά το 70+% της είναι ορεινή, με -συνήθως- χιονισμένα βουνά.
Χιονοδρομία στην Ελλάδα, αν δεν κάνεις συμβιβασμούς δε θα χαρείς.