Χρήστο καλησπέρα. Στο είχα πεί όταν βρεθήκαμε στην αφετηρία του Περικλή πως σε σχέση με τα βόρεια χιονοδρομικά απλά με τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό του χ/κ,κάνετε διαφορετικό σπόρ απο εμάς. Υπερβολή? Σαφώς αλλα καταδεικνύει και τη μέρα-νύχτα διαφορά σε δυνατότητα vertical. Οκ και εγώ θα ήθελα και την 6 και τον ηρακλή καλύτερα πατημένο(ήταν το πρώτο πάτηαμα της σεζόν,9 Γεναρη) και τα εκτός σας, όμως δεν με χάλασε καθόλου το απότομο του Βάκχου, το αεροδρόμιο του Περικλή ούτε το εκτός του Ηρακλή. Έχε υπόψη σου πως κάνουμε καθημερινές non stop Ελίμεια το πιατάκι στη Βασίλω αν δεν έχει φρέσκο. Εκείνο που θέλω να επισημάνω όμως πως αν κανείς αγαπά το σκί μπορεί να βρεί την κάθε κατάβαση ως ένα μοναδικό και αυτοτελές γεγονός. Και πράγματι παράγοντες όπως το grip της πίστας,η γωνία πρόσπτωσης των ηλιακών ακτίνων,ο άνεμος, ορατότητα ακόμα και το μέγεθος των στροφών που επιλέγει κανείς και το commitment που είναι διατεθειμένος να δείξει αναλογα με τα κεφια, το momentum που έχει βρεί και τα κουράγια που διαθέτει στη διάρκεια της μέρας κάνουν την ίδια πίστα διαφορετική κάθε φορά στα μάτια τα δικά μου. Ok σε πίστα τύπου κεντρικής στο Πισοδέρι το δεδομένο πλάτος περιορίζει πολύ τα όρια των παραγόντων που αναφέρω, αλλά σε Ελιμεία που φθάνει και τα 100 μέτρα ίσως εκατέρωθεν του πιάτου στο απότομο της ή στο bowl των Κελλαριών συγνώμη αδελφέ αλλά δεν βαριέμαι αν δεν φθάσω τα 30 repeats. Και να βαρεθώ αράζω στο πλάι και σηκώνω τ βλέμμα στο ορίζοντα ακούγοντας την ανάσα μου και τον άνεμο για λίγο, και είμαι έτοιμος για άλλη μία.
Σε καταστάσεις σαν αυτή που βιώνουμε με τν πανδημία όμως και τις αβεβαιότητες που σου αναδεικνύουν, λές ξυπνάω και παραξυπνάω και οδηγώ και δεν με πειράζουν τα φράγκα θα κόψω απο αλλού και θα βγώ.
Καλή δύναμη και πολύ υπομονή σε όλους.
.